ยามสกุณาหวนคืนขับขาน โผทะยานสู่ยุค 80

        ก่อนหน้านี้หยางหว่านซิ่วได้ต้มเนื้อชิ้นหนึ่งไว้สำหรับไหว้บรรพบุรุษในตอนเย็น แต่ตอนนี้กลับเอาออกมาทำเป็นหมูสามชั้นผัดพริกเสียก่อน

        ในยุคสมัยนี้ ปีหนึ่งผู้คนได้กินเนื้อแค่ไม่กี่ครั้ง เมื่อท้องไม่มีอะไรมันๆ ตกลงไปถึง จึงมีแต่คนชอบกินเนื้อติดมัน หมูที่บ้านตระกูลฟางส่งมามีน้ำหนักถึงสองสามร้อยจิน อ้วนท้วนสมบูรณ์ เนื้อติดมันด้านล่างหนาถึงนิ้วกว่า เมื่อนำมาลงทอดในกระทะ น้ำมันก็กระเด็นออกมา

        การทำหมูสามชั้นผัดพริกนั้นง่ายมาก เพียงแค่หั่นเนื้อที่ต้มสุกแล้วเป็นชิ้นบางๆ ใส่พริกสีเขียวและสีแดงที่เพิ่งเก็บจากในสวนลงไป ตามด้วยเต้าเจี้ยวที่ทำเอง เมื่อผัดคลุกเคล้าให้เข้ากัน กลิ่นหอมก็จะอบอวลไปทั่วบริเวณบ้านทันที

        สีสันก็ดูดีมาก เนื้อสีน้ำตาลอมเหลือง ผสมรวมกับพริกอ่อนสีเขียว และพริกแดงสีสด เมื่อเคี้ยวคำแรก กลิ่นหอมของเนื้อที่กรอบได้ที่ และความนุ่มฉ่ำกรอบนอกนุ่มใน มีรสเผ็ดเล็กน้อยของพริก มันแต่ไม่เลี่ยน ช่างอร่อยจนเกินห้ามใจ!

        คนในหมู่บ้านชอบจัดงานมงคลเป็นจำนวนคู่ เพราะถือว่าเรื่องดีมักเกิดเป็นคู่ ก่อนหน้านี้บนโต๊ะมีอาหารอยู่หกอย่าง ตอนนี้เพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งอย่างจนรวมเป็นเจ็ดอย่าง หากจะให้สมบูรณ์แบบต้องเพิ่มอีกหนึ่งอย่าง หยางหว่านซิ่วจึงเข้าไปในครัวและใช้ซุปที่ต้มเนื้อมาทำเป็นทำแกงบวบ

        มีเนื้อ ผัก และซุปน้ำแกง ถือว่าสมบูรณ์แบบ

        เมื่อกินของผู้อื่นแล้วก็ต้องเกรงใจ ชาวบ้านทั้งชายหญิงต่างเป็นคนจริงใจ จึงไม่พูดถึงเรื่องที่จิ่งเจี้ยนกั๋วทำตัวแย่เมื่อครู่ และหันมากล่าวชมจิ่งเยี่ยนกุยแทน เพราะโดยพื้นฐานของจิ่งเยี่ยนกุยเมื่อก่อนก็เข้ากับค่านิยมของหมู่บ้านได้ดี นอกจากจะหน้าตาดี แล้วยังไม่สร้างปัญหา ขยันขันแข็ง และมีนิสัยอ่อนโยน

        เมื่อมองเห็นข้อดีของเธอ คำชมจากใจจริงก็เริ่มหลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย

        จิ่งเยี่ยนกุยออกมาทักทายเพียงเล็กน้อยก็ถูกฟางเสียนจือประคองกลับเข้าไปพักผ่อนข้างใน สภาพร่างกายของเธอในวันนี้ไม่เหมาะกับการต้อนรับแขกจริงๆ การเดินไปเดินมาเช่นนั้นทำให้เธอรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย

        หลังจากที่เธอนอนลงแล้วก็ยังเห็นฟางเสียนจือยืนอยู่ข้างเตียง ไม่มีทีท่าว่าจะไปไหน เธอกระแอมไอเบาๆ แล้วพูดว่า “ฟางเสียนจือ วันนี้ขอบคุณมากนะคะ!”

        ฟางเสียนจือมองเธอแล้วพูดว่า “หลังจากหมั้นหมายกัน เราก็เป็นคนในครอบครัวแล้ว เธอไม่ต้องเกรงใจฉันหรอก”

        เมื่อได้ยินคำว่า ‘ครอบครัวเดียวกัน’ ใบหน้าของจิ่งเยี่ยนกุยเหมือนจะแดงเรื่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้กลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี จึงหาทางเปลี่ยนเรื่อง “ของที่คุณเอามาในวันนี้ คงต้องใช้เวลานานกว่าจะเตรียมได้ใช่ไหม?”

        “ใช่แล้ว” ฟางเสียนจือพูดพลางนั่งลงข้างเตียงของเธอ “โทรทัศน์เครื่องนั้นเป็นของที่ฉันให้หลี่สือหยางช่วยซื้อไว้ก่อนหน้านี้แล้ว แต่ในเมืองมีแค่ขนาดสิบสี่นิ้ว ไม่มีขนาดยี่สิบเอ็ดนิ้ว วันนั้นที่เธอเจอกับฉันในเมือง ฉันก็ไปเอาโทรทัศน์นั่นแหละ”

        “ส่วนจักรเย็บผ้ากับจักรยานก็ง่ายหน่อย ห้างสรรพสินค้ามีขายทั่วไป วันนั้นที่เธอไปบ้านฉัน หลังจากที่ถามความเห็นจากเธอแล้วก็ไปซื้อมาเลย”

        “แต่พวกของไหว้ต่างๆ ยุ่งยากหน่อย ฉันจะแต่งงานทั้งที ทำอย่างขอไปทีคงไม่ได้ เลยให้หลี่สือหยางไปหาคนจัดการเตรียมไว้ให้ ตอนแรกตั้งใจว่าจะรอให้ได้ฤกษ์แต่งงานที่แน่นอนก่อน แล้วค่อยไปขนมา แต่เมื่อวานตอนที่เธอไปธุระเรื่องทะเบียนบ้าน ฉันก็คิดว่าคงรอต่อไปไม่ได้แล้ว เลยโทรหาหลี่สือหยาง ให้รีบเอาของมาส่ง”

        “ไก่ยังนับว่าดีอยู่ จับจากเล้าได้เลย ส่วนปลาก็ยุ่งยากหน่อย อยากให้ปลาที่ส่งมายังสดใหม่ ตอนฟ้าเพิ่งสางเลยให้หลี่สือหยางเอาแหไปจับปลามา ส่วนหมู ฉันก็ให้คนเชือดแล้วส่งมาให้ตั้งแต่เช้า”

        “เวลาค่อนข้างกระชั้นชิด ของบางอย่างเลยเตรียมได้ไม่ครบ รอให้ถึงตอนที่เราแต่งงานกันจริงๆ แล้วค่อยหามาเพิ่ม”

        เดิมทีความรู้สึกที่จิ่งเยี่ยนกุยมีต่อเขาค่อนข้างซับซ้อน เทพบุตรที่ไม่เคยแต่งงานในชาติที่แล้วกำลังจะแต่งงานกับเธอ จึงไม่ค่อยชินกับความรู้สึกนี้ในตอนแรก และคิดว่าเขาอาจจะแต่งงานกับเธอเพียงเพราะพวกเขากลิ้งตกเขาลงมาด้วยกัน เธอไม่ค่อยยอมรับการแต่งงานแบบผูกมัดนี้ จึงรักษาระยะห่างจากเขามาตลอด และไม่คิดว่าเขาจะแต่งงานกับเธอจริงๆ

        แต่หลังจากผ่านพ้นเหตุการณ์ต่างๆ มาแล้ว ในที่สุดเธอก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าเขาจริงจัง พูดว่าจะแต่งงานกับเธอ ก็คือจะแต่งงานกับเธอจริงๆ! ไม่อย่างนั้นคงไม่เสียเวลาไปหาซื้อของพวกนี้

        ชาติที่แล้วเธอกับเขาไม่ได้มีความสัมพันธ์ใดๆ ต่อกัน ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่แต่งงานมาโดยตลอด และไม่รู้ว่าเบื้องหลังภาพลักษณ์ที่ดูดีของเขา ต้องมีความโดดเดี่ยวและอับจนหนทางมากมายแค่ไหน

        แต่ครั้งนี้นับได้ว่าได้ผูกติดกันแล้ว ทุกอย่างเปลี่ยนไป แม้ว่าเธอและเขาจะยังไม่มีความรู้สึกอะไรในตอนนี้ แต่เธอก็ตัดสินใจแล้วว่า ต่อไปจะทำดีกับเขา

        เธอยิ้มกว้างให้เขา “ตอนนี้ก็ดีมากแล้ว ฉันจำได้ว่าตอนที่ซานนิวในหมู่บ้านหมั้นหมาย  ไม่ต้องพูดถึงของสามอย่างเลย แม้แต่ของไหว้สามอย่างก็แค่จัดพอเป็นพิธี มีแค่ไก่ ปลา และหมูสองจินเท่านั้น”

        “ซานนิวจะมาเทียบกับเธอได้ยังไง” ฟางเสียนจือมองจิ่งเยี่ยนกุยแล้วพูดว่า “เธอเป็นนางเซียนบนสวรรค์ ส่วนซานนิวเป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง”

        จิ่งเยี่ยนกุยส่องกระจกไปแล้วเมื่อเช้านี้ ใบหน้าตาของเธอตอนนี้เรียกได้ว่าดูไม่ได้เลยจริงๆ แต่เขากลับกล่าวชมแบบนี้ได้ เธอรู้สึกว่าจิตใจของเขาช่างแข็งแกร่ง

        เธอไอเบาๆ แล้วพูดว่า “ฟางเสียนจือ มีใครบอกคุณไหมว่า คุณปากหวานมาก?”

        “มีสิ!” ฟางเสียนจือมองเธอแล้วพูดว่า “เมื่อกี้เธอก็พูดไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”

        จิ่งเยี่ยนกุยเอามือลูบจมูกเบาๆ ฟางเสียนจือดึงมือเธอมาจับ ทอดสายตามองเธอแล้วพูดว่า “ตอนนี้เธออยากลองชิมดูไหม จะได้พิสูจน์ให้แน่ใจ?”

        รถคันนี้ขับมาด้วยความเร็วโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้จิ่งเยี่ยนกุยหน้าแดงเถือกไปหมด ชาติก่อนเธอไม่เคยมีความรักที่จริงจังเลยสักครั้ง แต่เพราะมีรูปร่างหน้าตาโดดเด่น จึงมีคนเข้ามาจีบอยู่เสมอ

        แต่ชาติที่แล้วเธอมักจะถูกคนในบ้านจิ่งเกาะกินเลือดเนื้อ และมีแม่ลูกหลิวชุนฮวาคอยล้างสมองเธอตลอดเวลา เมื่อพูดถึงเรื่องไม่ดีของคนที่เข้ามาจีบ และถ้ามีใครที่ดีหน่อยก็จะถูกจิ่งเสี่ยวเยวี่ยหรือไม่ก็จิ่งชิวหงแย่งชิงไป

        ด้วยฝีมือของแม่ลูกตระกูลจิ่ง ชาติที่แล้วเธอจึงเป็นโสดมาตลอด

        พอตอนนี้ถูกฟางเสียนจือยั่วยวนแบบนี้ เธอถึงกับไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร

        ฟางเสียนจือเห็นท่าทางของเธอก็หัวเราะออกมา ยังจับมือไว้แล้วถามว่า “หรือว่าจะรอให้เธอหายดีแล้วค่อยลอง?”

        จิ่งเยี่ยนกุยไม่รู้มาก่อนเลยว่าบนโลกจะมีคนที่พูดเรื่องแบบนี้ได้หน้าตาเฉย เธอจึงหันหลังให้ไม่สนใจเขา

        ในแววตาของฟางเสียนจือยิ่งยกยิ้มมากกว่าเดิม “เยี่ยนกุย เราหมั้นกันแล้วนะ ฉันขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหม?”

        จิ่งเยี่ยนกุยไม่ได้หันไปมองเขา แต่ถามกลับ “ขออะไร?”

        ฟางเสียนจือพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ต่อไปเวลาที่เธอเรียกฉัน ไม่ต้องเรียกทั้งชื่อทั้งแซ่ได้ไหม? เรียกแค่ชื่อฉันก็พอ”

        จิ่งเยี่ยนกุยไม่คิดว่าเขาจะมีคำขอเช่นนี้ มันไม่ได้มากเกินไปขนาดนั้น แม้ว่าเธอจะรู้สึกว่าการเรียกเขาตามคำขออาจจะดูสนิทสนมกันเกินไป แต่ตอนนี้พวกเขาเป็นคู่หมั้นกันแล้ว การเรียกกันแบบนี้จึงเป็นเรื่องปกติมาก

        เธอเม้มปากเล็กน้อย แล้วพูดเสียงเบา “ก็ได้”

        “ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้เรียกเสียนจือให้ฉันฟังหน่อยสิ” ฟางเสียนจือพูดเบาๆ

        จิ่งเยี่ยนกุยสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วหันหน้าไปมองเขา “ฟางเสียนจือ คุณให้เวลาฉันปรับตัวหน่อยได้ไหม? ตอนนี้ฉันรู้สึกกระอักกระอ่วนมาก และไม่เป็นตัวของตัวเองด้วย”

        ถึงแม้ว่าท่าทีการรุกของคุณฟางจะดูรุนแรง แต่ก็อ่อนโยนและเย้ายวน ตอนนี้เธอรู้สึกว่าอัตราการเต้นของหัวใจเร็วขึ้นเล็กน้อย และสมองก็เริ่มพร่ามัว เธอคิดว่าถ้ายังถูกเขายั่วแบบนี้ต่อไป สมองของเธอคงจะใช้การไม่ได้ เธอยังตั้งใจจะใช้สมองทำมาหากินในวันข้างหน้าอยู่นะ!