“แต่ว่า...คืนนี้พวกเราจะพักที่ไหนเ้าคะ” นั้นสิ นอนไหนละ เื่นอนไม่เท่าไหร่กินข้าวที่ไหนดีเ้าคะ ข้ายังคงยึดถือคำที่ว่า กองทัพต้องเดินด้วยท้องเสมอนะ
“เรายังพอมีเงินก่อนแม่เ้าจะฟื้นเราคงต้องนอนพักในโรงเตี๊ยม ไปก่อนนะลูกส่วนเื่อาหารเราคงต้องกินในโรงเตี๊ยมหรือร้านแถวๆ นี้ ไปก่อนนะจินเออร์”
“ได้เ้าค่าา"อืออ ข้าดีใจจนแทบะโ อย่างน้อยก็ได้นอนพักดีๆ สักคืนสองคืนละว่ะ
“งั้นเ้ารอพ่อที่นี้เดี๋ยวพ่อจะออกไปโรงรับฝากเงิน เบิกเงินมาจ่ายค่ายากับค่าที่พักของพวกเรา”
“ได้เ้าค่ะข้าจะเป็เด็กดี ไม่ดื้อ อยู่เฝ้าท่านแม่เองเ้าค่ะ”
“ได้เดี๋ยวพ่อกลับมานะจินเออร์”
“เ้าค่าาาอย่าลืมซื้อขนมมาฝากจินเออร์นะเ้าคะ ข้าหิวมากๆ เลย”
คล้อยหลังท่านพ่อไปไม่นานท่านแม่ก็ฟื้นขึ้นมา ข้ามองดูรูปร่างของท่านแม่ แม้จะอายุไม่มากแต่จากการตรากตรำทำงานหนักทุกวัน
ทั้งท่านพ่อและท่านแม่ต่างมีผิวที่หยาบ กร้านแดด ริ้วรอยที่เกิดก่อนวัยนั้นอีก ไม่เป็ไรนะเ้าคะข้าสัญญาว่าพวกท่านต้องสุขสบายขึ้นกว่านี้แน่นอน
“ท่านแม่ฟื้นแล้วหรือเ้าคะ”
“อืมม แม่ฟื้นแล้วตอนนี้เราอยู่ที่ไหนหรือจินเออร์”
“โรงหมอเ้าค่ะท่านแม่กำลังป่วย ท่านพ่อจึงพาพวกเรามาโรงหมอเพื่อรักษาเ้าค่ะ”
“งั้นหรือ ดีจริงๆท่านปู่ท่านย่ายอมให้เงินมารักษาแม่ด้วย ดีจริงๆ” ท่านแม่…ท่านคิดผิดเ้าค่าาาข้าอยากะโออกไป แต่เดี๋ยวจะโดนท่านแม่ดุ
“ท่านแม่เ้าคะ”ข้าเอ่ยเรียกท่านแม่ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย จากนั้นท่านแม่ก็หันมามองหน้าข้า
“ว่าอย่างไรหรือจินเออร์”
“ท่านย่าไม่ได้ให้เงินมาเ้าคะ....แต่ท่านพ่อตัดขาดกับตระกูลแล้วเ้าคะ”
“ห๊ะเ้าว่าอย่างไรนะจินเออร์ มันมิใช่เื่ที่ควรนำมาล้อเล่น ลูกรู้หรือไม่ย้ำให้แม่ฟังอีกทีได้หรือไม่”
“ท่านพ่อตัดขาดจากตระกูลแล้วเ้าค่ะ"ท่านฟังชัดๆ นะเ้าคะท่านแม่ ท่านอย่าเป็ลมไปก่อนนะเ้าคะ
“ดีๆ ดีจริงๆ อึกอืออ จินเออร์ พวกเราเป็อิสระละหรือ” อ้าววว ท่านแม่ร้องไห้เพราะดีใจเฉยเลย
“เ้าค่ะท่านแม่พวกเราไม่ต้องอยู่ในบ้านนั้นอีกต่อไปแล้ว” ข้าค่อยๆเดินเข้าไปกอดปลอบท่านแม่ให้หยุดร้องไห้
ท่านแม่กอดข้าร้องไห้อย่างดีใจก็แน่ละ ถึงท่านแม่จะกตัญญูแค่ไหนแต่ถ้าต้องทนเห็นข้าโดนรังเกียจและใช้งานอย่างข้ารับใช้ ก็ทนไม่ได้แน่นอน
“อืม แย่จริงเชียวแม่นี่ร้องไห้เหมือนเด็กไปได้ แล้วพ่อของเ้าละไปไหน”หลังจากที่ท่านแม่ตั้งสติได้ก็พยายามเช็ดน้ำตาออกไปและถามหาท่านพ่อ
“ท่านพ่อไปเบิกเงินมาจ่ายค่ารักษาเ้าค่ะท่านแม่”
“แพงหรือไม่”
“สองตำลึงเงินเ้าค่ะ”
“เ้าว่าอะไรนะทำไมถึงแพงอย่างนั้นละจินเออร์” ท่านแม่ใจนหน้าซีดคล้ายจะสลบไปอีกรอบ
แต่ท่านแม่ ท่านลืมหรือเรามีเงินแล้วนะเ้าคะ ท่านจะมาใแรงขนาดนี้ไม่ได้
“รวมค่าที่พักค่ายาของท่านแม่และข้าด้วยเ้าค่ะ”
“หืม คงเป็เช่นนั้นเพราะโรงหมอแห่งนี้ แม่เคยได้ยินมาว่ามีความยุติธรรมต่อผู้ยากไร้”
“เ้าค่ะท่านแม่พักผ่อนต่อดีหรือไม่เ้าคะ จะได้หายไวๆ”
“ได้ๆแม่เชื่อฟังเ้า”หลินเหมยเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มบางเบาที่เกิดขึ้นจากความสบายใจในรอบหลายปีมานี้
“ข้าจะนั่งตรงนี้ที่นี้ นิ่งๆ ไม่ไปไหนเลยเ้าคะ” ข้ารีบตอบออกไป
“จินเออร์พ่อกลับมาแล้ว ส่วนนี่ขนมของเ้า แต่ทานข้าวก่อนนะลูก พ่อซื้อข้าวมาให้เ้า”
“ท่านพ่อขอบคุณเ้าค่ะ ข้ารักท่านพ่อมากๆ เลย”
“เ้านี่นะ...”เ้านี่น่ะ ประจบเก่งจริงเชียวใช่มั้ยละท่านพ่อ อิอิ
“ท่านพ่อทานหรือยังเ้าคะ”ก่อนที่ข้าจะกินก็หันไปถามท่านพ่อก่อน
“ทานแล้วๆ เ้าทานเลยแล้วนี่แม่ของเ้าฟื้นหรือยัง พ่อซื้อโจ๊กมาด้วยเผื่อแม่ของเ้าฟื้นจะได้กินของดีๆ บำรุงร่างกายแม่เ้า”ซานหลงเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มที่กว้างมาก มากเสียจนหากคนอื่นมาเห็นคงคิดว่ามีเื่ดีๆ เกิดขึ้นเป็แน่
“ฟื้นแล้วเ้าค่ะท่านพ่อแต่ดูเหมือนยังเพลียอยู่ ท่านแม่เลยทานยาแล้วหลับไปแล้วเ้าค่ะ”
“แล้วแม่ของเ้ารู้เื่หมดแล้ว”
“เ้าค่ะข้าเล่าให้ฟังหมดเลย ท่านแม่ดูคล้ายจะดีใจนะเ้าคะ”ข้าพูดไปพลางสังเกตสีหน้าของท่านพ่อไปพลาง
“อืมเช่นนั้นก็ดีแล้ว”
“งั้นเดี๋ยวเ้ากินเสร็จเราไปโรงเตี๊ยมกันเถอะพ่อจองห้องพักของโรงเตี๊ยมจินหู่ไว้แล้วลูกจะได้พักผ่อน”
“เ้าค่าาา ท่านพ่อ”
หลังจากที่ท่านแม่ออกจากโรงหมอในตัวอำเภอแล้วท่านพ่อก็ได้เช่าเกวียนวัวราคาคนละสามอีแปะ เพื่อที่จะนำท่านแม่และข้ากลับไปยังหมู่บ้านซ่านหยาง
ท่านพ่อบอกว่าหมู่บ้านนี้เป็หมู่บ้านของท่านแม่ ท่านแม่เคยอาศัยอยู่ที่นี้กับท่านตาท่านยายแต่หลังจากแต่งออกไปแล้วก็ไม่ได้กลับมาเยี่ยมบ้านเก่าอีกเลย
เนื่องจากท่านปู่ท่านย่าเห็นว่าระยะทางไปกลับมันไกลและต้องเสียเงินค่าเกวียนเพื่อที่จะไปกลับหลายอีแปะท่านแม่จึงไม่มีโอกาสได้กลับไปเยี่ยมบ้านเดิมตามธรรมเนียมสักครั้งเดียว
หลังจากท่านพ่อเล่าจบท่านแม่ก็เล่าต่อว่า เดิมทีท่านแม่อาศัยกับท่านตาท่านยายอยู่ท้ายหมู่บ้านติดกับป่าม่านหมอกซึ่งก็คือป่าเดียวกับที่ข้าและท่านพ่อไปหาสมุนไพรนั้นแหละ
ระหว่างการเดินทางข้าจึงขอให้ท่านแม่เล่า เหตุการณ์ต่างๆ รวมถึงประวัติศาสตร์ในยุคนี้ให้ฟัง
ว่ากันว่าป่าม่านหมอกกินอาณาเขตพื้นที่ป่า ตรงกลางระหว่าง แคว้น ทั้งสี่อันได้แก่ ทิศเหนือแคว้นโจวชิง ทิศใต้แคว้นจ้าวฉิน ทิศตะวันตกแคว้นต้าเฉียง และแคว้นชิงโหรวทางด้านทิศตะวันออกโดยได้รับการคุ้มครองจากสัตว์เทพทั้ง 4
อีกทั้งทิศใต้ ที่ข้าอาศัยอยู่ เป็ทิศประจำของสัตว์เทพอย่างหงส์เพลิง หรือจูเชวี่ย
ทิศเหนือ ได้รับความคุ้มครองจากเต่าดำ หรือเสวียนอู่
ส่วนแคว้นทิศตะวันตก คือ เสือขาวหรือไป๋หู่
และแคว้นทิศตะวันออก คือ ัฟ้า หรือชิงหลง นั้นเอง
มีหลายสิ่งที่ทำให้ข้าแปลกใจบนโลกอดีตแต่คงไม่มากเท่า…จริงๆ แล้วในยุคนี้ มีกำลังภายใน ข้าอยากจะกรีดร้องออกมา แต่ท่านแม่เล่าว่าเพราะชาวบ้านแถบนี้ยากจนมาก
เมื่อเทียบกับชาวบ้านแถบอื่นๆจึงไม่มีเงินพอค่ายาบำรุงปราณ กำลังภายใน ต่างๆ จึงไม่ค่อยเห็นชาวบ้านธรรมดาๆอย่างพวกเรามีพลังภายในมากนัก
แต่ช่างมันก่อนละกัน ตอนนี้เื่ปากท้องสำคัญที่สุดเมื่อมาถึงหมู่บ้านซ่านย่าง ชาวบ้านต่างออกมามุงดูเกวียนที่กำลังบังคับเข้าไป
“ตาเฒ่าออกไปดูสิใครมาหน้าบ้าน”
“เออๆ เ้าไม่ออกไปล่ะ”
“ข้ากำลังเก็บผักเ้าออกไปหน่อย มัวแต่นั่งพักอยู่ได้นานสองนาน”
“จ๊ะๆ ข้าไปเองยัยแก่”
“ท่านพ่อเ้าคะ ข้าหลินเออร์เองเ้าค่ะ”
“หลินเออร์หลินเออร์เ้าจริงๆ หรือ ยัยแก่ มาเร็วๆ มาหน้าบ้าน”ท่านตาะโเรียกท่านยายเสียงดังไปถึงหลังบ้าน
“เสียงดังโวยวายอะไรตาเฒ่าแล้วเรียกข้ามามีอะไร”
“เ้าก็ลองเงยหน้ามองไปรอบๆดูสิ”
“ท่านแม่เ้าขา อึกอืออ” ท่านแม่เดินเข้าไปกอดท่านยาย
“จะ…เ้าเองหรือหลินเออร์ บุตรของแม่” ท่านยายพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“เ้าค่ะท่านแม่ ส่วนนี่จินเออร์และสามีของข้า เ้าค่ะ”
“ข้าน้อยซานหลงขอรับท่านพ่อตาท่านแม่ยาย ขออภัยที่ข้าอกตัญญูเถอะขอรับ”ท่านพ่อคุกเข่าลงไปตรงหน้าท่านตาท่านยาย
“ไม่เป็ไรๆ ลุกขึ้นเถอะ”
“จินเออร์คารวะท่านตาท่านยายสิลูก”
“ท่านตาจินเออร์คารวะเ้าค่ะ/ท่านยายจินเออร์คารวะท่านยายเ้าค่ะ”
“ดีๆ จินเออร์โตแล้วหรือนี่”
“แล้วทำไมขนอะไรกันมาเยอะแยะมีปัญหาอะไรหรือเปล่า”
“เอ่อคือ...ท่านพ่อท่านแม่เ้าคะข้าขอย้ายกลับมาอยู่ที่นี่ได้หรือไม่”
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะพ่อกับแม่ไม่เคยคิดว่าเ้าจะเป็คนนอก เ้าคือบุตรสาวของพวกข้า ไปๆเข้าไปข้างในกันเถอะ กินน้ำกินท่าเสียก่อน”
“เ้าค่ะ/ขอรับ/เ้าค่า”
หลังจากที่ครอบครัวของจินเออร์ได้เข้าไปในบ้านแล้วเหล่าชาวบ้านที่มุงดุเหตุการณ์ต่างก็ได้หายไป พร้อมที่จะไปกระจายข่าวเล่าลือเล่าอ้างต่างๆ
อย่างการที่บุตรสาวบ้านเป่ยโดนตระกูลฝั่งสามีตัดขาด จึงได้หอบบุตรกลับบ้านเก่าส่วนผู้ที่ถูกกล่าวถึงกับไม่ได้สนใจใดๆ ยังคงเข้ามาออดอ้อนบิดามารดาต่อไป
“ท่านพ่อตาท่านแม่ยายขอรับข้ามีเื่ขอร้องพวกท่าน” ท่านพ่อว่าแล้วลงไปคุกเข่าอีกรอบ คุกเข่าเก่งจริงๆเลยท่านพ่อ
“ว่าอย่างไรหรืออาซาน”
“ตอนนี้ข้าและครอบครัวตัดออกจากตระกูลเจียแล้วขอรับ”
“ห๊ะ เ้าว่าอย่างไรนะ”
“ขอรับข้าจึงอยากรบกวนพวกท่าน ขอเป็บุตรหลานบ้านเป่ย ตายก็เป็ผีตระกูลเป่ยโปรดเมตตาข้าด้วย”
“โถ่ อาหลินบุตรแม่ได้ๆ ต่อไปนี้พวกเ้า ทั้งหมดคือบุตรหลานตระกูลเป่ย เป่ยซาน เป่ยหลิน แล้วก็ยัยหนูเป่ยจิน”
“ขอขอบพระคุณท่านพ่อท่านแม่ขอรับ/ขอบพระคุณท่านแม่ท่านแม่เ้าค่ะ”
“ข้าด้วยๆขอบพระคุณท่านตาท่านยายเ้าค่า หลานรักพวกท่านที่สุดเลย อิอิ” และแน่นอนงานประจบคืองานของข้า ฮี่ๆ
“ตอนนี้ก็ยามเซิน (15.00-16.59น.) แล้ว ไปๆ ยัยหนูหิวแล้วล่ะ เดี๋ยวยัยแก่คนนี้ไปทำอาหารมาให้ส่วนเื่อื่นๆ ไว้คุยกันทีหลังตาเฒ่า”
“ได้ๆ หลินเออร์ อาซานพวกเ้าไปพักผ่อนที่ห้องเก่าของอาหลินเถอะ”
“เ้าค่ะ ท่านพ่อท่านแม่เ้าคะเดี๋ยวข้าตามไปช่วยท่านนะเ้าคะ”
“ได้ๆ แล้วแต่เ้าเถอะ”
“ท่านตาท่านยายเ้าขาข้าหิวแล้วเ้าค่า” ข้าหิวมากๆ พวกท่านเลิกคุยกันก่อนเถอะ กว่าจะเดินทางมาถึง กว่าพวกท่านจะพูดคุยกันจบอือออ ท่านพ่อท่านแม่ ท่านตาท่านยายเ้าขาาาา
727
