การันต์ล้วงอมยิ้ม
ในกระเป๋ากางเกงออกมา แล้วปลอกที่ห่อออก จากนั้นยื่นไปจดจ่อที่ริมฝีปากของคนที่กำลังนั่งก้มหน้าสำรวจท่ออยู่
ขณะที่นาธารไม่ทันตั้งตัว เขาถึงกับตื่นใจนเผลออ้าปาก แต่กลับกลายเป็รับอมยิ้มเข้าไปอมในทันที จนเขาทำให้ชายร่างใหญ่ได้แต่ส่งั์ตาจ้องมองคนที่ป้อน ด้วยถ้อยคำในใจ (อีหยังวะ!) เป็ภาษาบ้านยาย ของเขาชอบอุทานเลยทีเดียว
“สู้ๆ นะครับลุง”
การันต์รีบเอ่ย พลางชูสองนิ้วให้กำลังและยกยิ้มบางๆ อย่างน่ามอง แล้วก็หันหลังเดินเล่นต่อ โดยไม่ได้สนใจเลยว่า คนที่กำลังคาบอมยิ้มคาปากอยู่นั้นจะรู้สึกอย่างไร
“หึ! เด็กหนอเด็ก”
นาธารพร่ำบ่นเบาๆ ทั้งที่ยังอมเ้าก้อนของหวานมีไม้เสียบคาปาก ครั้งจะคายทิ้งก็ดันกลืนกินน้ำหวานลงคอแล้วรู้สึกดี หากจะหยิบออกมา มือก็ดันเปื้อน สุดท้ายก็เลยต้องอมมันอยู่อย่างงั้น แล้วหันไปรื้อหญ้าออกจากท่อต่อ
“อ้าวคุณนาธาร ทำอะไรครับนั่น..โอ้ท่อรั่วเหรอครับ” พนักงานเอ่ยขึ้น
“อื้ม..พงษ์มาก็ดี ช่วยไปเอากล่องเครื่องมือมาให้ผมที”
“เดี๋ยวผมจัดการเองครับ คุณนาธาร..อะ..เอ่อ..”
พงษ์มองเห็นเ้านายอมอะไรไว้ที่ปากนึกสงสัย เพราะเขาไม่เคยเห็นมาก่อน ขณะที่นาธารขยับปากดูดกลืนกินน้ำหวาน อย่างมีสมาธิ ก่อนจะเอ่ยต่อ
“อย่างนั้นก็ดูไปจนถึงจุดต่อเลยนะ ถ้ามันไม่ไหวก็เปลี่ยนทั้งหมด”
“ครับคุณนาธาร”
หลังจากสั่งงานจบ นาธารก็เดินไปล้างมือ และเดินไปตรวจดูโรงแรมของเขาอย่างเป็ปกติ ขณะที่ปากก็ยังอมขนมหวานไม่ยอมคาย จวบจนเดินมาถึงบ้านพัก
ซึ่งเวลานี้ก็มืดแล้ว เขาเก็บไม้อมยิ้มที่หมดแล้วใส่กระเป๋ากางเกงราวกับของที่ระลึก ซึ่งก็ไร้เหตุผลว่าเพราะอะไร
ตุ๊บ!! “อื้อ~~โอ๊ย!”
นาธารร้องเสียงหลงเมื่ออยู่ๆ มีบางอย่าง มากระทบเข้าที่หน้าผาก จนเขารู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาทันที
“นายเป็ใคร? รู้ไหม..นี่บ้านใคร?”
การันต์ได้ยินเสียงคนเปิดประตูเข้ามา แน่ใจว่าถ้าเป็พนักงานก็คงจะต้องเคาะประตูก่อน และที่สำคัญข้างในบ้านตอนนี้ไม่ได้เปิดไฟ แต่ทำไมยังมีคนบุกเข้ามา ทำให้เขาคว้าร่มที่วางอยู่ข้างๆ ประตู ฟาดเข้าเต็มแรง
“คุณนาธารมีอะไรหรือเปล่าครับ”
พนักงานนำอาหารเย็นมาให้เ้านายรีบส่งเสียงขึ้น เพราะเขาได้ยินเสียงเ้านายร้อง ขณะที่การันต์รีบเปิดไฟ ก่อนที่ร่างเล็กจะใ เมื่อมองเห็นหน้าชัดเจน
“ลุง!..อ่ะ..เอ่อ..คุณ”
นาธารชำเลืองมองอยู่เพียงเสี้ยวนาที จากนั้นเขาก็เดินเข้าบ้านด้วยใบหน้าบึ้งตึง ขณะที่พนักงานคนเมื่อครู่ รีบวิ่งเข้ามาแล้วจัดแจง อาหารวางลงบนโต๊ะทาน ส่วนการันต์ได้แต่ยืนแน่นิ่งดั่งโดนสาป อย่างทำตัวไม่ถูก
“อึ้ม!”
นาธารทิ้งตัวนั่งลงโซฟากลางห้องมองดูคนที่ยื่นนิ่งอย่างพินิจ ขณะที่พนักงานจัดแจงอาหารเสร็จ ก็รีบออกจากบ้านพร้อมปิดประตูให้เรียบร้อย ทำให้ตอนนี้ทั้งบ้านพักมีเพียงนักศึกษาฝึกงาน กับผู้บริหารโรงแรมเพียงลำพัง
“เอ่อ..ผม..ขะ..ขอโทษครับคุณนาธาร”
“ช่างเถอะ ต่อไปนี้ ผมจะพยายามไม่มาแล้วกัน ส่วนคุณก็เข้าบ้านมาก็ ล็อกห้องนอนทุกครั้ง ไม่ว่าผมจะอยู่หรือไม่”
“ผม..ทำให้คุณนาธารลำบากหรือเปล่าครับ คือผมออกไปเช่า..”
“ผมคิดว่า ผู้จัดการอธิบาย กับคุณแล้วนะ”
“ก็ได้ ก็ได้..งั้นเื่เมื่อกี้ผมขอโทษแล้วกันหวังว่าคุณคงเป็ผู้ใหญ่พอ”
“อื่ม” นาธารนั่งกอดอกยกขาไขว่ห้าง บ่งบอกถึงความไม่พึงพอใจ ทำให้การันต์รีบเอ่ยตัดบททันที
“งั้นผมขอตัวนะครับ”
“จะไปไหน..กินข้าวก่อน”
“ไม่เป็ไรครับผมไม่หิว”
“ต้องกิน เป็เด็กกำลังโต ต้องกินอาหารให้ครบมื้อ”
“ผมโตแล้ว มหาวิทยาลัยปี 3 อายุ20แล้ว” “สั่งเป็พ่อ” (เอ่ยในใจ)
“ดื้อจริง”
“เปล่าสักหน่อย..แค่ถ้าหิวก็กินบะหมี่ ขนมก็มี”
“เด็กดื้อดึงเถียงผู้ใหญ่”
“ผมเปล่านะ แค่อธิบาย”
“การันต์”
“คุณนาธาร”
“หึ!..ฉันคิดผิดจริงๆ”
“ครับ งั้นผม ไปนะครับ ขอบคุณครับ”
“นี้!”
นาธารรีบปรี่ไปคว้าแขนของการันต์เอาไว้ เพราะรู้ดีว่าการันต์ไม่้าอยู่กับเขาในบ้านหลังนี้ ขณะที่การันต์ได้แต่อมยิ้ม เพราะมุกตื้นๆ เช่นนี้ก็ทำให้ใครบางคนสยบยอม
“อยากจะย้ายไปอยู่กับแฟนมากหรือไง”
“นี่!..ผมยังไม่มีแฟน และก็ไม่ได้คิดจะย้าย แค่จะไปอาบน้ำ...หรือว่าคุณ..จะอาบน้ำให้เด็ก...อย่างผมด้วย”
การันต์รีบโต้กลับ พลางหันกลับมาส่งสายตาและเสียงยั่วหยอก อย่างทะลึ่งตึงตังกับเ้านายที่พึ่งรู้จักกันไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ขณะที่นาธารรู้ทันทีว่าหลงกลเด็กเข้าให้แล้ว เขารีบปล่อยมือ แล้วถอยตัวออกห่าง พลางสบถคำ
“ทะลึ่ง!”
“คิคิ ผมจะไม่ดะ..ดื้อ~”
“หยุด!..แล้วไป”
การันต์แกล้งเอ่ยต่อยังไม่ทันจบ ก็ถูกนาธารพูดสวนขึ้นในทันที ยิ่งทำให้ คนตัวเล็กเหิมเกริมแกล้งต่อ โดยที่ไม่ใช่นิสัยของการันต์ที่พูดจากับผู้ใหญ่เช่นนี้มาก่อน
“ปาปี้จะไม่อาบน้ำป้อนข้าวให้เบบี๋จริงๆ เหรอครับ” พูดจบก็วิ่งแจ้นเข้าห้อง
“นี่! เ้าเด็กทะลึ่ง” นาธารต่อว่าตามหลังทั้งๆ ที่อีกคนหนีหายไปแล้ว
“เบบี๋เหรอ? ..หึ!”
ชายร่างใหญ่ทิ้งตัวนั่งลงโซฟาอย่างทอดอารมณ์ เฝ้าคิดถึงเื่ในอดีต วันที่จะสารภาพรักกับผู้หญิงคนหนึ่ง คือวันที่เขารู้สึกหลากอารมณ์ที่สุด ทั้งเสียใจ ดีใจ และตกหลุมรักแววตาใสซื่อคู่หนึ่ง ซึ่งเขาเรียกว่า เบบี๋
.......................................
1K
