ผมลืมตาขึ้นมาบนเตียงของใครซักคนในร่างของคนที่ไม่ใช่ผมแน่ๆเสียงที่บอกผมในความฝันผมจำมันได้แม่นและจากความทรงจำที่พึ่งได้รับมาก็ทำให้ผมรู้ได้ว่าตอนนี้ผมซวยแล้ว
จากความทรงจำนั้นร่างนี้เป็ของหญิงสาวชื่อไมร่าแบล็กวูฟเธอเป็ลูกสาวของตระกูลแบล็กวูฟ 1 ในตระกูลดยุคทั้ง 5 ของอาณาจักรนี้ เธอเคยเป็เป็คู่หมั้นขององค์ชายลำดับ1ผู้ที่ว่ากันว่ามีโอกาสได้รับตำแหน่งรัชทายาทมากทว่าหลังเธอถูกใส่ร้ายว่าไปวางยาเ้าหญิงจากอาณาจักรออร์เนทเธอก็ถูกตัดสินให้ดื่มยาพิษนั้นจนสิ้นใจ
ใช่แล้วล่ะ สำหรับทุกคนไมร่าเธอคือนางร้ายที่หึงหวงคู่หมั้นจนได้ทำการวางยาองค์หญิงแห่งออร์เนทและหลังจากเื่ราวถูกเปิดเผยเธอก็ถูกตัดสินให้ดื่มยาพิษชีวิตของเธอจบลงด้วยความทรมานเป็การจบเื่ราวของปีการศึกษาที่ 1 ในเกม
พวกคุณคงกำลังสงสัยกันใช่ไหมล่ะว่าอะไรคือจบเื่ราวของปีการศึกษาที่1 ในเกม
เื่ของเื่คือจากความทรงจำนั้นที่แห่งนี้เหมือนจะเป็เกมโดยเป็เื่ขององค์หญิงแห่งอาณาจักรออร์เนทที่ต้องเข้ามาอาศัยในจักรวรรดิ์โดเทรนตามสนธิสัญญา4 อาณาจักร และเมื่อเธอได้เข้าศึกษาในโรงเรียนของอาณาจักรโดเทรนนี้เธอจะพบเหตุการณ์ต่างๆในโรงเรียนเป็ระยะเวลา5 ปีแล้วก็จบการศึกษาพร้อมกับเป้าหมายการจีบที่เป็คนรักของเธอ
และใช่...ไมร่าคือตัวร้ายหลักของเนื้อเื่ในปีแรกนี้โดยในตอนนี้จะมีเป้าหมายจีบเพียงองค์ชายลำดับ1 และ 2 เท่านั้นแต่ไม่ว่านางเอกเธอจะเลือกจีบองค์ชายลำดับ 1 ที่เป็คู่หมั้นของไมร่าหรือองค์ชายลำดับ2 เื่ราวก็จะจบลงที่นางเอกถูกไมร่าพยายามวางยาพิษหลังจากนั้นไมร่าก็โดนตัดสินให้ดื่มยาพิษจนเสียชีวิตไป
แบบนี้ผมควรจะทำยังไงดีผมดันฟื้นขึ้นมาในร่างของไมร่าที่ควรจะตายไปแล้วแล้วจากข่าวการกระทำต่างๆของเธอสถานะในวงสังคมของเธอตอนนี้คงแย่มากแน่ๆ จะหวังพึ่งทางตระกูลก็ไม่รู้ว่าจะสนับสนุนได้แค่ไหนเพราะขนาดเธอจะตายก็ยังช่วยอะไรไม่ได้เลย
“ ฮึมม ”ผมส่งเสียงออกมาขณะครุ่นคิด จะว่าไปแสงวิ้งๆสีทองที่เหมือนฟิลเตอเพิ่มความสดใสทำให้ร่างกายรู้สึกสดชื่นนี่จากความทรงจำมันคือเวทย์ส่งิญญา(turnundead)ที่เอาไว้ใช้บังคับส่งพวกผีร้ายไปสู่สุขติ...นี่พวกเขายังคิดว่าผมเป็ผีร้ายอยู่อีกหรอเนี่ยถึงผมจะไม่ใช่ไมร่าแต่ก็ใม่ใช่ผีร้ายซักหน่อยนะ!
ผมลุกขึ้นเดินออกจากห้องของใครซักคนห้องนี้ไปเงียบๆช่างเื่เวทย์ส่งิญญากับคนร่ายขี้กลัวคนนั้นไปก็แล้วกัน เป้าหมายตอนนี้คือห้องของผู้ที่มีตำแหน่งสูงที่สุดในโบสห้องของพระสันตะปาปายังไงล่ะถ้าเขาช่วยยืนยันว่าไม่ใช่ผีร้ายทุกคนคงยอมฟังแล้วก็ไม่ถูกจับเผาแน่ๆ...หวังว่าพระสันตะปาปาจะยืนยันให้นะ
ก๊อก ก๊อกประตูไม้ที่ผมเคาะถูกเปิดออกอย่างช้าๆราวกับประตูอัตโนมัติ ในห้องนั้นเป็ห้องเรียบๆที่มีเพียงโต๊ะทำงานโต๊ะรับรองแขก ชั้นวางหนังสือและกระถางต้นไม้ 2 กระถางแทบไม่มีเครื่องประดับอะไรตั้งอยู่เลยและที่โต๊ะสำหรับรับรองแขกตรงหน้ามีชายชรากำลังนั่งจิบชาเหมือนกำลังรอการปรากฎตัวของผมอยู่แล้วบรรยากาศสงบนิ่งที่แผ่ออกมาจากอีกฝ่ายทำเอาผมขนลุกขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้เลย
ยังไม่ทันได้พูดอะไรอยู่ๆก็มีหญิงวัยกลางคนที่โผล่ออกรินชาลงในถ้วยฝั่งตรงข้ามของชายชราราวกับเชิญให้ผมไปนั่งที่นั่นว่าแต่นี่คุณแม่ชียืนอยู่ข้างๆมาตลอดจริงดิ ทั้งที่ห้องนี้เป็ห้องที่แทบไม่มีอะไรเลยแต่เธอกลับไม่อยู่ในการรับรู้ของผมจนกระทั่งเธอเดินเข้ามารินชาเป็การปกปิดตัวตนที่น่ากลัวจนผมทำใจเชื่อว่าเธอเป็แม่ชีไม่ได้แล้วตอนนี้
“ ข้ารู้ว่าท่านมาที่นี้เพื่ออะไรนานมากแล้วที่ไม่มีปาฏิหาริย์แบบนี้เกิดขึ้น เพื่อเป็การยืนยันถึงเื่น่ายินดีแบบนี้ข้าเชื่อว่าเราควรจัดพิธีประทานพรให้ท่าน” ชายชราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งราวกับเป็เื่ปกติ
แต่มันจะเป็เื่ปกติได้ยังไงพิธีประทานพรที่ว่ามันคือพิธีที่จะจัดขึ้นก็ต่อเมื่อมีการคัดเลือกนักบุญที่จัดขึ้นทุก10 ปีไม่อย่างนั้นก็จะจัดเฉพาะตอนที่าาองค์ใหม่ขึ้นครองราชย์เท่านั้นโดยผู้ที่มีพลังศักดิ์สิทธิ์มากที่สุดอย่างพระสันตะปาปาจะเป็ผู้แทนเทพธิดาในการอวยพร
พิธีแบบนั้นอยู่ๆจะมาจัดแค่เพื่อยืนยันว่าผมไม่ใช่ิญญาร้ายนี่มันจะเกินไปหน่อยไหม
“ ดะเดี่ยวก่อนนะ แต่ว่าพิธีนั่นมันสำหรับนักบุญกับราชวงนะ แล้วไหนจะเื่คดีของผ..ฉันอีก” ผมรีบพูดด้วยความลนลาน ผมคิดว่าจะแอบเงียบๆแล้วค่อยหลบฉากออกไปหลังมีความสามารถพอจะเอาตัวรอดได้แต่ถ้าปล่อยให้จัดพิธีแบบนั้นสิ่งที่ตามมามันต้องน่าปวดหัวแน่ๆ
“ โฮ่ๆอย่ากังวลไปเลย ขอเพียงเชื่อมั่นในท่านเทพธิดาแล้วทุกอย่างจะผ่านพ้นไปเอง พวกเราต้องใช้เวลาเตรียมการ7 วันระหว่างนั้นก็พักอยู่ที่นี่ไปก่อนก็แล้วกัน ” ชายชราพูดด้วยท่าทางอารมณ์ดีผายมือไปทางแม่ชีที่อยู่ข้างๆเธอก้มหัวลงเล็กน้อยก่อนจะเริ่มเดินออกไปช้าๆส่วนชายชราก็พยักหน้าส่งสัญญาณให้ผม
เดี่ยวนะคำตอบปัดๆนั่นคืออะไรแถมการไล่ทางอ้อมแบบนี้อีกแต่ถึงอย่างนั้นผมจะดื้อแย้งต่อไปก็ไม่ได้อีกเดี่ยวถ้าอีกฝ่ายเปลี่ยนใจไม่ยืนยันความบริสุทธิ์ให้ผมคงได้ถูกเผาทั้งเป็แน่ผมจึงจำใจต้องเดินตามคุณแม่ชีออกไปอย่างว่าง่าย
++ + + +
“เพราะว่าท่านมาเยี่ยมเยือนที่นี่บ่อยครั้งข้าเชื่อว่าคงไม่จำเป็ต้องแนะนำเส้นทางภายในให้กับท่านอีก” คุณแม่ชีเอ่ยเสียงเรียบ
“ จากนี้ที่นี่คือห้องพักของท่านพิธีประทานพรจะมีขึ้นในอีก 7 วันข้างหน้าระหว่างนี้ท่านสามารถอ่านหนังสือบนชั้นด้านข้างฆ่าเวลาหรือภาวนาแด่องค์เทพีได้ทุกเมื่อขอให้ท่านมี่เวลาที่ดี ” คุณแม่ชีก้มลงเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไปอย่างรวดเร็วทิ้งให้ผมยืนอยู่ในห้องเพียงคนเดียว
มันเป็ห้องพักเล็กๆที่ตั้งอยู่ปลายสุดของทางเดินอย่างโดดเดี่ยวถึงอย่างนั้นด้วยความที่อาคารนี้เหมือนจะไม่มีคนอื่นพักอยู่แล้วจะอยู่ห้องไหนก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่ถึงอย่างนั้นที่นี่ก็ไม่ได้ดูโทรมเลยแถมยังมีเครื่องใช้เตรียมพร้อมไว้อย่างครบครันอีกด้วย
กระดาษและหมึกถูกเตรียมไว้บนโต๊ะทำงานกลิ่นหนังสือเก่าๆที่ลอยออกมาจากหนังสือบนชั้น แสงแดดอุ่นๆที่ส่องลอดผ้าม่านเข้ามายามลมพัดบรรยากาศที่ทำให้หัวใจผมรู้สึกสงบและปลอดภัยช่วยลดความร้อนรนในใจได้เป็อย่างดั
ความจริงตอนตื่นผมก็ทำใจรับความวุ่นวายไว้แล้วคิดไว้ว่าหลังจากให้พระสันตะปาปายืนยันตัวตนว่าไม่ใช่ิญญาร้ายก็จะหาทางดีลกับพวกราชวงถ้าโชคดีคงไม่เสียอะไรมากก่อนจะหลบฉากออกไปใช้ชีวิตในที่ปลอดภัยซักที่คอยดูพวกตัวเอกฟาดฟันกันจากวงนอก
แต่พอได้มีเวลาคิดตั้ง7 วันแบบนี้ไม่รู้ว่าจะเรียกโชคดีหรือแจ็คพอตเลยล่ะ เพราะจากความทรงจำที่ผมได้รับมาในโลกแห่งนี้ไม่ได้มีแค่เนื้อเื่ของเกมจีบหนุ่มแสนหวานแต่ยังมีความขัดแย้งของแต่ละอาณาจักรแฝงอยู่ด้วยทั้งยังพวกสัตว์ปีศาจที่มีอยู่ทั่วทุกพื้นที่
แล้วในตอนนี้ที่ผมยังไม่รู้ว่านางเอกในเกมนั้นจะเลือกฉากจบแบบไหนการจะหาพื้นที่ปลอดภัยก็คงจะยากเพราะในแต่ละฉากจบมันชักนำไปสู่าได้ง่ายๆทั้งาในประเทศและระดับอาณาจักรถ้าจะให้พูดความจริงแล้วฉากจบที่สงบสุขอย่างแท้จริงนั้นแทบจะไม่มีเลย
“ ช่างมันเถอะยังไงก็เป็ตัวเลือกของพวกตัวเองอยู่ดีนั่นล่ะ ก่อนอื่นลองคิดถึงสิ่งที่พอจะทำได้ในตอนนี้ดีกว่า” ผมพูดกับตัวเองเพื่อกระตุ้นก่อนจะเดินไปที่โต๊ะเครื่องเขียนข้างเตียงเผื่อบางทีอาจได้ขีดเขียนอะไร
ถ้าลองสรุปสิ่งที่รู้แบบคร่าวๆโลกนี้มีอาณาจักรอยู่4 อาณาจักรคืออาณาจักรเวทย์มนต์โดเทรนตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของแผนที่ ดินแดนแห่งภูตกรูดาน่าตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของแผนที่แดนเถื่อนอูสคัวตั้งอยู่ทางทิศใต้ของแผนที่และทุ่งแห่งความอุดมสมบูรณ์ออร์เนทตั้งอยู่ตรงกลางแผนที่และของทั้ง3 อาณาจักร
ออร์เนทนั้นแม้จะมีขนาดเล็กมากเมื่อเทียบกับอีก3 อาณาจักรที่เหลือแต่ด้วยความอุดมสมบูรณ์ที่มีมากจนถูกเรียกว่าเป็ดินแดนที่ได้รับความรักจากพระเ้าทำให้ทั้ง3 อาณาจักรต่าง้าดินแดนนี้เป็อย่างมาก
ถึงอย่างนั้นด้วยชัยภูมิที่ดีของออร์เนททำให้ทั้ง3 อาณาจักรไม่อาจรุกรานได้โดยง่ายประกอบกับความเสี่ยงที่อาจถูกอาณาจักรข้างเคียงตลบหลังทำให้เกิดสัญญาการส่งลูกหลานของอาณาจักรต่างๆไปเชื่อมสัมพันธ์กันถึงแม้ในความเห็นผมมันจะเป็สัญญาที่ใช้ลูกหลานในการสอดแนมและเป็ตัวประกันให้อาณาจักรตรงข้ามในเวลาเดียวกันก็เถอะ
อย่างที่เห็นว่าอาณาจักรทั้งหลายต่างก็คอยคานอำนาจกันอยู่อย่างสมดุลด้วยความยากเย็นถึงแม้อีกไม่นานเหตุการณ์ความรักใสๆที่เกิดขึ้นของนางเอกในเกมจะเสี่ยงไปทำลายมันลงก็เถอะ
แต่ถ้าให้พูดถึงความน่าอยู่ของทั้ง4 อาณาจักรนี้แน่นอนออร์เนทคืออันดับ 1 ทว่าด้วยความที่ขึ้นชื่อเื่การแบ่งแยกผู้มาจากต่างอาณาจักรทำให้ไม่สามารถเลือกเป็เป้าหมายในการไปปักหลักได้การแบ่งแยกมันรุนแรงจนถ้าคนต่างอาณาจักรเกิดทำผิดธรรมเนียมที่นั่นขึ้นมาพวกหัวรุนแรงบางคนก็อาจแอบโจมตีทุกครั้งที่มีโอกาสเลยล่ะถือเป็ตัวเลือกในการไปอยู่ที่เกือบแย่ที่สุด
รองลงมาคืออาณาจักรโดเทรนและอาณาจักรกรูดาน่าด้วยความที่แม้จะไม่อุดมสมบูรณ์มากแต่เหตุอันตรายที่อาจเกิดก็ถือว่ามีน้อยแต่ด้วยความที่ตัวละครเด่นทั้งหลายอยู่ในโดเทรนทำให้ถ้านางเอกเลือกไม่ดีที่นี่ได้ลุกเป็ไฟแน่ส่วนกรูดาน่าก็น่าเสียดายที่ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้เหล่าภูตนั้นเกลียดผู้ที่มีมานาทำให้พวกเอลฟ์พาลเกลียดผู้มีมานาไปด้วยถึงอย่างนั้นทั้ง 2 อาณาจักรนี้ก็เป็ตัวเลือกที่ดูดีที่สุดแล้วถ้าสามารถหาหมู่บ้านดีๆซักที่ได้
สุดท้ายคืออาณาจักรอูสคัวที่นั่นมันเป็ดินแดนที่เต็มไปด้วยสัตว์อสูรและปกครองกันด้วยกฎปลาใหญ่กินปลาเล็ก แน่นอนถ้าไปด้วยพลังของไมร่าในตอนนี้ยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตชีวิตก็คงจะถูกใช้จนตายก่อนแน่ถือเป็ตัวเลือกที่แย่ที่สุดเลยล่ะ
แต่ก่อนหน้านั้นสิ่งที่สำคัญจริงๆคือต้องมีพลังพอที่จะปกป้องตัวเองในโลกแบบนี้และตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับไมร่าตอนนี้ก็คงเป็เวทย์มนต์
ในโลกนี้ศิลปะการต่อสู้ศาสตร์แห่งภูติ เวทย์มนต์ ขอแค่มีหนึ่งจากทั้งสามก็พอที่จะช่วยให้ใช้ชีวิตได้อย่างไม่ลำบากแล้วสำหรับคนที่ไม่มีเงินหรืออำนาจหนุนหลังน่ะนะเพราะสามารถหาเงินจากคำร้องในฐานะนักผจญภัยได้
ส่วนเหตุผลที่ว่าทำไมไมร่าถึงต้องเลือกเวทย์มนต์น่ะก็เพราะด้วยความที่เธอนั้นมีมานาในร่างทำให้แทบจะเป็ไปไม่ได้ในการใช้ศาสตร์แห่งภูติส่วนศิลปะการต่อสู้ที่ต้องบ่มเพราะร่างกายเป็เวลานานที่สำคัญในอาณาจักรโดเทรนนั้นแทบไม่มีคนที่ใช้มันด้วยจึงเป็เื่ยากในการเรียนรู้มันสุดท้ายแล้วจึงเหลือเพียงเวทย์มนต์เป็ตัวเลือกสุดท้าย
แล้วถ้าพูดถึงเื่ของเวทย์มนต์ก็ปฏิเสธไม่ได้จริงๆว่าสถาบันบริลฮาของอาณาจักรโดเทรนแห่งนี้เป็สถาบันสอนเวทย์มนต์ที่ดีที่สุดในโลกแล้วในตอนนี้ถึงแม้จะเสี่ยงไปหน่อยแต่ถ้าสามารถเรียนที่นี่ต่ออีกซักพักได้คงเป็ทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว...ถ้าสามารถเรียนต่อได้น่ะนะ
ขณะที่ผมพยายามคิดหาทางออกอยู่นั้นสายตาก็เหลือบไปทางชั้นหนังสืออย่างช่วยไม่ได้ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองรึเปล่าแต่หนังสือบนชั้นนั้นดูจะมีอายุมากจนผิดสังเกตปกติโบสนี้เขาเอาหนังสือเก่ามาไว้ในห้องพักแขกแบบนี้หรอ
หืมม ‘วิธีควบคุมพลังศักดิ์สิทธิ์ขั้นพื้นฐาน’ ‘พลังศักดิ์สิทธิ์ มานา และเหล่าภูติ’ ผมอ่านชื่อหนังสือในใจคิดได้แค่ว่าสมกับเป็หนังสือในโบส
‘หนังสือพวกนี้มันสำหรับอ่านฆ่าเวลาจริงดิ’ ผมได้แต่ถามคุณแม่ชีในใจเหมือนหนังสือส่วนมากในชั้นจะพูดถึงพลังศักดิ์สิทธิ์ จะว่าไปแล้วในเกมแทบไม่มีการพูดถึงพลังศักดิ์สิทธิ์เลยนี่นะ
จำได้ว่าพูดถึงแค่เป็พลังอันบริสุทธิ์ที่มีรากฐานมาจากเทพธิดาโดยส่วนมากจะปรากฎในตัวผู้ศรัทธาโดยมีผลในการรักษาอาการาเ็แต่ด้วยความที่เวทย์มนต์รักษามันมีประสิทธิภาพดีกว่าและศึกษาได้ง่ายกว่าทำให้บทบาทของพลังศักดิ์สิทธิ์ในเวลานี้แทบจะไม่มีเลย
“ ถึงจะเป็อย่างนั้นแต่ลองศึกษาไว้ซักนิดก็คงไม่เสียหายหรอกมั้งยังไงก็ต้องอยู่ที่นี่อีกตั้ง 7 วัน ”ผมพูดกับตัวเองขณะจับหนังสือวิธีควบคุมพลังศักดิ์สิทธิ์ขั้นพื้นฐานขึ้นมาลองอ่าน
++ + + +
“ส่งเธอถึงห้องนั้นแล้วใช่ไหมซิสเตอ ”
“ค่ะคุณพ่อ นานแล้วนะคะที่ไม่ได้มีการใช้ห้องพวกนั้น ” หัวหน้าแม่ชีที่พึ่งกลับมาถึงตอบชายชราขณะหอบหายใจการอยู่ในตึกแห่งนั้นนานๆความหนาแน่นของพลังศักดิ์สิทธิ์ของที่นั่นทำให้แม้แต่เธอก็อดที่จะรู้สึกเหนื่อยไม่ได้
ตึกที่ตั้งอยู่ในเขตหวงห้ามที่จะเปิดให้เข้าเฉพาะผู้มีสิทธิ์ท้าชิงตำแหน่งนักบุญนั้นไม่ได้มีการใช้งานมานานมากแล้วเนื่องจากขาดผู้มีคุณสมบัติจนทำให้ตำแหน่งนักบุญในทุกวันนี้เป็เพียงคนที่ได้รับคัดเลือกมาเท่านั้นไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นักบุญที่แท้จริง
“ ถึงอย่างนั้นเราก็ทำได้แค่สนับสนุนเธอแบบห่างๆเท่านั้นคงจะดีไม่น้อยถ้าเธอเลือกเข้าเป็ผู้รับใช้ท่านเทพธิดาด้วยตัวเอง ” ชายชราตอบไปเสียงเศร้านอกจากปัญหาเื่สังคมที่เธอมีแล้วในนิมิตที่เขาได้รับนั้นยังบอกไว้อย่างชัดเจนว่าห้ามผูกมัดเธอแต่จงให้เธอเลือกเส้นทางของเธอด้วยตัวเอง
ถึงอย่างนั้นความศรัทธาที่โบสทุกแห่งเคยได้รับในตอนนี้ก็ลดน้อยลงมากจนน่ากลัวเมื่อเทียบกับสมัยก่อนถึงอย่างนั้นผู้ที่มีโอกาสเป็นักบุญที่แท้จริงที่ปรากฏตัวขึ้นมาเขากลับไม่สามารถเปิดเผยเื่ของเธอได้มันช่างเป็เื่ที่น่าเสียดายจริงๆ