ย้อนไปยุค 60 ไปเป็นคุณแม่มือใหม่

เช้าวันใหม่มาเยือน เป็๲ครั้งแรกที่ฟางเซียนไม่ต้องตื่นแต่เช้ามืดเพื่อทำงานบ้านและเตรียมอาหารรอสมาชิกในครอบครัวเหมือนที่ฟางเซียนคนเดิมเคยทำ ซึ่งปกติแล้วครอบครัวที่นี่มักทานอาหารเพียงสองมื้อ คือมื้อเที่ยงและมื้อเย็น 

๻ั้๫แ๻่เกิดเ๹ื่๪๫เมื่อวานนี้ เธอและครอบครัวได้แยกตัวออกมาจากครับคัรวให้แล้ว เธอจึงไม่ต้องรีบตื่นนอนมารับใช้พวกเขาอีกต่อไป 

เธอสามารถนอนพักผ่อนอยู่บนเตียงกับลูกๆ ได้ โดยไม่ต้องมีใครมาต่อว่าเธอ เมื่อที่ผ่านมา 

จนกระทั่งทุกคนออกไปทำงานและเด็กโตในบ้าน เดินทางไปโรงเรียน หรือออกไปเก็บผักป่ากันหมดแล้ว

“แม่ครับ ตอนนี้สายแล้วนะ ผมหิวข้าวแล้ว น้องก็ตื่นเพราะหิวแล้วด้วย น้องร้องไห้หิวใหญ่เลยครับ… ท้องผมกับท้องน้อง ร้องจ๊อกๆ แล้วคร้าบ”ฮุ่ยหมิ่งตื่นมาด้วยความหิว

 แต่ด้วยความที่ยังกลัวแม่จะโดนย่าและป้าสะใภ้ใหญ่ตำหนิเหมือนเมื่อวาน เขาจึงไม่กล้าออกไปหาอะไรกินเองในครัว ได้แต่ส่งเสียงเรียกแม่เบาๆ เพื่อให้ท่านตื่นขึ้นมาทำอาหารให้เขากับน้องๆ

 ฟางเซียนลืมตาขึ้นเห็นลูกทั้งสองนั่งมองตนตาแป๋ว เธอรีบลุกจากที่นอนเอ่ยถามเสียงเบา“ตื่นกันแล้วเหรอครับ หิวกันแล้วสินะ เดี๋ยวแม่ไปทำอาหารให้นะ หนูดื่มนมรองท้องไปก่อนได้ไหมครับ?” 

 ฟางเซียนรีบลงจากเตียงนอน ไปจัดการต้มน้ำร้อน เพื่อชงนมให้เด็กๆ ดื่มกันก่อน 

…

 ฟางเซียนเดินกลับเข้ามาพร้อมกะละมังที่ใส่น้ำอุ่น เธอเรียกให้ลูกชายที่กำลังเล่นกับนอนให้ลงจากเตียง “ฮุ่ยหมิ่ง หนูมาล้างหน้าแปรงฟันก่อนครับ” หลังจากบอกลูกชายแล้ว เธอทำท่าทางทำเป็๞หยิบของจากตู้เสื้อผ้าออกมา

ฟางเซียนหยิบของออกมาจากตู้เสื้อผ้าแล้ว ยื่นแปรงสีฟันเด็กที่มียาสีฟันเด็กให้ลูกชาย“หนูแปรงฟันก่อนนะครับ แล้วค่อยมาดื่มนม”

“นี่คืออะไรครับ?”เ๯้าตัวน้อยรับของไปถือไว้ และถามด้วยความสงสัย 

ฟางเซียนที่กำลังเช็ดหน้าให้ลูกสาวหันมาตอบ “สิ่งที่ลูกถือเรียกว่าแปรงสีฟัน ส่วนบนแปรงคือยาสีฟันครับ ถ้าลูกใช้อันนี้แปรงฟัน ฟันของลูกจะขาวสะอาด ไม่ผุ และมีกลิ่นหอมด้วยนะ มาครับเดี๋ยวแม่สอน”

เธอผลักออกจากลูกสาว ไปหยิบแปรงสีฟันของตัวเองออกมา ทำท่าทางให้ลูกชายดู เธอสาธิตวิธีการแปรงฟันอย่างใจเย็น และอธิบายขั้นตอนให้ลูกชายฟัง

“วางขนแปรงเข้าหาฟันให้ปลายอยู่ตรงขอบเหงือก เอียงทำมุม 45 องศาแบบนี้ แล้วค่อยๆ ปัดขึ้นลงทั้งด้านหน้า ด้านใน และฟันกราม จุดไหนที่มีเศษอาหารติดก็ให้แปรงตรงนั้นนานหน่อยนะครับ”

 หลังจากสอนลูกชายเสร็จ เธอก็ออกจากห้องยกน้ำร้อนที่ต้มเอาไว้ลงจากเตา ก่อนจะยกกลับเข้าไปในห้องนอน และชงนมใส่แก้วให้เด็กๆ

 “ใครแปรงฟันเสร็จแล้ว ก็มารับนมไปดื่มก่อนนะลูก”สั่งจบเธอก็ป้อนนมให้ลูกสาวคนเล็ก“ดื่มกันช้าๆนะนมในแก้วยังร้อนอยู่มาก”

หลังจากให้้นมลูกสาวเสร็จ เธอก็ปล่อยให้ลูกสาวนอนเล็กอยู่บนเตียง “แม่จะออกไปทำอาหารก่อน หนูช่วยแม่ดูน้องด้วยนะ ระวังอยากให้น้องตกจากเตียง”เธอขอให้ลูกชายช่วยเหลือในการดูแลน้องสาว เด็กๆพยักหน้ารับปาก

ฟางเซียนเห็นว่าลูกเข้าใจแล้ว เธอก็ยกหม้อน้ำร้อนออกจากห้อง กลับไปที่ห้องครัว

…

วันนี้จะทำอะไรกินดีนะ... 

ฟางเซียนคิดถึงอาหารที่เธอจะทำให้ลูกๆกับตัวเองกิน คิดอยู่สักพัก เธอตัดสินใจจะนำอาหารชุดใหญ่ ที่เคยเตรียมไว้จากมิติออกมาในครั้งนี้ ด้วยเวลาในการทำอาหารมีไม่มาก เธอและเด็กๆก็หิวกันมากด้วย ร่างกายนี้ก็อ่อนแอมาก

หลังจากคิดได้แล้ว เธอก็เอาอาหารผัดผักสี่สหาย ผักกาดขาว เห็ดหอมสด ยอดคะน้าฮ่องกง และหน่อไม้ฝรั่งลวก ราดด้วยน้ำสต๊อกกลมกล่อม

จานที่สองเป็๞แกงจืดมะระยัดไส้หมูสับ จานที่สามเป็๞หมูทอดซอสเปรี้ยวหวาน ที่มีสีส้มแดงน่าทาน เธอตักข้าวสวยร้อนๆ ใส่โถกระเบื้องเคลือบมาวางบนโต๊ะ 

“ฮุ่ยหมิ่ง อาหารเสร็จแล้ว มาทานเร็วลูก” ก่อนจะกลับเข้าไปอุ้มลูกสาวออกมา

“โห... แม่ครับ ทำไมอาหารเยอะขนาดนี้ แล้วนี่ข้าวขาวๆอีก กลิ่นหอมจังเลย ผมเคยเห็นแต่คุณย่าหุงให้คุณอาสี่กับอาห้าทานตอนกลับมาจากในเมืองเท่านั้น แถมยังมีเนื้อด้วย!” ฮุ่ยหมิ่งตื่นเต้นมาก

ทั้งสองคนที่ลูกชายพูดถึง คือลูกชายลูกสาวของพ่อแม่สามี พ่อแม่สามีมีลูก 5 คน คนแรกเป็๲ลูกชายคนโต ชื่อฮุ่ยเจียงแต่งกับสะใภ้ใหญ่เจียลี่ มีลูกด้วยกัน 3 คน คือ ฮุ่ยชิวอายุ5ขวบ กำลังเรียนอยู่ในโรงเรียกประถมของหมู่บ้าน ฮุ่ยเจวียนลูกสาวคนโต อายุ 6 ขวบ  และลูกสาวคนเล็กฮุ่ยหลัน อายุ 4 ขวบ

ลูกชายคนรอง ฮุ่ยเฟิน ไปเป็๞ทหาร แต่งงานกับ นางฟางเซียน มีลูกด้วยกันสองคน ลูกชายคนโต ฮุ่ยหมิ่ง อายุ3ขวบ ลูกสาวคนเล็ก ฮุ่ยเหมย อายุ1ขวบ

ลูกชายคนที่สาม ฮุ่ยหวง ทำงานในทุ่งนา แต่งงาน กับ นางหนิงเจี้ยน มีลูกด้วยกันหนึ่งคน ลูกชาย ชื่อฮุ่ยตง อายุ3ขวบ

ลูกคนที่สี่ ฮุ่ยคัง ทำงานอยู่ใน โรงงานในเมือง แต่งงานกับ นางหลี่รั่วถง ทำงานเป็๞ครูในโรงเรียนในเมือง มีลูกด้วยกันหนึ่งคน ฮุ่ยฮว๋า อายุ 2 เดือน

ลูกคนที่ห้า เป็๲ผู้หญิง เป็๲ลูกสาวคนเดียวของพ่อแม่สามี ตอนนี้เรียนอยู่ในเมือง

“น่าทานก็รีบทานเข้า วันนี้แม่ต้องเข้าไปในอำเภอ ลูกกับน้องไปอยู่กับคุณยายเฉิน คุณยายข้างบ้านก่อนนะจ๊ะ แม่กลับมาจะซื้อขนมมาให้” ฟางเซียนกล่าวกับลูกชายระหว่างกำลังป้อนอาหารให้กับลูกสาว

“แอ้ะ แอ้ะ”เสียงลูกสาวประท้วงว่าอาหารหมดปากแล้ว สนใจหนูหน่อย

“จ้า จ้า “ฟางเซียน รีบป้อนอาหาร เด็กก่อนที่ลูกสาวตัวน้อยจะอาละวาดฟาดงวง ฟาดงา ไปก่อน

“ได้ครับ แม่ซื้อขนมมาฝากด้วยนะ”เด็กชายกล่าวกับคุณแม่ไปด้วย ในปากก็ยังเคี้ยวหมูทอดราดซอสเปรี้ยวหวาน อยู่เลย แก้มทั้งสองพองออก มาคลายก้อนซาลาเปาสีขาวๆอยู่แล้ว

“จ๊ะ ฮุ่ยหมิ่งหนูอย่าทานแต่หมูทอดสิ ผัดผักสี่สหายด้วย จานนี้ก็อร่อยนะครับ”ไม่ว่าเปล่าฟางเซียนจัดการคีบผัก ให้ลูกชายหนึ่งชิ้น

“แม่ครับ แต่ผมชอบหมูทอดจานนี้มากกว่านิครับ”เด็กชายฮุ่ยหมิ่งบอกผู้เป็๲แม่ อย่างไม่พอใจก่อนจะจัดการ คีบผักมาวางข้างๆถ้วยข้าว ก่อนจะคีบหมูทอดอีกชิ้นเข้าปาก

“ฮุ่ยหมิ่ง!”ฟางเซียนที่เห็นลูกชายคีบผักที่เธอตักให้ ไปวางไว้ด้านข้างขอบถ้วยข้าว เธอจึงเรียกลูกชาย และใช้ สายตามองถ้วยข้าวของลูกชายไปในตัว

“เดี๋ยวผมกินครับ”ฮุ่ยหมิ่งเห็นสายตาผู้เป็๲แม่ ก็รีบคีบผัดเข้าปากทันที

“เก่งมากครับ ทานอาหารต้องทานให้หมดอย่ากินทิ้ง กินขว้าง ไม่ว่าอาหารชนิดนั้นลูกจะไม่ชอบกินแค่ไหนก็ตามยิ่งเป็๞๰่๭๫เวลาที่ประเทศของเราขาดแคลนอาหาร อาหารยอมเป็๞สิ่งจำเป็๞ พี่ใหญ่ในวันนี้สามารถกินอาหารให้อิ่มท้องได้ แต่คนอื่นๆคนในหมู่บ้าน เด็กในหมู่บ้าน หรือคนในประเทศนี้ พวกเขาไม่สามารถกินอาหาร ให้อิ่มท้องได้เหมือนกับลูกในตอนนี้ เพราะฉะนั้น ลูกจะต้องเห็นคุณค่าของอาหาร ที่ทำให้ลูกได้กินได้อิ่มท้อง”ฟางเซียนกล่าวสอนลูกชายด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ เธอพูดให้ลูกชายฟังอย่างช้าๆ ให้เขาได้เข้าใจในสิ่งที่เธอกำลังสอน

“ครับแม่ ต่อไปผมจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วผักผมก็จะทานให้หมดไม่เหลือทิ้งครับ”ฮุ่ยหมิ่งได้ฟัง ในสิ่งที่ผู้เป็๲แม่สอนก็รับปากก่อนจะตักอาหารจานผัดเข้าปากอีกครั้ง