ตอนที่ 11
ไป๋อวี้เอ๋ย จงอย่ายอมพ่ายแพ้ให้แก่โชคชะตา (2/2)
“เพราะโชคชะตาเก่าของเ้าทำให้เทพเ้าผู้หนึ่งไม่อาจทำภารกิจของตนและกลับคืนสู่์ได้”
นางขัดขวางภารกิจของเทพเ้า?
“โชคชะตาของเ้าในชาตินี้เป็ไปตามที่เ้ารู้มาทุกสิ่งอย่างไป๋อวี้คนเก่าประพฤติตนร้ายกาจไขว่คว้าด้ายแดงผิดเส้นและดึงดันขัดขวางทำลายด้ายแดงผู้อื่นทั้งยังก่อเวรสร้างกรรมให้หลายต่อหลายคนต้องทนทุกข์...”
เื่ทั้งหมดคงหมายถึงการที่ไป๋อวี้ปักใจรักเพียงโอวหยางิเซียนและกลั่นแกล้งกีดกันไป๋ฮวาใช่หรือไม่?
“...แต่สุดท้ายเ้าก็หาได้ทำสำเร็จดั่งใจหวังและเลือกที่จะพ่ายแพ้ในโชคชะตาชิงจบชีวิตไปก่อนที่จะได้พบด้ายแดงของตนเอง”
นี่คงหมายถึงตอนที่ไป๋อวี้ทนดูโอวหยางิเซียนที่รักเพียงไป๋ฮวาไม่ได้จึงฆ่าตัวตายขณะที่นั่งตำแหน่งฮองเฮา
“...ในชาติต่อมาเ้าจึงถูกคนเ่าั้ตามมาจองเวรเพราะการกระทำของเ้าในชาติแรกทำให้ในชาติอื่น ๆ ของเ้าต้องทนทุกข์ทรมานกับความรักที่นานแรมปีและสุดท้ายเ้าก็เลือกที่จะพ่ายแพ้ต่อโชคชะตาอีกครั้งจบชีวิตของตนก่อนจะได้เจอเ้าของด้ายแดงที่แท้จริงของเ้าทุกชาติภพ...”
นี่คงหมายถึงสิ่งที่หลี่เวินโหรวและซ่งเหลียนฮวาทำกับนางจนนางต้องฆ่าตัวตายไปสินะ ?
“..เื่เช่นนี้วนเวียนต่อไปอีกหลายชาติภพแม้เ้าจะเกิดเป็คนหรือสัตว์ โชคชะตาของเ้านั้นก็ต้องจองเวรจองกรรมกับคนเหล่านี้ไม่จบสิ้นแต่ละชาติภพเ้าก็เลือกที่จะพ่ายแพ้แก่โชคชะตาและฆ่าตัวตายไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า”
ระ...เื่เช่นนี้
ผู้ฟังยืนเกร็งไม่ขยับสองมือกำแน่น ดวงตาเหม่อมองเลื่อนลอยหยาดน้ำตาไหลรินลงมาจากดวงตาคู่งามไป๋อวี้ไม่รู้จะสรรหาคำใดมาเอื้อนเอ่ยสำหรับสิ่งที่ตนได้รับรู้ นางกำลังะเืใจกับเื่ราวที่ใหญ่โตกว่าที่นางคิดไว้นัก
นี่...ใช่เื่จริงหรือ?
“เทพองค์หนึ่งจุติลงมาเพื่อชักนำให้เ้าและด้ายแดงที่แท้จริงได้ครองคู่กันแต่การที่เ้าต้องชดใช้เวรกรรมเช่นนี้อยู่หลายชาติภพทำให้ไม่อาจได้สมหวังกับพรหมลิขิตที่แท้จริงของตนเองทำให้เทพเ้าที่ลงมาเชื่อมวาสนาของเ้าไม่อาจกลับขึ้นบน์ได้มาหลายร้อยปีแล้ว”
เทพเ้าที่จุติมาเพื่อนำพาให้พบเนื้อคู่ของนางเช่นนั้นหรือ?
“บัดนี้เหตุการณ์บน์ไม่สู้ดีนักเราคือผู้เฝ้ามองโชคชะตาอันน่าอดสูของพวกเ้าจึงไม่อาจปล่อยให้์ขาด ‘เทพแห่งา’ ไปได้ จึงได้พาเ้ากลับมาในชาตินี้ซึ่งเป็จุดเริ่มต้นของเื่ทั้งหมดเพื่อให้เ้าได้เริ่มต้นโชคชะตาครั้งใหม่ที่ไม่มีการจองเวรจองกรรมต่อกันและได้พบด้ายแดงที่ถูกต้องของตัวเ้าเอง”
ไม่!
“อึก..” ไป๋อวี้ทรุดร่างลงกับพื้นสองมือเล็กกอบกุมที่อกด้านซ้ายรับรู้ถึงหัวใจที่กำลังเ็ป ยิ่งทบทวนเื่ราวที่เพิ่งได้ฟังยิ่งทวีความเ็ปของหัวใจมากขึ้นความรู้สึกบางอย่างกำลังะโบอกนางว่า ‘ไม่ !’
เทพแห่งสมครามอันใดนางไม่เข้าใจ หากจะให้นางเปลี่ยนแปลงชะตาใหม่โดยไม่ต้องทำให้ผู้ใดเจ็บช้ำนั่นหมายความว่านางจะต้องตัดใจจากโอวหยางิเซียนเช่นนั้นหรือ ?
คำตอบคือนางไม่ยอมปล่อยมือจากโอวหยางิเซียนเด็ดขาด! เขาเป็ของนางมาหลายขวบปีตลอดชีวิตของนางถูกวางตำแหน่งไว้เพื่อเป็ชายาของเขา แม้จะไม่ใช่ด้ายแดงที่ถูกเส้นแต่ทั้งชีวิตนางเฝ้ารอเพียงเขา แล้วจะให้นางตัดใจจากเขาได้อย่างไร !
“เหตุใด ข..ข้าจึง..เ็ป..อึก..ไม่อาจ..ฮึก..ห้าม..ความรู้สึกนี้..”เล็บทั้งห้าจิกอาภรณ์ตำแหน่งเดียวกับหัวใจจนยับ
“มันเป็ความรู้สึกของตัวเ้าในร่างนี้แม้ิญญาข้างในของเ้าจะเป็คนใหม่แต่ก็ไม่สามารถแยกหัวใจและิญญาออกจากกันได้...เพราะทั้งหมดนี้คือตัวเ้า”
“..ข้า..เกิดมาเพื่อเป็ชายาของเขา..ฮึก..”
หยาดน้ำตาไหลรินไม่ขาดสายทั้งที่สมองไม่รู้สึกเสียดายตำแหน่งที่ว่าแต่หัวใจกลับหลั่งน้ำตาไม่อาจห้ามได้ไป๋อวี้ไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางจึงรู้สึกเ็ปมากถึงเพียงนี้ตัวนางคนใหม่นั้นหาได้รู้สึกอันใดกับโอวหยางิเซียนแต่เมื่อรู้ว่าไม่ควรเข้าใกล้เขา ความรู้สึกของร่างเก่าก็ทำให้หัวใจเ็ปรุนแรงเหลือเกิน
“ส่วนลึกของหัวใจเ้ายังรักโอวหยางิเซียนและ้าเป็ชายาของเขา...”
“..ม..ไม่..ข้าไม่้า..”
ไป๋อวี้คนใหม่ไม่้ากลับสู่วังวนการจองเวรจองกรรมกับพวกเขาอีกต่อไป
“เช่นนั้นเ้าก็ตามหาด้ายแดงของเ้าเสีย”
ส่วนหนึ่งของหัวใจมีชื่อหนึ่งปรากฏขึ้นมาเมื่อคนตรงหน้าพูดถึงด้ายแดงของนางแม้จะเ็ปเจียนตายแต่ลึก ๆ แล้วนางก็ยังหวัง...
“ฮึก..ฮือออ..ใช่...ใช่เวินโหรวหรือไม่..ฮึก..”น้ำเสียงหวานถูกแทรกด้วยเสียงสะอื้น ใบหน้านองน้ำตาคล้ายว่านางพร้อมจะแตกสลายไปทุกเมื่อ
แม้ไป๋อวี้จะเสียใจที่ตนไม่ใช่คู่แท้ของโอวหยางิเซียนแต่นางก็แอบหวังว่าด้ายแดงของนางจะเป็หลี่เหวินโหรวเพราะความรู้สึกของไป๋อวี้คนเก่าและคนใหม่นั้นกำลังสับสนหนักยิ่งขึ้นดวงตาสวยแดงก่ำเพราะร่ำไห้หนักจนน่าใ
“..ฮึก..ข..ข้าต้องทำเช่นไร..ต้องทำเช่นไร..ฮือออ..”
มือเล็กทุบอกตัวเองดังอั้ก คล้าย้าทำลายความสับสนยุ่งเหยิงในใจให้หายไปไป๋อวี้ออกแรงทุบอกตัวเองโดยไม่ห่วงเลยว่าจะเกิดรอยช้ำขึ้นกับผิวขาวอันบอบบางใบหน้างามเต็มไปด้วยน้ำตาไหลรินแลดูน่าเวทนายิ่ง
ไป๋อวี้คนเก่ารักโอวหยางิเซียนสุดหัวใจ..
ไป๋อวี้คนใหม่รักหลี่เวินโหรวจนลมหายใจสุดท้าย...
เป็เช่นนี้แล้วนางควรทำอย่างไรต่อไป...
“ไป๋อวี้เอ๋ย จงอย่าพ่ายแพ้ให้แก่โชคชะตา”
น้ำเสียงหวานใสและนุ่มนวลกว่าคราแรกที่เจอกันร่างบางในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มเงยใบหน้าเปื้อนน้ำตามองเทพเ้าจำแลงตรงหน้า คำว่า ‘อย่าพ่ายแพ้ให้แก่โชคชะตา’ ทำให้หัวใจของนางสงบลงอย่างประหลาด สิ่งใดที่ตบตีกันในหัวใจของนางคล้ายค่อยๆ เงียบหายไป
“ยังมีคนอีกสามคนที่รอพบเจอเ้ามาหลายชาติภพขอเพียงชาตินี้เ้าไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา” ถ้อยคำแห่งความหวังและรอยยิ้มภายใต้หมวกใบกว้างคล้ายน้ำเย็นดับความร้อนรุ่มในหัวใจ
ไป๋อวี้ยกสองมือปาดน้ำตาจากใบหน้าแต่ก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาได้นางพยายามกักเก็บความเศร้าสร้อยและความสับสนให้เลือนหายไป
“ข้าอยากรู้สิ่งหนึ่งเ้าค่ะท่านช่วยข้าได้หรือไม่...”
“เ้า้ารู้สิ่งใด”
สองมือขาวบีบกันแน่นทั้งกลัวทั้งกล้า
“หลังจากที่ข้าตอนเป็หยกนภาตายไป...”นางร้ายสาวสูดลมหายใจลึก “...คนพวกนั้นเป็เช่นไรบ้างเ้าคะ”
ไป๋อวี้คนใหม่ยังสามารถจัดการความรู้สึกที่มีต่อโอวหยางิเซียนได้อยู่แต่ไป๋อวี้คนนี้ทั้งรักทั้งยังแค้นหลี่เวินโหรวนัก หากหลี่เวินโหรวเป็คนเดียวกับโอวหยางเวินโหรวนางก็อยากรู้จุดจบของเขาในชาตินั้นเพื่อประกอบการตัดสินใจ
ั้แ่มารดาจากไปเพราะตรอมใจตายหลังจากรู้ว่าบิดานอกใจบิดาก็ปล่อยนางไว้กับเงินของเขา นางใช้ชีวิตโดดเดี่ยวมาเรื่อย ๆ แม้จะมีคุณยายคอยห่วงใยแต่เวลาห่างไกลนางก็สุดแสนจะเหงาจนได้เจอกับหลี่เวินโหรว....
เขาเป็ความสุขทั้งชีวิตของนางแม้จะแค้นใจเพียงใดแต่คนที่เป็ทั้งชีวิตและจิตใจจะให้หมดรักโดยง่ายก็ทำใจลำบากนักไป๋อวี้จึงอยากจะรู้ว่าจุดจบของคนทรยศที่นางไม่มีวันหมดรักจะทำให้นางปล่อยวางจากเขาได้หรือไม่
“เราจะให้เ้าดูหากมันช่วยให้เ้าตัดสินใจได้”
ไป๋อวี้คลี่รอยยิ้มบางเบาและน้อมศีรษะลงเพื่อขอบคุณ
“เด็กน้อยเ้าจงหลับตาลงเสีย..”
ไป๋อวี้ปิดเปลือกตาลงสองมือกุมไว้ที่ตักนางกำลังเตรียมใจเพื่อเผชิญกับความจริง...
ภาพของนางร้ายสาวระดับฮอลลีวูดนอนจมกองเืบนพื้นพรมซึ่งถูกย้อมเป็สีแดงบนร่างนั้นมีาแที่ข้อมือซ้าย ส่วนมือขวากำโทรศัพท์มือถือเอาไว้แน่นดวงตาทั้งสองข้างปิดลงคล้ายเทพธิดากำลังนอนหลับใหลอย่างสงบบนกองเือันงดงาม
ในเวลาเดียวกันภาพทารกตัวสีชมพูกำลังถูกโอบอุ้มด้วยอ้อมแขนของพระเอกเทพบุตรแห่งเมืองจีนใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนรอยยิ้มอบอุ่น เช่นเดียวกับมารดาของเด็กที่มองบุตรชายด้วยรอยยิ้มทั้งที่ใบหน้าซีดเผือด
“ผมจะให้ลูกชื่อว่าิเซียน..”
“ที่หมายถึงเทพแห่งแสงสว่างอย่างนั้นหรือ”ซ่งเหลียนฮวาเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม แต่ยิ้มอยู่ได้ไม่นานใบหน้างามก็ซีดลงเรื่อย ๆพลันลมหายใจก็ค่อย ๆ ติดขัด ดวงตากลมโตเบิกกว้างพยายามสูดเอาอากาศเข้าปอดมือเรียวเอื้อมหาบุตรชายในอ้อมกอดของคนรักแต่นั่นก็สายไป..
“ซ่งเหลียนฮวาหรือไป๋ฮวาหมดบุญไปพร้อมกับเ้าในชาตินั้นนางสิ้นเวรสิ้นกรรมกับเ้าแล้ว”เสียงของเทพธิดาผู้พานางมายังชาติภพนี้เอ่ยขึ้นท่ามกลางภาพความเสียใจของหลี่เวินโหรวและเสียงร้องไห้ของหลี่ิเซียนที่ยังเป็ทารกไม่รู้ความ
หลังจากนั้นไม่นานหลี่เวินโหรวก็ได้รับข่าวว่าหยกนภาฆ่าตัวตายเขาให้ผู้จัดการดูแลเื่ลูกและซ่งเหลียนฮวาร่างสูงรีบตรงไปที่ห้องฉุกเฉินเพื่อไปหานางแต่ก็ได้คำตอบจากหมอว่าหยกนภาจากไปแล้วสาเหตุคือเสียเืมากเกินไป
ร่างสูงโทษตัวอย่างไม่มีข้อแม้หลังจากที่วางสายจากหยกนภาหลี่เวินโหรวก็โทรหาผู้จัดการของนางให้เข้าไปดูแลนางร้ายสาวที่คอนโดแต่กว่าจะไปเจอก็สายเกินไป..
ข่าวการตายของนางร้ายอินเตอร์แฟนสาวของพระเอกเทพบุตรเมืองจีนที่คบกันมากว่าเก้าปีทำให้ะเืวงการบันเทิงทั่วโลกแต่นั่นก็ไม่อื้อฉาวเท่ากับเื่ที่หยกนภาฆ่าตัวตายเพราะรู้ว่าหลี่เวินโหรวและซ่งเหลียนฮวาแอบคบกันกว่าสามปีทั้งยังตั้งท้องและคลอดลูกออกมาในวันเดียวกับที่หยกนภาสิ้นใจ
สังคมต่างเวทนาหยกนภานางร้ายสาวผู้บูชาความรัก
สังคมต่างสาปแช่งซ่งเหลียนฮวานางเอกที่หักหลังผู้ตาย
สังคมต่างประณามหลี่เวินโหรวพระเอกเทพบุตรจอมทรยศผู้ที่มีชีวิตอยู่
เมื่อเวลาผ่านไป...
สังคมก็ต่างลืมเลือนเื่ราวอันเจ็บช้ำของพวกเขาไปช้าๆ พร้อม ๆกับการเติบโตของหลี่ิเซียนที่มีเพียงหลี่เวินโหรวผู้เป็บิดาเลี้ยงดูมาพร้อม ๆกับความรู้สึกผิดในใจของเขาที่มีต่อสตรีทั้งสองที่จากไปในวันเดียวกัน
โชคชะตานำพาเื่เศร้าสร้อยเช่นนี้วนเวียนไปอีกหลายภพหลายชาติ..
นางกระทำพวกเขาพวกเขากระทำนาง สิ่งเหล่านี้ล้วนเริ่มต้นจากชาติภพที่คล้ายซีรีส์นี้ทั้งสิ้นแต่วันนี้ไป๋อวี้เข้าใจแล้วว่านี่มิใช่ซีรีส์ธรรมดา มันคือโชคชะตาชาติแรกของนางนี่คือตัวกำหนดว่านางและพวกเขาจะต้องทนทุกข์ทรมานไปทุกชาติทุกภพหรือไม่...
ยิ่งอยู่ในร่างนี้นางก็ยิ่งรักยิ่งเห็นความจริงในชาติก่อนนั้นนางก็ยิ่งแค้นเมื่อทบทวนทุกเื่ราวและย้อนถามความรู้สึกตนแล้วไป๋อวี้เลิกรักโอวหยางิเซียนไม่ได้ ! ในขณะเดียวกันไป๋อวี้ก็สุดจะเเค้นเเต่ก็เเสนจะรักโอวหยางเวินโหรวยิ่งนัก!
ยิ่งไปกว่านั้น...ไป๋อวี้เกลียดไป๋ฮวายิ่งกว่าสิ่งใด!
ในเมื่อไม่อาจหลุดพ้นจากความรู้สึกเช่นนี้ทั้งโชคชะตานี้ยังเกี่ยวพันไปถึง์
ชีวิตใหม่นี้...นางควรทำเช่นไรต่อไปดี?
--- จบตอน ---
E-Book >> https://joo.gl/vnW56T
สนใจรูปเล่มหรือพูดคุยกับนักเขียน
Facebook : หงเฟย 弘飛
Twitter : @hongfei_writer
#นางร้ายสายสวย #หงเฟยคนสวน
-------------
* เปิ่นเสี่ยวเจีย คือคำพูดแทนตัวหญิงสาวจากตระกูลชนชั้นสูง มีความหมายว่า ข้าผู้เป็คุณหนู
* กูเหนียง คือ คำเรียกหญิงสาวในภาษาไทยใช้คำว่า แม่นาง
* เข็นเรือตามน้ำ หมายถึงดำเนินการตามสถานการณ์ที่เป็ไป
72K
