บทที่ 17 ช่วยคนจากมือโจร
เห็นหัวหน้าจ้าวฟังอย่างตั้งใจ สวี่ิเยว่จึงอธิบายอย่างละเอียดยิ่งขึ้น "เห็ดหัวลิงยังมีสรรพคุณในการบำรุงร่างกายให้แข็งแรง ในหนังสือยังกล่าวว่าเห็ดหัวลิงมีฤทธิ์ชะลอความแก่อีกด้วยค่ะ"
หัวหน้าจ้าวฟังอย่างตั้งใจ ถึงขนาดสั่งให้เลขาที่อยู่ข้าง ๆ จดบันทึกทุกอย่างที่สวี่ิเยว่พูด
เห็นเลขาจดบันทึกอย่างตั้งใจ สวี่ิเยว่ยิ่งทุ่มเทอธิบายมากขึ้น
หลังจากอธิบายเื่เห็ดหัวลิงจบ ก็เริ่มอธิบายเื่เห็ดมอเรลต่อ
พ่อครัวกัวที่อยู่ข้าง ๆ ตั้งใจฟังอย่างจริงจัง แม้จะรู้จักเห็ดหัวลิงและเห็ดมอเรล แต่ก็ไม่เคยได้ยินว่ามีประโยชน์และสรรพคุณมากมายขนาดนี้ เขาจึงจดจำสิ่งที่สวี่ิเยว่พูดไว้ในใจอย่างเงียบ ๆ
"หัวหน้าจ้าว เห็ดที่ฉันนำมาวันนี้ล้วนเป็เห็ดตากแห้ง สะดวกในการเก็บรักษา ถ้ากินไม่หมดก็เก็บไว้ค่อย ๆ กินได้ค่ะ"
พูดจบสวี่ิเยว่ก็หยิบเห็ดหูหนูแห้งขึ้นมาหนึ่งกำมือ แล้วใส่ลงในอ่างน้ำ "หัวหน้าจ้าวดูสิคะ แค่เห็ดหูหนูแห้งหนึ่งกำมือเล็ก ๆ นี้ แช่น้ำไว้สักสองสามชั่วโมงก็จะพองเต็มอ่างเลย"
เพื่อให้ขายได้ราคาดี สวี่ิเยว่จึงพยายามโฆษณาสรรพคุณอย่างสุดความสามารถ
"เห็ดแห้งนี่ต้องใช้เห็ดสดถึงสิบจินถึงจะตากแห้งได้หนึ่งจิน ดังนั้นราคาจึงแพงกว่าสักหน่อย"
"เห็ดแห้งและเห็ดหูหนูแห้งนี้ราคาจินละ 2 หยวน ส่วนเห็ดหัวลิงและเห็ดมอเรลราคาจินละ 5 หยวน"
เมื่อได้ยินราคาที่สวี่ิเยว่แจ้ง หัวหน้าจ้าวก็ขมวดคิ้วแน่น
แย่แล้ว สวี่ิเยว่คิดในใจ ‘ไม่ดีเลย เขาคงคิดว่าราคาแพงเกินไป’
สวี่ิเยว่รีบคว้าเห็ดอีกกำหนึ่งส่งให้หัวหน้าจ้าว "หัวหน้าจ้าวดูสิคะ เห็ดตากแห้งมากขนาดนี้ 1 จินได้ปริมาณเยอะ เมื่อแช่น้ำแล้วสามารถกินได้หลายมื้อเลยนะคะ!"
หัวหน้าจ้าวเป็ผู้ชายและเป็ผู้นำ ปกติก็ไม่ได้ทำอาหาร จึงไม่รู้ความแตกต่างระหว่างเห็ดสดกับเห็ดแห้งเลย เขาแค่รู้สึกว่าเมื่อวานเห็ดสดราคาแค่ 3 เหมาต่อจิน แต่วันนี้เห็ดแห้งขายจินละ 2 หยวน เขาจึงรู้สึกแค่ว่ามันแพงเท่านั้นเอง
หลังจากได้ฟังสวี่ิเยว่แนะนำเช่นนั้น และยังได้เห็นเห็ดหูหนูแห้งที่แช่น้ำเมื่อครู่ขยายใหญ่ขึ้นในชั่วพริบตา
แต่คนที่เป็ผู้นำมักจะมีอาการหวาดระแวงอยู่บ้าง หัวหน้าจ้าวก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น เขาหันไปมองพ่อครัวกัว อีกฝ่ายก็เป็คนฉลาด พอเห็นสีหน้าของหัวหน้าจ้าวก็เข้าใจความหมายของเขาทันที
"หัวหน้าจ้าว เห็ดพวกนี้ของคุณสวี่ดีจริง ๆ ครับ ตากแห้งสนิท ไม่เหมือนกับของแห้งที่ขายในร้านสหกรณ์เลย พวกนั้นตากไม่แห้ง ข้างในยังมีทรายอยู่ด้วย"
พอได้ยินพ่อครัวกัวพูดเช่นนั้น หัวหน้าจ้าวก็พยักหน้าอย่างพอใจ แล้วหันไปสั่งเลขาที่อยู่ข้าง ๆ "เสี่ยวโจว ช่วยชั่งน้ำหนักแล้วคิดเงินให้เสี่ยวสวี่หน่อย"
พอได้ยินว่าจะคิดเงิน สวี่เซี่ยงหยางก็รีบตามเลขาโจวไปชั่งน้ำหนักเห็ดหูหนูแห้งและเห็ดแห้งทันที
สวี่ิเยว่ที่กำลังรอด้วยความเบื่อหน่ายอยู่ข้าง ๆ มองไปรอบ ๆ อย่างไร้จุดหมาย แล้วเธอก็เห็นร่างคุ้นตาคนหนึ่ง
ประตูใหญ่ของโรงอาหารถูกเปิดออก มีชายวัยกลางคนผมหงอกแซมขาวคนหนึ่งที่ดูมีบารมีเต็มตัว เดินเข้ามาในโรงอาหารพร้อมกับคนอีกสี่ห้าคนที่ห้อมล้อมเขาอยู่
เมื่อมองเห็นร่างที่คุ้นเคย สวี่ิเยว่ก็นึกขึ้นมาได้ทันที นี่คือพ่อของแฟนหนุ่มในข่าวฉาวของเ้าของร่างเดิมใช่ไหม? ไม่สิ ต้องเรียกว่าพ่อของแฟนหนุ่มในข่าวฉาวมากกว่า
ในความทรงจำของเ้าของร่างเดิม แฟนหนุ่มในข่าวฉาวที่ว่านี้ชื่อ หานซูเจิ้ง
หานซูเจิ้งย้ายมาที่อำเภอคังจินพร้อมกับพ่อของเขาเมื่อตอนเรียนมัธยมปลายปีที่สอง เพราะพ่อของเขาถูกย้ายงาน ตอนที่เพิ่งย้ายโรงเรียนมาใหม่ ๆ เขาเป็คนที่ค่อนข้างเก็บตัวและดูผอมบาง
เ้าของร่างเดิมเรียนเก่ง ครูจึงให้เธอนั่งโต๊ะเดียวกับหานซูเจิ้ง เพื่อช่วยเหลือกันในการเรียน
ตอนแรกเ้าของร่างเดิมไม่เต็มใจ เธอตั้งใจจะเปลี่ยนชะตาชีวิตด้วยการเรียน คิดว่าการช่วยหานซูเจิ้งเรียนจะส่งผลกระทบต่อการเรียนของตัวเอง
วันหนึ่งใน่พัก เ้าของร่างเดิมได้ยินเพื่อนร่วมชั้นนินทาหานซูเจิ้งกันลับ ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอจึงหยุดฟังและได้รู้ว่าพ่อของหานซูเจิ้งเป็ผู้นำในอำเภอ
หลังจากนั้นเ้าของร่างเดิมก็พยายามสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับหานซูเจิ้ง แต่หานซูเจิ้งที่มาจากครอบครัวแบบนี้เคยเจอคนประจบสอพลอมามากมาย จึงรู้สึกรังเกียจการเอาใจของเ้าของร่างเดิมมาก
เ้าของร่างเดิมก็ไม่ใช่คนที่จะยอมเสียหน้า หลังจากพยายามสร้างมิตรภาพหลายครั้งแล้วหานซูเจิ้งไม่สนใจ เธอก็เลิกพยายามเอาใจอีก
พอดีถึง่สุดสัปดาห์ เ้าของร่างเดิมตั้งใจจะกลับบ้าน ขณะเดินผ่านป่าเล็ก ๆ ไม่ไกลจากโรงเรียน ได้ยินเสียงต่อสู้ดังมาจากในนั้น แรก ๆ ไม่อยากยุ่งเื่ชาวบ้าน กำลังจะเดินจากไปก็ได้ยินเสียงร้องด้วยความเ็ปของหานซูเจิ้ง
เ้าของร่างเดิมไม่รู้ว่าความกล้าหาญมาจากไหน หยิบอิฐที่พื้นแล้ววิ่งเข้าไปในป่าเล็ก ๆ นั้นทันที
เธอเห็นหานซูเจิ้งกำลังกอดหัวขดตัวอยู่บนพื้น มีชายสามคนกำลังชกต่อยเตะถีบหานซูเจิ้ง เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดของเขาเปื้อนเืเป็จุด ๆ
ในตอนนั้น เ้าของร่างเดิมไม่สนใจความกลัว หยิบอิฐขึ้นมาฟาดไหล่ของชายร่างผอมสูงที่กำลังเตะหานซูเจิ้งอย่างรุนแรงที่สุด
ชายร่างผอมสูงร้องด้วยความเ็ป ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เ้าของร่างเดิมก็ฟาดซ้ำอีกสองที แล้วหมุนตัวกลับไปฟาดหัวชายร่างเตี้ยอีกคน ชายร่างเตี้ยล้มลงไปกองกับพื้นทันที
ชายร่างผอมสูงยิ่งกว่านั้นยังกุมบริเวณที่ถูกเ้าของร่างเดิมทำร้ายพลางด่าทออย่างเสียงดัง
หานซูเจิ้งฉวยโอกาสในจังหวะนั้นลุกขึ้นจากพื้น แล้วเตะตรงไปที่หว่างขาของโจรที่ยังไม่ได้รับาเ็
ในเวลานั้น เสียงครวญครางดังขึ้นทั่วทั้งป่าเล็ก ๆ ในขณะเดียวกัน เสียงต่อสู้ในป่าเล็ก ๆ ก็ดังมากจนตำรวจรีบมาถึงอย่างรวดเร็ว
ในขณะที่ตำรวจจับกุมโจรทั้งสามคน พวกเขายังคงด่าทอใส่เ้าของร่างเดิม
ในวินาทีที่โจรถูกนำตัวไป เ้าของร่างเดิมถึงได้รู้สึกกลัว มือที่ถืออิฐสั่นอย่างรุนแรง ขาก็เหมือนถูกเทปูนใส่จนก้าวไม่ออก
"สวี่ิเยว่ ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉัน คนร้ายถูกจับแล้ว เธอวางอิฐในมือลงได้แล้ว"
"สวี่ิเยว่ สวี่ิเยว่" หานซูเจิ้งเรียกชื่อสวี่ิเยว่ติดต่อกันหลายครั้งแต่ไม่ได้รับการตอบสนอง
เมื่อเห็นว่าสวี่ิเยว่ไม่ตอบสนอง หานซูเจิ้งจึงแกะมือของสวี่ิเยว่ออก แล้วโยนอิฐลงพื้นทันที ในขณะที่อิฐถูกโยนลงพื้น เ้าของร่างเดิมดูเหมือนจะหมดเรี่ยวแรง ตาเหลือกขึ้นและหมดสติไปทันที
โชคดีที่หานซูเจิ้งมีปฏิกิริยาที่รวดเร็วและรับร่างของเ้าของร่างเดิมไว้ได้ทัน เ้าของร่างเดิมหมดสติทำให้หานซูเจิ้งใมาก เขาอุ้มเ้าของร่างเดิมวิ่งออกจากป่าเล็ก ๆ แต่กลับถูกฝูงชนที่มาดูเหตุการณ์นอกป่าชี้นิ้วและวิพากษ์วิจารณ์
ก็แค่หานซูเจิ้งที่ตัวเต็มไปด้วยเื หน้าช้ำไปหมด แถมยังอุ้มเ้าของร่างเดิมที่หมดสติอยู่ มันยากที่จะไม่ให้คนคิดมากไปกว่านี้
ในตอนนั้น ผู้นำอำเภอหาน ได้ยินว่าลูกชายของตนถูกทำร้าย จึงรีบมาที่เกิดเหตุ
เมื่อเห็นหานซูเจิ้งตัวเต็มไปด้วยเืและอุ้มเด็กผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ เขาก็ใมาก รีบสั่งให้คนขับรถเปิดประตูรถพาไปโรงพยาบาล
เ้าของร่างเดิมหมดสติอยู่ในโรงพยาบาลทั้งคืน หานซูเจิ้งก็อยู่เป็เพื่อนที่โรงพยาบาลตลอดทั้งคืน มิตรภาพของทั้งสองคนก็เริ่มต้นขึ้นจากครั้งนี้
โอกาสดีขนาดนี้ สวี่ิเยว่จะไม่คว้าไว้ได้อย่างไร เธอหันไปพูดกับหัวหน้าจ้าว่า "หัวหน้าจ้าว ฉันเห็นคุณอาหานแล้ว ฉันขอไปทักทายคุณอาหานหน่อยนะคะ"
หัวหน้าจ้าวฟังที่สวี่ิเยว่พูดแล้วงุนงงเล็กน้อย เด็กคนนี้ไม่ใช่เด็กบ้านนอกหรอกเหรอ ทำไมถึงมีคุณอาหานโผล่ขึ้นมาได้
เมื่อเห็นสวี่ิเยว่เดินเข้าหาผู้นำอำเภอหาน
"สวัสดีค่ะคุณอาหาน"
ผู้นำอำเภอหานประทับใจเด็กสาวตรงหน้าเป็อย่างมาก ทั้งยังต้องขอบคุณสวี่ิเยว่ที่ทำให้ลูกชายของเขาปลอดภัย ความจริงแล้วโจรทั้งสามคนนั้น้าแก้แค้นเขา จึงลงมือกับลูกชายของเขา
หลังจากนั้นหานซูเจิ้งก็ได้เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้นให้ผู้นำอำเภอหานฟัง ทำให้ผู้นำอำเภอหานยิ่งชื่นชมในความกล้าหาญของสวี่ิเยว่
ความคิดกลับมาสู่ปัจจุบัน ผู้นำอำเภอหานแสดงสีหน้าเมตตา "ิเยว่ เธอมาที่ที่ว่าการอำเภอได้ยังไง มีธุระอะไรเหรอ?"
"คุณอาหาน ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฉันแค่มาส่งของให้หัวหน้าจ้าวเท่านั้น" สวี่ิเยว่พูดจบแล้วชี้นิ้วไปทางหัวหน้าจ้าว
หัวหน้าจ้าวเห็นผู้นำอำเภอหานมองตามทิศทางที่นิ้วของสวี่ิเยว่ชี้มาที่ตัวเอง เหงื่อพลันผุดซึมออกมาตามหน้าผากเป็เม็ดเล็ก ๆ
2K
