นักบินคนนั้นคือเด็กปี1คลาสฉัน [จบ]

กองบิน 1 โคราช นครราชสีมา

เช้าวันพุธ

วันนี้ไม่ใช่วันฝึก ไม่ใช่วันรบ แต่เป็๲วันที่เครื่องบินสองลำกำลังมุ่งหน้าไปสู่เวทีที่มีคนนับแสนรออยู่

F-16 สองลำจอดนิ่งอยู่บนลานจอด ลำตัวสีเทาสะท้อนแสงแดดอ่อน ๆ ใต้ปีกว่างเปล่า

ไม่มีอาวุธ…

ไม่มีถังเชื้อเพลิงเสริม…

ภารกิจวันนี้เรียบง่าย ferry flight (การบินย้ายเครื่อง) นำเครื่องจากโคราชไปดอนเมืองสำหรับงานแสดงการบิน๰่๥๹สุดสัปดาห์

อรรถพลยืนอยู่ข้างเครื่องลำหน้า

จักราวุธอยู่ที่เครื่องอีกลำ ห่างออกไปเล็กน้อย

ทั้งสองสวม flight suit สีเขียวเหมือนกันทุกอย่าง ต่างกันเพียงเครื่องที่อยู่ตรงหน้า

“ไปกรุงเทพฯ แป๊บเดียว”

อรรถพลพูด

“ครึ่งชั่วโมงก็ถึง”

จักราวุธพยักหน้า

อรรถพลมองเครื่องของเขาก่อนพูดต่อเบา ๆ

“แต่ลำของนายจะเป็๲หน้าตาของฝูงเรา”

เขายิ้มบาง

“วันเสาร์ต้องบินโชว์”

จักราวุธรับคำสั้น ๆ

“ครับ”

---------------------

หลังตรวจเครื่องเสร็จ

เขาปีนขึ้น cockpit เสียงโลหะกระทบตัวเครื่องดังเบา ๆ หมวกบินถูกสวม สายรัดถูกปรับ visor สีดำเลื่อนลงปิดสายตา

โลกภายนอกเงียบลงทันที เสียงเครื่องยนต์เริ่มหมุนจากด้านหลัง

ต่ำ…แล้วค่อย ๆ แรงขึ้น

จนกลายเป็๲คำรามที่คุ้นเคย

เครื่องของอรรถพลเคลื่อนออกก่อน จักราวุธเลี้ยวตาม

ล้อเครื่องบินกลิ้งไปบนทางขับอย่างนุ่มนวล รันเวย์ยาวเหยียดเปิดอยู่ตรงหน้า

“Falcon One, cleared for takeoff.”

เสียงคำรามของเครื่องลำหน้าดังขึ้น

ก่อนจะพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้า

“Falcon Two, cleared for takeoff.”

จักราวุธดันคันเร่ง

แรงผลักกดร่างเขาเข้ากับพนัก

ไม่กี่วินาที ล้อก็ลอยจากพื้น

F-16 ทั้งสองลำ ไต่ระดับขึ้นสู่ท้องฟ้าโคราช พื้นดินค่อย ๆ เล็กลงใต้ปีก

-------------------

ระหว่างทางสู่ดอนเมือง ท้องฟ้าเปิดกว้าง เมฆบางลอยกระจายเป็๲ชั้น

เครื่องของอรรถพลอยู่ด้านหน้า รักษาระยะนิ่ง

ด้านล่าง ทุ่งนาและหมู่บ้านเล็ก ๆ เคลื่อนผ่านอย่างเงียบงัน

จักราวุธมองออกไปที่ขอบฟ้า

กว้าง...

นิ่ง...

ไม่มีที่สิ้นสุด...

ความทรงจำบางอย่างผุดขึ้นมา ครั้งแรกที่เขาได้จับคันบังคับ ท้องฟ้าก็เป็๞แบบนี้

ใหม่...

กว้าง...

และทำให้หัวใจเต้นแรง...

แต่วันนี้ หลังชั่วโมงบินนับพัน ท้องฟ้าเดียวกันนี้กลายเป็๞เหมือนบ้านหลังที่สอง

“วิวข้างล่างวันนี้สวยดี”

เสียงอรรถพลผ่านวิทยุ

“ครับ”

“พรุ่งนี้กับมะรืนพักผ่อนไปก่อนวันแสดงจริงก็แล้วกัน”

คำพูดนั้นทำให้เขาเงียบไปครู่หนึ่ง

วันจริง

อาจารย์พีช…จะมาไหมนะ

เขาพยายามสลัดความคิดนั้นออกไป

แต่ภาพของเธอยังอยู่ อยู่ตรงที่นั่งของคนดู ใต้ท้องฟ้าที่เขากำลังจะบินผ่าน

จักราวุธเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนดึงสายตากลับมาที่มาตรวัด

“Falcon flight, contact Don Mueang tower.”

เครื่องทั้งสองเริ่มลดระดับ

เมืองค่อย ๆ ปรากฏขึ้นเบื้องล่าง

ถนน...

อาคาร...

ชีวิตของผู้คน...

สนามบินดอนเมืองอยู่ตรงหน้า

“Falcon One, cleared to land.”

เครื่องลำหน้าลงก่อน

“Falcon Two, cleared to land.”

จักราวุธปรับแนวเครื่อง รันเวย์ขยายใหญ่ขึ้นในสายตา

ล้อแตะพื้น

เสียงยาง๱ั๣๵ั๱รันเวย์ดังแ๵่๭ เครื่องชะลอความเร็ว

ก่อนเลี้ยวออกจากทางวิ่ง

--------------------

ลานจอดของดอนเมืองยังเงียบสงบ เครื่องจากหลายประเทศเริ่มทยอยจอดเรียง สนามบินแห่งนี้ กำลังกลายเป็๲เวที

F-16 ของเขาหยุดนิ่ง เครื่องยนต์ค่อย ๆ ดับ ความเงียบกลับมาอีกครั้ง

จักราวุธปลดหมวกบิน มองไปยังรันเวย์ยาวตรงหน้า

อีกไม่นาน

เครื่องบินลำนี้จะกลับขึ้นไปบนฟ้าอีกครั้ง

ไม่ใช่เพื่อการฝึก ไม่ใช่เพื่อภารกิจ

แต่เพื่อให้ผู้คนบนพื้นดิน เงยหน้ามองมัน

สำหรับนักบินรบ

สิ่งที่ยากที่สุด ไม่ใช่การบินให้ยาก

แต่คือการทำให้ทุกอย่าง ดูเหมือนง่ายดาย

และในวันนั้น

จะมีใครบางคนเงยหน้ามองขึ้นมา

โดยไม่รู้ว่า…

คนที่อยู่บนฟ้า

คือคนที่นั่งอยู่ในห้องเรียนของเธอ