บทที่ 3 ความจริงแล้วข้าเป็เ้าเมือง
หลังจากถกเถียงกันอยู่พักใหญ่ก็ถึงเวลาเที่ยงวัน สยงอู่เหลียงจึงทำความเคารพและเดินออกจากตำหนักไป
เมื่อมองตามแผ่นหลังของสยงอู่เหลียงที่เดินพ้นประตูตำหนักไป ทั้งฉู่หวางและขุนนางทั้งสองต่างมองหน้ากันด้วยความฉงน สยงอู่เหลียงในวันนี้ช่างแตกต่างจากปกติโดยสิ้นเชิง! หรือว่าการได้เข้าฟังการว่าราชการในตำหนักบ่อย ๆ จะทำให้เขาเกิดปัญญาขึ้นมาได้จริง ๆ?
วันนี้ฉู่หวางรู้สึกปีติยินดีอย่างยิ่ง เขาทอดถอนใจถึงความก้าวหน้าอย่างรวดเร็วของหลานชายที่เคยเป็เศษขยะ และรู้สึกว่าตนเองได้ชดเชยให้กับน้องชายที่พลีชีพในสนามรบแล้ว
‘สมกับที่เป็ข้า! แม้แต่โคลนตม ข้าก็ยังปั้นให้เป็กำแพงได้!’
เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉู่หวางจึงตบมือแล้วหัวเราะว่า "ทั้งสองท่านคิดเห็นอย่างไรกับสิ่งที่เ้าหนูสยงอู่เหลียงพูด?"
แม้ในใจของเจาจวีจะยังคงขุ่นเคืองที่สยงอู่เหลียงใช้คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคจูงใจให้ฉู่หวางเห็นพ้องกับมุมมองของชวีหยวน แต่เขาก็มองออกทันทีว่าขณะนี้ฉู่หวางกำลังมีความสุขอย่างยิ่ง
อัครมหาเสนาบดีเจาจวีเป็จิ้งจอกเฒ่าผู้เจนจัด เขาไม่เหมือนกับคนทื่ออย่างชวีหยวนที่มักจะขัดใจฉู่หวางอยู่เสมอ ไม่เห็นหรือว่าคนทื่ออย่างชวีหยวนตอนนี้ถูกลดขั้นจากขุนนางผู้กุมอำนาจบริหารราชการแผ่นดิน กลายเป็เพียงขุนนางว่างงานคนหนึ่ง?
แต่จะว่าไป... การแสดงออกของสยงอู่เหลียงในวันนี้ช่างน่าตกตะลึงยิ่งนัก!
แม้คำพูดไม่กี่ประโยคที่พุ่งเป้าไปยังอิ๋งตั้งแห่งแคว้นฉินจะดูเหมือนเป็การพูดเอาใจหรือสร้างกระแส แต่ในภาพรวมแล้วถือว่ามีการวางแผนที่รัดกุม มีคุณสมบัติที่จะเป็เสาหลักของแผ่นดินได้! นี่ใช่คุณชายเ้าสำราญผู้ไร้ความรู้คนเดิมจริงหรือ?
เจาจวี "ฝ่าาทรงอบรมสั่งสอนได้ดีอย่างยิ่ง คุณชายหมี่เหลียงในวันนี้ช่างสร้างความประหลาดใจให้แก่ผู้คนได้จริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ"
ชวีหยวนพยักหน้าเห็นด้วย "สิ่งที่คุณชายอู่เหลียงกล่าวในวันนี้นับว่ามีระดับมากจริง ๆ การวิเคราะห์เกี่ยวกับแคว้นฉินนั้นมีมุมมองที่เฉียบคม เพียงแต่คำทำนายใน่ท้ายนั้นช่างเพ้อฝันจนน่าขบขันอย่างยิ่ง"
ฉู่หวางตบพุงอันอวบอ้วนของตัวเองแล้วหัวเราะพลางกล่าวว่า "คนหนุ่มย่อมชอบพูดจาให้ผู้คนตกตะลึงเป็ธรรมดา ในเมื่อแคว้นฉินเป็ศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของแคว้นฉู่เรา เช่นนั้นก็ต้องเร่งฝึกทหาร เตรียมพร้อมทำศึก อย่าปล่อยให้พวกคนเถื่อนซีหรงกำเริบเสิบสาน"
ชวีหยวนมีท่าทีตื่นตัวขึ้นมาทันที "ฝ่าา เมื่อครู่พระองค์คงได้ยินคำพูดของคุณชายอู่เหลียงแล้ว หาก้าให้แคว้นฉู่แข็งแกร่ง ก็จำเป็ต้องมีการปฏิรูปกฎหมายเพื่อสร้างความเข้มแข็งให้แก่แคว้น กระหม่อมขอให้ฝ่าารีบผลักดันการปฏิรูปกฎหมายรอบใหม่ในแคว้นฉู่โดยเร็ว เพื่อที่จะได้ต่อกรกับแคว้นฉินที่แข็งแกร่งได้พ่ะย่ะค่ะ!"
เจาจวีแค่นเสียง "ซานหลูต้าฟูโปรดระวังคำพูดด้วย แคว้นฉู่ของเราเองก็เป็มหาอำนาจชั้นนำของใต้หล้า ไม่ได้เกรงกลัวแคว้นฉินนั่นเลย อีกอย่างการปฏิรูปกฎหมายจะทำให้แคว้นแข็งแกร่งขึ้นจริงหรือ?"
แคว้นฉู่มีปัญหาที่สะสมมานาน ชวีหยวนหวังมาตลอดว่าจะใช้การปฏิรูปกฎหมายเพื่อสร้างความแข็งแกร่ง แต่แคว้นฉู่มีพื้นที่กว้างขวาง ประชากรมาก โดยเฉพาะกลุ่มขุนนางเก่าและตระกูลสูงศักดิ์ที่มีรากฐานฝังลึก การปฏิรูปกฎหมายจะไปกระทบผลประโยชน์มากมาย และหากไม่ระวังเพียงนิดก็อาจเกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ เจาจวีจึงไม่เห็นด้วยกับกลยุทธ์การปฏิรูปเพื่อสร้างความแข็งแกร่งของชวีหยวนมาโดยตลอด
ไม่เห็นหรือว่าในอดีต อู๋ฉี่*[1] ได้รับความไว้วางใจจากอดีตกษัตริย์เพียงใด แต่เมื่อเขาปฏิรูปกฎหมายในแคว้นฉู่ จุดจบเป็อย่างไร?
เจาจวีและชวีหยวนเริ่มทะเลาะกันอีกครั้ง...
สยงอู่เหลียงเดินออกมานอกตำหนักแล้ว พลันรู้สึกมึนงงชั่วขณะ
หลังจากความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับที่ตานหยาง ความเสื่อมถอยของแคว้นฉู่ก็ได้กลายเป็แนวโน้มทางประวัติศาสตร์ไปแล้ว ตัวเขาไม่มีอำนาจในมือ แล้วจะสามารถพลิกผันแนวโน้มนี้ได้อย่างไร?
เมื่อครู่ในตำหนักว่าราชการ เขาทำนายว่าฉินหวางจะสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหัน ซึ่งเรียกได้ว่าสร้างความตกตะลึงให้แก่ทุกคน แต่เห็นได้ชัดว่าฉู่หวางไม่เชื่อ ต่อให้ผ่านไปหนึ่งปีแล้วคำทำนายของเขาเป็จริง และฉู่หวางเริ่มให้ความสำคัญกับเขา ทว่าหากพูดถึงการชิงอำนาจหลังจากนั้น เกรงว่าสยงอู่เหลียงคงไม่สามารถสู้กับจิ้งจอกเฒ่าที่วนเวียนอยู่ในราชสำนักมานานหลายปีได้
พวกที่เล่นการเมืองล้วนใจสกปรกทั้งสิ้น! ตัวเขาที่เป็เยาวชนผู้ใสซื่อจากยุคใหม่จะไปงัดข้อกับคนพวกนั้นได้อย่างไร!
อีกเจ็ดสิบปี กองทัพของจิ๋นซีฮ่องเต้จะบดขยี้ใต้หล้าจนราบคาบ ราชวงศ์ของแคว้นฉู่ย่อมหลีกเลี่ยงความอัปยศไม่ได้ เจ็ดสิบปีฟังดูเหมือนยาวนาน แต่เวลาที่เหลือสำหรับแคว้นฉู่นั้นมีไม่มากแล้ว!
รอจนผ่านไปอีกไม่กี่ปี เมื่อไป๋ฉี่ ‘พ่อค้าเนืุ้์’ เริ่มไล่ต้อนคนทั้งใต้หล้า การรวมแผ่นดินให้เป็หนึ่งก็จะกลายเป็กระแสที่ไม่อาจต้านทานได้ และแคว้นฉู่จะไม่มีโอกาสขัดขืนได้อีกเลย
หรือว่าเขาจะทำอะไรไม่ได้เลยจริง ๆ?
"น้องชาย เหตุใดวันนี้จึงมาเดินเล่นแถวนี้เล่า?" เสียงหัวเราะอย่างร่าเริงดังขึ้น
สยงอู่เหลียงเหลือบมอง แล้วรีบประสานมือคำนับทันที "ถวายพระพรไท่จื่อ"
ผู้ที่มาคือรัชทายาทแห่งแคว้นฉู่ หมี่เหิง พระโอรสองค์โตของฉู่หวยหวาง ซึ่งในอนาคตคือฉู่ฉิ่งเซียงหวาง
หมี่เหิงโบกมือเป็สัญญาณว่าไม่ต้องมากพิธี "วันนี้อากาศดีนัก ไม่ควรปล่อยเวลาในวังให้สูญเปล่า อู่เหลียงลองมาติดตามพี่ชายเที่ยวเล่นนอกวังดูเป็อย่างไร เ้าคิดว่าอย่างไร?"
แม้หมี่เหิงจะเป็รัชทายาทแห่งแคว้นฉู่ มีฐานะสูงส่ง แต่เขากลับไม่เคยถือตัวกับสยงอู่เหลียงผู้เป็น้องชายร่วมตระกูลเลย
สยงอู่เหลียงแอบนินทาในใจว่า ถ้าใช้คำพูดในยุคหลัง คนผู้นี้ก็คือพวกวัยรุ่นเืร้อน อีกทั้งหมี่เหิงคนนี้ยังเป็คนประเภททำอะไรไม่คิดถึงผลที่ตามมา หรือที่เรียกว่าพวกบ้าบิ่น มิฉะนั้นตอนที่เขาไปเป็ตัวประกันที่แคว้นฉิน คงไม่ทำเื่บ้า ๆ อย่างการใช้มีดแทงขุนนางแคว้นฉินจนตายกลางถนน เพียงเพราะมีปากเสียงกัน แล้วหนีกลับแคว้นฉู่โดยไม่บอกลา จนทำให้แคว้นฉินและแคว้นฉู่ตัดขาดความสัมพันธ์กันอย่างสิ้นเชิง
แต่จะว่าไป แม้จะเป็คนบ้าบิ่น ทว่าไท่จื่อหมี่เหิงกลับดีต่อสยงอู่เหลียงมาก
เดิมบิดาของสยงอู่เหลียงอย่างฉู่หยางจวินมีความสัมพันธ์อันดีและเคารพรักฉู่หวยหวาง หมี่เหลียงและหมี่เหิงซึ่งเป็คนหนุ่มทั้งคู่ จึงมีความสัมพันธ์ที่สนิทสนมกันมาโดยตลอด ต่อมาเมื่อฉู่หยางจวินพลีชีพในสนามรบ ขณะต่อสู้กับกองทัพฉินที่ตานหยาง หมี่เหิงจึงยิ่งดูแลน้องชายที่ต้องกำพร้าบิดาั้แ่เยาว์วัยคนนี้เป็พิเศษ กิจกรรมอย่างการออกไปเที่ยวเล่นนอกวัง หมี่เหิงมักจะชวนสยงอู่เหลียงไปด้วยเสมอ และต่อหน้าคุณชายเ้าสำราญคนอื่น ๆ หมี่เหิงก็มักจะปกป้องสยงอู่เหลียง
ทว่าสยงอู่เหลียงกำลังกลุ้มใจ แล้วจะมีใจที่ไหนไปเดินเล่นนอกวัง
"กระหม่อมขอบคุณในความปรารถนาดีของเสด็จพี่ แต่วันนี้กระหม่อมไม่มีใจจะออกไปเดินเล่นจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ"
หมี่เหิงถึงกับชะงักไป หากเป็ปกติ สยงอู่เหลียงจะกระตือรือร้นกับกิจกรรมนอกวังเช่นนี้มาก รัชทายาทมักจะพาน้องชายคนนี้ไปล่องเรือสำราญ หรือเข้าหอพักผ่อนที่มีเหล่านางรำคอยปรนนิบัติ นวดไหล่นวดขาอย่างสำราญใจ
เขาคิดว่าน้องชายผู้กำพร้าบิดาคนนี้ วันนี้คงถูกใครรังแกมาเป็แน่! สีหน้าของหมี่เหิงเคร่งขรึมขึ้นมาทันที "อู่เหลียง วันนี้มีใครรังแกเ้าหรือ? บอกพี่ชายมาตามตรงเถิด เปิ่นไท่จื่อ*[2] ผู้นี้จะทวงความเป็ธรรมให้เ้าเอง!"
สยงอู่เหลียงถอนหายใจ แล้วส่ายหน้าเงียบ ๆ
ตามหลักแล้ว ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหมี่เหิง เมื่อหมี่เหิงขึ้นครองราชย์ สยงอู่เหลียงย่อมต้องได้รับความไว้วางใจอย่างมาก และหากเขา้ากุมอำนาจบริหารบ้านเมืองเพื่อพลิกประวัติศาสตร์ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ่เวลาหมี่เหิงขึ้นครองราชย์ย่อมมีโอกาสมากกว่า ทว่าการจะรอหมี่เหิงขึ้นครองราชย์นั้นต้องรออีกสิบปี!
และเมื่อถึงเวลานั้น แคว้นฉู่จะอยู่ในสภาวะเสื่อมถอย เสียดินแดนซ่างยงและฮั่นเป่ย จากนั้นก็เสียซีหลิง แม้แต่อิ่งโตวก็ถูกกองทัพฉินยึดครอง สุสานบรรพชนของกษัตริย์แคว้นฉู่จะถูกทหารฉินจุดไฟเผาทำลาย! หลังจากนั้นดินแดนส่วนในอย่างเมืองอูจวิ้นและเฉียนจงจวิ้นก็จะถูกแคว้นฉินชิงไป จนฉู่ฉิ่งเซียงหวางสิ้นพระชนม์ด้วยความโศกเศร้าและคับแค้น!
อาจกล่าวได้ว่า หากมองประวัติศาสตร์ ่ครึ่งหลังของยุครณรัฐ แคว้นฉู่แทบจะถูกแคว้นฉินกดหัวและตบอย่างทารุณในทุกรูปแบบ ในตอนนั้นแคว้นฉู่เปรียบเสมือนผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย แม้จะยังมีอายุขัยต่อได้อีกไม่กี่สิบปี แต่การจะกอบกู้ให้กลับมานั้นแทบจะเป็ไปไม่ได้เลย
หมี่เหิงไม่ล่วงรู้ถึงความคิดในใจของสยงอู่เหลียง คิดเพียงว่าสยงอู่เหลียงไม่อยากพูด จึงปลอบว่า "น้องชาย อย่าได้ขุ่นเคืองใจเลย การอยู่ในอิ่งโตวนานเข้าก็น่าเบื่อหน่ายจริง ๆ รอจนเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง พี่ชายจะออกทุนจัดกองทัพม้าไปล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ร่วงที่ดินแดนศักดินาของเ้า ถึงตอนนั้นจะได้ครึกครื้นกันเสียหน่อย"
ดินแดนศักดินา? บ้าเอ๊ย! ข้ามีดินแดนศักดินาด้วยหรือ!
เมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ สยงเวย บิดาของสยงอู่เหลียงได้รับความไว้วางใจจากฉู่หวยหวางเป็อย่างมาก จึงได้รับแต่งตั้งเป็ฉู่หยางจวิน มีดินแดนศักดินาคือฉู่หยาง อำเภอฉู่หยางนั้นตั้งอยู่ริมแม่น้ำหวย มีที่ราบกว้างขวางและผลผลิตอุดมสมบูรณ์ ถือเป็ดินแดนที่มั่งคั่งอย่างแท้จริง!
ตามกฎหมายของแคว้นฉู่ หลังจากฉู่หยางจวินสยงเวยสิ้นชีพในสนามรบ ในฐานะบุตรชายเพียงคนเดียว สยงอู่เหลียงย่อมต้องสืบทอดบรรดาศักดิ์ฉู่หยางจวิน กลายเป็ฉู่หยางจวินคนใหม่ และดินแดนศักดินาที่สยงเวยทิ้งไว้ รวมถึงทรัพย์สิน พืชผล และประชากรทั้งหมดในดินแดนนั้น ล้วนเป็ทรัพย์สินส่วนตัวของสยงอู่เหลียงทั้งสิ้น!
ที่แท้เ้าของที่ดินผู้ชั่วร้ายก็คือตัวข้านี่เอง!
สยงอู่เหลียงรีบคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว แทนที่จะทนอยู่ในอิ่งโตวอย่างไร้ตัวตนและเสียเวลาเปล่า สู้กลับไปยังดินแดนศักดินาของตนเองเพื่อสร้างเมือง ถลุงเหล็ก เร่งการผลิต ฝึกทัพใหม่... ถือว่าเป็การเตรียมการล่วงหน้าเพื่อภารกิจต่อต้านแคว้นฉิน
ชาติก่อนเขาเป็วิศวกรโยธา หากพูดถึงเื่การก่อสร้างและพัฒนา ย่อมเป็งานที่ตรงสายที่สุด! หากอยู่ในอิ่งโตว เขาก็ทำได้เพียงมองแคว้นฉินแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว เพราะตัวเขาเป็เพียงเด็กเมื่อวานซืน ต่อให้ทำนายเหตุการณ์ได้แม่นยำราวกับเทพเ้า ฉู่หวางก็ไม่มีทางมอบอำนาจบริหารแคว้นให้แก่เขา
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว สยงอู่เหลียงจึงรีบกล่าวกับหมี่เหิงว่า "ไท่จื่อ กระหม่อมอยากกลับไปยังที่ดินศักดินาที่ฉู่หยางพ่ะย่ะค่ะ"
หมี่เหิงถึงกับชะงักไป ตามหลักแล้ว น้องชายคนนี้ควรจะกลับไปยังฉู่หยางตั้งนานแล้ว เพื่อสืบทอดบรรดาศักดิ์ฉู่หยางจวิน และใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในดินแดนที่ห่างไกลจากสายตาฝ่าา แต่สยงอู่เหลียงมักจะบ่นว่าฉู่หยางห่างไกลเกินไป ไม่มีแสงสีและความรุ่งเรืองเหมือนในอิ่งโตว ที่มีทั้งหอคณิกาและร้านเหล้า
ประกอบกับฉู่หวางระลึกถึงความเสียสละของสยงเวยที่พลีชีพเพื่อชาติ จึงฝ่ากระแสคัดค้านและรั้งตัวสยงอู่เหลียงที่ยังเยาว์ไว้ข้างกายเพื่อร่วมฟังการว่าราชการ แล้วเหตุใดจู่ ๆ เ้านี่ถึงเปลี่ยนใจ? อยากกลับดินแดนศักดินาขึ้นมาเองเสียอย่างนั้น?
สยงอู่เหลียงย่อมทราบถึงความสงสัยของรัชทายาท จึงเตรียมเหตุผลเอาไว้แล้ว "อยู่ที่อิ่งโตวแล้วก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ ฝ่าาทรงให้กระหม่อมเข้าฟังการว่าราชการในตำหนักทุกวันจนไม่มีเวลาหาความสำราญเลย ไม่สู้กลับไปที่อำเภอฉู่หยางของกระหม่อม แม้จะซอมซ่อไปบ้าง แต่ก็สามารถตัดสินใจอะไรได้ด้วยตัวเอง..."
รัชทายาทอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าเห็นด้วย... เมื่อนึกถึงตัวเองที่ถูกคนในวังคอยจับตาดู ต้องตื่นก่อนไก่ขัน นอนหลังสุนัขหลับ วัน ๆ เอาแต่เรียนตำราและฝึกกระบี่ เขากลับรู้สึกเห็นพ้องกับคำพูดของสยงอู่เหลียงเป็อย่างยิ่ง ชั่วขณะหนึ่ง เขากลับรู้สึกอิจฉาสยงอู่เหลียงที่กำลังจะได้โบยบินอย่างอิสระ!
หมี่เหิง "คำพูดนี้ดีอย่างยิ่ง... ทว่าเื่นี้ข้าตัดสินใจแทนไม่ได้ เ้าลองไปบอกเสด็จพ่อดูเถิด ข้าคิดว่าพระองค์คงไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ"
[1] อู๋ฉี่ คือแม่ทัพ นักปฏิรูป และนักยุทธศาสตร์ ผู้มีชื่อเสียงอย่างยิ่งในยุครณรัฐของจีน ได้รับการยกย่องว่าเป็หนึ่งในยอดอัจฉริยะด้านการทหารคู่กับซุนวู
[2] เปิ่นไท่จื่อ หมายถึง ข้าผู้เป็รัชทายาท
6K
