หลังจากที่คิมซองมินกับเฉินไท่หยางช่วยหญิงสาวตัวเล็กเช็กสิ่งของในรถเข็นหมวดเครื่องดื่มแล้วก็พากันเดินไปยังหมวดอื่นๆต่อ ลลิตายังคงให้ทั้งสองคนช่วยอ่านข้อความบนกระดาษใบน้อยอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้เยอะเท่าไหร่นักส่วนชายหนุ่มทั้งสองคนก็คอยดูแลหญิงสาวตัวเล็กเป็อย่างดี คอยช่วยเช็กของตามลิสท์รายการคอยช่วยหยิบของที่อยู่บนชั้นสูงๆ ให้ รวมถึงช่วยให้หญิงสาวปวดหัวเพิ่มขึ้นด้วยก็ตามเพราะระหว่างการเดินเลือกซื้อของให้ทีมงานทั้งสองคนก็คุยดีกันบ้าง ตีกันบ้างเถียงกันบ้างตามประสาเพื่อนรักจนหญิงสาวแทบจะไม่อยากรับมือกับทั้งสองคนนี้
“ได้ของครบกันแล้วหรือยัง?” อีฮยอนจินเดินเข้ามาหาพร้อมเอ่ยถามขึ้น
“พวกผมซื้อครบตามลิสท์นะพี่ เหลือแค่ของยัยตัวจิ๋วนี่อีกหน่อย” คิมซองมินเอ่ยตอบ
“ทำไมเรียกน้องเขาแบบนั้น?” พัคจุนโฮเอ่ยถาม
“ก็พี่ดูตัวน้องเขาสิ ตัวน้อยนึง” คิมซองมินเอ่ยตอบพลางจ้องมองหญิงสาวตัวเล็กข้างๆกาย
“จิ๊!!!” ลลิตาเอ่ยสบถขึ้นเล็กๆ พร้อมขมวดคิ้วพลางคิดในใจ ‘อย่าให้สูงขึ้นบ้างแล้วกันนะ!!!’
“มัวแต่คิดอะไรอยู่ยัยตัวจิ๋ว!?!”คิมซองมินเอ่ยถามลลิตา
“เปล่าค่ะ!!” ลลิตาเอ่ยตอบอย่างกระแทกเสียง
“ไม่คิดอะไรไงได้ เอาแต่ขมวดคิ้วยืนนิ่งอยู่แบบนั้น ไม่เนียนเลยๆ” คิมซองมินเอ่ยบ่นเบาๆ
ลลิตาไม่เอ่ยคำใดตอบกลับพลางเดินไปหาสิ่งของตามลิสท์ต่อไป ไม่สนใจสมาชิกทั้งสี่คนนี้แล้ว
“มึงจะแกล้งน้องทำไมเนี่ยย!?!?” เฉินไท่หยางเอ่ยถามคิมซองมิน
“เื่ของกูครับ” คิมซองมินเอ่ยตอบ สายตาพลันมองไปยังหญิงสาวตัวเล็ก
“ไปๆๆ ได้ครบแล้วก็เอาไปจ่ายเงินได้แล้ว จะได้มาช่วยน้องถือของอีก” พัคจุนโฮเอ่ยพลางดันหลังเฉินไท่หยางกับคิมซองมินให้ไปจุดชำระเงิน
เมื่อทุกๆ อย่างเสร็จเรียบร้อยทั้งหมดแล้วนั้น ทุกๆ คนต่างก็เดินออกจากซูเปอร์มาร์เก็ตกันแล้วและเตรียมตัวกลับกันเป็ที่เรียบร้อย สมาชิกทั้งสี่คน พร้อมตากล้องต่างก็ช่วยกันถือสิ่งของมากมายที่ได้ทำการซื้อกันมาและจัดแบ่งใส่รถทั้งสองคันเป็อย่างดี
จากนั้นทั้งหมดก็ขับรถเดินทางกลับไปยังบ้านหรูสองชั้นที่ใช้ถ่ายทำรายการกันในครั้งนี้ทันที
คิมซองมินและทีมงานขับรถมาถึงยังบ้านหรูและทำการจอดรถเป็ที่เรียบร้อยแล้วก็ช่วยกันขนของต่างๆเข้าบ้านกัน สมาชิกที่รออยู่ในบ้านต่างก็เข้ามาช่วยกันถือพร้อมกันช่วยจัดแบ่งสิ่งของกันอย่างดีส่วนทีมงานทีมหลักก็เข้ามาช่วยหญิงสาวเช่นเดียวกันพร้อมทั้งจัดสรรทุกอย่าง อย่างดี
เหล่าพ่อครัวจำเป็อย่างอีฮยอนจิน พัคจุนโฮ และอาเธอร์ต่างก็เตรียม พร้อมลงมือทำอาหารกันทันทีโดยมีชเวฮยอนอูและยุนยูจุนเข้าไปเป็ลูกมือช่วย ส่วนเฉินไท่หยางและคิมซองมินก็กำลังนั่งพักนั่งเล่นกันอยู่สองคน
“ทำไมซื้อของมาเยอะกว่าที่คิดล่ะพี่ฮยอนจิน?” ยุนยูจุนเอ่ยถาม อย่างสงสัยกับปริมาณวัตถุดิบตรงหน้า
“ไท่หยางให้ทำเผื่อทีมงานด้วยน่ะ ซึ่งพี่ว่าก็ดีนะๆ” อีฮยอนจินเอ่ยตอบเสียงเรียบ
“มันเอาใจสาวน้อยคนนั้นปะเนี่ย?!!?”ชเวฮยอนอูเอ่ยขึ้นพลางสบสายตากันในกลุ่ม
“ไท่หยางพี่ไม่แน่ใจ” อีฮยอนจินเอ่ย
“แต่อีกคนก็ไม่แน่นะ” พัคจุนโฮเอ่ยตาม
“มันจะไม่ตีกันใช่มั้ย?!!?” ยุนยูจุนเอ่ย
“ต้องรอดูๆ” อาเธอร์หันมาเอ่ยเสียงเรียบ
สมาชิกทั้งห้าคนสบตากันพลางคิดกันอย่างมีเลศนัย
จากนั้นสมาชิกทั้งห้าคนก็มุ่งมั่นในการทำอาหารกันต่อทั้งหั่นเนื้อ เสียบไม้ต่างๆส่วนสองหนุ่มที่นั่งพักก็เดินวนมาช่วยบ้าง บางทีก็เดินมากวนประสาทบ้างจนอาหารทั้งหมดเตรียมเสร็จเหลือเพียงนำไปย่างบนเตา
“ไปๆๆ ทุกคน ไปรอที่สระว่ายน้ำกันได้เลย อาหารพร้อมลงเตาแล้วครับ” พัคจุนโฮเอ่ยะโบอกสมาชิกทุกคน
“ไปกันไอ่ซองมิน!!” เฉินไท่หยางเอ่ยกับคิมซองมินเพื่อนรัก
“อืมๆ” คิมซองมินเอ่ยตอบเสียงเรียบพร้อมดันตัวลุกขึ้นยืนและก้าวเดินไปหาพี่ๆสมาชิกคนอื่นๆ
“มาพี่ฮยอนจินผมช่วย” คิมซองมินเอ่ยพร้อมใช้มือหนายกถาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยบาร์บีคิวเสียบไม้มากมายอยู่ในนั้น
“วางที่โต๊ะใหญ่นะ” อีฮยอนจินเอ่ยต่อ
“รับทราบครับ!!” คิมซองมินเอ่ยพร้อมยกถาดและก้าวเดินไปยังสระว่ายน้ำ
สมาชิกทุกคนรวมตัวกันอยู่บริเวณริมสระว่ายน้ำ จากนั้นอาเธอร์และอีฮยอนจินก็เริ่มตั้งเตาทำการรังสรรค์อาหารสุดเลิศรสให้กับทุกคนระหว่างนั้นเฉินไท่หยางก็ชวนชเวฮยอนอูกับยุนยูจุนลงไปนอนเล่นบนเก้าอี้พับตัวยาวริมสระว่ายน้ำกัน
“ไอ่ทาส!!!!! เอาเครื่องดื่มที่ฉันซื้อมาให้หน่อย” เฉินไท่หยางเอ่ยะโบอกคิมซองมิน
คิมซองมินไม่ได้เอ่ยอะไรตอบกลับแต่เดินกลับเข้าไปภายในบ้านหรูและพุ่งตัวเข้าไปที่ห้องครัวเปิดตู้เย็นและหยิบเครื่องดื่มที่เฉินไท่หยางต้องการออกมา จากนั้นก็เดินนำมาให้เฉินไท่หยางที่นอนเล่นอยู่ริมสระว่ายน้ำ
“นี่ครับคุณพระาา!!!” คิมซองมินเอ่ยพร้อมวางเครื่องดื่มและแก้วไว้บนโต๊ะเล็กข้างเก้าอี้พับตัวยาวที่เฉินไท่หยางนอนเล่นอยู่
“ถ้าอาหารสุกแล้วเอามาเสิร์ฟด้วยนะ” เฉินไท่หยางเอ่ยคำสั่งต่อ
“ครับคุณพระาา!!!” คิมซองมินเอ่ยอย่างกระแทกเสียง และเดินไปนั่งเล่นรอใกล้ๆบริเวณที่พ่อครัวจำเป็กำลังปิ้งย่างอาหารอยู่
.
.
20 นาทีต่อมา …
อาหารที่กำลังปิ้งย่างเริ่มสุกเป็ที่เรียบร้อยแล้ว …
“ซองมิน เอาไปเสิร์ฟให้พระาาก่อนไป” อาเธอร์เอ่ยขึ้น
ส่วนพัคจุนโฮก็ยื่นจานที่เต็มไปด้วยบาร์บีคิวที่ย่างเสร็จแล้วให้คิมซองมิน
“เคครับพี่ แล้วถ้ามันสุกเพิ่มแล้ว พี่แบ่งใส่จานเล็กไว้ให้ผมด้วยนะๆ” คิมซองมินเอ่ยพร้อมรับจานบาร์บีคิวมาแล้วเดินไปเสิร์ฟให้เฉินไท่หยาง
“อาหารสุกแล้ว” คิมซองมินเอ่ยพร้อมวางจานบาร์บีคิวไว้บนโต๊ะเล็ก
“ดีเลย กำลังหิวพอดี” เฉินไท่หยางยันตัวลุกขึ้นนั่ง
“มึงกินยัง?” เฉินไท่หยางเอ่ยถามต่อ
“ยัง” คิมซองมินเอ่ยเสียงเรียบ
“กินดิ!! พี่ฮยอนอู พี่ยูจุน มากินกันๆ” เฉินไท่หยางเอ่ยชักชวน อย่างอารมณ์ดี
“ยังอะ เดี๋ยวกูรอก่อน” คิมซองมินเอ่ยเสียงเรียบพร้อมเดินกลับไปนั่งที่เดิม
9K
