ในบันทึกของาจอมมารในอดีต กล่าวถึงเผ่าพันธุ์แห่งทะเล
ว่ามีอยู่สองประเภท หนึ่งประเภทมนุษย์เงือก
คือชนเผ่าที่มีรูปร่างใกล้เคียงมนุษย์ อาศัยอยู่ใต้ทะเลลึก มีอารยธรรมของตัวเอง
มีความคิดสติปัญญาและพละกำลังที่แข็งแกร่งมีความสามารถในการใช้เวทมนตร์ธาตุนํ้า
อันมหาศาลกล่าวกันว่าในตำนานเป็เทพผู้พิทักษ์แห่งท้องทะเล แต่ทว่าเผ่าพันธุ์นี้
กลับไม่ค่อยได้ปรากฏตัวมากนักในหน้าประวัติศาสตร์ที่มีการบันทึกไว้อยู่น้อยมากและใน่
ของาจอมมารในอดีตก็มีที่ออกมาช่วยเผ่ามนุษย์สู้รบกลับจอมมารและผู้ที่เป็ศัตรูกับ มนุษย์
และไปเข้ากลับจอมมารก็มีเช่นกัน
และอีกหนึ่งคือเผ่าพันธุ์สัตว์ร้ายแห่งทะเล คือพวกเผ่าพันธุ์กระหายเืเนื้อเคลื่อนไหวด้วยสัญชาตญาณ มีพละกำลังแข็งแกร่ง รูปร่างอัปลักษณ์ใกล้เคียงกับปลารึสัตว์ทะเลต่างๆ มองเผ่าพันธุ์อื่นๆ
เพียงแค่อาหารเท่านั้นแต่ก็ยังมีพวกตัวตนที่มีสติปัญญาอยู่บาง
ในอดีตกล่าวถึงเผ่าพันธุ์นี้ว่าคือฝันร้ายแห่งทะเล ที่ออกมาโจมตีเรือเดิมสมุทรต่างและเคย
ถึงขั้นโจมตีล้างบางเกาะและหมู่บ้านริมทะเล มาแล้วแต่ว่าหลังจบ
าจอมมาร ก็แทบไม่มีคนพบเห็นอีกเลย
แต่แล้วในวันนี้ เผ่าพันธุ์สัตว์ร้ายที่เป็ศัตรูของ มนุษย์นี้กลับมา
ปรากฏตัวขึ้นฝั่งในจำนวนมหาศาลเป็หมื่นๆ ตัวเป็จำนวน ที่แม้แต่ในอดีตก็ยังไม่เคยเจอ
ถ้าหากบอกความน่ากลัวของจำนวนพวกมัน ในบันทึกกล่าวว่าแค่พวกมันขึ้นฝั่งแค่ ร้อยกว่าตัวก็สามารถทำให้เมือง
เล็กๆ เมืองหนึ่งนองเืมีแต่ซากศพได้แล้ว
"นี่มันพวกเผ่าสัตว์ร้ายทะเล จำนวนขนาดนี้มัน.. นี่เรากำลังฝันร้ายอยู่ใช่ไหม.. "
“นะ.. ไม่นะ!!”
“นี่มันอะไรกัน..”
"ทุกคนที่เห็นภาพที่อยู่ตรงหน้าต่างตื่นใตื่นตะลึงบางคนแตกตื่นหวาดกลัว
" แจ้งข่าวออกไปและให้อพยพ พลเรือน รอบๆ ซะให้แบ่งกลุ่มไปคุ้มครองและถ่วงเวลา
จนกว่าจะอพยพพลเรือนเสร็จ หมายเลข 27 ไปเตรียม เรือรบเวทมนตร์และให้หน่วยทหารเวทมนตร์ออกรบทันที"
"แมรี่ ค่อยสั่งการแทนที่ เราจะออกไปจัดการพวกมันและรีบไปช่วย โครนอส ทันที"
เอลช่ารีบสั่งการทันทีโดยไม่รอช้า
“ระ.. รับทราบค่ะ!!”
“ส่วนซากุระ ไปรวมตัวกันกับหน่วยพิเศษและสนับสนุนบนท้องฟ้า”
“รับทราบค่ะ!”
“เร่งมือด่วนทุกอย่างขึ้นอยู่กับเวลา!!”
“ครับ/ค่ะ!!”
หึหึ… ไอ้เด็กเวร ถึงแกจะรู้ แล้วแกจะทำอะไรได้ไปเป็อาหารให้เ้าพวกชั้นตํ่าในทะเล เสียเถอะ
ชายลึกลับจ้องมองไปที่เด็กชายและแสยะยิ้ม
“ฮึม… วันนี้คือวันตายของข้ารึไง..”
“ทำไมจำนวนมันเยอะแบบนี้”
“เฮ้.. ไอ้หนูแกต้องช่วยให้พวกเราหนีออกไปจากที่นี่เดียวนี้!!”
“เพราะแกทำให้พวกเราขยับไม่ได้”
เหล่าผู้ติดตามของ ลีโอ ที่แตกตื่นหวาดกลัวเริ่มสั่งแฟลช
“เฮ้ย… ดาริเอล ปล่อยพวกเขาที..”
"ค่ะ.. "
ในขณะที่ ดาริเอล กำลังรักษา ลีโอ อยู่ก็มีมือ โฮโลแกรม ออกมาปรากฏที่ข้างๆ พวกผู้ติดตาม
นิ้วมือเปลี่ยนรูปร่างจนกลายเป็เข็มฉีดยา พุ่งไปฉีดที่คอพวกเขา
"ขยับได้แล้ว!!"
“พวกเราต้องรีบหนี!”
“รีบพาท่าน ลีโอ หลบหนีออกไปเร็ว!”
“หนี? ใครบอกว่าพวกเราต้องหนีกัน พวกเราต้องหยุดพวกมันที่นี่จะปล่อยให้พวกมันไปที่เมืองไม่ได้เด็ดขาด
"อย่างน้อยก็จนกว่ากำลังเสริมจะมา ใช่ไหม โครนอส”
"ใช่แล้วครับ.. พวกเราต้องหยุดพวกมันที่นี่ แล้วก็อย่ามาทำตัวตีสนิทเรียกชื่อ ของผมแบบนี้ด้วยนะครับ"
“แต่ว่าท่าน ลีโอ จำนวนมันเยอะเกินไปนะครับ แบบนี้เหมือนไปฆ่าตัวตายชัดๆ ครับ”
ลีโอ ที่นอนอยู่กำลังถูกรักษา เริ่มฟื้นตัวกล่าวขึ้นและไม่สนใจเสียง
ทักท้วงของเหล่าผู้ติดตาม จ้องมองไปที่ แฟลช
“นาย.. ทำไมถึงช่วยฉัน.. ทั้งๆ ที่ฉันเป็คนโจมตีนายก่อนแท้ๆ”
"เอ่อ.. ถึงนายจะมาหาเื่ก่อน แต่ฉันกับนายเราก็ไม่ไม่มีความแค้นอะไรต่อกัน
แล้วก็ไม่อยากติดคุกและมีปัญหาเพราะไปฆ่าคนของ สมาพันธ์เวทมนตร์ด้วย.."
“แหม.. พูดเหมือนกับคนที่เคยฆ่าคนมาแล้วเลยนะครับ”
"เอ่อ.. ก็แล้วแต่จะคิดฟ่ะเอาเป็ว่าทำตามสัญญาด้วยล่ะ"
" ครับ.. น่าเสียดายจริงๆ เื่นั้นผมสัญญา ครับ แต่ว่าก่อนอื่น เราต้องหยุดเ้าพวกนี้ให้ได้และมีชีวิตรอดออกไปจากตรงนี้ให้ได้ก่อน เื่นั้น คุณพอจะช่วยได้ใช่ไหมครับคุณ คอสมิคคุง"
ลีโอ ทำหน้าขม เสมือนกินแมลง แล้วเริ่มค่อยๆ ลุกขึ้นเพราะการรักษา เสร็จแล้วและพลัง
เวทมนตร์กลับมาแล้วจนเขาเองก็ยังต้องแปลกใจ
“ขอบคุณมากครับคุณ ดาริเอล ใช่ไหมครับ”
ลีโอกล่าวขอบคุณพร้อมส่งยิ้มหวานไปให้ด้วยรอยยิ้มของหนุ่มน้อยหน้าคมเรียว
ปากสีชมพูอ่อนขนตายาว สวยทรงเกาหลีแบบนี้หากสาวๆ มาเห็นคงหลงเป็แน่
"มิเป็ไรค่ะ เ้าขยะเปียก หากมาสเตอร์ไม่สั่งให้รักษา ข้าคงปล่อยให้แกค่อยๆ ตาย
และค่อยเอาร่างแกไปทดลองแล้ว"
เกิดบรรยากาศเย็นรอบๆ ทันทีส่วน ลีโอ ก็หน้าแข็งพูดอะไรไม่ออก
“ฮ่ะๆ ฮ่าๆ โอ๊ยยย พูดได้เจ๋งมากเลยสุดยอด!!”
“มิ..เป็ไรค่ะ มาสเตอร์”
“ระ.. เื่ช่างเถอะ ครับคุณมีแผนจะจัดการเ้าพวกนั้นยังไง”
ลีโอ พูดพร้อมกับกับเริ่มร่ายเวทมนตร์จ้องมองพวกเผ่าพันธุ์ทะเลที่กำลังวิ่งตรงเข้ามา
“แผนเหรอ..”
แฟลชกดไปที่นาฬิกา
ปี๊บ!
โฟตอนบัสเตอร์!!
อิเล็กตรอนวาเคน!!
เอนเนอจี้ชาร์จ!!
แฟลชดึงดาบพลังงานออกจากเอวที่ว่างเปล่าและคว้าปืนไรเฟิลรูปทรงแปลกๆ สามเหลี่ยมออกมา
แล้วชาร์จพลัง
“แผนก็ลุยแม่งเลยไงละ”
“หา!!”
สิ้นสุดเสียงเอฟเฟค ดิจิตอล แฟลชพูดพร้อมกับพุ่งไปด้านหน้า หันปากกระบอกปืน
อานุภาพแสงค่อยๆ รวมที่ด้านข้างของปืน แล้วยิงลำแสงสีเขียวมรกตออกไปเป็เส้นตรง
ใส่พวกเผ่าพันธุ์ทะเลที่ตรงเข้ามากลายเป็เศษเนื้อระเหยเป็แสงสลายเป็ผงหลายสิบตัวทันที
แต่ทว่าพวกเผ่าพันธุ์ทะเลก็ยังพุ่งตรงเข้ามาไม่หยุดยั้งแม้เผ่าพันธุ์เดียวกันจะกลายเป็เศษเนื้อตรงหน้าก็ตาม
“หึแล้วนี่ล่ะ”
แฟลชแสยะยิ้ม หันปากกระบอกปืนขณะที่ยิงอยู่กว้างไปรอบๆ จนพวกเผ่าทะเลกลายเป็เศษหลายร้อยปีตัวทันที
เมื่อพวกมันเริ่มเข้าถึงแฟลช ดาบพลังงานก็เข้าฟาดฟันจนพวกมันขาดเป็สองท่อนในพริบตา
ลีโอ ตื่นตะลึงกับภาพตรงหน้า
เขาไม่แม้แต่จะใช้อาวุธ ทรงพลังพวกนี้กับผมเลยด้วย นี่ผมโดนออมมือแต่แรกแล้วงั้นเหรอ..
ลีโอ ทำหน้าเจ็บใจ และร่ายเวทมนตร์ยิงะุวายุ หลายร้อยลูกเข้าใส่เชือดเฉือนเผ่าทะเลที่อยู่ไกลออกไปพร้อมกับเหล่าผู้ติดตามที่ยิงเวทมนตร์โจมตีสนับสนุนไปด้วย
"นี่มันอะไรเนี่ย ทำไมพวกมันถึงยังมีพลังเวทมนตร์เหลืออยู่ขนาดนี้โดยเฉพาะเ้าลีโอ
พลังเวทมนตร์มันฟื้นฟูกลับมาเร็วแบบนี้ได้อย่างไร!! "
ขณะที่แฟลช พุ่งไปฆ่าล้างพวกเผ่าพันธ์ุ ทะเลอยู่นั่นพวกเผ่าพันธุ์ทะเลอีกกลุ่มใหญ่ที่รอดชีวิตจากการโจมตีจากมหาเวทมนตร์ของลีโอก็พุ่งเข้ามาหาพวกเขา
ในเวลาเดียวกัน ดาริเอล เดินออกไปหาพวกเผ่าพันธุ์ทะเลที่วิ่งตรงเข้ามา
แต่ทว่า
พวกมันกลับวิ่งหลบผ่าน ดาริเอลไปซะแบบนั้น
ในสายตาและสัญชาตญาณพวกมันบอกว่า ดาริเอล ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตและสิ่งของที่
สามารถกินได้ราวกับผลไม้ที่สวยงามแต่มีพิษร้ายแรงที่ฆ่าชีวิตพวกมันอย่างง่ายดาย
“อ่าว? ..ตายจริง อย่าเมินใส่กันแบบนี้สิจ๊ะ อย่างนี้พี่สาวเสียแย่เลยน่า..”
ในพริบตานั้นพวกเผ่าพันธุ์ทะเลกลุ่มใหญ่ที่วิ่งผ่าน ดาริเอล ไปก็กลายเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อยกลายเป็เศษเนื้อเืสีนํ้าเงินของพวกมันสาดกระจาย
?!!!
แทบทุกที่เห็นใกับภาพตรงหน้า
“หึหึหึ.. ไม่ว่าขยะตัวไหนก็ห้ามผ่านหน้าพี่สาวคนนี้ไปไม่ได้ทั้งนั้นนะจ๊ะ..”
เสียงหัวเราะอย่างความสุข ของหุ่นยนต์แอนดรอยด์สาวสวยใบหน้ายิ้มแย้มเป็รูปจันทร์เสี้ยว
รอบตัว ของเธอ มีมือโฮโลแกรมลอยอยู่ ขยับไปมาเสมือนมีชีวิต ที่นิ้วมือเปิดออกมีเส้นด้ายพลังงานบางๆ เล็กๆ เคลื่อนไหวออกมา
ถ้าบอกด้วยตาเปล่าก็จะแทบมองไม่เห็น ส่วนมืออื่นๆ ก็เปลี่ยนเป็มีดผ่าตัดขนาดใหญ่
ในจุดที่ ดาริเอล เดินไปพวกเผ่าพันธุ์สัตว์ทะเลต่างก็เป็เศษเนื้อ
เส้นด้ายพลังงานถูกกางออกเป็เหมือนใยแมงมุมเมื่อพวกเผ่าพันธุ์สัตว์วิ่งเข้ามาร่างพวกก็ขาดออกจากกันทันที
แม้พวกสัตว์ทะเลที่ไม่มีสมองความคิดมากนัก เมื่อเห็นพวกของมันทยอยตายไปมากมายก็ยังต้อง
หลีกเลี่ยงเพราะรู้สึกถึงอันตราย หยุดมองและคำรามใส่
“อ่าวทำไม่หยุดล่ะจ๊ะ… พวกสิ่งมีชีวิตขยะแปลกๆ แบบนี้ พี่สาวว่าจะผ่าดูเครื่องในมาศึกษาหน่อยเชียว”
ดาริเอล พูดพร้อมกับเลียเข้มเย็บแผลเล่มยาวที่อาบยาพิษร้ายแรงไปด้วยโดยข้างๆ เธอมีซากศพของสิ่งมีชีวิต
บางอย่างที่เหมือนพวกเผ่าพันธุ์ทะเล พวกที่มีพลังชีวิตสูงที่ยังไม่ตายจากโดยเข้มพิษ ก็ดิ้นทุรนทุรายแพลเริ่มเน่าละลายเนื้อเยื่อไปเลื่อยจนสุดท้ายก็นิ่งไปส่วนพวกที่หลบไปก็พุ่งเข้ามาก็กลายเป็เนื้อเืสาดกระจายไปทั่วบริเวณ
แต่ทว่าเธอกับไม่เปลืองเืแม้แต่หยดเดียว
“นะ.. น่ากลัวชะมัด!!!”
เสียงของทุกคนที่อยู่ที่ตรงนั้นรวมถึงแฟลชะโอยู่ในใจแต่ไม่มีใครกล้าพูดออกมา
8K
