Falling Fast #3
ผ่านไปหนึ่งคืนแล้วสำหรับอาการอกหัก
เชื่อไหมว่าฉันไม่ได้ร้องไห้ ไม่มีน้ำตาสักหยดเลย
ความรู้สึกที่ทำให้นอนหลับไม่ได้ทั้งคืนมันคือ ‘หน่วง’ มาก
ซะจนข่มตานอนไม่ลง
ถ้าฉันไม่แส่หาเื่ไปจูบเขา ฉันก็ไม่ต้องมาเสียใจแบบนี้
ฉันได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าอย่างน้อยเื่ทั้งหมดเมื่อคืนมันก็ทำให้ฉันโล่งใจที่ได้รู้ตัวว่ารู้สึกแบบไหน
แต่ก็เสียดายที่ไม่รู้ตัวให้เร็วกว่านี้
ฉันเสียใจที่บอมชอบคนอื่นไปแล้ว
แต่ลึกๆ ก็ยินดีกับเขาด้วยที่จะได้จริงจังกับคนที่เขาชอบได้อย่างสบายใจ
อาจเพราะอกหักรวดเร็วด้วยมั้ง ไม่มีเวลาให้มโนหรือคิดไปไกล มันเลยไม่ได้เ็ปทุกข์ทรมานอะไรทำนองนั้น
ย้อนแย้งเป็บ้าเลยเนอะ
เมื่อคืนเราแยกย้ายกลับบ้านโดยไม่มีใครพูดถึงเื่นั้นอีก แต่พอมาถึงเช้าวันนี้ ฉันก็ประหม่าอยู่ดีกว่าควรทำตัวแบบไหนกับบอม
เห้อ...
หาเื่ใส่ตัวแท้ๆ เลยมิมี่
ฉันยกข้อมือขึ้นพลิกดูนาฬิกา ตอนนี้เป็เวลาสิบเอ็ดโมงสี่สิบห้า เหลืออีกสิบห้านาทีก็หมดคาบแล้วล่ะ ฉันอยากออกไปจากห้องเรียนไวๆ เพราะั้แ่สิบโมงที่เริ่มคลาสมาฉันยังไม่ได้จดอะไรเลยสักนิด
ถึงจะนั่งมองจอฉายสไลด์เอกสารแต่ในหัวกลับเอาแต่คิดเื่อื่น ไม่ว่าอาจารย์จะพูดอะไรก็เข้าหูซ้ายทะลุหูขวาไปซะทุกอย่าง
แถมยังถอนหายใจทุกสองนาทีอีก
เห้อ....
นั่นไง ฉันถอนหายใจอีกแล้ว
เมื่อหมดเวลาเรียน ฉันก็แทบจะเป็คนแรกที่พุ่งตัวออกจากห้อง รีบจนโบต้องจัดการในความเหลวไหล
“วันนี้แกเป็อะไร ไม่ตั้งใจเรียนเลย”
“ปกติฉันก็ไม่ค่อยตั้งใจอยู่แล้ว”
“แต่วันนี้แกเหม่อทั้งคาบ”
“ดุอีกแล้วคุณแม่ ไหนๆ ก็เรียนอีกทีบ่ายสอง ไปกินข้าวนอกมหาลัยกันไหม!” โบตั้งจะบ่นมากขึ้นไง ฉันเลยรีบหาทางบ่ายเบี่ยง
เพี๊ยะ!
“โอ๊ย!” ฉันโดนฟาดเข้าที่ต้นแขนทันที
“เปลี่ยนเื่เก่ง!”
“ฮ่าๆๆๆ”
หัวเราะกลบเกลื่อนก่อนจะกอดแขนและเอาแก้มถูๆ หัวไหล่อ้อนเพื่อน
ทว่าเรายังไม่ทันได้ไปไหนไกลพ้นชายคาตึก ฉันกับโบก็ต้องชะงักฝีเท้าเพราะเห็นคนรู้จักยืนโบกมือให้ราวกับว่ารอเราสองคนอยู่แล้ว
“โบ! มิมี่! ดีใจจัง นึกว่าจะไม่เจอแล้ว”
“หื้ม? เฟิร์นมารอพวกเราหรอ”
โบเลิกคิ้วทำหน้าประหลาดใจ
และ ใช่...
‘เฟิร์น’ คนนี้ ก็คือเฟิร์นที่บอมชอบนั่นแหละ
ฉันยิ้มให้เฟิร์นพลางลอบมองเธอไปด้วย เฟิร์นเป็ผู้หญิงสไตล์น่ารัก อ่อนโยน ดวงตากลมโตกับสีผมน้ำตาลเข้มที่เป็ธรรมชาติแบบไม่ผ่านการย้อมนั่นเสริมให้เธอยิ่งดูน่ารัก
ฉัน... ไม่ได้อิจฉา แต่ก็ไม่อยากเจอ
ไม่ได้โกหกที่บอกว่ายินดีกับบอมที่เขาจะได้จริงจังกับใครสักคน
แต่ฉันก็ไม่ได้อยากจะเจอผู้หญิงที่เขาชอบหรอก
มันเจ็บลึกๆ
คนกำลังทำใจนะ การเจอเฟิร์นก็เหมือนเอาแอลกอฮอล์ราดลงแผลสดนั่นแหละ
“เรามีเื่จะบอกโบกับมี่” เฟิร์นบอกอย่างตื่นเต้น
“เื่อะไร?”
“เมื่อเช้าบอมขอเราเป็แฟนแล้ว”
“...!!! / ห้ะ?!!”
“จริงๆ นะ!”
คราวนี้... มันคือการเอามีดขูดหนองพร้อมราดเบตาดีนเลยล่ะ
ฉันกัดริมฝีปากด้านในตัวเองเหมือนที่ทำจนติดเป็นิสัยอีกครั้ง
มันไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆ
“เฟิร์นมาหาเราถึงนี่เพราะอยากบอกเื่นี้หรอ” ปล่อยให้โบทำหน้าที่ถามไปแล้วกัน
“เปล่าหรอก” เฟิร์นตอบ ก่อนจะลากสายตามายังฉันแล้วพูดต่อ “เราอยากมาหามี่ด้วย”
หมดเวลาเลี่ยงของฉันแล้วสินะ
“เราหรอ?”
“อื้ม!”
“ว่า?”
“เรายังไม่ได้ตอบตกลงกับบอมหรอกนะ เมื่อเช้าบอมโทรมา แต่เราบอกให้บอมมาขอเราต่อหน้า เราถึงจะยอมคบด้วย”
“อ่อ...”
เขา... คงแทบรอที่จะคบกับเฟิร์นไม่ไหวแล้วสินะ...
“จริงๆ ที่เรายังไม่ตกลง มันก็เกี่ยวกับมี่ด้วยแหละ”
เฟิร์นจ้องหน้าฉัน ถึงแม้สีหน้าเธอจะดูประหม่า แต่ความมุ่งมั่นที่ฉายออกมาจากดวงตากลมโตช่างชัดเจน
ฉันลอบหายใจเข้าลึกๆ และยิ้มให้ดูปกติที่สุดเท่าที่จะทำไหว
“เกี่ยวกับเรายังไง ตลกแล้ว เนอะโบ ฮ่าๆๆๆ”
หัวเราะไปอย่างนั้นเอง ในใจไม่ขำสักนิด
เฟิร์นหลุบตาลงต่ำ เธอหยิบมือถือตัวเองออกมาและยื่นหน้าจอมาให้ฉันและโบดู
“...!!!”
รูปนั้น... ทำเอาใจฉันร่วงลงไปอยู่ตาตุ่ม
รูปเมื่อคืนตอนฉันกับบอมจูบกัน ไม่ว่าใครจะเป็คนเห็นหรือถ่ายรูปนั้น ตอนนี้มันถูกส่งมาถึงมือเฟิร์น...
“เราแค่อยากรู้ว่าในรูปไม่ใช่บอมใช่ไหม”
“...”
“มี่... คนที่จูบกับมี่ ไม่ใช่บอมใช่ไหม”
เพราะในรูปนั้นเห็นหน้าฉันชัดมาก แต่เห็นผู้ชายแค่จากด้านหลัง
ถึงแม้บอมจะเป็เ้าของแผ่นหลังนั้นจริงๆ แต่ถ้าหากฉันปฏิเสธว่าเขาคนนั้นแค่ ‘ดูเหมือนบอม’ คงทำให้เฟิร์นสบายใจขึ้นเยอะ
ฉัน... สบตาคนถาม เฟิร์นเปิดเปลือยความรู้สึกออกมาผ่านดวงตาเธอทั้งหมด น้ำใสๆ ที่เริ่มเคลือบั์ตาทำเอาฉันสับสนว่าควรตอบยังไง
เฟิร์นไม่ได้เสแสร้งหรอก ลึกๆ แล้วเธอกำลังหวังให้ฉันตอบว่า ‘ไม่ใช่’
ฉันรู้ว่าเฟิร์นชอบบอมมาก
ฉันรู้ว่าบอมแคร์เฟิร์นขนาดไหน
แล้วแบบนี้... ฉันคนที่แคร์บอมมากๆ จะกล้าทำลายความสัมพันธ์ที่กำลังเริ่มก่อตัวของเขาได้ยังไง
ฉันคว้ามือถือของเฟิร์นออกจากมือโบที่ยืนอึ้งไปแล้วเอามายัดใส่มือเ้าของตัวจริง
คว้ามือเฟิร์นขึ้นมากุมไว้
“ไม่ใช่บอมหรอก ถึงจะดูเหมือน แต่ก็ไม่ใช่”
“มี่ไม่ได้โกหกเราใช่ไหม...”
ประกายสดใสในแววตาคนตรงหน้า ทำให้ฉันเป็จอมหลอกลวงเลยล่ะ
“จริงสิ เราจะโกหกเฟิร์นทำไม”
“...”
“บอมน่ะ แคร์เฟิร์นมากเลยนะ บอมพูดเื่เฟิร์นให้เรากับโบฟังตลอดเลย”
ฉันยิ้ม พลางหันไปหาโบที่นิ่งมาก แต่ก็ยอมไหลเออออไปตามน้ำกับฉัน
“งั้นมี่พาผู้ชายคนนั้นมาเจอเราหน่อยได้ไหม...”
“...!!”
“อย่าหาว่าเราจู้จี้เลยนะ แต่เรา... เรา... เอ่อ ไม่สบายใจ...”
“...”
“ไม่ได้หรอมี่... เราแค่อยากมั่นใจว่าคนที่มี่จูบไม่ใช่บอม”
ถ้าไม่รับปาก เฟิร์นก็คงไม่เชื่อ คราวนี้แหละจะที่เป็ปัญหา แล้วถ้าฉันรับปาก ฉันจะไปหาผู้ชายคนนั้นมาจากไหน
“...”
“เราขอมากไปไหม...”
เออ ช่างแม่ง!
“ได้สิ เราจะพามาเจอ แต่ต้องถามเขาก่อนด้วยว่าว่างตอนไหน”
“ขอบคุณนะมี่” เฟิร์นยิ้มกว้างอย่างโล่งใจ ความรู้สึกดีออกมาจากสีหน้าท่าทางของเธออย่างชัดเจน
“ถ้าบอมมาขออีกรอบ เฟิร์นก็อย่าลังเลเลย บอม... ชอบเฟิร์นมากจริงๆ นะ”
“ขอบคุณมากๆ นะ”
เธอยิ้มให้ฉันอีกครั้ง ก่อนจะโบกมือลาแล้วเดินจากไป ทิ้งให้ฉันอยู่กับโบที่ไม่มีทางยอมปล่อยฉันไปง่ายๆ แน่
“แกโกหกเฟิร์นทำไม”
“โบ...”
ฉันพูดเสียงอ่อย หากทว่าโบไม่ยอมอ่อนข้อให้
“ฉันจำได้ว่าเมื่อคืนบอมใส่ชุดนั้นออกจากห้อง ผู้ชายคนนั้นคือพี่ฉันล้านเปอร์เซ็นต์ แกโกหกฉันไม่ได้หรอกมี่”
“...”
“จูบกันหรอ?”
“อืม...” โกหกไปก็ไม่รอดหรอกตอนนี้ พาลแต่จะทำให้โบโกรธเปล่าๆ
“แล้วทำไมบอมถึงไปขอเฟิร์นเป็แฟน แกปฏิเสธบอมหรอ?”
“เพราะเขาทำไม่ได้ จูบไม่ได้ เขาทำผิดต่อเฟิร์นไม่ได้”
“แล้วแกล่ะ”
คำถามของโบส่งผลต่อกำแพงความเข้มแข็งที่ฉันสร้างเอาไว้
แม้ว่าจะไม่มีกระจก แต่ฉันก็รู้ว่าสีหน้าตัวเองแย่มากแค่ไหน
“มี่... หลังจากจูบนั้น แกรู้สึกยังไง”
“มันหน่วงมากเลยโบ พอรู้ว่าต้องอกหักในวินาทีเดียวกับที่พึ่งรู้ว่าชอบ มันจุกนะ”
“โถ่มี่...”
“...”
“แกรู้สึกมากแค่ไหน”
“ก็... ไม่ได้เสียใจมากเท่าไหร่ มันแค่หน่วงลึกๆ”
“...”
“เสียดายที่พลาดไม่รู้ใจตัวเองน่ะ”
“อืม... นั่นก็อีกเื่ แต่ที่สำคัญกว่าตอนนี้คือ แกจะไปหาคนที่มองข้างหลังเหมือนบอมขนาดนั้นมาจากไหน”
ฉันเงียบเพื่อใช้สมองอย่างหนัก
คนที่มองข้างหลังเหมือนบอมขนาดนั้น...
ข้างหลังเหมือนบอมงั้นหรอ...
“เอ๊ะ!!” ฉันหันขวับไปมองหน้าโบพลางจับแขนเธอเขย่าอย่างแรงเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้!
“ผู้ชายคนนั้นไงโบ! ที่แกส่งรูปมาวันก่อนน่ะ!”
“อ๊ะ!”
“เหมือนบอมมาก! จำได้ไหม!!”
“เออ จำได้”
“แกพอจะรู้ไหมว่าเขาเป็ใคร เรียนคณะไหน”
“เอาจริงหรอมี่...”
“จริงสิ!”
“ไม่ดีมั้งมิมี่!”
“ไม่มีใครแล้วนอกจากเขา นั่นแหละเป้าหมายของฉัน!”
.............................................................
1K
![[จบแล้ว] องค์ชายขี้โรคกับชายาหมอเจ้าเสน่ห์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731472096_51614543.webp)
