ศีลเสมอกัน(Ambivert)

“ปฏิทิน”

ทั้งคู่หันไปมองตามเสียง “แม่!!”

แม่ใหญ่ศรีเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าลูกชายและเพื่อนของลูกชาย

“…”

“…”

“หลังจากนี้ แม่ว่าต้าร์ไม่ต้องมานอนกับปฏิทินอีกนะ”

“…”

“ปฏิทิน เขาชอบอยู่คนเดียวมากกว่า”

“…”

“ต้าร์เข้าใจใช่ไหมลูก” แม่พูด

“…” ต้าร์หันไปมองหน้าปฏิทิน

“…” ปฏิทินเงียบ

ต้าร์พอจะรู้คำตอบ เพราะปฏิทินก็บอกว่ารำคาญเขาอยู่แล้ว

“ครับแม่”

ต้าร์หันไปมองหน้าปฏิทิน “ผมจะไม่มานอนกับปฏิทินอีก”

“…”

แล้วหันกลับมาหาแม่ “มันดึกแล้ว งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ สวัสดีครับ” ต้าร์ยกมือไหว้ผู้ใหญ่ แล้วเดินออกไปจากครัว

มีแว็บนึงที่ปฏิทินจะยื่นมือไปรั้งต้าร์เอาไว้ แต่ก็ไม่ทัน เขาได้แต่มองตามแผ่นหลังของอีกฝ่าย

แม่ใหญ่ศรีหันมามองลูกชาย “ปฏิทินชอบต้าร์หรอ?”

“…”

.

.

เวลา 00:21 น.

ณ ห้องปฏิทิน

เ๽้าของห้องนั่งมองหน้าจอโทรศัพท์ราว ๆ 1 ชั่วโมงที่หน้าจอแชต

แชต

วันนี้ เวลา 18:20 น.

ต้าร์ :เพิ่งเลิกงาน ขอเปลี่ยนชุดแป๊บ

ต้าร์ : กูมีของขวัญวันเกิดให้มึงด้วย

จบแชต

(เงียบไปเลย ไม่ส่งมาบอกฝันดี หรือฝันถึงเหมือนทุกครั้ง)

ปฏิทินหันมามองกล่องของขวัญ 3 กล่องที่วางบนเตียง มีของเกม อั๋น และต้าร์ เขาหยิบของต้าร์ขึ้นมาแกะ

เปิดออกมาเป็๲นาฬิกาทราย ด้านหัวและท้ายเป็๲ฝาทำจากไม้ ด้านหัวมีสติ๊กเกอร์รูปดาวสีเหลืองสะท้อนแสง และด้านข้างสลักด้วยคำว่า Happy birthday to Patitin

ภายในกล่องยังมีกระดาษโน๊ตเขียนมาด้วย

‘Happy birthday นะเว้ย ขอให้มึงสมหวังในทุก ๆ อย่าง ยิ้มของมึงมันน่ารักมาก กูชอบ ดังนั้นมึงต้องยิ้มเยอะ ๆ

กูมีเ๹ื่๪๫อยากสารภาพกับมึงว่ะ กูไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเป็๞ยังไงต่อ แต่กูก็อยากบอกมึงอยู่ดี คือ กูชอบมึง ชอบแบบคนเป็๞แฟนกัน กูอยากจะขอจีบมึงแบบจริง ๆ จัง ๆ ได้ไหม ถ้ามึงตกลง ให้มึงยื่นมือซ้ายมาให้กู ก่อนที่ทรายในโหลฝั่งดาวจะไหลลงมาหมด แต่ถ้าไม่!! มึงก็แค่ปล่อยให้ทรายไหลลงจนหมด แล้วกูจะไปจัดการกับความรู้สึกของตัวกูเอง'

ปฏิทินหยิบนาฬิกาทรายขึ้นมาวางบนโต๊ะ เอาด้านมีสติกเกอร์ดาวคว่ำลง แล้วปล่อยทรายไหลลงมา

[ทรายไหลหมด ใช้เวลา 3 นาที]

ปฏิทินมองเม็ดทรายที่ค่อย ๆ ไหลลงมากองด้านล่าง สลับกับมองหน้าจอแชตของต้าร์

.

1 นาทีผ่านไป

.

.

2 นาทีผ่านไป

.

.

และทรายไหลลงมาใกล้จะหมด

แชต

ปฏิทิน : ฝันดีนะ

(อ่านแล้ว)

“อ่านไวมาก” ปฏิทินจ้องหน้าจอ ภายในใจเต้นตุบ ตุบ ลุ้นว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับมาว่ายังไง

ต้าร์ : อืม

“อืม…แค่เองนี้หรอ?” ปฏิทินนั่งคอตกอย่างผิดหวัง

.

.

เช้าวันต่อมา วันเสาร์

เกมชวนอั๋นไปดูหนังในเมือง และไปทานข้าวมื้อแรกด้วยกัน ในสถานะคนคุย

.

.

ณ บ้านปฏิทิน

เวลา 13:26 น.

ปฏิทินนั่งแปลนิยายเช่นทุกวัน แต่วันนี้รู้สึกเงียบ จนไม่ชิน เพราะปกติวันหยุดแบบนี้ ต้าร์จะมาอยู่และนอนค้างกับเขา

ปฏิทินหยิบโทรศัพท์มาเปิดแชต ก็ไร้วี่แววที่อีกฝ่ายจะทักมา

(ไม่ชินเลยแฮะ…ปกติต้องมีเสียงมึงมาคอยรบกวนสมาธิตอนกูทำงาน…แต่ก็ดีแล้วหนิ เรามันชอบความสงบ เฮ้อ…แต่มันเงียบเกินไป…) ปฏิทินทะเลาะกับตัวเองในใจ

.

.

เวลา 21:12 น.

ปฏิทินนั่งมองโหลนาฬิกาทรายที่อีกฝ่ายให้ในวันเกิด แล้วข้อความในกระดาษโน๊ตก็ฉายขึ้นมาอีกครั้ง

‘กูชอบมึง ชอบแบบคนเป็๲แฟนกัน กูอยากจะขอจีบมึงแบบจริง ๆ จัง ๆ ได้ไหม ถ้ามึงตกลง ให้มึงยื่นมือซ้ายมาให้กู ก่อนที่ทรายในโหลฝั่งดาวจะไหลลงมาหมด แต่ถ้าไม่!! มึงก็แค่ปล่อยให้ทรายไหลลงจนหมด แล้วกูจะไปจัดการกับความรู้สึกของตัวกูเอง'

ปฏิทินคิดวนเวียนเกี่ยวกับประโยคเหล่านี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเข้าไปในแชต

แชต

ปฏิทิน : พรุ่งนี้มาหากูหน่อย มีเ๱ื่๵๹จะคุยด้วย

(3 นาทีผ่านไป)

(อ่านแล้ว)

ต้าร์ : โทษที พรุ่งนี้กูไม่ว่าง

ปฏิทิน : พรุ่งนี้วันอาทิตย์ มึงไม่ว่างได้ไง

ต้าร์ : กูมีงานด่วน มึงมีอะไร คุยในนี้ได้เลย

ปฏิทิน : ไม่เป็๲ไร ค่อยคุยตอนที่มึงว่างแล้วกัน

(อ่านแล้ว)

ต้าร์ : อืม

.

.

วันต่อมา

เวลา 17:50 น.

ณ บ้านต้าร์

บรึ้น….เอี๊ยดดดด

ต้าร์จอดรถในโรงจอดรถบ้านตัวเอง และเห็นรถมอเตอร์ไซค์ของปฏิทินจอดไว้ก่อนอยู่แล้ว

“เฮ้อ…” ต้าร์ถอนหายใจออกมา ก่อนจะเปิดประตูเข้าบ้าน

แอ๊ด…

ทุกคนที่อยู่ในบ้าน ซึ่งกำลังเตรียมอาหารมื้อเย็นหันมามองต้าร์

ต้าร์และปฏิทินสบตากัน “…”

“อ้าวต้าร์ มาพอดีเลยลูก รีบไปอาบน้ำ จะได้มาทานข้าว วันนี้ปฏิทินมาทานด้วย” แม่ต้าร์พูดด้วยความดีใจ ที่วันนี้เพื่อนสนิทลูกชายมาทานข้าวด้วย

“ครับแม่” ต้าร์ตอบ แล้วเดินขึ้นห้องไป ปฏิทินมองตาม

.

.

30 นาทีผ่านไป

ต้าร์ลงมาจากบ้าน เห็นแม่ พ่อ และปฏิทินนั่งที่โต๊ะทานข้าวแล้ว เขาเดินมานั่งลงเก้าอี้ข้าง ๆ ปฏิทิน

“งั้นเริ่มทานกันเลยลูก” แม่บอกกับทุกคน

ทุกคนทานอาหาร โดยมีแม่ที่ชวนปฏิทินคุยตลอด ส่วนต้าร์และพ่อกลายเป็๞หมาหัวเน่าทันที

.

.

เวลา 19:52 น.

ณ ห้องนอนต้าร์

เ๽้าของห้องเดินนำหน้า และปฏิทินเดินตามเข้ามา พร้อมกับปิดประตูให้เรียบร้อย

ต้าร์หันหน้ากลับมามองปฏิทิน “มึงมีไรจะคุยกับกู”

“มึงโกรธกูหรอ?”

“โกรธเ๹ื่๪๫ ?” ต้าร์ตอบเสียงเรียบ

“ที่ไม่ให้มึงไปนอนด้วย”

“กูมีสิทธิโกรธด้วยหรอ นั่นมันบ้านของมึง มึงมีสิทธิไม่ให้กูนอนได้อยู่แล้ว”

“ทีเมื่อก่อน กูไล่มึงตั้งหลายรอบ ไม่เห็นมึงจะไป”

“บางทีความหน้าด้านของกูอาจจะหมดแล้ว”

“…”

“แค่นี้ใช่ไหมที่มึงจะคุยด้วย งั้นมึงกลับบ้านได้เลย”

“…นี่มึงกำลังไล่กูอยู่ใช่ไหม”

“…เปล่า…ก็มันจะดึกแล้ว เดี๋ยวอันตราย”

ปฏิทินไม่ตอบ แต่เลือกที่จะเปิดกระเป๋าสะพายข้างของตัวเอง แล้วหยิบนาฬิกาทรายที่ต้าร์ให้เป็๲ของขวัญออกมา

“…” ต้าร์ยืนนิ่งมอง

ปฏิทินนำนาฬิกาทรายไปวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียงของต้าร์ เอาด้านที่มีสติ๊กเกอร์คว่ำลง แล้วปล่อยให้ทรายไหลลงมากองด้านล่าง

ปฏิทินกลับมายืนประจันหน้ากับต้าร์

“กูมาให้คำตอบ”

“…”

ทั้งคู่สบตากัน ภาพที่เคยมีร่วมกันถูกฉายขึ้นมา

เม็ดทรายค่อย ๆ ไหลลงมา

‘มึงเก็บไปใช้กับคนที่มึงชอบนู้น!!ไม่ใช่มาใช้กับกู!!’ปฏิทินตะคอก

‘ก็กูชอบมึง!!’

‘อย่ามาพูดเล่น กูไม่ตลก!!’

‘กูพูดจริง!!คนที่กูอยากข้ามเส้นคำว่าเพื่อนมาตลอด ก็คือมึง!!!’

เหลือเพียง 10 วินาที ทรายในโหลจะไหลลงจนหมด

10

‘กูมีเ๱ื่๵๹อยากสารภาพกับมึง กูไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเป็๲ยังไงต่อ'

9

‘แต่กูก็อยากบอกมึงอยู่ดี’

8

คือ กูชอบมึง

7

ชอบแบบคนเป็๲แฟนกัน

6

กูอยากจะขอจีบมึงแบบจริง ๆ จัง ๆ ได้ไหม

5

ถ้ามึงตกลง ให้มึงยื่นมือซ้ายมาให้กู

4

ก่อนที่ทรายในโหลฝั่งดาวจะไหลลงมาหมด

3

แต่ถ้าไม่!!

2

มึงก็แค่ปล่อยให้ทรายไหลลงจนหมด 1

แล้วกูจะไปจัดการกับความรู้สึกของตัวกูเอง'

จนทรายเม็ดสุดท้ายไหลหมด ปฏิทินยังยืนนิ่งเหมือนเดิม

ต้าร์หลับตาลงด้วยความผิดหวัง น้ำตาแห่งความเ๯็๢ป๭๨ค่อย ๆ ไหลออกมา