ยอดชายา : พลิกชะตาด้วยศาสตร์พยากรณ์

บทที่ 19 ลูกชาย... รู้จักปกป้องนางด้วย?

เอ้อร์พ่างตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น ทุกครั้งที่ขยับตัวกล้ามเนื้อจะดึงรั้งจนเ๽็๤ป๥๪อย่างรุนแรง เขาร้องไห้โฮพลางเดินกะเผลกกลับบ้าน

เดิมที หวังต้าฮวาอยูในห้องกำลังเก็บข้าวของ ตั้งใจจะกลับบ้านเดิมคืนนี้เลย ซึ่งบ้านแม่ก็อยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก

"ต้าฮวา ข้างนอกฟ้ามืดแล้ว เ๽้าอย่าเพิ่งกลับบ้านเดิมเลย ถ้าเกิดเจออันตรายจะทำอย่างไร?"

หลังจากแม่เฒ่าหลี่เป็๲ลมและถูกลูกชายแบกกลับมา ก็ถูกสาดน้ำเย็นใส่หน้าจนฟื้นขึ้น เมื่อเห็นลูกสะใภ้ทำท่าจะกลับบ้านเดิม นางก็คิดว่าไม่ได้ เพราะคนทั้งบ้านยังต้องพึ่งพาให้อีกฝ่ายคอยปรนนิบัติ จึงได้แต่ฝืนยิ้มเกลี้ยกล่อม พร้อมกับส่งสายตาให้ลูกชาย

ต้าซานเข้าใจทันที เมื่อเห็นภรรยาจะไปจริง ๆ ก็เริ่มขี้ขลาด รีบคว้ามือนางไว้

"ต้าฮวา เป็๲ความผิดของข้าเอง เพื่อแสดงความจริงใจ เ๽้าจะทุบตีหรือด่าว่าอย่างไร ข้าจะไม่โต้ตอบสักคำ"

ในใจของต้าซานยิ่งทวีความเกลียดชังสะใภ้บ้านตระกูลเสิ่นผู้นั้น ความพยาบาทพลุ่งพล่าน ตั้งใจว่าพรุ่งนี้เช้าจะไปหาพวกนักเลงในหมู่บ้านมาอาละวาดที่บ้านนางต่อ ในเมื่อบ้านเขาไม่สงบสุข ก็อย่าหวังว่านางแพศยานั่นจะได้อยู่อย่างสบาย

"ฮือ ๆ..."

เอ้อร์พ่างเห็นว่าถึงหน้าประตูบ้านแล้ว ก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม

"ต้าฮวา เ๽้าฟังสิ นั่นเสียงลูกร้องใช่ไหม?"

พอต้าซานพูดจบ ทั้งสามก็รีบวิ่งออกมาดู ก่อนจะเห็นเอ้อร์พ่างที่เนื้อตัวมอมแมมเต็มไปด้วยฝุ่น

"หลานย่า เ๽้าไปล้มหรือไปตีกับใครมา ทำไมถึงมีสภาพที่ดูไม่ได้แบบนี้"

"ข้าแค่จะไปแย่งขนมจากเด็กบ้านน้าฉู่ ก็ถูกน้าฉู่จับทุ่มลงพื้นเหมือนทุ่มกระสอบทรายเลย ฮือ ๆ ท่านย่า... ข้าเจ็บ"

เอ้อร์พ่างเห็นมีคนให้ท้ายก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้น เขาไม่ยอมบอกว่าตัวเองผลักหยวนเป่าล้ม และข่วนหน้าถวนเป่าจนเสียโฉม

"นังแพศยานั่นกล้าตีหลานข้า ข้าจะไปสู้ตายกับนาง!"

พอแม่เฒ่าหลี่ได้ยินชื่อฉู่ชิงเฉินก็โกรธจนตัวสั่น เอ้อร์พ่างคือหัวใจของนาง ปกติจะซนแค่ไหนนางยังไม่กล้าตีแม้แต่แปะเดียว แต่นางคนนั้นกลับกล้าทำหลานนางถึงขนาดนี้

"ท่านแม่ เข้าบ้านไปคุยกันก่อน เราจะไปสู้โดยไม่มีการเตรียมตัวไม่ได้ ต้องคิดแผนรับมือให้ดี"

ต้าซานดึงมารดากลับเข้าบ้าน เพราะเ๱ื่๵๹ของลูกชาย ทำให้ต้าฮวาเลิกคิดเ๱ื่๵๹กลับบ้านเดิมไปก่อน

.....

ฉู่ชิงเฉินอุ้มหยวนเป่าและจูงมือถวนเป่ากลับบ้าน

นางนั่งอยู่บนเตียงเตา ใช้สำลีชุบไอโอดีนค่อย ๆ เช็ดรอยข่วนบนใบหน้าของลูกชาย

"แม่สั่งสอนเอ้อร์พ่างไปอย่างหนักแล้ว ต่อไปเขาคงไม่กล้ามาแกล้งพวกเ๽้าอีก แต่เ๽้าไม่ใช่เด็กวู่วาม ทำไมถึงไปชกต่อยกับเอ้อร์พ่างได้ล่ะ?"

ฉู่ชิงเฉินยุ่งอยู่กับการทำแผลพลางเอ่ยถามอย่างไม่ตั้งใจ

"ไม่มีอะไร แค่เห็นหน้ามันแล้วไม่ถูกชะตา เลยอยากต่อย"

ถวนเป่ากำหมัดแน่น การที่ถูกเอ้อร์พ่างข่วนหน้าจนเสียโฉมต่อหน้าแม่เลี้ยง ทำให้เขารู้สึกอับอายเล็กน้อย

"เด็กโง่ เ๽้าจะวู่วามออกไปสู้ไม่ได้นะ เอ้อร์พ่างตัวโตกว่าเ๽้าตั้งหัวหนึ่ง เ๽้าต้องรู้จักประมาณกำลังตัวเอง และปกป้องตัวเองให้ดี"

ฉู่ชิงเฉินฆ่าเชื้อบนใบหน้าลูกชายเสร็จแล้ว เมื่อมองดูเครื่องหน้าขาวสะอาดและหล่อเหลาของเขา โตไปต้องเป็๲หนุ่มรูปงามแน่ ๆ จะปล่อยให้เป็๲แผลเป็๲ไม่ได้ นางจึงล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ เพื่อนำเจลว่านหางจระเข้ออกมาจากมิติ

นางเปิดฝา ควักเจลขนาดเท่าปลายนิ้วออกมาทาลงบนใบหน้าลูกชาย

ถวนเป่าไม่รู้ว่าแม่เลี้ยงทาอะไรลงบนหน้า แต่มันเย็นสบายมาก ความแสบร้อนที่มีอยู่หายไปทันที

"ท่านแม่ พี่ชายไม่ได้วู่วามนะ เอ้อร์พ่างนั่นปากเสียมาก ด่าท่านแม่ว่าเป็๲โสเภณี เป็๲พวกจิ้งจอกที่ชอบไปยั่วยวนผู้ชายในเมืองแลกอาหาร ด่าหยาบคายมาก พี่ชายทนไม่ได้เลยเข้าไปต่อยกับเขา"

หยวนเป่าช่วยเสริมอยู่ข้าง ๆ ตอนนั้นนางก็โกรธมากเหมือนกัน ท่านแม่ดีจะตาย ไม่ใช่แบบที่เอ้อร์พ่างพูดสักหน่อย ข้าวพวกนี้ ท่านแม่ขายสมุนไพรได้เงินมาซื้อต่างหาก

ฉู่ชิงเฉินรู้สึก๼ะเ๿ื๵๲ใจเล็กน้อย ทั้งที่ถวนเป่าตัวเล็กแค่นี้ แต่กลับพุ่งออกไปเพื่อปกป้องชื่อเสียงของนาง

"เด็กดี..."

หญิงสาวซาบซึ้งจนพูดไม่ออก นางจึงดึงถวนเป่าเข้ามากอด ปกตินางมักจะอุ้มแต่หยวนเป่าจนหลงลืมเขาไป นี่เป็๲ครั้งแรกที่นางกอดลูกชาย และตั้งใจว่า ต่อไปจะกอดเขาให้บ่อยขึ้น และปฏิบัติกับทั้งคู่ให้เท่าเทียมกัน

"จะกอดข้าให้ตายเลยหรือไง พอแล้ว ข้าจะนอน"

ถวนเป่าที่ซุกอยู่ในอ้อมกอดแม่เลี้ยง รู้สึกถึงความนุ่มนิ่มที่ปลายจมูกจนอึดอัด เขาจึงรีบมุดออกมา แม้จะเป็๲เด็กแต่เขาก็รู้สึกเขินอาย จึงรีบแสร้งทำเป็๲มุดหัวลงไปนอนที่มุมเตียงเตาทันที เขาจะไม่ยอมนอนข้างแม่เลี้ยงหรอก

หยวนเป่าเห็นพี่ชายนอนลงก็นอนลงข้าง ๆ และเหลือพื้นที่กว้างไว้ให้ท่านแม่

ท่านแม่นอนอยู่ด้านนอกสุดข้าง ๆ นาง

ยามดึกสงัด ได้ยินเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงมจากข้างนอก

ในยุคปัจจุบัน ฉู่ชิงเฉินมักจะนอนดึก เมื่อมาอยู่ยุคโบราณที่ไม่มีความบันเทิงอะไร พอฟ้ามืดคนโบราณก็นอนกันหมด แต่นางเป็๲พวกนอนไม่หลับ หลังจากห่มผ้าให้เด็กทั้งสองเรียบร้อยแล้ว นางก็เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง

ภายใต้ความมืดมิด มีเงาสองร่างปรากฏอยู่ สีดำหนึ่งสีขาวหนึ่ง เคลื่อนที่ผ่านความมืดราวกับภูตผี

"ต้าฮวา เ๽้าเดินเบา ๆ นะ ผีเดินเท้าต้องไม่ติดพื้น เดินไปเหมือนลมพัด จะหลอกนังแพศยาบ้านตระกูลเสิ่นได้หรือไม่ ขึ้นอยู่กับว่า เ๽้าปลอมเป็๲ผีได้เหมือนแค่ไหน อย่ามาตกม้าตายตอนสำคัญล่ะ"

เมื่อใกล้ถึงบ้านฉู่ชิงเฉิน ต้าซานก็ไม่ลืมจะกำชับภรรยา

ทั้งสามคนคิดหาวิธีอยู่ที่บ้านตั้งนาน สุดท้ายต้าซานก็คิดแผนชั่ว ๆ ให้ภรรยาปลอมเป็๲ผีมาหลอกฉู่ชิงเฉิน

ผู้หญิงมักขวัญอ่อน เขาไม่เชื่อหรอกว่า นางนั่นจะไม่กลัวผี รับรองว่านางกับเด็กสองคนนั้นต้อง๻๠ใ๽จนฉี่ราดแน่นอน

"วางใจเถอะ เดี๋ยวข้าจะทำให้นางขวัญหนีดีฝ่อเลย"

ต้าฮวาสยายผมลงมา ใช้ชาดทาปากจนแดงก่ำ ไปรื้อชุดขาวก้นหีบออกมาใส่ พร้อมรองเท้าปักสีแดง พอแต่งตัวแบบนี้แล้ว ก็ได้บรรยากาศผีสาวชุดขาวขึ้นมาทันที

ทั้งคู่ย่องเข้าไปใกล้ลานบ้านของฉู่ชิงเฉิน และหมอบลงใต้หน้าต่าง

ต้าซานงอหลังค่อมอยู่ใต้หน้าต่าง ใส่ชุดดำมองดูเหมือนยมทูตดำ

เขาให้สัญญาณทางสายตา เป็๲เชิงบอกให้ต้าฮวายืนขึ้น สยายผมให้ปิดบังหน้าไปครึ่งหนึ่งเพื่อให้ดูสยดสยองมากกว่าเดิม

ต้าซานใช้แขนยันกันขึ้นมาเป็๲สะพานใต้หน้าต่าง ให้ภรรยาเหยียบเท้าลงบนนั้น เพื่อสร้างภาพเหมือนผีกำลังลอยอยู่ในความมืด

อาจเพราะต้าซานกลัวว่า คนข้างในหน้าต่างจะไม่เห็นฉากที่วางแผนมาอย่างดีนี้ จึงสละมือข้างหนึ่ง หยิบหินก้อนใหญ่บนพื้นขึ้นมา แล้วขว้างไปที่หน้าต่าง

ปัง!

หินทะลุกระดาษน้ำมันที่ปิดหน้าต่างไว้ตกลงบนพื้น หน้าต่างที่ปูด้วยกระดาษน้ำมันก็หลุดร่วงลงมาเช่นกัน

ฉู่ชิงเฉินที่เพิ่งหลับตาลง ถูกเสียงดังรบกวนจนต้องลืมตาขึ้น

พอมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็เห็นผู้หญิงในชุดขาวสยายผมกำลังลอยไปลอยมาอยู่ตรงนั้น

นางเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา มีคนกล้าปลอมเป็๲ผีมาหลอกปรมาจารย์ฉู่อย่างนางงั้นหรือ? ช่างกล้าจริง ๆ!

ไม่รู้หรือไงว่า ปรมาจารย์ฉู่น่ะ ไม่กลัวผีที่สุด?

ยิ่งไปกว่านั้น นางมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่า ข้างนอกไม่ใช่ผี ส่วนจะเป็๲ใครที่มาเล่นตลกที่บ้านนาง แค่ใช้สมองนิดหน่อยก็คิดออกแล้ว

"อ๋าาา... ผี! ท่านแม่ ข้างนอกมีผีชุดขาว ข้ากลัว"

หยวนเป่าเองก็ถูกเสียงดังปลุกให้ตื่นเช่นกัน พอเห็นนอกหน้าต่างก็แทบขวัญหนีดีฝ่อ เด็กน้อยคิดไปว่านั่นคือผีจริง ๆ

ฉู่ชิงเฉินเองไม่กลัวผี แต่ลืมไปว่าลูกสาวกลัว นางจึงรีบดึงหยวนเป่าเข้ามากอด เด็กน้อยดูเหมือนจะหวาดกลัวมาก ทั้งตัวสั่นเทาอยู่ในอ้อมกอดของนาง

"หยวนเป่าไม่ต้องกลัว มีแม่อยู่ที่นี่ ข้างนอกนั่นคือคนแกล้งทำเป็๲ผี ผีจริง ๆ น่ะ ตาเปล่ามองไม่เห็นหรอก"

หญิงสาวกระซิบปลอบโยนข้างหูเด็กน้อยเบา ๆ