บทที่ 10: ภาระงาน
"มารวมตัวกันตรงนี้! มารวมตัวกันตรงนี้!" เหยียนจิ่น ผู้จัดการแผนกบรรณาธิการ ปรบมือเรียกทุกคนให้มารวมตัวกัน "ขอโทษด้วยนะทุกคน รบกวนหยุดงานที่ทำอยู่ก่อน ตอนนี้เรามีประชุมด่วน ขอให้ทุกคนนำสมุดบันทึกมาที่ห้องประชุมด้วย ขอบคุณครับ"
เสียงของเหยียนจิ่นนุ่มลึกและมีเสน่ห์ ท่าทางการพูดจาสุภาพมาก แทบไม่มีท่าทีของผู้บริหารเลย
เก้าโมงสิบห้า การประชุมเริ่มตรงเวลาอย่างเป็ระเบียบ
เหยียนจิ่นประสานมือทั้งสองข้างไว้ตรงหน้าขณะนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะประชุม สีหน้าจริงจัง เขากล่าวขึ้นว่า “การประชุมในครั้งนี้เราจะพูดถึงเื่การสรรหาพนักงานใหม่กันนะครับ ผมคิดว่าทุกคนในที่นี้คงทราบกันดีว่า ่ที่ผ่านมาเราเจอปัญหามีสายลับในบริษัท แต่ก็ถูกท่านประธานจับได้และไล่ออกไปแล้ว ซึ่งตำแหน่งต่างๆ ภายในบริษัทก็มีการปรับเปลี่ยนเล็กน้อย ตอนนี้แผนกบรรณาธิการของเราจึง้าคนรุ่นใหม่ที่มีพลังและความคิดสร้างสรรค์เข้ามาเสริมทีม นอกจากนี้ ่ที่ผ่านมาเกิดการเลิกจ้าง ทำให้พนักงานรู้สึกหวาดหวั่น และส่งผลให้ประสิทธิภาพการทำงานลดลงอย่างมาก ดังนั้นงานสรรหาพนักงานใหม่ผมตั้งใจจะมอบหมายให้พนักงานที่มีความสามารถมาช่วยทำ ใครสนใจสมัครด้วยตัวเองได้เลยนะครับ”
เพื่อนร่วมงานทุกคนต่างหันมองหน้ากันเหมือนจะไม่ค่อยอยากรับงานนี้เท่าไหร่นัก
“ในเมื่อไม่มีใครอาสารับหน้าที่นี้ งั้นงานนี้ขอมอบให้หลินจื่อฟานเป็คนทำ และฝากให้คุณพาน้องใหม่มาทำด้วยกันเพื่อให้เขาคุ้นเคยกับกระบวนการสรรหาพนักงานของบริษัทโดยเร็ว” เหยียนจิ่นพูดอย่างนุ่มนวลและเป็ทางการ เนื่องจากเขารู้อยู่แล้วว่าคงไม่มีใครอยากทำงานที่ยุ่งยากเช่นนี้ นอกจากหลินจื่อฟานกับน้องใหม่ “ผมหวังว่าพวกคุณจะไม่ทำให้ผมผิดหวังนะครับ”
“เอาล่ะ เราจะทำงานอย่างหนักเพื่อทำให้สำเร็จอย่างแน่นอน”
การประชุมใช้เวลายาวนานเกือบสี่สิบนาที แต่เื่ที่ถูกพูดถึงมากที่สุดกลับเป็เื่การผ่อนคลายความเครียดของพนักงาน ส่วนเนื้อหาสำคัญกลับถูกพูดถึงเพียงผ่านๆ เท่านั้น
ภายในห้องประชุมเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยจ้อกแจ้กจอแจ
ทุกคนต่างพูดคุยกันถึงเื่มื้อเย็นว่าจะกินอะไรดี ไม่ว่าจะเป็อาหารฝรั่งเศส อาหารญี่ปุ่น อาหารตะวันตก หรืออาหารจีนต้นตำรับ บางคนถึงกับยกมือเสนอไอเดียว่าจะไปกินบาร์บีคิวที่ร้านข้างทางกัน
“ไอหยา ถ้าอย่างนั้นไปปิ้งย่างที่บ้านฉันดีไหม?”
“ดีเลยๆ งั้นพวกเราไปบ้านอันเซียวหยูละกัน” เพื่อนร่วมงานที่นั่งใกล้ๆ รีบตบมือเห็นด้วย “แถมดาดฟ้าบ้านเธอก็กว้างมาก วันนี้อากาศก็เย็นสบาย ปิ้งย่างกันคงจะดีไม่น้อย พวกเธอว่ายังไงบ้าง?”
เหยียนจิ่นหันไปพูดกับเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ว่า “ถ้าไม่มีใครคัดค้าน งั้นก็สรุปตามนี้แล้วกัน ตอนบ่ายพวกเราจะเลิกงานก่อนเวลาแล้วไปกวาดของในซูเปอร์มาร์เก็ตกันแบบจัดเต็มทุกคนช่วยเขียนรายการของที่ชอบกินลงในกระดาษใบนี้หน่อยนะ จะได้ไม่ต้องวุ่นวายซื้อมากเกินไป”
เพื่อนร่วมงานต่างก็พูดคุยกันจ้อกแจ้กไปหมด ขณะที่เหยียนจิ่นขมวดคิ้วและพยายามจดตามให้ทัน แต่ยังไงก็ใช้มือเดียวจดไม่ทันคนที่พูดพร้อมกันอยู่ดี เซียวเป่ยจึงลุกขึ้นพูด “พวกเราส่งรายการของที่อยากกินทางวีแชทให้ผู้จัดการแทนดีกว่าค่ะ ดูเหมือนเขาจดไม่ทัน ถ้าจดไม่ครบจะยุ่งเอานะคะ”
“เยี่ยมเลย” เหยียนจิ่นหยุดจด แล้วใช้ปากกาเขียนหมายเลขวีแชทของเขาลงบนกระดาน “นี่คือวีแชทของผม ใครยังไม่ได้แอดก็แอดมาแล้วกัน อย่าลืมเขียนชื่อกำกับด้วยนะ เดี๋ยวผมจะทยอยรับทุกคน”
“โอเค โอเค”
หลังจากจัดการเอกสารเสร็จแล้ว เหยียนจิ่นก็เดินออกจากห้องไป “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำงานต่อได้เลยนะครับ”
วันนี้ทั้งวันก็เหมือนกับผ่านไปแบบไม่ได้ทำอะไรเป็ชิ้นเป็อัน
ตอนเย็นทุกคนต่างมารวมตัวกันที่บ้านของอันเซียวหยู สไตล์การตกแต่งบ้านของเธอออกแนวจีนมากๆ เมื่อเข้าไปก็รู้สึกเหมือนได้กลับบ้านตัวเอง
"เซียวเป่ย ทำไมยืนอยู่ที่หน้าประตูอยู่นานล่ะ" อันเซียวหยูทักเซียวเป่ย
"อ๋อ ฉันกำลังคิดอยู่ว่าจะใส่รองเท้าแตะคู่ไหนดี" เซียวเป่ยตอบอย่างเขินๆ ก็เพราะไม่กล้าเดินเข้ามาในบ้านคนอื่นทั้งๆ ที่ยังสวมรองเท้าของตัวเองอยู่ นี่ก็เป็ครั้งแรกที่มาบ้านเพื่อนร่วมงานด้วย
อันเซียวหยูหัวเราะพร้อมกับโบกมือ "ไม่เป็ไรหรอก ตามสบายเลย ไม่ต้องเกร็งนะ"
เซียวเป่ยจึงรีบปิดประตูและตามเธอขึ้นไปที่ดาดฟ้าชั้นสอง ตอนนี้เตาบาร์บีคิวก็ถูกจุดไฟแล้ว หลินจื่อฟานกำลังยืนอยู่ข้างๆ คอยปิ้งอาหารให้ทุกคน เซียวเป่ยก็เลยเดินเข้าไปหาและพูดว่า "จื่อฟาน ฉันช่วยนะ"
"ดีสิ" หลินจื่อฟานยิ้มตอบ
"ในเมื่อคืนนี้ทุกคนก็มากันครบ และแผนกของเราก็มีเพื่อนร่วมงานใหม่ งั้นเรามาดื่มฉลองกันหน่อยดีไหม!" เหยียนจิ่นเป็คนที่ช่วยสร้างบรรยากาศได้ดีมาก เขาพูดกับเซียวเป่ยด้วยท่าทีสบายๆ ว่า "ดื่มไหม?"
"ไม่ค่อยได้ดื่มค่ะ"
"แสดงว่าดื่มเป็สินะ" เหยียนจิ่นหัวเราะพลางเปิดขวดเบียร์ฮาร์บินแล้วยื่นให้เซียวเป่ย "มานี่ๆ ทุกคน ชนแก้วกัน!"
หลังดื่มกันไปสักพัก ทันใดนั้นก็มีเสียงคนในกลุ่มะโขึ้นมาว่า "เฮ้ หลินจื่อฟาน! เห็ดเข็มทอง ปีกไก่ น่องไก่ แล้วก็ไส้กรอกฉันสุกหรือยังนะ อย่าแอบกินของฉันล่ะ ไม่งั้นฉันเอาเื่แน่!"
แต่หลินจื่อฟานกลับไม่โกรธ ยังคงยิ้มอย่างสนุกสนานและตอบไปว่า "ใกล้เสร็จแล้ว ใจร้อนจริง!"
"ชักช้าจริงๆ เร็วหน่อยได้ไหม สาวๆ เริ่มจะหิวกันหมดแล้ว!"
"ใช่แล้วๆ"
เดิมทีทุกคนดูท่าทีเกร็งๆ กันเพราะมีคนใหม่เข้ามา คุยกันไม่ค่อยเปิดเผย แต่เมื่อเหล้าเข้าปาก บรรยากาศในวงอาหารก็เริ่มครึกครื้นขึ้นมา
เซียวเป่ย เนื่องจากเธอเป็คนใหม่ เลยต้องดื่มไปไม่น้อย
และในกลุ่มนี้มีคนที่ดื่มเหล้าขาวด้วย
ในระหว่างที่นั่งกิน เธอคอยบอกอยู่ตลอดว่าไม่ค่อยดื่ม แต่กลับทำให้คนอื่นหลายคนถึงกับน็อกไป เพราะทุกคนดื่มกันอย่างเต็มที่ จนสนุกสุดเหวี่ยง ไม่มีความกังวลอะไรเลย
เซียวเป่ยเริ่มรู้สึกว่าความรู้สึกของเธอเริ่มเบลอขึ้นทุกที
เธอคิดว่าตัวเองคงทนต่อไปไม่ไหวแล้ว พวกเขากำลังรุมกดดันเธอด้วยการดื่ม เธอจึงต้องหาเหตุผลที่ฟังดูไม่น่าเชื่อเท่าไหร่เพื่อขอตัวออกมา "ขอโทษนะคะ เมื่อกี้แม่โทรมา เหมือนว่าที่บ้านจะมีปัญหานิดหน่อย ฉันต้องรีบกลับไปด่วนเลย"
"เซียวเป่ย เดี๋ยวฉันไปส่งเธอนะ" หลินจื่อฟานอาสาพยุงเธอเดินออกไปข้างนอก
เมื่อเขาเดินออกจากเขตชุลมุนแล้วก็กล่าวลาจากกัน หลังจากที่เธอมองเห็นเงาของเขาค่อยๆ จางหายไปในความมืด... เซียวเป่ยรู้สึกมึนหัวมากจนต้องนั่งลงข้างสวนดอกไม้ สูดหายใจแรง เพื่อให้สมองของเธอรู้สึกปลอดโปร่งขึ้น
จังหวะนั้นมีรถคันหนึ่งคันจอดนิ่งอยู่ข้างทาง ก่อนจะบีบแตรเรียกเธอ เซียวเป่ยได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้นมอง ปรากฏว่าเป็หลิงซิ่วซือคนนั้นเอง
เขามาทำอะไรที่นี่? หรือว่าเธอตาฝาดไป?
รถคันนั้นค่อยๆ เคลื่อนออกไปช้าๆ แล้วเธอก็ได้แต่มองดูรถคันนั้นขับผ่านหน้าเธอไป
เ้านี่...ดึกป่านนี้แล้วจะมาป้วนเปี้ยนอะไรแถวนี้...
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบมือถือออกจากกระเป๋ากางเกงโทรหาเขา "ฮัลโหล นายตามฉันอยู่ใช่ไหม?"
"อะไรนะ? เธอคงจะเป็โรคมโนขั้นรุนแรงแล้วล่ะ ฉันจะตามเธอทำไม" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรำคาญ "ถ้าเธอโทรมาแค่เพื่อจะถามเื่นี้ล่ะก็ ฉันจะวางแล้วนะ ฉันไม่มีเวลามาเสียเวลาไร้สาระกับเธอ"
"ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน?"
"เธอจะทำอะไร? อยากจะขึ้นเตียงกับฉันงั้นเหรอ?"
บ้าเอ๊ย...
แค่ไม่กี่วันที่ไม่เจอกัน หมอนี่กลับหน้าด้านขึ้นเรื่อยๆ
เซียวเป่ยพยายามกดความโกรธที่อยู่ลึกๆ ไว้ในใจ "ฉันแค่อยากจะคุยกับนายแป๊บเดียว แค่สักสิบนาทีเท่านั้น คุยเสร็จฉันจะไป ไม่ทำให้นายเสียเวลาแน่นอน"
"ฉันอยู่ที่หน้าสปาเสริมความงามใกล้ๆ ให้เวลาเธอสองนาทีเท่านั้น ถ้าไม่โผล่มาฉันจะไปละ"
"บ้าไปแล้วหรือไง สมองนายมีปัญหาหรือเปล่า ถนนตั้งเยอะแยะ ฉันจะไปหาเจอได้ยังไง..." เซียวเป่ยยังพูดไม่ทันจบประโยค หลิงซิ่วซือก็วางสายไป
ไอ้หมอนี่มันกวนประสาทจริงๆ กวนเข้ากระดูก กวนจนเกินเยียวยา
ขณะที่เธอวิ่งไปถึง หลิงซิ่วซือยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างถนน ทำหน้าเหมือนจะฆ่าเธอให้ตาย "เธอนี่พลังเยอะดีนะ วิ่งมาเร็วขนาดนี้ทำไมล่ะ ฉันไม่ได้จะหนีไปไหนสักหน่อย"
"ฉันไม่อยากเถียงกับนายล่ะ" เซียวเป่ยยักไหล่ "เื่นี้ฉันเื่จริงจัง"
"ว่ามา"
ที่จริงแล้ว เธอไม่ได้อยากรู้หรอกว่าผู้ชายคนนี้จะสนใจเธอหรือไม่ อีกอย่างที่ผ่านมาเขาก็ไม่ค่อยสนใจเธออยู่แล้ว สำหรับคนที่ไม่มีความรู้สึกอะไร จะไปสนใจว่าเขาคิดอะไรทำไม เธอที่รีบวิ่งมาหาเขาแบบนี้ก็แค่้ายืนยันบางเื่เท่านั้น ไม่งั้นเธอคงไม่อยากมายุ่งเกี่ยวด้วยหรอก
"วันนี้ฉันเข้าไปทำงานที่สำนักพิมพ์บ้านนายแล้วนะ อีกอย่างฉันก็เขียนบทความสำหรับงานแถลงข่าวตามที่พ่อของนายขอด้วย เพราะฉะนั้นช่วยกลับไปบอกพ่อของนายด้วย" เซียวเป่ยพูดไปหายใจหอบไป "แล้ววันนี้ฉันก็ได้แจ้งนักข่าวทุกสำนักแล้วด้วย พรุ่งนี้จะจัดแถลงข่าวและให้คำอธิบายที่เหมาะสมกับสาธารณะ"
"อะไรนะ? เธอบ้าไปแล้วหรือไง เื่ใหญ่ขนาดนี้ทำไมไม่ปรึกษาพ่อฉันก่อนเลยสักนิด แถมยังไม่ให้เวลาเตรียมตัวอีก" หลิงซิ่วซือทำหน้างุนงงอย่างไม่เข้าใจ แถมยังไม่รู้จะไปโวยวายใส่ใคร เลยได้แต่โยนบุหรี่ที่ถืออยู่ลงพื้นอย่างแรงเพื่อระบายความไม่พอใจ
"หึ แบบนี้สิถึงจะน่าสนุก" เซียวเป่ยจัดทรงผมที่หลุดลุ่ยของตัวเอง พลางมองไปที่ที่นั่งข้างคนขับในรถ "โอ้ นั่นไม่ใช่คุณหนูใหญ่ตระกูลจั่วหรอกหรือ?"
จั่วซีไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยิ้มเล็กน้อยอย่างสง่างามให้เซียวเป่ย
"เซียวเป่ย เธอหยุดบ้าได้หรือยัง" หลิงซิ่วซือคว้าแขนของเซียวเป่ยไว้ "ถ้าเธอจะมาบอกแค่เื่นี้ ฉันก็รู้แล้ว เธอไปได้แล้ว ออกไปจากตรงนี้ซะ"
"ทำไมฉันต้องไป นี่ขาของฉัน มันก็เื่ของฉัน ฉันจะไปที่ไหนมันก็เื่ของฉัน นายมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน" เซียวเป่ยตอบอย่างยโส
หลิงซิ่วซือมองเซียวเป่ยด้วยความโกรธ ก่อนจะะโออกมาอย่างบ้าคลั่ง "เธอนี่มัน... ไร้เหตุผลสิ้นดี!"
ใช่แล้ว เขากำลังจะถูกผู้หญิงคนนี้ทำให้เสียสติเต็มทีแล้ว
"โอ้ จริงสิ พรุ่งนี้งานแถลงข่าวทั้งสองคนต้องมาให้ตรงเวลาด้วยนะ ไม่อย่างนั้นบทความที่ฉันรีบเขียนมาตลอดทั้งคืนจะเสียเปล่า" เซียวเป่ยไม่ได้สะทกสะท้านต่อการะโของเขา เธอหันไปมองจั่วซีที่นั่งอยู่ในรถด้วยท่าทีสบายๆ "คุณหนูใหญ่ตระกูลจั่ว นี่เป็ครั้งแรกที่เราได้เจอกันเลยสินะ คุณดูสวยจริงๆ ไม่แปลกใจที่หลิงซิ่วซือยอมถึงขั้นหย่ากับฉันเพื่อจะได้อยู่กับคุณ ฐานะและอำนาจของครอบครัวคุณมันสุดยอดจริงๆ เป็คู่ที่ดูเหมาะสมกันมาก"
หลิงซิ่วซือรู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถทำให้เธอหยุดพูดได้ เขาทำได้เพียงยืนอยู่ริมถนน มองเซียวเป่ยที่กำลังพูดจาเสียดสีตัวเขาและจั่วซีอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
เขารู้สึกราวกับมดนับพันตัวคลานอยู่ในใจ ทำให้เขากระวนกระวายและรู้สึกไม่สบายตัวอย่างยิ่ง
"คุณเซียว ขอโทษนะคะ" จั่วซีพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความละอายใจ "ฉันกับซิวซือรักกันจริงๆ จริงๆ แล้วฉันไม่ได้ตั้งใจทำครอบครัวของคุณพังเลย ตอนแรกฉันก็คิดว่าจะเลิกกับเขา แต่เมื่อคิดไปคิดมาก็ไม่สามารถลืมเขาได้เลย... ฉันจึงตัดสินใจเลือกที่จะอยู่กับเขา"
"ฉันไม่สนใจในเื่ความรักหรือความลำบากของพวกคุณหรอกนะ และคุณก็ไม่จำเป็ต้องหาข้อแก้ตัวมาพูดให้ฉันฟัง สิ่งเดียวที่พวกคุณควรกังวลในตอนนี้ก็คือจะตอบคำถามจากนักข่าวในวันพรุ่งนี้ยังไง"
เซียวเป่ยหันไปมองหลิงซิ่วซืออีกครั้ง "แต่ฉันคิดว่านายคงจะช่วยว่าที่เ้าสาวของนายใช่ไหมล่ะ?นายคงไม่ปล่อยให้ใครมาตำหนิหรือว่าร้ายจั่วซีหรอก ดังนั้นคืนนี้พักผ่อนให้เต็มที่ล่ะ พรุ่งนี้ต้องมาแสดงตัวที่บริษัทด้วยความสดใส อย่าทำให้พ่อแม่นายขายหน้านะ ฉันเอาใจช่วยพวกเธอทั้งคู่"
"ไม่รู้เธอพูดเื่ไร้สาระอะไรอยู่ ฉันไม่สนใจเธอหรอก"
หลิงซิ่วซือไม่พูดอะไรต่อ เขาขึ้นไปนั่งบนรถทันที และขับรถกลับไปที่บ้านของตัวเองโดยไม่หันกลับมามอง
เซียวเป่ยปล่อยผมที่รวบไว้ออก ปล่อยให้ผมยาวสยายอยู่บนบ่า ปล่อยให้สายลมพัดเส้นผมของเธอเบาๆ
ตอนนี้เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงรู้สึกเ็ปในหัวใจแบบนี้ ความรู้สึกนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทั้งที่เธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาแล้ว แต่ทำไมถึงเ็ปขนาดนี้?
จริง ๆ แล้ว เธอไม่เคยคิดที่จะทำร้ายใครเลย แม้แต่คนที่เคยทำร้ายเธอในอดีต
แต่เพื่อการแย่งชิงสิ่งที่ควรเป็ของเธอกลับมา เธอก็ไม่มีทางเลือก จึงจำเป็ต้องทำแบบนี้
เธอเดินไปตามถนนที่ว่างเปล่า ไม่มีผู้คน น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงมาตามแก้มของเธอ แล้วหยดลงพื้น ก่อนจะค่อย ๆ จางหายไป
แต่เมื่อเธอนึกถึงหน้าที่การสรรหาพนักงานในวันพรุ่งนี้ เพื่ออนาคตที่ดีขึ้น และเพื่อให้งานที่ได้รับมอบหมายจากหัวหน้าเสร็จสมบูรณ์ เธอจึงเช็ดน้ำตาบนใบหน้า และพยายามฝืนยิ้มออกมาอย่างสดใส พร้อมกับพูดเบา ๆ ว่า "ใช่แล้วล่ะ แม้วันนี้จะมืดมน แต่พรุ่งนี้ก็ยังคงสวยงามเสมอ"
1K
![โซ่รักหัวใจเถื่อนเล่ม1 [ขอโทษครับ...สามีผมเป็นมาเฟีย]-จบแล้ว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1575791853_49955913.webp)
