สืบสู้ผี ภาค 1-3

    เมื่อรู้แล้วว่าสิ่งที่อยู่ใต้รูปปั้นทองคำนั้นเป็นอสรพิษตัวใหญ่ เราต่างก็แตกตื่นวิ่งหน้าหงายออกมาจากตรงนั้นกันอย่างไม่ต้องนัดหมาย ความมืดสลัวในที่นั้นมันไม่ได้ทำให้เราระมัดระวัง ว่าจะมีเจ้าสิ่งนี้มานอนขดนิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างที่ไม่ส่งเสียงสัญญาณอะไรให้รู้เลยสักนิด อีกทั้งการที่พวกเรากำลังตื่นตะลึงกับรูปปั้นประหลาดที่น่าจะทำจากทองคำนั้น มันก็ทำให้เราเกิดความประมาทเลินเล่อ จนขาดความระมัดระวังหรือตั้งรับไว้ล่วงหน้า

    แม้แต่พี่เมฆจอมขมังเวทเองก็กลับวิ่งแซงหน้าคนอื่นไปอยู่ช่วงตัว ก่อนที่เขาจะหันกลับมามองพวกเราที่เหลือราวกับจะเพิ่งตั้งสติได้

    ที่น่าแปลกอย่างหนึ่งก็คือ เทียนเล่มเล็กๆ ที่อยู่ในมือของพี่เมฆกลับไม่ได้ดับลงไปเหมือนอย่างที่ผมกลัว เพราะถ้ามันดับมืดลงเมื่อไรในตอนนี้แล้ว เห็นทีเราคงจะต้องอาศัยแสงจากประกายในดวงตาของเจ้างูยักษ์นั่นกระมัง ซึ่งถึงตอนนั้นเมื่อไร พวกเราก็คงจะเข้าไปอยู่ในปากของมันซะก่อนมากกว่า

    ผมวิ่งมาถึงตัวพี่เมฆก่อนคนอื่น ก่อนที่จะนึกได้ว่าไม่ได้เหลียวมองดูจันกับทหารหนุ่มของท่านจ้าวที่มากับเราเลย เมื่อหันหน้ากลับไปก็เห็นจันโผล่ร่างออกมาจากความมืดมิดและวิ่งมาทางผมจนเกือบจะถึงตัวแล้ว ดวงตาของเขาที่ผมเห็นลางๆ นั้นดูจะตื่นตระหนกอยู่มาก แม้แต่ผมที่ตัดสั้นเกรียนของเขาก็ยังตั้งชี้ชันราวกับเพิ่งเจอกับผีร้าย

    "ทหารหนุ่มคนนั้นล่ะจัน...? เขาวิ่งไปทางไหนแล้ว?!" เมื่อไม่เห็นร่างของเขาวิ่งตามจันมา ผมก็อดจะเกิดความเป็นห่วงทหารหนุ่มคนนั้นขึ้นมาไม่ได้แม้ว่าเขาจะเป็นผู้หนึ่งที่เจนจัดคุ้นเคยกับภูมิประเทศแถบนี้มากกว่าพวกเราก็เถอะ

    จันเหลียวหน้ากลับไปตามทางเดินในถ้ำอันมืดมิด "ไม่รู้สิ... ตอนแรก... ตอนแรกเขาก็วิ่งมาพร้อมๆ กับผมนะ แต่เจ้าพญานาคตัวนั้นน่ะ ผมก็เห็นมันเลื้อยตามมาติดๆ ผมหันไปดูทีเดียว แล้วก็โกยอ้าวมาถึงตรงนี้เลยพี่กิต..."

    "รีบๆ มาอยู่ข้างหลังพี่กันก่อนเถอะน้องทั้งสอง" เสียงพี่เมฆบอกออกมาอย่างเร็ว "สิ่งนั้นมันไม่ใช่พญานาค และมันก็ไม่ใช่งูธรรมดาๆ แต่มันคืองูอาคมชั้นสูง ที่คงมีใครร่ายเวทมนตร์ให้มันเป็นผู้พิทักษ์ปกป้องรูปปั้นนั้นเอาไว้อย่างแน่นอน"

    เเล้วเสียงร้องของสัตว์บางชนิดที่ฟังดูแปลกประหลาดน่าขนลุกก็คำรามเสียงขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิดข้างหน้า จากนั้นก็มีเสียงสวบๆๆ ดังติดกันถี่ๆ พร้อมกับเสียงเหมือนมีวัตถุขนาดใหญ่ฟาดเหวี่ยงไปตามผนังถ้ำหรืออุโมงค์แคบๆ นี้จนพื้นและผนังรอบตัวของพวกเราก็ยังต้องสั่นสะเทือน

    ผมกับจันไม่ได้ชักช้าอีกต่อไป รีบเข้าไปยืนหลบอยู่ทางด้านหลังของพี่เมฆ ขณะที่ผมก็เห็นเขาดึงมีดขนาดยาวราวเจ็ดแปดนิ้วเล่มหนึ่ง ออกมาจากเสื้อแจ็คเก็ตทหารพรานที่เขาสวมอยู่ และตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่จะปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

    "น้องกิตติถือเทียนเล่มนี้ไว้" เขายื่นมือซ้ายส่งเทียนเล่มนั้นให้ผม "คอยระวังอย่าให้มันปักหัวลง ถ้ามันไม่ปักหัวลงโดยสิ้นเชิงล่ะก็ เทียนเล่มนี้ก็ยากที่จะดับโดยง่าย"

    ผมรีบรับเทียนของพี่เมฆมาถือไว้อย่างระมัดระวัง คิดว่าเทียนเล่มนี้คงเป็นเทียนอาคมอย่างหนึ่ง จึงยากที่จะดับถ้าไม่ถือมันคว่ำลงอย่างที่พี่เมฆเตือน

    จากนั้นพี่เมฆก็กระชับมีดนั้นด้วยมือขวาให้ถนัดมือยิ่งขึ้น ทว่า เสียงต่างๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ก็กลับเงียบไปชั่วขณะ

    และพริบตานั้น เสียงเหมือนมีอะไรแหวกอากาศมาทางนี้ก็ดังขึ้น ก่อนที่เราจะเห็นอะไรบางอย่างพุ่งมาตกที่เบื้องหน้าเราอย่างค่อนข้างแรง จนพื้นตรงนั้นตลบขึ้นมาด้วยฝุ่นดินคละคลุ้ง!

    พวกเราต่างขยับถอยไปข้างหลังกันคนล่ะสองก้าวด้วยสัญชาตญาณอัตโนมัติ ก่อนที่จะเห็นว่า สิ่งที่ปลิวตกลงมาข้างหน้านั้น แท้ที่จริงก็คือร่างของทหารหนุ่มนั่นเอง

    "ท่านทหารหาญ...?!" พี่เมฆเรียกเขาขณะที่ร่างนั้นรีบพลิกตัวเองลุกขึ้นคุกเข่าโดยชันเข่าขึ้นข้างหนึ่งอย่างรวดเร็วและเตรียมพร้อม

    "ท่านทหาร...!" ผมเองก็อดตะโกนเรียกเสียงดังด้วยความดีใจไม่ได้ "ท่านยังไม่เป็นไรใช่ไหม โชคดีของ...?"

    เสียงของผมกลับต้องค้างอยู่แค่นั้น เมื่อผมได้สังเกตุเห็นเลือดที่ปรากฏอยู่ที่มุมปากของเขาเข้าพอดี

    แม้แววตาของเขาขณะนั้นจะเต็มไปด้วยความแข็งกร้าวไม่ย่อระหย่อนต่อสิ่งที่ยังคงอยู่ในความมืด แต่ทว่า ที่มือขวาของเขาที่ยังคงกำด้ามของมีดที่มีขนาดใกล้เคียงกับที่พี่เมฆใช้ กลับมีอาการสั่นราวกับคนเป็นไข้!

    และเมื่อผมเลื่อนสายตาไปที่ส่วนลำตัวของเขา ก็กลับเห็นว่า เขากำลังใช้มือข้างซ้ายกุมบริเวณส่วนท้องน้อยเอาไว้ และเลือดสีแดงข้นก็ปลี่ล้นออกมาตามง่ามมือเป็นลิ่มๆ !

    พวกเราทั้งสามต่างตาค้าง ที่ได้เห็นอาการบาดเจ็บที่ค่อนข้างมากของทหารหนุ่มแห่งมิตทราห์จนไม่สามารถจะนึกพูดอะไรออกมาได้ในตอนนี้ และเมื่อสักครู่นี้ จากเสียงต่างๆ ที่เราทั้งสามได้ยิน ก็คงเป็นเสียงการต่อสู้ระหว่างทหารหนุ่มคนนี้กับอสรพิษยักษ์ตัวนั้นอย่างเต็มกำลังอย่างแน่นอน

    "มันยัง... มันยังไม่ตาย..." เสียงบอกของทหารหนุ่มเล็ดลอดออกมาอย่างแทบจะไร้เรี่ยวแรงทั้งๆ ที่ดวงตาก็ยังแข็งกร้าวปานนั้น และนั่นก็ทำให้ผมกับพี่เมฆต้องรีบเงยหน้าขึ้นไปมองฝ่าความมืดที่เบื้องหน้าทันที

    พริบตานั้น ประกายตาคู่หนึ่งของสัตว์ร้ายก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดนั้น พร้อมๆ กับเสียงคำรามอันดังลั่นอื้ออึงจนผนังถ้ำรอบๆ ตัวเราต้องสั่นสะเทือนครืนๆ !

    แต่ประกายตาที่ดุจดังไฟลุกโชนของมันนั้น ก็ดูเหมือนจะมัวหมองอ่อนประกายไปข้างหนึ่ง และเมื่อร่างของมันเริ่มเลื้อยเข้ามาหาพวกเราพร้อมกับค่อยๆยืดคอขึ้นไปจนสูงจนเกือบติดผนังถ้ำด้านบนแล้ว ในตอนนั้นเอง ผมก็ได้เห็นว่าตาข้างซ้ายของมันเหมือนจะมีอะไรปักคาค้างไว้อย่างแนบแน่น

    "นั่นก็คือ ลูกธนูที่หักออกครึ่งหนึ่งที่ข้าได้พกซ่อนไว้บนเกราะไหล่ของข้า... และดูเหมือนว่า ข้าจะได้ทำลายดวงตาข้างนั้นของมันสำเร็จ... แล้ว" เสียงอันอ่อนล้าของทหารหนุ่มบอกพวกเราด้วยรอยยิ้มอันเปรอะเปื้อนด้วยเลือดข้างมุมปาก

    "ไปอยู่ข้างหลังข้าดีกว่านะ ตอนนี้ให้ข้าสู้กับมันดีกว่า..." เสียงพี่เมฆบอกเขาออกไปด้วยน้ำเสียงที่เห็นใจและห่วงใย

    แต่พริบตานั้น ร่างของทหารหนุ่มก็กลับดีดตัวขึ้นสู่เบื้องบนอย่างที่ผมไม่ทันจะคาดคิด ก่อนที่จะเห็นเขาเหวี่ยงร่างของตัวเองขึ้นคว้าคอเจ้าอสรพิษยักษ์ได้อย่างรวดเร็ว!

    "เหวอออ...! แม่จ้าวเอ๊ย... เขาทำได้ยังไงน่ะ?!" จันที่ซ่อนอยู่ด้านหลังพี่เมฆต้องร้องจนอ้าปากค้าง

    ใช่แล้ว เขาทำได้อย่างไรกัน เพราะจากที่ผมเห็นเหมือนว่า เขากำลังจะทรุดล้มลงไปเพราะหมดเรี่ยวแรง รวมทั้งก็มีอาการบาดเจ็บสาหัสอยู่ไม่น้อย แต่เขาก็กลับมีเรี่ยวแรงที่จะทำแบบนั้นได้อย่างแทบไม่น่าเชื่อ!

    แล้วมีดในมือของทหารหนุ่มแห่งท่านจ้าวก็จ้วงแทงลงไปที่ดวงตาอีกข้างหนึ่งของเจ้าสัตว์ร้ายทันที!

    เจ้าสัตว์ร้ายที่ตอนแรกเหมือนจะไม่ค่อยแสดงอาการเจ็บปวดอะไรออกมาก็พลันคำรามร้องจนกึกก้อง รวมทั้งสบัดลำตัวไปมาจนกระทบกระแทกผนังหินรอบๆ นั้นจนแตกกระเซ็นปลิวว่อน!

    "ท่านเมฆา...!" เสียงทหารหนุ่มเรียกเสียงดังลั่นขณะตัวเขาเองก็ถูกเหวี่ยงไปมาจนแทบจะพลัดตกอยู่รอมร่อ "จังหวะที่มันอ้าปากขึ้นอีกครั้ง จงใช้ดอกธนูนี้ผสมกับอาคมของท่านซัดใส่ปากของมัน นั่นอาจจะเป็นวิธีเดียวที่จะหยุดยั้งมันได้...!"

    แล้ววัตถุอย่างหนึ่งก็ถูกเหวี่ยงลงมาให้เมฆา ซึ่งมันก็คือ ดอกธนูที่ถูกหักไว้อีกดอกหนึ่งที่ทหารหนุ่มผู้นี้คงได้ซ่อนเอาไว้ที่เกราะไหล่อีกข้างหนึ่งของเขานั่นเอง

    พริบตาต่อมา ผมก็เห็นเขาใช้ทั้งสองมือกดด้ามมีดที่ได้ปักอยู่บนตาข้างขวาของเจ้าสัตว์ร้ายให้จมลึกลงไปอีก!

    และนั่นก็ทำให้เจ้าสัตว์ร้ายนั่นต้องอ้าปากกว้างและคำรามร้องอย่างโหยหวน

    "เอาเลย ท่านเมฆา!!" เสียงเขาตะโกนสั่งมาอีกครั้ง

    ไวเกือบเท่าคำสั่งนั้น พี่เมฆก็ลงมือซัดดอกธนูหักๆนั้นไปอย่างเร็วแรง!

    ดอกธนูเมื่อกำลังพุ่งออกไปก็กลับมีประกายสีรุ้งอันแปลกประหลาด ก่อนที่มันจะหายวาบลงไปตามลำคอของเจ้าสัตว์ร้าย

    เพียงอึดใจเดียว มันก็แหงนหน้าขึ้นสู่เบื้องบนพร้อมกับสบัดหัวไปมาอย่างเร็วแรงราวกับเจ็บปวดเหลือกำลัง ก่อนที่ผมจะได้เห็นว่าลำตัวสีเทาๆของมันเริ่มจะเปล่งแสงราวกับมีไฟอันร้อนแรงลุกโหมแผดเผาอยู่ภายใน!

    จังหวะนั้นเองที่ร่างของทหารหนุ่มก็พลัดตกลงมาทันที

    พี่เมฆดูเหมือนจะตั้งท่าเตรียมพร้อมอยู่แล้ว เขาก็รีบวิ่งเข้าไปรับร่างของทหารหนุ่มได้อย่างหวุดหวิด และทั้งสองก็ล้มกลิ้งหลุนๆกันไปหลายตลบ ขณะที่ผมกับจันนั้น ก็ทำได้แค่เพียงยืนปากอ้าตาค้าง

    เจ้างูยักษ์ยังคงดิ้นสะบัดตัวอยู่โครมๆครามๆ ขณะที่ลำตัวของมันก็เริ่มกลายเป็นสีแดงราวกับหินลาวาอันแดงฉาน พร้อมกับมีควันกำมะถันระเหยออกมาจนคละคลุ้ง

    พี่เมฆประคองร่างของทหารหนุ่มขึ้นมาอย่างทุลักทุเลขณะหันมามองหน้าผม

    "เราจะต้องรีบออกไปจากตรงนี้โดยเร็ว งูนั่นหมดฤทธิ์แน่แล้ว แต่มัน กำลังจะระเบิดออกมานะพี่ว่า?"

    "ห๊าาาา...!!" เสียงผมกับจันร้องออกมาแทบจะพร้อมกัน แต่แล้วก็รีบช่วยกันเข้าไปประคองร่างของทหารหนุ่มที่ดูท่าจะหมดแรงจนแทบจะคลื่อนไหวตัวเองอีกไม่ได้แล้ว

    "รีบไปกัน... เร็...." พี่เมฆย้ำออกมายังไม่ทันจบคำดี เสียงระเบิดก็ดังขึ้นกึกก้อง ร่างของเจ้าสัตว์ร้ายนั้นก็พลันแตกกระจายเป็นเศษหินแดงฉานราวกับก้อนลาวานับจำนวนไม่ถ้วน และปลิวไปทุกทิศทุกทาง ส่วนพวกเราก็ต้องรีบหลบก้อนหินที่ปลิวมานั้นกันอย่างหวุดหวิด

    แต่สิ่งเลวร้ายอีกอย่างที่ตามมาก็คือ พื้นอุโมงค์หรือพื้นถ้ำที่อยู่ภายใต้เท้าของพวกเราลงไปนั้น มันกลับเริ่มสั่นสะเทือนราวกับเกิดแผ่นดินไหว!

    "นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นในตอนนี้ล่ะครับพี่เมฆ?!" ผมละล่ำละลักถามออกไปขณะช่วยกันฉุดดึงร่างของทหารหนุ่มออกไปจนเกือบจะถึงหน้าทางเข้าที่เป็นริมผนังของบ่อยักษ์อีกที

    "หินและดินแถบนี้มันไม่ได้แข็งแรงมาก มันเป็นหินและดินที่ค่อนข้างอ่อน เราจะต้องรีบออกไปอยู่ที่ด้านนอกอย่างเร็วที่สุด ก่อนที่มันจะ..."

    จะเป็นเพราะอาถรรพ์อะไรหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่หลังๆมา พอพี่เมฆพูดอะไรได้ยังไม่ทันจะจบประโยคดี เหตุร้ายอย่างใดอย่างหนึ่ง ก็เกิดขึ้นมาแทบจะทันที!

    ความรู้สึกของผมขณะนั้น มันเหมือนฝ่าเท้าและร่างกายได้หลุดลอยอยู่กลางอากาศอย่างที่ไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่จะรู้สึกว่าร่างกายกำลังตกวูบลงไปเบื้องล่าง ขณะที่สายตาของผมก็ยังได้เห็นพี่เมฆและจันร่วงละลิ่วลงไปด้านล่างพร้อมเศษดินเศษหินมากมายนับไม่ถ้วน!

    แต่จะเพราะอะไรก็ตาม ที่แน่ๆ พื้นหินที่เราได้เหยียบอยู่เมื่อครู่นั้น ตอนนี้มันได้ถล่มยุบลงไปก่อนที่พวกเราจะสามารถออกมาจากตรงนั้นได้ก่อนซะอีก

    ในเสี้ยววินาทีนั้น ผมก็สามารถคว้าจับเข้าที่ชง่อนหินอันหนึ่งที่อยู่ด้านนอกของริมผนังบ่อยักษ์นั้นได้อย่างทันท่วงที

    ขณะที่ผมก็เหลือบไปเห็นพี่เมฆกำลังคว้าจับไปที่ชง่อนหินอีกอันหนึ่งไว้ได้ทันเช่นกัน ส่วนจันเองผมกลับมองไม่เห็นว่าตัวเขาหล่นร่วงไปถึงไหนแล้ว ความรู้สึกอนาถใจของผมเกิดขึ้นมาในตอนนี้อย่างทันที

    โถ่เอ๊ยจัน... อุตส่าห์ผจญอันตรายมาด้วยกันจนถึงตอนนี้แล้ว ไม่คิดว่าจะต้องมามีอันเป็นไปแบบนี้เลย....

    แต่ผมกลับลืมอะไรไปอย่างหนึ่ง...

    ใช่แล้ว... ทหารหนุ่มนั่นล่ะ เขาร่วงหล่นไปทางไหนกันนะ?

    ด้วยความที่ผนังของบ่อยักษ์นี้จับยึดได้ง่าย ครู่เดียวผมก็สามารถจะยึดลำตัวให้อยู่ชิดกับผนังหินได้อย่างปลอดภัยเหมือนกับตอนที่เราได้ปีนขึ้นมานั่นเอง ผมเหลียวหน้าไปมองทางพี่เมฆก็เห็นเขายึดผนังหินไว้ได้อย่างมั่นคงเช่นเดียวกับผม

    และเมื่อผมเงยหน้าขึ้นไปมองด้านบน ก็ได้เห็นร่องรอยของการพังทลายของหน้าทางเข้าอุโมงค์ที่ยุบถล่มลงมาจนแทบไม่เหลือเค้าแบบเดิมๆ แต่ทางเข้าอุโมงค์ก็ยังปรากฏให้เห็น โดยที่ขอบทางเข้าได้หักถล่มลงไปหมดแล้ว เหลือแต่เพียงขอบผากับช่องอุโมงค์ที่ไม่มีที่หยั่งเท้าด้านหน้า

    และปาฏิหาริย์บางอย่างก็ดูเหมือนจะเกิดขึ้นเมื่อผมได้สังเกตุเห็นบางสิ่ง...

    ที่นั่น ที่ขอบผาหน้าทางเข้าอุโมงค์นั่น กลับมีร่างของทหารหนุ่มห้อยร่างติดกับผนังหินที่เป็นขอบผานั้น

    ผมแทบไม่อยากจะเชื่อตาตัวเอง ว่าจะได้เห็นเขาห้อยอยู่ตรงนั้น โดยที่มือข้างขวาของเขาได้จับยึดไว้กับชง่อนหินเล็กๆตรงขอบหน้าผาไว้ได้อย่างพอดี

    ใบหน้าของเขานั้นก็มองต่ำลงมาทางผมพอดีเช่นกัน ทว่า... ทำไมเหมือนกับเขาจะไม่มีลมหายใจแล้ว ทำไมเหมือนกับเขาจะเสียชีวิตไปแล้ว ทั้งๆที่ใบหน้าของเขานั้น ก็ยังปรากฏรอยยิ้มอยู่ที่มุมปาก รอยยิ้มที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ขณะที่ดวงตาทั้งคู่นั้นกลับปิดสนิทลงทั้งสองข้าง!

    ผมไม่รู้ว่าพี่เมฆจะสังเกตุเห็นได้พร้อมๆกับผมไหม เพราะเพียงครู่เดียวผมก็กลับแทบช็อคกับสิ่งที่ปรากฏอยู่เหนือขอบผา หรือเหนือร่างที่ห้อยอยู่ของทหารหนุ่มคนนั้น

    สิ่งนั้น... สิ่งที่ทำให้ผมแทบช็อคจนแทบพลัดหล่นลงไปข้างล่าง ก็คือ...

    รูปปั้นทองคำ ที่เหลืองอร่ามงดงาม และมีรูปพรรณคล้ายคลึงกับท่านมหาดาบส หากแต่มีเขางอกเงยออกมาจากศรีษะคู่หนึ่ง ได้กลับปรากฏขึ้นอยู่เหนือขอบผานั้น !

    รูปปั้นทองคำที่ในตอนนี้ ก็ควรที่จะยังตั้งอยู่ในโถงถ้ำลึกๆด้านในนั้น แต่บัดนี้ มันกลับกำลังมายืนอยู่ตรงขอบผานั้นได้อย่างไร ?!

    และรูปปั้นนั้น ก็ดูเหมือนจะมองจ้องลงมาทางผม ด้วยแววตาอันสุดพิโรธ...?!