จำเลยเถื่อน_End

        รถยนต์วิ่งเข้ามาชะลอจอด และดับเครื่องสนิทลงที่โกดังเก็บของ ทุกคนที่นั่งมาภายในรถ ต่างพากันก้าวลงจากรถ ซึ่งนั้นก็รวมถึงณัฐวลัญช์ด้วยเหมือนกัน ณัฐวลัญช์มองสังเกตไปรอบๆ บริเวณโกดังเก็บของก็สังเกตเห็นว่ามีห้องที่ปิดล็อกกุญแจประตูหน้าห้องไว้สองห้อง

        “มานี่!!!!”

        ยังไม่ทันที่ณัฐวลัญช์จะทันได้คิดอะไร อัศม์เดชก็ยื่นมือใหญ่ราวกับคีบเหล็กมาจับแขนเรียวเอาไว้แน่น และดึงลากจูงพาเดินตรงไปยังห้องห้องหนึ่ง คนของอัศม์เดชก็รู้งานรีบใช้กุญแจเปิดประตูห้องนั้นเข้าไป โดยไม่ต้องให้อัศม์เดชสั่ง

        “ลัน ลัน ลันช่วยด้วย”

        เมื่อประตูห้องเปิดออกคนที่อยู่ภายในห้อง ที่ถูกมัดมือมัดเท้านั่งอยู่ตรงกลางห้อง เห็นณัฐวลัญช์และคนอื่นๆ เดินเข้ามาภายในห้อง ก็เบิกตากว้างอย่างดีใจ และร้องตะโกนขอความช่วยเหลือจากณัฐวลัญช์ทันที อย่างไม่รอช้า

        “ฤดี ฤดีเป็นไงบ้าง? เจ็บตรงไหนไหม?”

        ณัฐวลัญช์ถลาจะเข้าไปหานาถฤดี พร้อมกับร้องถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใยญาติผู้น้อง แต่ก็ถูกคนตัวโตฉุดดึงแขนเรียว ทั้งยังใช้มือใหญ่อีกข้างเหนี่ยวรั้งเอวบางเอาไว้ด้วย ไม่ยอมให้เข้าไปหาได้ง่ายๆ

        “คุณเดฟ คุณเดฟขา ได้โปรดเถอะนะคะ อย่าได้ทำอะไรฤดีเลย ฉันก็ชดใช้ให้คุณไปบ้างแล้ว คุณก็กรุณาพวกเราบ้างเถอะนะคะ อย่าทำอะไรร้ายแรงกันเลยนะคะ ขอร้องนะคะ”

        ณัฐวลัญช์เงยหน้าขอร้องอ้อนวอนอัศม์เดช น้ำตาก็ไหลพรากๆ ลงมาอาบสองข้างแก้มอย่างน่าสงสาร

        “คิดว่าแค่นี้จะทำให้ฉันหายแค้นอย่างนั้นหรือณัฐวลัญช์!! ไม่มีทางหรอก!!.... นาถฤดีและไอ้กิติวัตรจะต้องชดใช้สิ่งที่ทำไว้กับน้องสาวของฉัน จะต้องรับโทษที่ฉันจะยื่นให้พวกมัน”

        อัศม์เดชตะคอกใส่ณัฐวลัญช์เสียงดัง ด้วยอารมณ์คุกรุ่นด้วยเปลวไฟแห่งความอาฆาตพยาบาท ที่ไม่จางหายเลยสักเสี้ยวเดียว

        “คุณมันคนใจร้าย จะแก้แค้นไปถึงเมื่อไรคุณถึงจะพอใจ หนี้แค้นที่คุณมีถึงจะจบจะสิ้นกันสักที”

        ณัฐวลัญช์ใช้มือเรียวทั้งสองข้างผลักอกแกร่งของคนตัวโตแรงๆ พร้อมกับพยายามดิ้นรนขัดขืนออกจากอ้อมแขนแกร่ง ที่เขาใช้แขนแกร่งเหนี่ยวรั้งเธอเอาไว้หลวมๆ เพราะเขาเห็นว่าคนตัวเล็กหยุดดื้อดึงที่จะเข้าไปหานาถฤดีแล้ว

        ณัฐวลัญช์ดิ้นรนออกจากอ้อมแขนแกร่งได้ ร่างบางเซถอยหลังไปปะทะกับเข้ากับผนังห้องอย่างจัง เธอรู้สึกเวียนศีรษะและรู้สึกปวดตุบๆ หน่วงๆ ที่ท้อง จนต้องหยีตาลง

        “โอ๊ะ โอ๊ยยย!!....”

        ณัฐวลัญช์ส่งเสียงร้องด้วยความรู้สึกเจ็บปวดออกมาเบาๆ พร้อมกับทั้งร่างบางก็ค่อยๆ ทรุดตัวลุกไปกองอยู่กับพื้นห้องช้าๆ

        “ลัน ลันเป็นอะไร? ลัน!!”

        อัศม์เดชเห็นลัญษณะอาการของณัฐวลัญช์เป็นเช่นนั้น ก็ตกใจจนลืมสองคนที่จับมาไปชั่วขณะ เขารีบเดินเข้ามาย่อตัวลงไปนั่งยองๆ ใกล้กับณัฐวลัญช์ พร้อมกับใช้สายตาสำรวจร่างบาง ว่ามีตรงไหนที่บาดเจ็บจนทำให้ร้องออกมา และสายตาก็พลันไปสะดุดกับเลือดสีแดงที่ค่อยๆ ไหลออกมาจากจุดกึ่งกลางร่างกายของณัฐวลัญช์

        “เลือด!!!!”

        อัศม์เดชสีหน้าซีดเผือด ซึ่งณัฐวลัญช์ก็ทั้งปวดท้องและก็ทั้งตกใจไม่แพ้กัน ยกมือเรียวเล็กขึ้นมากุมท้องตัวเอง อย่างไม่รู้จะทำอะไรดีในตอนนี้

        “อลงกรณ์!! ให้คนเอารถออก ฉันจะพาลันไปหาหมอ”

        อัศม์เดชไม่สนใจใครอีกแล้วในตอนนี้ นอกจากคนตัวเล็กตรงหน้า เขาเหมือนรู้สึกสังหรณ์ใจอะไรบางอย่างขึ้นมา จนให้รู้สึกหวั่นๆ ใจยังไงชอบกล

        อัศม์เดชช้อนร่างบางของณัฐวลัญช์ขึ้นมาอุ้ม ลุกขึ้นก้าวเดินอย่างเร็วไวออกจากห้องนั้น พาณัฐวลัญช์ขึ้นไปนั่งที่เบาะหลังของรถยนต์ที่ใช้นั่งมาก่อนหน้านี้ แล้วในเวลาไม่ช้าไม่นาน รถยนต์ก็ขับพุ่งทะยานออกไปจากตรงนั้นอย่างไม่รอช้า โดยมุ่งตรงไปยังโรงพยาบาลตามความต้องการของอัศม์เดช

๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘