วันถัดมา ที่ห้องซ้อม เรย์เริ่มสังเกตเห็นเหมือนกัน ระหว่างการซ้อม ซิก้ากับนิวดูเงียบลงผิดปกติ จนทุกคนผิดสังเกต เรย์เองก็เริ่มหนักใจ เธอไม่ใช่คนที่สนใจแต่เื่คู่จิ้นเธอมองเห็นเด็กสองคนที่พยายามด้วยกันมาตลอดหลายปี ซิก้ากับนิวคือเพื่อน คือคู่หูคือคนที่เติบโตมาด้วยกัน และตอนนี้อะไรบางอย่างกำลังทำให้เขาทั้งสองคนเปลี่ยนไป พอซ้อมเสร็จ ซิก้าเดินตามนิวออกมานอกห้อง
"เดี๋ยว"
นิวหยุดเดินและหันกลับมา
"มีอะไร"
"เมื่อคืนไปไหนมา? อย่าบอกนะว่าโกรธฉัน"
นิวชะงักและแกล้งหัวเราะกลบเกลื่อน
"เปล่าสักหน่อย"
"งั้นเป็อะไร...อย่าบอกว่าไม่ใช่ เพราะก้ารู้จักนิวดีนิวกำลังคิดอะไรอยู่งั้นเหรอ?"
นิวมองต่ำลงเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ
"แค่รู้สึกว่า...นิวไม่จำเป็สำหรับก้าแล้วก็เท่านั้น"
ซิก้านิ่งเพราะเขาเข้าใจความรู้สึกของนิวทั้งหมด
"ทุกคนอยากเจอนาย ไม่มีใครสนใจฉันเท่าไหร่ตอนนี้นายคงออกเดี่ยวได้ไม่ยาก อาจจะดีกว่าก็ได้นะถ้าแยกกัน"
มันเป็คำพูดที่ทำให้ซิก้ารู้สึกจุกมาก แค่ประเด็นเื่ปิงปิงกลับทำให้คู่ดูโอ้ของเขาน้อยใจจนมาขอถอนตัว ซิก้ารู้สึกเหมือนถูกชกเข้ากลางอก เพราะนี่เป็ครั้งแรก ที่นิวพูดอะไรแบบนี้ออกมา และเป็ครั้งแรกเช่นกัน ที่เขาเพิ่งรู้ว่า เพื่อนของเขากำลังรู้สึกโดดเดี่ยวขนาดไหน
“ถ้านิวอยากจะแยกวง ก้าก็ไม่ขัดอะไรนะ แต่มันต้องไม่ใช่เหตุผลนี้ถ้ารู้สึกว่ามันแย่ ก็พยายามให้มากขึ้นสิ สิ่งที่เราต้องทำคือดึงความเป็ นิวซิก้ากลับมาให้ได้ ไม่ใช่ท้อแท้และยอมแพ้ไป นิวที่ก้ารู้จักไม่ใช่คนแบบนั้นเลยไม่ว่าจะก่อนเดบิ้วต์ หรือตอนนี้”
นิวนิ่งและคิดตาม แต่จนสุดท้ายเขาก็ไม่ได้บอกกับซิก้าว่าเมื่อคืนไปไหนมาอยู่ดีเขาทำแค่พยักหน้าและก็เดินกลับห้องไปส่วนเรย์ก็ได้แต่มองน้องอยู่ห่างๆอย่างเป็ห่วง เพราะตัวเธอเองคงไม่สามารถจัดการหรือแก้ไขความเข้าใจผิดของทั้งสองคนนี้ได้ นอกจากตัวพวกเขาเอง
หนึ่งเดือนหลังจากนั้นก็ถึงเวลาปล่อยเพลงใหม่ของเรย์ซึ่งเธอเลือกปล่อยDemo Version ออกมาให้แฟนฟังแก้เหงาเสียก่อน ชื่อเพลงว่า “อย่า ร.”เนื้อหาของเพลงฟังแล้วสมกับเป็เรย์ จิกกัด โนสนโนแคร์ ่แรกของเพลงดำเนินไปตามปกติ เป็เพลงป๊อปร็อกจังหวะหนักแน่น เล่าเื่ของคนที่เหนื่อยกับการเห็นใครบางคน ชอบเข้าไปยุ่งกับสิ่งที่เป็ของคนอื่น แต่พอถึงท่อนฮุคมันกลับทำให้ทุกคนต้องสะอึกเมื่อได้ฟัง
ชอบนักหรือไงคนมีเ้าของ หรือว่าเธอเป็พวกชอบรอ
เขาคงจะเห็นใจเธอในอีกชาติ..หน้าล่ะมั้ง
อย่า ร. อย่า ร. อย่า ร. รู้ตัวไว้อีหมีเน่านมแบน
ไม่มีวันที่เธอจะได้เขาไป ใช้ไม้ ใช้สาก ใช้แตงกวาไป
ดิ้นตายไปเสียเถอะ อี...ร. อี...ร.
และยิ่งเข้าท่อนแร๊ป ยิ่งทำให้คนฟังยิ่งสะดุด
“เห็นของคนอื่นแล้วมันอดใจไม่ไหวใช่ไหม
แสดงตัวทำเหมือนอยากได้เขาเต็มที่
ทำเป็ไม่รู้ ทำเป็ไม่เห็น
แต่สายตานายมันฟ้องทุกที
เขาไม่ใช่ของหาย เขาไม่ใช่ของดี
ไม่ต้องทำเหมือนตอนนี้กำลังเจอสมบัติพันปี
นังผีหมี ไม่ต้องคอยหลอกล่อ
ไม่มีใครหลงกลหล่อนหรอก คุณดอกไม้.......”
แฟนคลับที่ได้ฟังต่างพากันแตกตื่น เพราะนี่เป็เพลงแรกในรอบหลายเดือนที่เรย์แต่งเองทั้งหมดทุกคนต่างสงสัยว่าคนที่เรย์พูดถึงนั้นเป็ใคร ไม่มีใครเดาได้ หรือเดาถูกมีเพียงคนเดียวที่รู้นั้นคือ “ปิงปิง”
ด้านปิงปิงเองก็ได้ฟังเพลงนี้เช่นกันเขารู้ได้ทันทีว่าเรย์หมายถึงตนที่กำลังสนใจซิก้าอยู่ในตอนนี้และทั้งท่อนแร็ปและท่อนฮุค ต่างใช้คำค่อนข้างหยาบในการพูดถึงตัวเองจึงทำให้ปิงปิงโมโหแบบสุดขีด และอาละวาดในห้องพักเสียงดัง
“พอแล้วปิง..เดี๋ยวข้างห้องก็โทรแจ้งนิติหรอก”
พี่เป้ผู้จัดการส่วนตัว พยายามปรามไม่ให้ปิงปิงส่งเสียงดัง
“มันด่าปิงนะพี่เป้ มันจะให้ปิงใช้ไม้ ใช้สาก ใช้แตงกวา อ่ะนิมันหยาบคายมากนะ...อีเรย์...มึงกล้ากับกูมากเกินไปแล้ว”
เป้มองดูปิงที่โวยวายลั่นห้องด้วยความเหนื่อยใจก่อนจะเดินเข้าไปจับไหล่เขาเบาๆ
“ชอบเขาขนาดนั้นเลยเหรอ ซิก้าน่ะ”
ความใจเย็นกับคำพูดนุ่มๆของเป้ ทำให้ปิงเริ่มเงียบลงเขานั่งลงและสงบสติอารมณ์
“ก็.....ชอบอยู่นะ”
ปิงเหลือบมองเป้หลายครั้ง เพราะไม่อยากจะบอกไปตรงๆว่าชอบอาจเพราะความเกรงใจ หรือแคร์ผู้จัดการ ที่อยู่ด้วยกันมาตลอดหลายปีก็เป็ได้
เป้เริ่มนวดไหล่ปิงปิงเบาๆค่อยๆเอาปลายนิ้วโป้งลูบไล้ไปที่แก้มสีชมพูอ่อนของเขา
“อย่าใส่ใจกับเื่แบบนั้นเลย มันก็เป็แค่เพลงที่ทำตามกระแสทั่วไปยัยเรย์นั่นอาจไม่ได้หมายถึงปิงก็ได้ เพราะอย่างปิงน่ะไม่จำเป็ต้องใช้สากหรือแตงกวาหรอก”
หลังจากนั้นผู้จัดการก็เริ่มทำให้ปิงปิงผ่อนคลายค่อยๆนวดทุกส่วนของร่างกาย จากคอไปไหล่มาที่อกจนไปถึงขา
“ไหวรึเปล่า พรุ่งนี้มีงานเช้านะ?”
คำถามของเป้ทำให้ปิงปิงคิดหนัก แต่ถึงตอนนี้แล้วคงจะไม่ไหวไม่ได้เขาจึงลุกขึ้นและถอดเสื้อออก
“ปิงไหว...พี่เป้ล่ะ..ไหวรึเปล่า”
เป้ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะผลักปิงปิงลงเขาเอามือล้วงเข้าไปในกางเกงและหยิบไมค์ของปิงปิงออกมา ขึ้นลง ขึ้นลงเขาถูไมค์ด้ามใหญ่นั้นไปมาหลายครั้ง ปิงปิงเริ่มกัดริมฝีปากก่อนจะดึงเขาลงมาจูบอย่างดูดดื่ม ไม่ว่าส่วนไหนที่ปากของเป้ััปิงจะร้องครวญครางออกมาทุกครั้ง
“อย่าทำเสียงแบบนี้ได้มั้ย....”
“ก็อย่าทำให้เสียวนักสิ”
เสื้อผ้าค่อยๆร่วงลงพื้นทีละชิ้น ทีละชิ้นแผ่นหลังของปิงปิงช่างขาวนวลราวกับผู้หญิงก็ไม่ปาน ผิวละเอียดและนุ่มทำให้เป้ไม่หยุดลูบไล้
“เลิกเลียได้แล้ว..ทำอย่างอื่นบ้างสิ”
เป้ยกปิงปิงขึ้นกดคอเขาลงเล็กน้อยก่อนจะเริ่มแสดงความเป็ชายให้เขาต้องโอดครวญปิงปิงกำผ้าปูที่นอนแน่น ความรู้สึกมันฟู่ฟ่าเกินห้ามใจ ในขณะที่เป้กำลังดันปิงปิงไปมาอยู่เขาก็ยังใช้ลิ้นเลียส่วนอื่นๆของร่างกายไปด้วย โดยเฉพาะที่ใบหูมันทำให้ปิงต้องร้องเสียงดังออกมา
“อ่าห์....พี่เป้....โอ๊ย...โอ๊ย”
ไม่นานนักเสียงร้องของปิงปิงก็ยาวขึ้น
โอ้วววววววววววววววว
ค่ำคืนนี้ผ่านไป อารมณ์ฉุนเฉียวของปิงปิง ถูกเป้ปัดเป่าจนหายหมดเกลี้ยงเขากลับมาอารมณ์ดีอีกครั้งหลังอาบน้ำเสร็จ ทั้งคู่นอนกอดกันเหมือนคู่รักทั่วไป แต่ทว่า....พวกเขาไม่ใช่คนรักกัน
ฝั่งของเรย์หลังจากปล่อยเพลงออกมาแล้วก็ตั้งตาตั้งตาอยู่บนโต๊ะทำหน้าเครียดเหมือนมีเื่อะไรเอวาจึงเดินเข้ามาถาม
“กระแสไม่ดีเหรอ ไม่น่ารีบปล่อยเลยนะ น่าจะรอตัวเต็มก่อน”
เรย์หันกลับมามองเล็กน้อย
“ถ้าหมายถึงเพลงน่ะ คนชมเพียบเลย คนด่าก็เพียบเหมือนกันก็ไม่ต่างจากเพลงก่อนๆหรอก”
“แล้วทำหน้าเครียดทำไม?”
เรย์กำลังจะอ้าปากตอบแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าถ้าพูดเื่นิวซิก้าอีกคงโดนเอวาโกรธเป็แน่เธอจึงเฉไฉไปเื่อื่น
“เอวา...ทำไมกลับดึกจัง ไปไหนมา”
เหมือนมีบางอย่างสะกิดใจทำให้เรย์ถามเื่นี้ขึ้นเพราะปกติเธอไม่เคยกลับบ้านทีหลังเรย์เลย
“แวะไปหาพ่อกับแม่น่ะ นั่งดูซีรีส์เกาหลีกับแม่นานไปหน่อย”
“ซีรีส์เหรอ....เื่อะไร?”
เอวาทำหน้านิ่งไม่ตอบและเดินเข้าครัวไป มันทำให้เรย์เริ่มสงสัย
“เื่อะไรก็ไม่รู้จำไม่ได้ ชื่อภาษาอังกฤษอ่ะแต่นางเอกหน้าคุ้นมากเลยนะ เหมือนเล่นมาหลายเื่”
เธอพยายามกลบเกลื่อน แต่เรย์ก็ยังสงสัย อย่างน้อยก็น่าจะจำชื่อเื่ได้จะบอกว่าไม่รู้ ฟังแล้วมันดูไม่สมเหตุสมผล เพราะเอวาไม่เคยเป็แบบนี้หรืออาจเป็เพราะว่า่นี้ เธอมัวแต่ยุ่งเื่สองหนุ่มนั้นมากเกินไปทำให้ลืมใส่ใจเอวา
7K
