ลี่จูในวัย 20 ต้นๆ พยายามใช้ชีวิตให้เรียบง่ายที่สุด ด้วยทุกอย่างในยุคที่เธออยู่นั้นล้วนหายาก โดยเฉพาะพืชพรรณธัญญาหาร เธอพยายามฝึกฝนการปลูกพืชผักสวนครัวให้ครอบครัวได้กิน คิดค้นปลูกพืชหลายชนิด แม้จะล้มเหลวบ้าง สำเร็จบ้างเพียงเล็กน้อย แต่ก็ดีกว่าเธอไม่ทำอะไรเลย ด้วยอากาศในยุคของเธอปนเปื้อนมาก
ผู้คนทำลายสิ่งแวดล้อมมานาน จนตอนนี้สิ่งแวดล้อมกลับมาทำลายพวกเขาเช่นกัน เธอจึงต้องลองยื้อทุกอย่างที่ทำได้ ในเมื่อขาดแคลนพืชพรรณธัญญาหารเธอก็ต้องลองทำให้พวกมันกลับมาฟื้นคืนให้ได้
พ่อแม่ของเธอเคยพยายามทดลองหลายวิธี เธอเองก็คอยเฝ้าสังเกต ช่วยเหลือพ่อแม่ทุกทางมาก่อนหลายปี จนพวกท่านถอดใจไปประดิษฐ์สิ่งอื่นแล้ว แต่ตัวเธอไม่ยินยอม เธอยังศึกษาจากหนังสือเก่าๆ ที่สอนวิธีปลูกพืชผักทุกชนิดทุกรูปแบบมากมาย หาข้อมูลในโลกออนไลน์เท่าที่หาได้ แต่เพราะสภาพแวดล้อมตอนนี้เลวร้ายจนเกินไป ทำให้กว่าจะได้ผลผลิตแต่ละอย่างนั้นยากเย็นนัก แถมยังมีขนาดเล็กแคระแกร็นอีก แต่ถึงผลลัพธ์จะไม่เป็ไปตามคาดเธอก็ยังอยากทดลองต่อไป อย่างน้อยเธอก็ยังพอได้กินผลผลิตอันเล็กน้อยของเธอบ้างในบางครั้ง
“ลี่จูอยู่ไหนลูก มานี่เร็ว!”
“ค่ะ! มาแล้วค่ะ ทำไมถึงะโเสียงดังดูตื่นเต้นจังเลยคะคุณพ่อคุณแม่?”
“มาดูนี่! พ่อกับแม่ทำสำเร็จแล้ว!”
“อะไรเหรอคะ?”
ลี่จูงุนงงสงสัยกับสิ่งที่มารดาบอกกล่าว พวกท่านทดลองทำอะไรกัน!ก่อนหน้านี้ลี่จูไม่เคยจะใส่ใจ เพราะเธอมัวหมกมุ่นกับการหาวิธีปลูกพืชผักสวนครัวทุกชนิดไว้กินอยู่ ทำให้ไม่ได้มาห้องทดลองของบิดามารดาเลย
“พ่อกับแม่สร้างเครื่องย้อนเวลาพร้อมระบบชิปเชื่อมต่อกับร่างกายมนุษย์ผู้ใช้งานไว้ เพื่อช่วยเหลือให้เก็บข้อมูลธรรมชาติที่สมบูรณ์ในอดีตและช่วยคิดวิเคราะห์หาวิธีป้องกันโลกไม่ให้ย่ำแย่แบบตอนนี้ เพื่อทำให้โลกของเราในตอนนี้มันยังดีเหมือนยุคสมัยก่อนๆ อยู่ แม่กับพ่อจำเป็จะต้องส่งลี่จูเดินทางไปกับเครื่องย้อนเวลานี้ เพราะพ่อกับแม่ต้องควบคุมระบบในยุคปัจจุบันและเก็บข้อมูลที่ชิปของระบบเครื่องย้อนเวลาส่งมา หนูช่วยพ่อกับแม่ไปเก็บข้อมูลและหาวิธีแก้ไขธรรมชาติไม่ให้เลวร้ายแบบตอนนี้ทีได้ไหมลูก!? หากไม่มีคนเดินทางไปพร้อมชิปที่เชื่อมต่อกับมนุษย์ เครื่องย้อนเวลาจะไม่สามารถเก็บข้อมูลผ่านคลื่นความถี่ของสมองได้ พ่อกับแม่คิดค้นให้มันพึ่งพาร่างกายของมนุษย์ในการชาร์จพลังเพราะต้องอยู่ในยุคที่ไร้พลังงานแบตเตอร์รี่แบบในยุคของเรา หนูต้องทำตามทุกอย่างที่ระบบชิปแนะนำ เพื่อที่จะได้ปลอดภัยกลับมานะลูก ข้อมูลทุกอย่างทั้งภาษาโบราณ วัฒนธรรม การแต่งกาย พ่อกับแม่นำข้อมูลเข้าระบบทั้งหมดแล้ว มันจะช่วยเลือกข้อมูลเข้าไปในตัวลูกอัตโนมัติเพื่อให้ลูกกลมกลืนกับที่นั่น ลูกช่วยไปดูว่าทำไมโลกของเราตอนนี้ถึงถูกทำลายได้มากขนาดนี้”
มารดาของลี่จูจับมือของลี่จูแน่น สายตามองมาอย่างอ้อนวอนขอร้องบุตรสาวให้ช่วยเหลือ
“นี่คือการกอบกู้โลกเลยเชียวนะ!”
บิดาของลี่จูเอ่ยออกมาสั้นๆ ทั้งที่ยังคงจ้องมองจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังรันข้อมูลบางอย่างอยู่อย่างตาไม่กระพริบ
ลี่จูมองบิดาและมารดาอย่างเข้าใจ ที่พวกท่านอยู่ในห้องทดลองดึกดื่นทุกวันมาเป็ปีๆ เพราะแบบนี้นี่เอง
“ได้ค่ะ! หนูจะไป! เพราะหนูลองปลูกพืชทุกอย่างที่ศึกษาข้อมูลมาเยอะมากแล้วในตอนนี้ ก็ไม่เห็นว่ามันจะเติบโตได้ดีอย่างที่คิด หนูจะลองไปดูดิน ดูธรรมชาติที่สมบูรณ์แท้จริงว่าเป็อย่างไร แล้วจะนำข้อมูลมาจำลองสร้างขึ้นใหม่ในยุคของเราดีไหมคะ?”
ลี่จูเอ่ยสิ่งที่คิดออกไป เธอไม่ได้คิดว่าจะย้อนไปแค่เก็บข้อมูลอย่างเดียว เธอเองก็อยากทดลองว่าที่เธอศึกษาการปลูกพืชผักมาทั้งหมดนั้นมันได้ผลกับโลกในอดีตหรือไม่ เธอเองก็อยากทดลองดูเช่นกัน!
พ่อแม่ของลี่จูต่างมองหน้ากันและยิ้มออกมาอย่างโล่งใจที่บุตรสาวคนเดียวของพวกเขาเข้าใจ ไม่ตัดพ้อต่อว่าพวกเขาที่ผลักไสเธอให้เดินทางไปยังโลกในอดีตที่แม้แต่พวกเขาก็ไม่รู้ชะตากรรมของบุตรสาวว่าจะไปพบเจออะไรบ้าง
“ถ้าอย่างงั้นลูกมีเวลาเตรียมตัวอีกแค่ 3 วัน เตรียมร่างกายให้พร้อม เก็บของที่จำเป็ไปด้วย ของมีค่าในสมัยอดีตคงเป็พวกทองคำ อัญมณี ส่วนพวกธนบัตรหรือเงินดิจิทัลแบบตอนนี้คงใช้ไม่ได้ เอาเครื่องประดับมีค่ากับทองคำพกติดตัวไปด้วยเผื่อต้องใช้กับคนในยุคนั้นนะลูก ยังไงในโลกนี้ของเราก็ซื้อหาอะไรแทบไม่ได้แล้ว”
พ่อของลี่จูเอ่ยบอกสิ่งที่จำเป็ทั้งยังหันกลับไปสนใจหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เพิ่งประมวลผลเสร็จสิ้นพอดี
ลี่จูพยักหน้าเข้าใจ ดีที่เธอเก็บทองคำแบบเม็ดเล็กๆ กลมๆ ไว้นับร้อยเม็ด มันหนักครึ่งสลึงบ้าง 1 สลึงบ้าง มีหลายขนาด เพราะเธอเห็นว่ามันสวยดีจึงสะสมไว้ คนส่วนมากไม่นิยมกันในศตวรรษที่ 23 นี้ เพราะสิ่งมีค่าที่สุดคืออาหาร ทุกคนจึงเน้นตุนเสบียงอาหารมากกว่ามาซื้อทองแบบเธอ ทำให้มันราคาถูกในสมัยนี้
“ลูกแข็งแรงกว่าพ่อแม่ ร่างกายของหนูคือแหล่งพลังงานของชิปที่พ่อกับแม่คิดค้นขึ้นมา หัวใจและสมองของลูกเชื่อมต่อกับมันได้นะลูก พ่อกับแม่จะฝังชิปนี้เข้าไปในตัวหนู มันเป็ตัวเชื่อมต่อสั่งการเครื่องย้อนเวลา หนูสามารถสั่งการเครื่องย้อนเวลาได้ผ่านทางชิปนี้นะลูก ระบบนี้พ่อกับแม่ลงทุนลงแรงไปไม่น้อย ถึงพ่อกับแม่จะผลิตอาหารไม่ได้ แต่เทคโนโลยีที่เรามีตอนนี้ทำให้เราสร้างเครื่องย้อนเวลาได้ไม่ยาก”
ลี่จูพยักหน้าเข้าใจสิ่งที่มารดาสื่อ
“หนูเข้าใจค่ะ เราทำสิ่งที่เราถนัดและทำได้ดีกันดีกว่านะคะ ในเมื่อปลูกผักที่นี่มันยาก หนูจะลองไปดูในอดีตว่าจะทำยังไงให้โลกปัจจุบันของเราดีขึ้น”
“พ่อกับแม่ดีใจที่หนูเข้าใจนะ มานี่มา นี่คือชิปที่พ่อกับแม่สร้างมันขึ้นมา มันเล็กมาก พ่อจะนำมันเข้าไปในตัวหนู แล้วเรามาทดลองเชื่อมต่อเครื่องย้อนเวลากันดูก่อนออกเดินทางจริงในอีกไม่กี่วัน”
คุณพ่อของลี่จูนั้นเพิ่งถอดแผ่นบางใสออกมาจากแท่นที่วางอยู่ข้างๆ เครื่องคอมพิวเตอร์จอั์ของท่าน มันแทบมองไม่เห็นอะไรเลย มีเพียงเข็มฉีดยาที่พ่อของลี่จูจิ้มลงไปตรงจุดดำเล็กๆ ตรงกลางแผ่นบางใสนั้นและมีบางอย่างออกมาเชื่อมติดตรงปลายเข็ม ทำให้พอมองออกว่าคงมีบางอย่างติดอยู่ที่ตรงปลายเข็มแน่ๆ
นี่คือชิปขนาดเล็กมาก มันจะเข้าไปในตัวเราอย่างงั้นหรือ!?
ลี่จูเดินเข้าไปหาบิดาของตนเองที่ถือเข็มฉีดยาอยู่ในมือและนั่งลงตรงเก้าอี้ข้างๆ ท่านอย่างไว้ใจในฝีมือของบิดาตน เธอเคยให้พ่อแม่ฉีดวัคซีนป้องกันโรคระบาดมากมายมาตลอด จึงไม่กลัวเข็ม แม้พืชผักจะหายาก แต่อาหารจำพวกเนื้อไก่หรือเนื้อสัตว์ต่างๆ ยังพอมี เพียงคนในโลกปัจจุบันอาจจะขาดวิตามินไปบ้างเท่านั้น เธอจึงต้องรับวิตามินผ่านการฉีดด้วยเข็มเช่นนี้เข้าไปบ่อยครั้ง
379
