ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]

        ภายใต้สถานการณ์เยี่ยงนี้ไม่อาจรู้ได้เลยว่าเป็นศัตรูหรือมิตร

        คนบังคับม้าถาม “ต้องขยับหลบไปข้างทางหรือไม่พ่ะยะค่ะ?”

        เซียวเยี่ยนเลิกผ้าม่านหน้าต่างมองออกไปข้างนอกแวบหนึ่งแล้วพูดขึ้นว่า “ไม่ต้อง”

        นาทีถัดมาคนกลุ่มนั้นเหินกายมาหยุดเบื้องหน้าหลินชิงเวยเห็นรูปร่างหน้าตาของคนผู้ซึ่งเป็นหัวหน้านั้นชัดเจนจิตใจกระวนกระวายที่ตึงเครียดตลอดมาจึงวางลงได้ในที่สุด

        นั่นมิใช่องครักษ์ผู้ติดตามของเซียวเยี่ยนหรอกหรือ

        ผู้ติดตามก้าวขึ้นหน้าพร้อมถามขึ้น “ผู้น้อยมาช้า ขอท่านอ๋องลงทัณฑ์! ท่านอ๋องเป็นอะไรหรือไม่พ่ะยะค่ะ?”

        น้ำเสียงของเซียวเยี่ยนราบเรียบสงบนิ่ง “เปิ่นหวางไม่เป็นอะไรกลับวังเถิด”

        ผู้คนบนท้องถนนไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นล้วนหยุดฝีเท้าเพื่อรอดูอย่างคึกคักคนทั้งหมดกลับหัวล้อมรอบรถม้ามุ่งหน้าจากไป

        เมื่อเทียบกันแล้วยามกลับไปรวดเร็วกว่ายามมามากนักเสียงเกือกม้าข้างนอกหน้าต่างเต็มไปด้วยความเร่งรีบ รถม้าที่วิ่งอย่างสมดุลในยามมาในเวลานี้กลับโคลงเคลง

        ภายในรถม้ามีเพียงความเงียบงันหลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนล้วนไม่มีใครพูดจา

        กระทั่งมาถึงกำแพงวังหลวง เข้าสู่ประตูวัง หลินชิงเวยจึงมองเขาแวบหนึ่ง“ใกล้ถึงแล้ว ท่านอดทนอีกหน่อย”

        เซียวเยี่ยนไม่คิดเช่นนั้น “เปิ่นหวางบอกแล้วว่าไม่เป็นอะไรเจ้าไม่ต้องกังวลเกินเหตุ”

        “ท่านจะปากแข็งข้าไม่ขอทะเลาะกับท่านข้ารู้เพียงว่าสีหน้าของท่านผิดปกติ”

        เซียวเยี่ยนได้สกัดข่าวที่เซ่อเจิ้งอ๋องถูกลอบสังหารนอกจากคนที่ติดตามมาด้วยแล้ว ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเซียวจิ่น

        เวลานี้คาดว่าเซียวจิ่นน่าจะเข้านอนแล้วเซียวเยี่ยนและหลินชิงเวยย่อมไม่รบกวนเขาทันทีที่หลินชิงเวยลงจากรถม้าก็หันไปสั่งการองครักษ์ผู้ติดตาม“ไปตำหนักฉางเหยี่ยนนำล่วมยาของข้ามา”

        องครักษ์ผู้ติดตามมีท่าทีลังเลใจ ยืนอยู่ที่นั่นไม่ขยับ

        เซียวเยี่ยนไม่เอื้อนเอ่ยวาจา เขาไม่อาจเอ่ยอนุญาตอีกทั้งในวังหลวงมิใช่มีหมอหลวงหรือ

        สีหน้าของเซียวเยี่ยนขาวซีดจนน่าเวทนาแต่ท่าทางการเดินเหินของเขากลับเหมือนคนปกติ “เวลาไม่เช้าแล้วส่งหลินเจาอี๋กลับไปเถิดแล้วไปเรียกตัวหมอหลวงที่สำนักหมอหลวงมาตำหนักของเปิ่นหวางคนหนึ่งเรื่องนี้จะทำอย่างเอิกเกริกไม่ได้”

        ไม่รอให้องครักษ์ผู้ติดตามปฏิบัติตามคำสั่งหลินชิงเวยใช้หางตาตวัดมองผู้ติดตามแวบหนึ่งแววตาคมปลาบที่มองกราดมาราวกับมีแรงกดดันที่มองไม่เห็นชนิดหนึ่ง ทำให้หัวใจของเขาถึงกับสะดุดหลินชิงเวยเอ่ยขึ้นว่า “ท่านคิดว่าหมอหลวงของสำนักหมอหลวงเก่งกาจกว่าข้า?เช่นนั้นก็ได้ ให้สุนัขรับใช้ของท่านไปเชิญหมอหลวงวันรุ่งขึ้นให้หมอหลวงถวายการรักษาขาทั้งคู่ของฮ่องเต้ต่อไป”

        เซียวเยี่ยนไม่พูดจา หลินชิงเวยจึงหันไปกล่าวกับผู้ติดตาม“ยังมัวโง่งมอะไรกันอยู่อีก ยังไม่รีบไปตำหนักฉางเหยี่ยน! ต้องการให้ข้าบอกเจ้าหรือไม่ว่าไปทางไหน?”

        องครักษ์ผู้ติดตามกระจ่างแจ้งว่าเซียวเยี่ยนยอมประนีประนอมแล้วจึงรีบหันกายจากไป เขาเหินกายเพียงไม่กี่ครั้งก็มองไม่เห็นเงาร่างของเขาอีก

        ภายในตำหนักซวี่หยางกว้างใหญ่ที่พักของเซียวเยี่ยนอยู่ในตำหนักซวี่หยางเช่นกันเพียงแต่เป็นตำหนักข้างที่แยกออกมาอยู่ห่างจากตำหนักหลักของเซียวจิ่นออกมาเล็กน้อย

        นางกำนัลที่ปรนนิบัติรับใช้ในตำหนักข้างนั้นน้อยเหลือหลายกิจวัตรในชีวิตประจำวันเซียวเยี่ยนล้วนไม่ให้ผู้ใดมาปรนนิบัติรับใช้ดังนั้นทุกวันเมื่อล่วงเข้าสู่ยามราตรีนางกำนัลเพียงแต่มาจุดโคมไฟภายในตำหนักข้างแล้วจะออกไปจากที่นี่ทันที

        เซียวเยี่ยนเดินไปเดินมาแล้วหันมากล่าวกับหลินชิงเวย “เจ้ากลับไปเถิดหากมีคนพบเห็นเข้าจะเป็นเรื่องไม่ดีต่อเจ้า”

        หลินชิงเวยกล่าวอย่างสบายใจเฉิบ “หม่อมฉันเป็นเจาอี๋หากให้ผู้คนพบเห็นว่าเข้าออกตำหนักบรรทมของเสด็จอาย่อมตกเป็นขี้ปากของผู้อื่นอย่างง่ายดาย” นางหยุดครู่หนึ่งแล้วกล่าวอีกว่า“แล้วอย่างไรเล่า เมื่ออยู่ในสำนักหมอหลวงเสด็จอาถึงกับใส่ยาให้หม่อมฉันด้วยตนเองยามนั้นไฉนเสด็จอาไม่ตรัสเช่นนี้บ้างเล่า?”

        เซียวเยี่ยนรู้ดีเช่นกันว่าไม่ว่าเขาจะพูดอย่างไรคืนนี้หลินชิงเวยไม่มีทางยอมกลับไปอย่างเชื่อฟัง ดังนั้นจึงไม่พูดอะไรอีก

        มาถึงตำหนักอวี้หลิง เซียวเยี่ยนผลักประตูตำหนักบรรทมของเขาแล้วเดินนำเข้าไปก่อน

        แสงจากโคมไฟผ้าโปร่งส่องให้ภายในห้องมีสีเหลืองนวลหลินชิงเวยยืนมองอยู่หน้าประตู ภายในห้องสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบยิ่งนอกจากสิ่งของจำเป็นที่ควรมีในห้องนอนเช่น โต๊ะไม้ เก้าอี้ และฉากกันลมก็มีเตียงนอนหลังหนึ่ง สิ่งของอย่างอื่นล้วนไม่มีทั้งสิ้น ห้องนี้มีขนาดใหญ่มากด้านข้างยังมีห้องข้างอีกห้องหนึ่ง ภายในห้องข้างมีโต๊ะหนังสือตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งบนโต๊ะหนังสือมีพู่กัน หมึก กระดาษ และถาดหมึกพร้อมพรักยังมีชั้นวางหนังสืออีกตัวหนึ่งมีหนังสือวางอยู่บนชั้นหนังสือเล็กน้อย

        แน่นอนว่านอกจากสิ่งเหล่านี้แล้วยังมีห้องอาบน้ำห้องอาบน้ำมีผ้าม่านบดบังเอาไว้ มองไม่เห็นสภาพด้านใน

        นี่เป็นห้องของเซ่อเจิ้งอ๋อง

        หลินชิงเวยมาที่นี่เป็นครั้งแรก เขาดูเป็นคนรักความสะอาดอย่างยิ่งบรรยากาศภายในห้องดูเหมือนเป็นกลิ่นอายจางๆ จากร่างของเขา

        องครักษ์ผู้ติดตามไปนำล่วมยาของหลินชิงเวยมาอย่างรวดเร็วหลินชิงเวยให้เขาไปยกน้ำร้อนมาถาดหนึ่งองครักษ์ผู้ติดตามจึงตรงไปยังห้องอาบน้ำตักน้ำร้อนที่มีไอควันสีขาวพวยพุ่งออกมา

        เซียวเยี่ยนนั่งอยู่ริมเตียง แขนของเขาตกอยู่ด้านนอกหัวเข่าแผ่นหลังโค้งลงมาเล็กน้อย ทั้งเนื้อทั้งตัวมีสภาพเหมือนคนป่วยที่อ่อนแออยู่หลายส่วนดูไปแล้วเหมือน...สุนัขบาดเจ็บตัวใหญ่ตัวหนึ่ง

        หลินชิงเวยเพิ่งพบในยามนี้ว่าเขาไม่เพียงได้รับบาดเจ็บที่มือเท่านั้นกระทั่งแผ่นหลังก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกันอาภรณ์สีม่วงเข้มนั้นเต็มไปด้วยคราบเลือดที่เริ่มแข็งตัวบางส่วน

        หลินชิงเวยหยิบกรรไกรขึ้นมาตัดอาภรณ์ของเซียวเยี่ยนแม้เลือดจะทำให้บาดแผลและเนื้อผ้าแนบติดเป็นเนื้อเดียวกันแต่หลินชิงเวยยังคงแยกมันออกจากกัน กระทั่งการบอกกล่าวล่วงหน้าก็ไม่มีนางฉีกเนื้อผ้านั้นออกอย่างรุนแรง บาดแผลจึงถูกทำให้ปริแตกออกโลหิตสดๆไหลซึมออกมาอีกครั้ง

        องครักษ์ผู้ติดตามที่ยืนดูอยู่ด้านข้างมีสีหน้าไม่ค่อยดีนักเขาเอ่ยขึ้นว่า “เจาอี๋เหนียงเหนียงเบามือสักหน่อยได้หรือไม่?”

        หลินชิงเวยกล่าวทั้งที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นว่า“เจ้าช่วยอะไรสักอย่างได้หรือไม่?”

        “เชิญเจาอี๋เหนียงเหนียงรับสั่ง” ขอเพียงเป็นเรื่องที่ส่งผลดีต่อเจ้านายของเขาต่อให้ต้องตายหมื่นครั้งเขาก็ยินดี

        “หุบปาก ออกไป”

        ดีชั่วอย่างไรเซียวเยี่ยนก็เป็นถึงเซ่อเจิ้งอ๋องแห่งราชวงศ์เมื่อสักครู่ตกอยู่ในอันตรายถึงเพียงนั้น เขาใช้ฝ่ามือต้านรับดาบก็ยังมิเกรงกลัวจะเกรงกลัวความเจ็บปวดเพียงแค่นี้?

        เพียงแต่องครักษ์ผู้ติดตามยืนอยู่ข้างหลังหลินชิงเวยสายตาจ้องจับผิดนางอย่างไรอย่างนั้นดูเหมือนหากนางทำอะไรไม่ถูกต้องก็จะจับตัวนางโยนออกไปข้างนอกทันทีหลายครั้งที่หลินชิงเวยหยิบสิ่งของในล่วมยาข้อศอกของนางจะสัมผัสกับร่างขององครักษ์ผู้ติดตามเสมอ ช่างขวางมือขวางเท้ายิ่งนัก

        ดังนั้นองครักษ์ผู้ติดตามจึงได้แต่ไสหัวออกไปอย่างเงียบๆ ในที่สุดหลินชิงเวยยังไม่ลืมที่จะกำชับเขาอีกประโยคหนึ่งว่า “ช่วยปิดประตูด้วย”

        องครักษ์ผู้ติดตามปิดประตูด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

        น้ำเสียงที่หลินชิงเวยเอ่ยกับเซียวเยี่ยนนั้นอ่อนโยนลงมากอย่างชัดเจน“ท่านนอนคว่ำ”

        หลังจากเซียวเยี่ยนนอนคว่ำลงบนเตียง เขาจึงเปลือยร่างกายท่อนบนบาดแผลบริเวณหัวไหล่นั้นเปิดออกเห็นเนื้อ ทิ่มแทงสายตายิ่งนักราวกับเห็นกระดูกสีขาวลึกๆ

        นางขมวดคิ้วทั้งคู่เห็นเซียวเยี่ยนไม่ส่งเสียงร้องสักแอะจึงอดโมโหโกรธาอย่างปราศจากเหตุผลไม่ได้“ท่านไม่ใช่คนเหล็กเสียหน่อย ไม่รู้จักเจ็บปวดหรือไร?”

        ผ่านไปครู่หนึ่งเซียวเยี่ยนจึงตอบนางเรียบๆ “เคยชินแล้วก็ดีเอง”

        เคยชินแล้วก็ดีเอง

        เขามักจะได้รับบาดเจ็บเช่นนี้?

        หลินชิงเวยไม่ต้องคิดก็รู้ว่าย่อมต้องเป็นเช่นนั้นแน่สายตาของนางจับจ้องอยู่บนแผ่นหลังงดงาม เส้นสายของกล้ามเนื้อทุกส่วนล้วนดูแล้วเป็นมัดๆแต่ต่อให้แข็งแกร่งกว่านี้อย่างไรก็มิใช่กำแพงโลหะกระดูกเหล็กตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมาบนแผ่นหลังของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นมากมาย

        แผลลึกแผลตื้นไม่รู้ว่าได้รับบาดเจ็บมากี่ครั้ง

        หลินชิงเวยเก็บงำอารมณ์แล้วใช้ผ้าขนหนูที่ซับน้ำแล้วช่วยเขาเช็ดตัวทำความสะอาดคราบเลือดบนร่างกายจากนั้นใช้น้ำยาล้างแผลที่ทำมาโดยเฉพาะในล่วมยาทำความสะอาดบาดแผลให้เขา

        ความเจ็บปวดที่น้ำยาล้างแผลกัดผิวและเนื้อนั้นนางกระจ่างแจ้งดี ก็เหมือนกับการใช้แอลกอฮอล์ฆ่าเชื้ออย่างไรอย่างนั้นทั้งถูกกระตุ้นให้เจ็บปวดแสบร้อนทว่าเซียวเยี่ยนกลับกัดฟันแน่นไม่ส่งเสียงร้องสักครั้งเดียว