'ที่ทำการกลุ่มทหารรับจ้างจิ้งจอกทมิฬ'
ร่างเพรียวในชุดจอมยุทธชายของซิ่วอิง เดินออกจากร้านน้ำชาข้ามถนนอย่างช้าๆ ตรงไปยังที่ทำการของกลุ่มทหารรับจ้างจิ้งจอกทมิฬ
ไม่นานซิ่วอิงก็เดินไปถึงหน้าประตู ทหารรับจ้างที่ทำหน้าที่เฝ้าประตูทางเข้าทั้งสี่คน พากันจ้องมองเธออย่างสงสัยใคร่รู้ หญิงสาวในชุดจอมยุทธชายสีดำ สวมหน้ากากดำปกปิดไปครึ่งหน้า แต่ใบหน้าซีกที่ไม่ถูกปกปิด มองอย่างไรก็เป็เด็กสาวอายุไม่เกิน 15-16 ปี ที่น่าแปลกใจคือพวกเขาประเมินระดับพลังของนางไม่ได้
ทหารรับจ้างชายวัยฉกรรจ์คนนึง เอ่ยถามขึ้น
“ เ้าเป็ใคร มาทำอะไรที่นี่ หรือจะมาจ้างงานกับกลุ่มทหารรับจ้างของพวกเรา "
ซิ่วอิงมองชายทั้งสี่ด้วยสายตาเ้าเล่ห์ ในหัวเต็มไปด้วยแผนการที่เตรียมมา ก่อนจะเอ่ยช้าๆ เหมือนคนที่พยายามสะกดอารมณ์โกรธเอาไว้
" กลุ่มทหารรับจ้างของพวกเ้า.. ควบคุมตัวบิดาข้าไว้ ข้ามาตกลงกับหัวหน้าพวกเ้า "
“ หือ.. อย่างนั้นเ้าคือนายน้อยจ้าว ‘จ้าวซิ่วอิง’ สินะ..”
ทหารรับจ้างทั้งกลุ่มรู้อยู่แล้ว ว่าหัวหน้าของพวกมันจับตัวจ้าวเว่ยเอาไว้ แต่ไม่คิดว่าคนที่เข้ามาช่วย จะเป็สาวน้อยสวมหน้ากากเช่นนี้
“ ถูกต้อง.. ข้าคือคนที่พวกเ้าท้าทายอย่างไรละ..”
" ฮ่าๆๆ.. สาวน้อยอย่างเ้ามาทวงคนจากพวกข้านี่นะ.." ยามประตูทั้ง 4 ส่งเสียงหัวเราะลั่น ซิ่วอิงยามได้ยินเสียงหัวเราะ ใบหน้าเปลี่ยนเป็มืดครึ้มด้วยความโมโห
" ไปบอกหัวหน้าพวกเ้า.. ข้าจ้าวซิ่วอิง.. มาพาตัวจ้าวเว่ยบิดาข้าออกจากที่นี่ หากไม่มอบตัวเขาออกมา.. ข้าจะบุกไปชิงตัวด้วยตนเอง"
" ฮ่ะๆๆ.. คนไร้พลังปราณแบบเ้า อย่าพูดให้พวกข้าขำจนตายดีกว่า.. ฮ่ะๆๆ"
ทหารยามหน้าประตูทั้ง 4 หัวเราะอย่างเอาเป็เอาตาย ทำให้ความอดทนของซิ่วอิงขาดผึง
‘ เพี้ยะ ’
‘ เพี้ยะ ’
‘ เพี้ยะ ’
‘ เพี้ยะ ’
ในชั่วเวลาไม่กี่ลมหายใจ เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังขึ้นสี่ครั้ง ร่างของทหารยามทั้ง 4 คน กระเด็นไปนอนหงายท้องอยู่บนพื้นหมดสภาพ แต่ทุกคนไม่ได้าเ็มากมายนัก พวกมันรีบลุกขึ้นชี้หน้าซิ่วอิงแล้วตวาดเสียงดัง
" จะ เ้ากล้าทำร้ายพวกข้า.. ข้าจะแสดงให้รู้ว่ากลุ่มทหารรับจ้างจิ้งจอกทมิฬแข็งแกร่งเพียงใด พวกเราจัดการนางเดี่ยวนี้.."
สิ้นเสียงแผดลั่นของมัน ยามรักษาการทั้งสี่และทหารรับจ้างที่อยู่ไกล้เคียง พุ่งเข้าหาซิ่วอิงอย่างเร็ว แต่แล้วด้วยความห่างชั้นของระดับลมปราณ ซิ่วอิงเพียงแค่สะบัดมือออกไปง่ายๆ กลับทำให้พวกมันทั้งหมด ปลิวกระเด็นไปคนละทิศละทางอีกครั้ง
‘ปังงงงง’
‘อ๊ากกกๆ’
เสียงร้องครวญครางดังระงมไปทั่วประตูทางเข้า ซิ่วอิงเหลือบมองพวกมันอย่างเ็า แล้วค่อยๆเดินเข้าไปด้านในด้วยสีหน้าเรียบเฉย
กลุ่มทหารรับจ้างคนอื่นที่ยืนดูอยู่ เห็นยามรักษาการที่มีระดับพลังปราณพอๆกับพวกมัน โดนผู้บุกรุกในชุดดำหน้ากากดำลงมือเบาๆ กลับกระเด็นไปคนละทิศละทาง พวกมันรู้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง จึงไม่กล้าที่จะเข้าไปขวาง ปล่อยให้ซิ่วอิงเดินเข้าไปในลานกว้าง
‘พรึ่บบ’
แต่ก่อนที่ซิ่วอิงจะเดินเข้าไปในตัวอาคาร ร่างใหญ่ของชายวัยกลางคนผู้นึง ปรากฏขึ้นมาข้างหน้าของเธอทันที ซิ่วอิงมองชายวัยกลางคนในชุดสีเทา อายุประมาณ 40 กว่าปี อยู่ในระดับยอดยุทธขั้นสูง ซึ่งในกลุ่มทหารรับจ้าง ระดับยอดยุทธถือว่าเป็ชนชั้นหัวหน้าคนนึง รอยแผลเป็ยาวบนใบหน้าทำให้เขาดูน่ากลัวยิ่งขึ้น
" เกิดอะไรขึ้น.. เ้าเป็ใคร เหตุใดถึงได้ทำร้ายคนในกลุ่มทหารรับจ้างของข้า.."
ชายผู้นั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน แต่สายตากลับมองซิ่วอิงเหมือนไม่อยากจะเชื่อ เด็กสาวคนนี้เพียงคนเดียว กลับทำร้ายลูกน้องมันกว่าสิบคน ได้รับาเ็ง่ายดายเพียงแค่ยกมือ
" ข้าคือจ้าวซิ่วอิง.. พวกเ้าคุมตัวบิดาข้าไว้ ข้ามาทวงคน.. ก็แค่นั้น "
" หืมม.. เป็เ้านี่เอง จ้าวซิ่วอิงบุตรสาวของจ้าวเว่ย ที่้าให้พวกข้าไปทำงานด้วย "
" ถูกต้อง.. แต่ข้าเพียงแต่ให้บิดามาติดต่อพวกท่าน เหตุใดจึงต้องคุมตัวเขาไว้"
ซิ่วอิงเอ่ยถามเสียงเรียบนิ่ง
" ฮ่ะๆๆ.. กลุ่มทหารรับจ้างจิ้งจอกทมิฬ มีชื่อเสียงในเมืองัฟ้า ถึงจะมิอาจเรียกว่าเป็อันดับ 1 แต่หาได้อ่อนแอไม่.. เหตุใดพวกข้าต้องไปทำงานให้เด็กน้อยอย่างเ้า.."
" ท่านเป็ใคร มีอำนาจตัดสินใจเช่นนั้นรึ"
" ข้ากู้หนาน เป็รองหัวหน้าคนที่ 4.. ส่วนการตัดสินใจเื่ทั้งหมด ต้องหารือกับหัวหน้าและรองหัวหน้าอีก 3 คน "
รองหัวหน้ากู้หนานกล่าวออกมา
" อย่างนั้น พาข้าไปหาหัวหน้าของท่าน.."
" มันไม่ง่ายอย่างนั้น หากจะเข้าไปเ้าต้องผ่านพวกข้าให้ได้ก่อน.."
ในขณะที่ซิ่วอิงกำลังพูดจาโต้ตอบอยู่กับรองหัวหน้า 4 กลุ่มทหารรับจ้างวัยฉกรรจ์ทั้งชายหญิงมากกว่า 50 คน เข้ามาล้อมซิ่วอิงไว้ตรงกลาง ต่างคนก็นำอาวุธออกมาเตรียมลงมือเต็มที่
'ห้องประชุมกลุ่มทหารรับจ้างจิ้งจอกทมิฬ'
เวลาเดียวกับที่ซิ่วอิงกำลังโต้เถียงอยู่ด้านนอก ภายในห้องประชุมใหญ่ด้านในอาคาร มีชายร่างใหญ่หน้าตาเหี้ยมหาญวัยไกล้เคียง 50 ปี นั่งอยู่ตำแหน่งหัวโต๊ะ ซ้ายขวามีชายวัยกลางคนที่เป็รองหัวหน้าอีก 3 คนนั่งอยู่ พร้อมกับสมาชิกชั้นผู้นำอีก 10 คนยืนอยู่ใกล้ ๆ
สายตาของพวกเขาทุกคนจ้องมองไปยังชายคนนึง ซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับตำแหน่งหัวโต๊ะ ด้านหลังมีชายฉกรรจ์ร่างกำยำ 2 คนควบคุมตัวอยู่
ชายหน้าตาเหี้ยมหาญที่นั่งหัวโต๊ะหัวเราะออกมา แล้วเอ่ยขึ้น
" หึๆ.. จ้าวเว่ย.. เ้ากล้าดียังไง ถึงได้กล้ามาชักชวนพวกข้าไปทำงานให้กับเ้า "
" หัวหน้าเว่ย.. ข้าก็เพียงมาพูดคุยกับท่าน หากท่านไม่ตกลงแค่ปล่อยผ่านไป เหตุใดต้องควบคุมตัวข้าไว้ด้วย.."
จ้าวเว่ยกล่าวด้วยความไม่พอใจ แต่ที่เขาเป็กังวลในตอนนี้คือบุตรสาวของตนเองมากกว่า
" เ้าไม่จำเป็ต้องกังวลเกี่ยวกับเื่นี้.. พวกเราอยู่เมืองัฟ้ามานาน ต่างก็รู้จักกันดีพอสมควร เมื่อหลายปีมานี้ เ้าถูกพวกโจรทำร้ายสาหัสทุกคนต่างรู้ดี.. แต่ที่เ้าหายดีอีกทั้งยังฝ่าด่านวรยุทธไประดับปฐีได้ เื่นี้ทำข้าแปลกใจอย่างยิ่ง หากเ้าบอกข้ามาตรงๆเราอาจจะตกลงกันได้ "
ชายหน้าตาเหี้ยมหาญผู้ที่ถูกเรียกว่าหัวหน้าเว่ย กล่าวออกมาด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น
" เป็บุตรสาวข้าช่วยรักษา.."
จ้าวเว่ยที่มีจุดประสงค์ส่วนตัว จึงตอบออกมาตรงๆ
" เ้าอย่ามาโกหกดีกว่า ลูกสาวเ้าอายุเท่าไหร่กัน "
หัวหน้าเว่ยกล่าว ด้วยน้ำเสียงไม่เชื่อถือในคำของจ้าวเว่ยเท่าใดนัก
" จะเชื่อหรือไม่ข้าไม่อาจบังคับท่านได้.. แต่ข้าบอกท่านได้เื่นึง ตอนพวกโจรปล้นหมู่บ้าน บุตรสาวข้าหลบหนีไปได้ และถูกเซียนผู้นึงช่วยเหลือเอาไว้.. ผ่านไป 4 ปี เมื่อกลับมานางก็ช่วยรักษาข้า และบอกว่าอาจารย์ของนาง้าให้หาคนมาช่วยงาน ส่วนเื่อะไรนั้นท่านต้องสอบถามนางเอง "
จ้าวเว่ยกล่าวออกมาด้วยท่าทีจริงจัง ทำให้ทุกคนในห้องมองสบตากันไปมา ก่อนจะมองไปยังหัวหน้าของตนเอง คล้ายให้เขาเป็ผู้ตัดสินใจ
" อืมม.. เซียนเช่นนั้นเหรอ.. เอาเถอะ ข้ารู้นิสัยเ้าดีว่าเป็อย่างไร ที่ข้ากักตัวเ้าไว้เพียง้าทดสอบแค่นั้น หากว่านางสามารถบุกฝ่าเข้ามาได้.. ค่อยว่ากันอีกที "
คำกล่าวของหัวหน้าเว่ย ทำให้สีหน้าของจ้าวเว่ยดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ในใจก็ยังอดกังวลไม่ได้ว่า บุตรสาววัย 14 ของตน จะฝ่าคนเป็ร้อยเข้ามาได้อย่างไร
ในขณะเดียวกันที่ด้านนอก สายตาอันเ็าเผยจิตสังหารของทหารรับจ้างทุกคน มองไปยังซิ่วอิงกลางวงล้อม รองหัวหน้า4 ที่มีแผลเป็บนหน้า สายตาของเขาก็เผยจิตสังหารออกมาอย่างไม่ปิดบัง จ้องมองเด็กสาวในชุดจอมยุทธตรงหน้าอย่างดุร้าย พร้อมกับพูดเหยียดหยามออกมา
" สาวน้อย.. เ้าแค่ตัวคนเดียวไม่มีกำลังพอที่สู้พวกข้าได้หรอก "
" พวกท่านเข้ามาพร้อมกันเลยดีกว่า.. ข้าไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับพวกท่าน "
ซิ่วอิงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สีหน้าเฉยเมยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ซึ่งการแสดงออกของเธอ ทำเอากลุ่มคนครึ่งร้อยที่รายล้อม ถึงกับชักสีหน้าไม่พอใจ
" ในเมื่อเ้าไม่เจียมตัว.. เช่นนั้นพวกเราทุกคนแสดงให้เด็กน้อยคนนี้รู้ว่า ทหารรับจ้างอย่างพวกเรา ไม่ใช่ใครจะมายั่วยุได้ง่ายๆ.. พวกเรา.. บุกกก.. "
สิ้นเสียงคำสั่งของรองหัวหน้า4 กลุ่มทหารรับจ้างรอบบริเวณไม่ลังเลอีกต่อไป แต่ละคนโคจรพลังปราณ แล้วพุ่งทะยานเข้าโจมตีไปที่ซิ่วอิงจากทุกทิศทาง
‘จ๊ากกกก’
‘ย๊ากกๆๆ..’
ซิ่วอิงโคจรลมปราณพร้อมกับเผยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ออกมา ก่อนที่ร่างของเธอจะหายวับไปจากสายตาทุกคน ใช้วิชามายาเร้นเงาเคลื่อนไปมาดุจเงาปีศาจ พร้อมกับใช้ฝ่ามือแทนอาวุธ ฟันไปที่ร่างของทหารรับจ้างที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
‘ปึ๊กก’
‘ปั่กก’
‘พั่วว’
‘อ๊ากกๆ’
เสียงฝ่ามือกระทบร่างผู้คนดังรัวขึ้นมาถี่ยิบ กลุ่มทหารรับจ้างที่พยายามพุ่งเข้ามาโจมตี ต่างคนก็มองไปยังร่างของซิ่วอิงที่ผลุบๆโผล่ๆ ซ้ายทีขวาที หน้าบ้างหลังบ้างเหมือนิญญาร้าย ไม่มีปัญญากระทบถูกนางแม้แต่ชายเสื้อ
บางคนขณะที่โจมตีไปคิดว่าโดนนางแน่ๆ กลับไปโดนพวกเดียวกันเอง จนเหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวายไปหมด พวกชนชั้นหัวหน้าที่แอบมองอยู่ด้านใน ถึงกับส่ายหน้าไปมาอย่างอดสู
เพียงเวลาไม่กี่อึดใจ กลุ่มทหารรับจ้างที่เข้ามาโจมตีกว่าครึ่ง แต่ละคนล้มลงไปกับพื้นนอนแน่นิ่งสลบไปบ้าง ไม่อยากลุกขึ้นบ้าง จนมองดูเกลื่อนไปทั้งลาน เนื่องจากซิ่วอิงมีแผนการอยู่ในใจ จึงใช้พลังเพียงบางส่วน ฟาดให้พวกเขาสลบหรือล้มลงไปเท่านั้น หาได้มีเจตนาฆ่าหรือทำให้าเ็สาหัส
ภายใต้ระดับพลังปราณที่ห่างกันอย่างมาก และกระบวนท่าที่รวดเร็วเหมือนภูติผีของซิ่วอิง ในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วอึดใจต่อมา กลุ่มทหารรับจ้างทั้งหมด เว้นรองหัวหน้า 4 ลงไปนอนร้องโอยโอดอยู่บนพื้นทุกคน รองหัวหน้า4 กู้หนาน มองไปที่เด็กสาวในชุดดำด้วยท่าทางมึนงง ในเวลาไม่กี่สิบอึดใจนางจัดการคนของเขา ด้วยทักษะท่าร่างและความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ
คนที่ยืนดูอยู่ด้านในเองก็เช่นกัน พวกเขามองเห็นเพียงเงาลางๆของซิ่วอิง พุ่งไปยังคู่ต่อสู้แต่ละคนเหมือนเงาปีศาจ ในการเคลื่อนไหวแต่ละครั้ง ทำให้พวกเขาทั้งหมดมีใบหน้างุนงง เหมือนไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า
" เอื้อก.. นะ นี่.. นางทำได้อย่างไรกัน "
กลุ่มรองหัวหน้าที่แอบดูอยู่ด้านในเผลอกลืนน้ำลายเอื้อก จ้าวเว่ยที่ไม่เห็นการต่อสู้และกำลังกังวลเื่ของบุตรสาว เมื่อเห็นการแสดงออกของทุกคนในห้อง ถึงกับยิ้มกว้างออกมาด้วยความโล่งใจ
…………………………………