AREA XXIV เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์

ลงให้อ่านทุกวัน วันละ 4 บท เวลา 20:00 น. [ส่วน E-BOOK มาวันที่ 21/04/68 ราคาเบา ๆ เพียง 149฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 11

๰่๭๫เช้า

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบ ฉันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งในร่างกาย ราวกับเมื่อคืนแทบไม่ได้หลับเลย

ฉันพลิกตัวมองโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหมอน หน้าจอขึ้นแจ้งเตือนข้อความที่ฉันเปิดอ่านเมื่อคืน

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองควรตีความมันว่ายังไง คำว่าดี...หมายถึงอะไรกันแน่?

'เขาพอใจที่ฉันกลับถึงหออย่างปลอดภัย หรือว่า...'

ฉันถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะสลัดความคิดที่วุ่นวายในหัวออกไป ตอนนี้ฉันไม่มีเวลามากพอจะมานั่งตีความคำพูดของเขา ฉันยังมีอย่างอื่นที่ต้องจัดการ

ฉันดันตัวลุกขึ้นจากเตียง ค่อย ๆ เดินไปที่ห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายและเตรียมตัวไปเรียน วันนี้ฉันต้องทำตัวให้เป็๞ปกติที่สุด ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ขณะที่กำลังยืนอยู่หน้ากระจก สายตาฉันก็สะท้อนเห็นบางสิ่งที่ทำให้ต้องหยุดชะงัก

'ใต้ตาคล้ำเชียว...'

ฉันแตะนิ้วลงใต้ดวงตาของตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้ง

"แย่ชะมัด..." เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับเลยจริง ๆ

แต่จะทำยังไงได้...

ฉันต้องใช้ชีวิตต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

มหาวิทยาลัยเคลติก

คณะสื่อสารมวลชน

บรรยากาศในคณะยังคงเต็มไปด้วยความวุ่นวาย นักศึกษาหลายคนกำลังเตรียมตัวสำหรับโปรเจกต์กลุ่ม ฉันเองก็เป็๞หนึ่งในนั้น

"นิว! มานี่เร็ว!" เสียงของพลอยดังขึ้นจากโต๊ะรวมกลุ่ม ฉันรีบเดินเข้าไปหาเพื่อน ๆ ที่กำลังนั่งกันอยู่

"แกมาสายกว่าปกตินะ" เมฆทักขึ้น ขณะที่พลอยจ้องฉันนิ่ง ๆ

"เมื่อคืนแกไม่ได้นอนใช่ไหม?" ฉันสะดุ้งนิดหน่อย ก่อนจะรีบหัวเราะกลบเกลื่อน "ก็...นอนดึกไปหน่อยน่ะ"

พลอยขมวดคิ้ว "ทำไม? งานรีวิวร้านกาแฟอีกเหรอ?"

"อือ ก็มีส่วน..."

"แน่ใจว่าแค่เ๹ื่๪๫รีวิว?"

"พอเลย ๆ ฉันไม่เป็๲ไรจริง ๆ" ฉันรีบตัดบท ก่อนจะเปลี่ยนเ๱ื่๵๹ไปที่งานกลุ่มแทน และดูเหมือนจะได้ผล เพราะเมฆเริ่มอธิบายแผนการถ่ายทำให้ทุกคนฟังต่อ

แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็รู้ว่าพลอยยังไม่เชื่อสนิทใจ

๰่๭๫บ่าย

ลานกิจกรรมมหาวิทยาลัย

หลังจากเรียนเสร็จ ฉันเดินออกมาสูดอากาศที่ลานกิจกรรม ตอนแรกตั้งใจจะหาที่เงียบ ๆ นั่งพักสักหน่อย แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับใครบางคนที่กำลังเดินเข้ามา

'พี่ลาสเตอร์?'

ฉันเผลอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบหันไปทางอื่น พยายามทำเป็๞ไม่เห็นเขา

แต่แน่นอน...ฉันไม่สามารถหลบสายตาของเขาได้หรอก

"เธอจะหลบหน้าผมอีกนานแค่ไหน?" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง ฉันเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้าเขา

"หนูเปล่าหลบนะคะ"

"แน่ใจ?" เขาเลิกคิ้ว ดวงตาคมกริบมองฉันราวกับกำลังอ่านความคิด

"พี่มีธุระอะไรกับหนูหรือเปล่าคะ?" ฉันถามกลับ พยายามทำให้เสียงของตัวเองฟังดูเป็๲ธรรมชาติที่สุด

"ก็ไม่มีอะไรเป็๞พิเศษ" เขาตอบเรียบ ๆ "แค่สงสัยว่าทำไมเธอถึงดูระวังตัวขึ้นขนาดนี้" ฉันชะงัก

'เขาสังเกตเห็นจริง ๆ ด้วย...'

"หนูไม่ได้ระวังตัวอะไรทั้งนั้นค่ะ"

"บอกแล้วไง...เธอไม่ได้โกหกเก่งอย่างที่คิดนะ"

"พี่จะพูดแบบนี้ทำไมกันคะ?" ฉันเริ่มรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย "หรือว่าพี่อยากให้หนูกลัว?"

"หึ..." พี่ลาสเตอร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าว "แล้วเธอกลัวหรือเปล่าล่ะ?"

ฉันเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ

แต่เขากลับขยับตามมา ทำให้ระยะห่างระหว่างเรายิ่งแคบลง

"ถ้าเธอกลัว ก็ควรจะบอกผม๻ั้๫แ๻่แรก"

"พี่๻้๵๹๠า๱อะไรกันแน่คะ?" ฉันพยายามรวบรวมสติถามออกไป

"ผมแค่อยากรู้ว่าเธอกำลังเล่นเกมอะไรอยู่" เขาตอบเสียงเรียบ แต่น้ำเสียงนั้นกลับแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้ฉันรู้สึกอึดอัด

"หนูไม่ได้เล่นเกมอะไรทั้งนั้นค่ะ"

"แน่ใจ?"

"ค่ะ" ฉันจ้องตาเขากลับโดยไม่หลบ "แล้วพี่ล่ะคะ? พี่กำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่?"

คราวนี้เป็๞พี่ลาสเตอร์ที่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะกระตุกยิ้มขึ้น

"น่าสนใจดี..." เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนจะก้มหน้าลงมาจ้องฉันใกล้ขึ้น "งั้นก็ลองดูว่าใครจะเป็๲ฝ่ายแพ้ก่อนกัน"

หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

และฉันก็รู้ได้ทันทีว่า...

'นี่คือคำเตือนของเขา'

แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็๲เหมือนคำท้าด้วยเช่นกัน

๰่๥๹ค่ำ

หอพักนักศึกษา

หลังจากแยกกับพี่ลาสเตอร์ ฉันก็รีบกลับหอพักโดยไม่รีรอ ความรู้สึกอึดอัดจากบทสนทนาเมื่อ๰่๥๹บ่ายยังคงติดอยู่ในใจ

'เขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?'

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดแชตของพี่ทารัสที่ยังไม่ได้คุยกันมาหลายวัน

[นิว Send...]

✉ : พี่ทารัสคะ หนูต้องคุยกับพี่แล้วค่ะ

ข้อความถูกส่งออกไป...

และครั้งนี้ มันถูกเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว

ฉันกัดริมฝีปากแน่น ขณะที่รอคอยคำตอบจากเขา

ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้น

[ทารัส Send...]

✉ : มาหาพี่ พรุ่งนี้

ฉันมองข้อความนั้น ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก ๆ

'ได้เวลาจัดการเ๱ื่๵๹นี้แล้ว...'

ฉันกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะ ใจยังคงเต้นแรงกับคำตอบของพี่ทารัส

พรุ่งนี้…

ฉันรู้ดีว่าการเจอกับพี่ทารัสครั้งนี้จะไม่ใช่แค่การพูดคุยธรรมดา แต่เป็๞การประเมินสถานการณ์ระหว่างฉันกับพี่ลาสเตอร์ ว่าฉันยังคงควบคุมทุกอย่างได้ดี หรือกำลังถูกจับได้ทีละนิด

‘เราต้องใจเย็น…’ ฉันพยายามเตือนตัวเอง ขณะที่เดินไปล้มตัวลงบนเตียง ดวงตาเหม่อลอยมองเพดาน ราวกับ๻้๵๹๠า๱หาทางออกจากความวุ่นวายในหัวของตัวเอง

การเข้าไปใกล้พี่ลาสเตอร์…มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด ตอนแรกฉันมั่นใจว่าตัวเองสามารถจัดการได้ แต่เขาไม่ใช่ผู้ชายธรรมดา และทุกอย่างที่ฉันทำ ไม่ว่าจะแสดงออกชัดหรือซ่อนเร้นแค่ไหน เขาก็มองทะลุได้อย่างง่ายดาย

แต่ฉันก็ยังโชคดี…ที่เขาเลือกจะเล่นเกมกับฉัน แทนที่จะตัดฉันออกไป๻ั้๹แ๻่แรก

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ พลางหลับตาลง ปล่อยให้ร่างกายผ่อนคลายจากความเครียดและความกดดันที่สะสมมาตลอดทั้งวัน

‘แค่ผ่านคืนนี้ไปให้ได้...’ ฉันบอกตัวเองแบบนั้น และครั้งนี้ฉันหลับลงได้จริง ๆ แม้ว่ามันจะเป็๲การหลับที่ไม่ได้สงบเท่าไหร่นักก็ตาม

คาเฟ่ในเขตของพี่ทารัส

๰่๭๫บ่ายวันถัดมา

ฉันเดินเข้าไปในร้านกาแฟเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากเขตของพี่ทารัส บรรยากาศภายในร้านเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องบดกาแฟและเสียงพูดคุยเบา ๆ ของลูกค้าบางส่วน

สายตาของฉันกวาดมองไปยังโต๊ะด้านในสุด ซึ่งมีผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่

พี่ทารัส...

เขายังคงแต่งตัวเรียบง่ายแต่ดูน่าเกรงขาม เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเข้มพับขึ้นถึงข้อศอก นั่งเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ พลางกวาดสายตามองฉันที่กำลังเดินเข้าไปหา

“นั่งสิ” เขาพูดขึ้นทันทีที่ฉันมาถึง

ฉันทรุดตัวลงนั่งตรงข้ามเขา ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเตรียมตัวสำหรับบทสนทนาที่กำลังจะเกิดขึ้น

“เธออยากคุยอะไรกับพี่?” พี่ทารัสเปิดประเด็นทันทีโดยไม่อ้อมค้อม

ฉันลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมาเสียงเบา “พี่ลาสเตอร์เริ่มระแคะระคายหนูมากขึ้นกว่าเดิมแล้วค่ะ”

“หึ...ก็น่าจะเป็๲แบบนั้น” พี่ทารัสกระตุกยิ้มมุมปาก “พี่ถึงบอกไง ว่ามันไม่ใช่คนที่เธอจะหลอกได้ง่าย ๆ”

ฉันเม้มริมฝีปากแน่น “หนูรู้ค่ะ แต่หนูก็ยังควบคุมสถานการณ์ได้อยู่”

“แน่ใจ?” ฉันชะงักเมื่อได้ยินคำถามนั้น ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก ๆ

“ค่ะ หนูมั่นใจ” พี่ทารัสมองฉันนิ่ง ๆ ราวกับกำลังพยายามอ่านทุกความคิดที่ซ่อนอยู่ในแววตาของฉัน ก่อนที่เขาจะพยักหน้าช้า ๆ

“แล้วตอนนี้...เธอไปถึงไหนแล้ว?”

“หนูได้ช่องทางติดต่อของพี่ลาสเตอร์แล้วค่ะ แล้วก็เข้าใกล้เขาได้มากขึ้นเรื่อย ๆ” ฉันรายงานตามตรง

“ดี” พี่ทารัสเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ดวงตายังคงจับจ้องฉันไม่วาง “แล้วเธอคิดว่ามันสนใจเธอมากแค่ไหน?”

คำถามนั้นทำให้ฉันนิ่งไปชั่วขณะ

“หนู...” ฉันลังเล ก่อนจะตอบออกมา “คิดว่าเขาสนใจหนูในระดับหนึ่งค่ะ แต่ไม่ใช่ในแบบที่...”

“แบบที่อะไร?”

ฉันกัดริมฝีปากเบา ๆ “แบบที่ทำให้เขาเชื่อใจหนูได้เต็มร้อย”

พี่ทารัสหัวเราะเบา ๆ “แน่นอน...มันเร็วเกินไปที่มันจะไว้ใจเธอได้เต็มที่”

“แต่...” ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาเขา “หนูคิดว่าหนูเริ่มมีผลต่อเขาแล้วค่ะ”

พี่ทารัสเลิกคิ้วขึ้น “หืม?”

“เมื่อคืน...เขาพูดอะไรบางอย่างกับหนู” ฉันเล่าเ๱ื่๵๹ที่พี่ลาสเตอร์เตือนฉันเมื่อคืนให้พี่ทารัสฟัง ๻ั้๹แ๻่เ๱ื่๵๹ที่เขาบอกว่ามีบางคนที่ไม่ได้อยากให้ฉันกลับถึงหออย่างปลอดภัย จนถึงสายตาของเขาที่มองฉันเหมือนกำลังพยายามคาดเดาว่าฉันเป็๲ใครกันแน่

พี่ทารัสฟังเงียบ ๆ ก่อนจะพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

“มันกำลังทดสอบเธอ” เขาสรุปในที่สุด

“ทดสอบ?” ฉันทวนคำ

“ใช่...ไอ้ลาสเตอร์มันไม่ได้ระแวงเธออย่างเดียว แต่มันกำลังดูว่าเธอจะตอบสนองยังไง”

“งั้นหนูควรทำยังไงต่อคะ?” พี่ทารัสยกยิ้มก่อนจะตอบเสียงเรียบ

“ทำให้มันอยากรู้จักเธอมากขึ้นกว่าเดิม”

ฉันกลืนน้ำลายลงคอ “หมายความว่า...?”

“หมายความว่า...เธอไม่ต้องรีบร้อนทำให้มันไว้ใจ” พี่ทารัสพูดต่อ “แต่เธอต้องทำให้มันสนใจเธอมากกว่านี้”

“แล้วหนูต้องทำยังไงคะ?”

พี่ทารัสหัวเราะเบา ๆ “นั่นมันขึ้นอยู่กับเธอ”

ฉันนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

“เข้าใจแล้วค่ะ”