ในห้องที่มีแสงบางๆลอดผ่านมาทางบานหน้าต่างไม้ที่แง้มเปิดไว้เพียงครึ่งหนึ่ง ดารุณีนางหนึ่งกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งนิทราไร้ซึ่งสติรับรู้อยู่บนเตียงที่ด้วยปูหนังสัตว์ นางนอนด้วยท่าทางและความงามดั่งเทพธิดา ดูสูงส่งสง่างามจนน่าแปลกใจว่ามันเป็สิ่งที่สามารถประกฎขึ้นบนโลกมนุษย์ได้จริงหรือ
เหอหลงกำลังจดจ้องภาพอันงดงามตระการตาตรงหน้าภายใต้ความเงียบงัน หน้าต่างสีทองเล็กๆแสดงขึ้นที่มุมหางตาของเขา
[ ตรวจสอบ ]
เด็กหนุ่มเหล่ไปมองมันเล็กน้อย จากนั้นจึงเปล่งเสียงในจิตสำนึก “ ตรวจสอบ”
[ โปรดเลือกเป้าหมายการตรวจสอบ… ]
เขาหันสายตาไปยังเทพธิดาที่่อยู่เบื้องหน้า จากนั้นจึงเพ่งสมาธิจดจ้องไปที่นาง
[ สถานะ ]
ชื่อ:เอื้อหมัวหยู่เหลียง อายุ:556
เผ่าพันธุ์:อสูรฉีก์ Level:??
ความแข็งแกร่ง:?? โชคชะตา:66
ค่าชีวิต:?? แรงกาย:7/100
มานา:0 ปราณ:??
แต้มสถานะพิเศษ:0 ข้อมูลเชิงลึก:ทายาทลำดับสุดท้ายแห่งอสูรฉีก์
ความสามารถ(เคล็ดวิชา) : ??
“ อสูรฉีก์… อายุ556ปี!?”นอกเหนือจากค่าสถานะที่ระบุค่าไม่ได้มากมายแล้ว สิ่งที่เขาเอะใจที่สุดก็คือเผ่าพันธุ์ของนาง “ นางเป็อสูรงั้นรึ??”นอกจากเผ่าพันธุ์ที่พิเศษแล้วยังเื่ของอายุอีก ข้อมูลทุกสิ่งที่ปรากฎมันล้วนดูเป็ความลับที่หนักหนาสาหัสไม่สามารถแพร่งพรายได้ทั้งสิ้น นางที่อยู่ตรงหน้าเขาจะต้องมีสถานะที่พิเศษและน่าสะพรึงไม่น้อยไปกว่ารูปกายที่เกินมนุษย์จะมีได้ของนางเป็แน่
เด็กหนุ่มตัดสินใจเดินเข้าใกล้หญิงสาวหรือจะยายเฒ่าในคราบหญิงสาวก็ไม่แน่ชัด แต่มันหาได้สำคัญไม่! “ การไหลเวียนแห่งมานา”กระแสลมสีเงินพัดหมุนขึ้นทั่วห้องแต่หาได้พัดปลิวสิ่งใดออกไปไม่ ดวงดาราหนึ่งดวงและอีกหนึ่งเงาเลือนรางของดาราลอยหมุนอยู่เื้ัเด็กหนุ่ม
เหอหลงััได้ว่าทุกครั้งที่เขาไหลเวียนมานาที่รอบกายเขา พลังในการฟื้นฟูร่างกายของเขาจะฟื้นฟูขึ้นหลายทบเท่าทวี เขาจึงอยากทดลองว่ามันสามารถใช้ได้ผลกับหญิงตรงหน้าของเขาตอนนี้หรือไม่ เขาค่อยๆควบคุมกระแสมานาให้มันไหลหมุนวนรอบกายนางโดยให้นางเป็ศูนย์กลางแห่งกระแสไหลเชี่ยวของมานา
[ สำเร็จ ]
[ ผู้เล่นบรรลุการควบคุมมานาเพื่อเพิ่มการฟื้นฟู ]
[ รับสกิล มานาบำบัด ]
“ ได้ผล! นอกจากนี้ข้ายังได้รัับความสามารถใหม่มาอีกสิ่ง”
[ ฟื้นฟูแรงกาย 0.1 ]
[ ฟื้นฟูแรงกาย 0.1 ]
………
…..
[ ถึงขีดจำกัดการรักษาของสกิล ]
[ สามารถขยายขีดจำกัดผลของสกิลด้วยการเลื่อนระดับ ]
[ แรงกายเป้าหมาย 7>15 ]
“ ฮู่ววว…”เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลหยดลงจากขมับเขา “ นี่คงเป็ขีดจำกัดปัจจุบันของเราในการหยิบยืมพลังจากธรรมชาติมาใช้”หลังเอ่ยจบเขาจึงสะบัดมือหยุดการหมุนเวียนของมานารอบข้างจากนั้นจึงค่อยๆเช็ดเหงื่อที่อาบชโลมกายเขาอยู่
“ อืมมมม”เสียงครางเบาๆในลำคอดังมาจากหญิงตรงหน้า “ !!?”เหอหลงหันหน้าขวับไปดูในทันใด เปลือกตาของนางตรงหน้ากำลังสั่นเบาๆอยู่ แต่ก็เพียงชั่วครู่หนึ่งเท่านั้นนางก็กลับเข้าสู่ความสงบดังเดิม ดูท่านางคงใกล้ฟื้นคืนสติขึ้นมาเต็มที
โครมมมม! “ เหอหลงงง เ้าขยะโสโครกข้ารู้ว่าเ้ามุดหัวอยู่ที่นี่”เสียงดังครึกโครมดังมาจากชั้นล่างของเรือนไม้ที่เขาอาศัยอยู่
“ เ้าอันธพาลนั่นอีกแล้วงั้นรึ!”ความกระหายเืวาดผ่านม่านตาของเหอหลง เขาเคลื่อนไหวดีดตัวออกจากห้องไปยังชั้นล่างด้วยความเร่งรีบและกังวล…..
“ เหอหลงเ้าหนีไปซะ”สภาพข้าวของที่ชั้นล่างล้วนดูเละเทะกระจัดกระจาย เขาเห็นมารดาของเขากำลังล้มทรุดอยู่ที่มุมหนึ่งของร้าน ตามกายปรากฎรอยช้ำเป็จ้ำน้อยใหญ่กระจายอยู่ทั่วตัว “ เงียบไปซะเหอเฟิงยวี่นังผู้หญิงโสโครก เป็เ้าที่ทำให้เกียรติยศของแดนมารอันสูงส่งต้องหมองหม่นลง”เสียงพูดถากถางและหยิ่งผยองดังมาจากบุรุษหนุ่มผู้มีวงหน้าแหลมคมดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเหอหลง มันมาพร้อมกับชายชายฉกรรจ์ที่ดูคล้ายอันธพาลรูปร่างสูงไหญ่อีก2-3คน
“ บัดซบ!”เหอหลงสบถและพลันกลายเป็เดือดดาลทันทีกับภาพตรงหน้า “ ที่แท้เ้ากลับยังไม่ตายจริงๆเ้าเห็บโสโครก”บุรุษหนุ่มวงหน้าแหลมคมผู้นั่นสบถเยาะเย้ย “ ถึงนางจะเป็นังแพศยา แต่สุดท้ายแล้วนางก็เป็คนที่กำเนิดเกิดจากแดนมารอันสูงส่ง หากเ้าไม่อยากให้นางเดือดร้อนก็ตามข้าออกมาซะ”หลังกล่าวด่าทอเยาะเย้ยเสร็จ มันพากลุ่มคนของมันออกไปทางประตูทางเข้า
“ ไม่เหอหลง เ้าจะตามพวกมันไปไม่ได้”เหอเฟิงยวี่นางพยายามจะลุกกายขึ้นอย่างทุลักทุเลแต่ก็ไม่สำเร็จ “ ท่านไม่ต้องเป็ห่วงข้า แล้วข้าจะกลับมา”เหอหลงในท่าทางเ็าั์ตาทอประกายแสงสีแดงทับทิมกำลังแผ่รังสีเยือกเย็นรอบกาย มันเป็ความรู้สึกแปลกประหลาดคล้ายดั่งชายชราลึกลับในหอสมุด ณ วันนั้น…..
………………………………………………….
[ สถานะ ]
ชื่อ:หวังหลง อายุ:14
เผ่าพันธุ์:มนุษย์{???} Level:1 Exp(0/10)
ความแข็งแกร่ง:3 โชคชะตา:???
ค่าชีวิต:2 แรงกาย:100/100
มานา:13.3 ปราณ:0 ( ต้องคำสาป )
แต้มสถานะพิเศษ:0
ความสามารถ(เคล็ดวิชา) : -ตรัสรู้ลึกลับ(ติดตัว)??? -การไหลเวียนแห่งมานา Level:1 Exp(3.3/10)
-มานาบำบัด Level:1 Exp(1.2/10)