แล้วฉันก็ขอภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย ขออย่าให้ฉันต้องเจอเื่อะไรอีกเลย ให้ฉันได้กลับมาใช้ชีวิตเหมือนปกติทั่วไป แต่คำภาวนาของฉันไม่เป็ผล เมื่อสองสามวันต่อมาฉันเริ่มมีอาการแปลก ๆ
“นี่น้ำ” เมย์ยื่นน้ำเปล่ามาให้ฉันที่นั่งพักอยู่ตรงเก้าอี้
“ขอบใจ” เอ่ยขอบคุณแล้วยกน้ำมาดื่ม
“อาการแกยิ่งแย่รึเปล่านีน” เมย์ถามฉันด้วยสีหน้าเป็ห่วง
“คงเครียดเื่เรียนนั่นแหละ ไม่มีอะไรหรอก”
“ถ้ายังไม่หายไปหาหมอนะ เดี๋ยวไปเป็เพื่อนก็ได้”
“ได้ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ จะไปหาหมอเลย แกไม่ต้องเป็ห่วง” ฉันบอกเมย์แล้วลุกขึ้นยืนเมื่ออาการเริ่มดีขึ้น
“วันนี้ฉันเอารถมา เดี๋ยวไปส่งแกที่บ้านเอง” เมย์บอก
“มันไกล คนละทางด้วย เดี๋ยวกลับเองได้” ฉันเอ่ยปฏิเสธเพราะเกรงใจ
“ไม่ต้องมาปฏิเสธ ฉันคนขับรถ ฉันจะไป”
“ก็ได้ ดีเหมือนกันได้นั่งรถกลับบ้านสบาย ๆ” ฉันเข้าไปกอดแขนเมย์แล้วเดินไปที่รถที่จอดเอาไว้
“เออ ไม่เป็ไร มีอะไรแกก็ปรึกษาฉันได้” ฉันนิ่งไปหลังจากเมย์พูดจบ
“ฉันรู้ว่า่นี้แกมีเื่อะไรในใจั้แ่กลับมาจากไปหาเพื่อน ถ้าแกอยากคุยกับใครสักคน แกคุยกับฉันได้นะนีน ฉันเป็ห่วงแกนะเว้ย” คิดว่าตัวเองทำตัวเป็ปกติได้ แต่ที่จริงแล้วมันไม่ใช่เลย
“อืม แกไม่ต้องเป็ห่วง ฉันไม่เป็ไร” พูดจบแล้วส่งยิ้มให้เมย์ที่ขับรถอยู่แล้วเหม่อออกไปข้างนอกรถ เื่ที่เกิดมันไม่จำเป็ต้องเล่าให้ใคร เพราะเดี๋ยวฉันก็จะลืมมันไปแล้ว
เมย์ขับรถมาส่งฉันที่หน้าบ้านก่อนจะขับออกไป ฉันยืนส่งเมย์จนลับสายตาถึงค่อยเดินเข้าบ้าน
“อ้าว คุณนีนกลับมาแล้วเหรอคะ” พี่แวว แม่บ้านที่มาทำความสะอาดบ้านทักขึ้น
“ค่ะ วันนี้ทำงานถึงเย็นเลยนะคะ” ฉันเอ่ยทักกลับไป
“วันนี้ทำความสะอาดพวกผ้าม่านด้วยค่ะ พี่เตรียมอาหารไว้แล้วนะคะ”
“แล้วคุณพ่อล่ะคะ” ฉันถามพี่แวว
“ยังไม่กลับเลยค่ะ แต่คุณทิพย์อยู่ชั้นบน”
“อ่อ โอเคค่ะ งั้นนีนขึ้นห้องก่อนนะคะ” ฉันเอ่ยลาพี่แวว
“ค่ะคุณนีน นี่พี่ก็จะกลับแล้วลูกรอกินข้าว” พี่แววเป็แม่บ้านที่คุณพ่อจ้างมา จะทำถึงแค่ตอนเย็นแล้วกลับบ้าน ฉันเลยไม่ค่อยได้เจอ
“งั้นพี่แววรอแป๊บหนึ่งนะคะ” ฉันบอกพี่แววก่อนจะเดินเข้าไปในครัว เปิดตู้เย็นแล้วหยิบขนมเค้กชิ้นเล็ก ๆ ขึ้นมาใส่ถุง ก่อนจะเดินกลับไปยื่นให้พี่แววที่ยืนอยู่
“นีนซื้อขนมมาเยอะพี่แววเอากลับไปให้น้องนะคะ”
“ขอบคุณมากค่ะ ไอ้ตัวดีที่บ้านคงดีใจ คุณนีนให้ขนมมีแต่อร่อย ๆ ทั้งนั้น” ฉันยิ้มให้คำพูดของพี่แววก่อนจะแยกตัวมาขึ้นห้อง วางกระเป๋าเรียบร้อยก็เข้าไปอาบน้ำให้สดชื่นก่อนจะออกมาในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นใส่สบาย เปิดกระเป๋าผ้าแล้วหยิบสมุดกับหนังสือเรียนขึ้นมาทำ
เงยหน้ามาครั้งตอนที่เสียงเคาะประตูดังขึ้น ฉันลุกไปเปิดประตูก็เจอผู้หญิงวัยกลางคนที่ยังดูดียืนกอดอกอยู่
“คุณพี่มาแล้วมีเื่จะคุยด้วย รออยู่ที่ห้องรับแขก” พูดจบก็เดินออกไป
“อยากคุยเื่อะไร” พึมพำกับตัวเองอย่างสงสัยแล้วเดินตามน้าทิพย์ที่มีศักดิ์เป็แม่เลี้ยงลงไปยังห้องรับแขก พอเข้ามาก็เจอคุณพ่อนั่งรออยู่บนโซฟาแล้ว
“นั่งก่อนสิ” น้าทิพย์นั่งอยู่ข้าง ๆ คุณพ่อ ฉันเลยนั่งโซฟาตรงข้ามแทน
“มีอะไรเหรอคะ” ฉันถาม
“เดี๋ยวทางสถานทูตจะมีงาน แกไปรำโชว์ด้วย”
“่นี้นีนเรียนหนักค่ะ อาจจะไม่มีเวลาไปซ้อม” ฉันบอกคุณพ่อ
“แต่น้าว่าหนูนีนควรไปนะ ทางนั้นเค้าอุตส่าห์ให้เกียรติเชิญเราไปแสดง” น้าทิพย์พูดขึ้นมา
“เค้าขอมาแกก็ไปหน่อย ซ้อม่เย็นคงไม่เป็ไรเหรอ ฉันตกลงไปแล้ว” ฉันมองคุณพ่อแล้วถอนสายตาออกมา
“เข้าใจมั้ย” คุณพ่อถามย้ำ
“ค่ะ คุณพ่อส่งรายละเอียดมาให้นีนด้วยนะคะ นีนทำงานค้างไว้ขอขึ้นห้องก่อนนะคะ”
“อืม ขึ้นไปทำงานเถอะ” ฉันเดินออกมา ได้ยินเสียงน้าทิพย์แว่ว ๆ ว่าอยากได้อะไรสักอย่างจากคุณพ่อ พอมาถึงห้องฉันก็ขึ้นมานอนบนเตียง รู้สึกไม่หิวเลยสักนิดทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้กินข้าว
ช่างเถอะ ถ้าหิวค่อยลงไปกินตอนดึก ๆ ก็ได้ คิดกับตัวเอง หลับตาเพื่อพักความเหนื่อยล้าก่อนจะลุกขึ้นมาทำงานที่อาจารย์สั่งต่อ ฉันเรียนเอกภาษาจีนอาจารย์เลยชอบสั่งให้คัดพวกอักษรกับท่องจำ การบ้านเลยมักจะเยอะกว่าปกติ มีเด็กในคณะหลายคนตัดสินใจซิ่วไปเรียนคณะอื่นเพราะทนเรียนไม่ไหว แต่ฉันโชคดีที่มีพื้นฐานมาั้แ่มัธยมเพราะได้ทุนของโรงเรียนส่งไปเรียน่ซัมเมอร์ที่ประเทศจีน แล้วตอนที่จบมอหกระหว่างรอมหาลัยเปิดเทอมคุณพ่อก็ส่งฉันไปอยู่กับคุณน้าที่อเมริกาเพื่อเรียนภาษา นั่นเลยทำให้พื้นฐานด้านภาษาของฉันทั้งภาษาอังกฤษและภาษาจีนค่อนข้างดี เมื่อเข้าเรียนมหาลัยเลยไม่มีปัญหาอะไรในเื่เรียน
นั่งทำงานจนเสร็จก็เป็เวลาสามทุ่มกว่า ฉันเลือกจะล้มตัวนอนบนเตียงเพราะความง่วง ่นี้ฉันนอนง่ายมาก ทุกทีห้าทุ่มเที่ยงคืนยังไม่หลับ แต่ตอนนี้สี่ทุ่มฉันก็หลับสนิทแล้ว จัดผ้าห่มจัดหมอนให้เข้าที่ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทรา มารู้สึกตัวอีกครั้งเพราะความรู้สึกพะอืดพะอมจนต้องลุกขึ้นวิ่งไปอ้วกในห้องน้ำ หลังจากอ้วกเสร็จก็เดินโซเซมานั่งบนเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาถึงรู้ว่าเพิ่งจะหกโมงครึ่ง แต่ฉันคงนอนไม่หลับแล้วเลยเลือกจะเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวไปมหาลัยแทน
มาถึงมหาลัยก่อนเวลาเรียนเกือบสองชั่วโมง คนยังไม่ค่อยมีฉันเลือกร้านคาเฟ่ข้าง ๆ ตึก สั่งแซนด์วิชมากินกับน้ำผลไม้ ก่อนจะส่งไลน์ไปหาเมย์
Ninnara : อยู่ที่ร้านคาเฟ่ข้างตึกนะ
Ninnara : ส่งรูปภาพ
นี่เมย์เองค่ะ : ทำไมถึงเร็ว?
Ninnara : ตื่นเช้าเลยออกจากบ้านมาเลย โชคดีรถไม่ติด
นี่เมย์เองค่ะ : โอเค ออกแล้วเหมือนกัน ไม่เกินสิบนาทีถึง
Ninnara : เอาอะไรปะ เดี๋ยวสั่งไว้ให้ กลัวเดี๋ยวคนเยอะ
นี่เมย์เองค่ะ : เอาแบบแกก็ได้
Ninnara : ส่งสติกเกอร์
ฉันลุกขึ้นไปสั่งให้เมย์แล้วกลับมานั่ง รอไม่นานเมย์ก็เดินเข้ามาในร้านพร้อม ๆ กับที่พนักงานเอาของมาเสิร์ฟ
“ี้เีมาก” พอนั่งปุ๊บเมย์ก็บ่นทันที
“เหมือนกัน ่นี้ฉันต้องไปซ้อมรำอีก” ฉันบ่นให้เมย์ฟัง
“รำอะไรวะ”
“รำโชว์ให้สถานทูต มันมีงานแล้วเค้าขอมา”
“แล้วแกไม่ปฏิเสธไปอะ แค่ที่เรียนก็เหนื่อยรากเืแล้วนะ” เมย์พูดหลังจากกลืนแซนด์วิชลงคอ
“ปฏิเสธไม่ได้ พ่อตกลงไปแล้ว” ฉันพูดอย่างเซ็ง ๆ
“พ่อแกก็นะ ไม่ถามแกสักคำ”
“เค้าไม่ค่อยถามหรอก” พ่อมักตัดสินใจทุกเื่ในชีวิตของฉันเอง ไม่ว่าจะเื่มหาลัย เื่เรียน เื่การใช้ชีวิต ฉันมีหน้าที่แค่ทำตามที่พ่อ้าออกมาให้ดี
“นี่โชคดีที่แกไม่ได้ลงดาวกับหลีดตามที่พี่เค้าขอ ไม่อย่างนั้นไม่ต้องหลับต้องนอนกันแล้ว”
“พี่เค้าเลยเขม่นเราสองคนอยู่ทุกวันนี้ไง” ฉันกับเมย์เคยโดนรุ่นพี่ขอให้ลงประกวดดาวหรือสมัครเป็หลีดให้คณะ แต่เราสองคนปฏิเสธไป เมย์ไม่ชอบกิจกรรมอะไรแบบนี้อยู่แล้ว ส่วนฉันเองก็เบื่อ แค่ตอนมัธยมโดนครูบังคับให้ทำกิจกรรมเพื่อโรงเรียนก็เหนื่อยจะแย่ พอได้เข้ามหาลัยฉันเลยปฏิเสธทุกอย่าง ขออยู่แบบเงียบ ๆ ดีกว่า แต่รุ่นพี่ไม่เข้าใจคิดว่าเราสองคนหยิ่ง เลยพากันไม่ชอบไปด้วย
เราสองคนนั่งคุยกันจนใกล้ถึงเวลาเข้าเรียนถึงค่อยลุกขึ้น เดินเข้าห้องเรียนแล้วเลือกที่นั่งแถวกลาง ๆ แล้วเริ่มฟังและจดตามที่อาจารย์อธิบาย เกือบสามชั่วโมงกว่าจะหมดเวลา ฉันวางปากกาลงเมื่ออาจารย์จบการสอน
“เนื้อหาโคตรเยอะ” เมย์หันมาพูดกับฉันแล้วเริ่มเก็บของ
“อืม จบบทสอบเก็บคะแนนอีก”
“ไปดรอปกันมั้ย”
“คนที่ได้ท็อปครั้งที่แล้วไม่ควรชวนไปดรอปนะ” ฉันพูดขึ้นมา
“สอบครั้งนั้นมันถือว่าโชคดีหรอก”
“ครั้งนี้ก็ต้องโชคดี ไป ลุก” ฉันเก็บของเสร็จก็ชวนเมย์ออกจากห้อง ตอนนี้เที่ยงพอดีคนที่โรงอาหารคงเยอะ
“กินอะไรดีอะ” เมย์ถามความเห็น
“ก๋วยเตี๋ยวละกัน ร้านหน้ามอคนไม่ค่อยเยอะ” ฉันเสนอ
“โอเค ใกล้ ๆ ก็ดี เดี๋ยวกลับมาเรียนไม่ทัน” เมื่อตกลงได้เราสองคนก็เดินไปที่ร้านอาหารหน้ามอ ก่อนจะกลับมาเรียนอีกหนึ่งวิชาจนถึง่เย็น
“ไว้เจอกัน” เมย์เอ่ยลาเมื่อเราเรียนวิชาของวันนี้เสร็จ
“เจอกัน” พรุ่งนี้เป็วันหยุดแต่ฉันไม่ได้หยุดเพราะต้องไปซ้อมรำตามที่ได้คุยกับพี่ที่ดูแลเื่การแสดงที่โทรมาบอกรายละเอียดเมื่อชั่วโมงก่อน
รุ่งขึ้นฉันก็มาถึงสถานที่ที่นัดเอาไว้ เดินเข้ามาก็เจอกับพี่ฝนคนที่ติดต่อฉันเื่การแสดง
“สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือขึ้นมาไหว้พี่ฝนที่ดูอายุมากกว่า
“สวัสดีค่ะน้องนีน มาเร็วจังเลย เข้าไปข้างในกันค่ะ คนอื่นก็มาถึงกันแล้ว” พี่ฝนเดินนำฉันเข้าไปในห้องซ้อม ด้านในมีคนอยู่ห้าคน
“มาแนะนำตัวกันก่อนนะ นี่น้องนีนที่จะมาร่วมแสดงกับเราด้วย” ฉันยกมือขึ้นไหว้พี่ ๆ ที่ยืนอยู่
“สวัสดีจ้ะ” พวกพี่ ๆ เข้ามาแนะนำตัว ส่วนมากจะอายุมากกว่าฉัน แต่มีอายุเท่าฉันอยู่หนึ่งคนชื่อว่าหนูนา
“เอาล่ะ มาฟังรายละเอียดก่อนนะ” พี่ฝนเรียกพวกเราไปนั่งฟังรายละเอียด
“โชว์ของเราจะเป็โชว์เปิดงานเลย ทางผู้ใหญ่เค้าสรุปมาแล้วว่าอยากให้เป็ฟ้อนขันดอก เพราะต่อจากนั้นจะเป็โชว์ของผู้ชายเป็รำมวยไทย อย่างที่รู้ว่าเวลาซ้อมของเราเหลือไม่ถึงอาทิตย์ด้วยซ้ำเพราะฉะนั้นอาจจะซ้อมกันเหนื่อยหน่อย แต่พี่เชื่อว่าพวกเราทุกคนทำได้แน่ ๆ เพราะแต่ละคนก็มีพื้นฐานกับประสบการณ์อยู่แล้ว มีใครสงสัยอะไรมั้ย” พอพี่ฝนพูดจบพี่คนหนึ่งก็ยกมือขึ้นมาถาม
“แล้วสรุปน้องแพรวานี่ยังไงคะ” หนูนาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ คงเห็นสีหน้าสงสัยของฉันเลยเอี้ยวตัวมากระซิบบอก
“ยัยแพรวานี่แหละที่ทำให้เวลาซ้อมของเราน้อย ตอนแรกยัยนี่เป็หนึ่งในคนที่จะร่วมแสดง แต่เดี๋ยวก็ไม่พอใจนู่น ไม่พอใจนี่ สรุปสุดท้ายก็เท คงถือว่าตัวเองเป็ลูกหลานท่านทูตใหญ่ นี่โชคดีที่ได้นีนมาแทน” คืองานที่จัดเป็งานของทางสถานทูต เวลามีโชว์เค้าก็จะให้ลูกหลานของคนที่ทำงานในสถานทูตมาแสดง ฉันก็เป็หนึ่งในนั้นเพราะตอนที่คุณตายังไม่เสียก็เคยเป็อัครราชทูตที่ปรึกษามาก่อน แม่ของฉันตอนที่ยังไม่แต่งงานกับพ่อก็ต้องมาแสดงอะไรแบบนี้เหมือนกัน พอฉันเริ่มรู้เื่ก็โดนแม่ฝึกให้รำไทยมาั้แ่เด็ก ๆ
“สรุปน้องแพรวาเค้าไม่สบายเลยมาแสดงไม่ได้แล้ว ไม่มีอะไรแล้วเนอะ ถ้าอย่างนั้นมาเริ่มซ้อมกันดีกว่า” แล้วพวกเราทั้งหมดก็ไปเปลี่ยนชุดก่อนจะเริ่มซ้อม ใช้เวลาั้แ่เช้าจนมืดกว่าพี่ฝนจะยอมปล่อย ยังโชคดีที่มีเวลาพักบ้าง ฉันลุกขึ้นหยิบกระเป๋าเพื่อไปเปลี่ยนกลับเป็ชุดเดิมที่ใส่มา
“เหนื่อยมาก” หนูนาที่เดินมาพร้อมกับฉันบ่นขึ้น
“อย่างนี้แหละซ้อมวันแรก พรุ่งนี้คงดีขึ้น” ฉันตอบ
“ฉันอะเบื๊อเบื่อ อยากปฏิเสธก็ทำไม่ได้” หนูนายังบ่นต่อ
“เอาน่า ทนไปเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”
“อืม ทนก็ทน เออนีน ขอไลน์หน่อยสิ เอาไว้ติดต่อกัน”
“ได้ เอาโทรศัพท์มา” หนูนายื่นโทรศัพท์ให้ ฉันก้มลงไปพิมพ์ ไอดีไลน์ของตัวเองให้หนูนาเสร็จก็ส่งโทรศัพท์คืน
“แล้วนี่นีนกลับยังไง”
“แกร็บ แล้วหนูนาล่ะ” ฉันถามกลับ
“ของเราเดี๋ยวพี่มารับ”
“โอเค งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ” ฉันบอกลาหนูนา
“แล้วเจอกันนีน” พอหนูนาเดินออกไปฉันก็กดเรียกแกร็บให้มารับเพราะไม่กล้านั่งแท็กซี่กลับคนเดียว ไม่นานรถที่เรียกก็มา พอขึ้นรถฉันก็ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน ร่างกายล้าไปหมด รู้สึก่นี้อ่อนแอชอบกล ถ้ายังไม่ดีขึ้นคงต้องไปหาหมอจริง ๆ แล้ว
***
สวัสดีค่ะ ถ้าหากชอบสามารถคอมเม้นต์ติชมได้เลยยย
นิยายยังไม่ผ่านการรีไรต์นะคะ
ขอบคุณค่ะ
:องศาเดียว
36K
![[มี E-book]ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยายยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720873913_19531445.webp)
