บทที่ 8 วางแผนการจัดงานเลี้ยง
อ๋องหยางเหว่ยจิ๋นกลับมาที่ห้องส่วนตัวของเขาในวังใหญ่ใบหน้าของเขายังคงแฝงไปด้วยความเครียดที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง เขาหยุดยืนอยู่ที่ประตูก่อนที่จะหันไปพูดกับเซี่ยเหมยเมี่ยนที่ยืนอยู่ข้างๆ
“ท่านหญิงเซี่ย...” เสียงของอ๋องหยางเหว่ยจิ๋นดังขึ้นในความเงียบของห้อง“ข้ามีเื่สำคัญที่ต้องแจ้งให้ท่านทราบ”
เซี่ยเหมยเมี่ยนหันไปมองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย “ท่านมีเื่อันใด?” น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความไม่เข้าใจและความคาดหวัง
อ๋องหยางยืนนิ่งไปชั่วขณะเขามองไปที่ท้องฟ้าที่มองเห็นผ่านหน้าต่างห้องอย่างครุ่นคิดก่อนจะหันกลับมามองเซี่ยเหมยเมี่ยนด้วยท่าทางจริงจัง “ข้าได้ตัดสินใจจัดงานเลี้ยงใหญ่เพื่อเสริมสร้างความสัมพันธ์ระหว่างอาณาจักรของเราและอาณาจักรต่างๆที่มีความสัมพันธ์ทางการทูต รวมถึงอาณาจักรทางใต้และตะวันออก”
คำพูดของอ๋องหยางทำให้เซี่ยเหมยเมี่ยนใเล็กน้อยเธอก้าวไปข้างหน้าและถามด้วยความสงสัย “การจัดงานเลี้ยง?ทำไมถึงต้องจัดขึ้นในตอนนี้?”
อ๋องหยางเหว่ยจิ๋นหันไปมองเธออย่างจริงจัง “เหตุผลไม่ซับซ้อนท่านคงรู้ว่าอาณาจักรของเรากำลังเผชิญกับความตึงเครียดจากหลายด้านและการมีพันธมิตรที่แข็งแกร่งจะช่วยให้เราได้เปรียบในทางการเมืองหากเราไม่ทำเช่นนี้ เราอาจเสียโอกาสในการปกป้องอาณาจักรของเรา”
เซี่ยเหมยเมี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนที่จะถามต่อ “แล้วข้าจะต้องมีส่วนร่วมในงานนี้ด้วยหรือ?” เธอพยายามทำให้เสียงของตัวเองฟังดูเป็กลางที่สุดแม้ว่าภายในใจจะรู้สึกสงสัยและไม่มั่นใจ
อ๋องหยางเหว่ยจิ๋นยิ้มเล็กน้อย แต่สายตาของเขากลับเต็มไปด้วยความหนักแน่น “แน่นอน...การแสดงตัวของท่านในงานนี้จะส่งผลสำคัญต่อภาพลักษณ์ของตระกูลเซี่ยและอาณาจักรของเราท่านจะต้องรับบทเป็เ้าภาพร่วมกับข้า” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
เซี่ยเหมยเมี่ยนหยุดนิ่งไปชั่วขณะก่อนจะหันไปมองเขาด้วยแววตาที่ลังเล “ข้าเข้าใจ...แต่ท่านอ๋อง...งานเลี้ยงนี้มันจะไม่เป็แค่การเสริมสร้างความสัมพันธ์อย่างที่ท่านบอกใช่ไหม?” เธอถามออกมาโดยไม่คาดหวังคำตอบที่ชัดเจน
อ๋องหยางเหว่ยจิ๋นยืนนิ่งไปเพียงครู่หนึ่งเขาหันมองใบหน้าของเซี่ยเหมยเมี่ยนและถอนหายใจ “ท่านหญิง... ข้าไม่สามารถพูดเื่นี้ทั้งหมดได้ในตอนนี้แต่ข้าหวังว่าท่านจะเข้าใจความสำคัญของมัน หากทุกอย่างสำเร็จตามแผนเราจะสามารถควบคุมสถานการณ์ได้ดีขึ้น”
คำตอบของเขาทำให้เซี่ยเหมยเมี่ยนรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อเธอรู้ดีว่าอ๋องหยางกำลังคิดใหญ่และตั้งใจที่จะเพิ่มความมั่นคงให้กับอาณาจักรแต่ความรู้สึกบางอย่างในใจของเธอกลับเริ่มเกิดคำถามขึ้นมา
“ถ้าท่านคิดว่าเป็สิ่งที่ดีที่สุด ข้าก็จะทำตามคำสั่ง” เซี่ยเหมยเมี่ยนพูดเสียงเบา
อ๋องหยางเหว่ยจิ๋นหันมองเธอและยิ้มบางๆ “ขอบคุณท่านหญิง...ข้ารู้ว่าท่านคงเข้าใจสถานการณ์ดีอยู่แล้ว”
เซี่ยเหมยเมี่ยนมองหน้าของอ๋องหยางเหว่ยจิ๋นและคิดอะไรบางอย่างในใจแม้ว่าเธอจะไม่พูดออกไปแต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกถึงความลึกลับที่ซ่อนอยู่ในท่าทีของเขา ความรู้สึกที่บอกไม่ถูกว่าเธอกำลังกลายเป็ส่วนหนึ่งของแผนการอะไรบางอย่างที่อาจจะมากกว่าที่คิด