"ก็ได้.. ถ้าเธอยืนยันแบบนั้น"
"ฉันจะพาเธอกลับเข้าไปในงานเอง" เต้บอกออกมาในที่สุด หลังจากเงียบไปพักใหญ่
มือของเขาจับมือเธอเอาไว้แน่น ลากกลับไปทางงานเลี้ยง แต่ไม่ใช่ที่โต๊ะหน้าเวที
เขาลากเธอไปที่ด้านหลังเวที สายตาหลายคู่ในห้องนี้จับจ้องมาอย่างสนใจจนกรีนชักใจคอไม่ดี แม้จะไม่มีใครรู้จักเธอ แต่เต้ละ เขาเป็พนักงานที่นี่ ต้องมีคนรู้จักเขาแน่ๆ!
เต้พามาหยุดที่มุมห้องฝั่งหนึ่ง กรีนไม่ได้สังเกตว่าเขากำลังทำอะไร เพราะได้ยินเสียงประกาศแนะนำการแสดงของนพดังขึ้น ทำให้กรีนหันไปมองด้านหลังเวที
เธอเห็นหลังนพกับเอ็มที่ยืนชะเง้อมองไปด้านล่างเวทีไม่ได้สนใจข้างกลัง เธอเดาว่าเขาคงกำลังมองหาเธอที่โต๊ะ แล้วเต้พาเธอมาที่นี่ทำไม?
เสียงประตูเปิดออก พร้อมกับมือของเต้ที่ลากกรีนเข้าไปในห้องแต่งตัวอีกห้องหนึ่งที่เขามีกุญแจ
"เต้ นายจะทำอะไร? " กรีนใ เมื่อถูกดันเข้ามาในห้อง และถูกรวบเข้าหาตัว
"ไม่! "
เสียงดนตรีดังกระหึ่มขึ้นพร้อมกับเสียงโห่ร้องของคนด้านนอกเวที เต้จูบกรีนอีกครั้งอย่างเต็มอารมณ์ ความอบอุ่น ซาบซ่านในคืนปีใหม่ ยังตราตรึงในความทรงจำของเต้ ผู้หญิงที่ไม่เคยมีวันหยุด่เทศกาลเหมือนๆ กับเขา
กรีนคงไม่รู้ว่าเขาแอบมองเธอมานานแค่ไหนแล้ว กว่าจะกล้าเข้าไปนั่งด้วยในคืนนั้น และหาเื่คุยกับเธอ เพื่อนๆ เขาก็ลุ้นช่วยกันแทบแย่
แต่เธอกลับหายไปทั้งๆ ที่เขาจงใจใส่กระเป๋าเขาไว้ในกระเป๋าเธอ เพราะคาดหวังให้เธอกลับเอามาคืน คาดหวังให้มันไม่จบลงแค่นั้น!
เต้นึกอิจฉาผู้ชายของเธอ ที่นานๆ จะโผล่มาหาแต่กลับได้หัวใจของเธอไป
สายตาเหงาๆ ของกรีนที่มองมือถือใน่เลิกงาน มองเวลาที่ผู้ชายคนนั้นมาหาที่ห้าง่เลิกงาน รออยู่นานบางครั้งเกือบ 3 ชั่วโมงจนดึก เขาก็เห็นเธอรออยู่แบบนั้น และส่งยิ้มกว้างให้ผู้ชายคนนั้นทุกครั้งที่เขามาถึง
ไม่บ่อยที่ผู้ชายคนนั้นจะมารับเธอ เพราะเขาเฝ้ามองเธออยู่เสมอตลอดเวลาั้แ่ที่เธอมาทำงานที่ห้างเดียวกันกับเขา เฝ้ามองดูแบบนั้นจนแน่ใจว่าตัวเองคิดอะไรมากกว่าคนที่แอบมอง
มั่นใจแล้วว่าเขาคงแอบรักคนมีเ้าของจริงๆ เหมือนอย่างที่หมอดูคนหนึ่งได้ทักเอาไว้
"เนื้อคู่เอ็ง เป็ของคนอื่นอยู่"
ตอนนั้นเขาหัวเราะร่วน พร้อมๆ กับเพื่อนที่แซวไม่หยุด ไม่มีทางที่ผู้ชายเฟอร์เฟคเลือกได้อย่างเขาจะไปคว้าผู้หญิงที่มีเ้าของมาทำเมียเด็ดขาด
รอยยิ้มของเธอทำให้เขาหยุดมองเธอไม่ได้จริงๆ
หลายครั้งที่พยายามไม่สนใจ พยายามไม่คิดถึง แต่ลงท้ายก็กลับไปเฝ้าเธอทุกครั้งเวลาเลิกงานอยู่ดี
"เต้! " กรีนหายใจหอบสะท้าน เมื่อมือของเขาล่วงล้ำเข้าไปในกางเกงในตัวจิ๋วของเธอ และหยอกล้อกลางกายอย่างจาบจ้วง
สองมือที่พยายามผลักดัน และทุบตีเขา เหมือนเขาไม่ได้รู้สึกอะไรสักนิด แปรเปลี่ยนเป็คว้าตัวเขาไว้เพื่อเป็หลักยึด เมื่อเขายังคงเดินหน้าหยอกล้อร่างกายเธอไม่หยุด
"ร้องสิกรีน ข้างนอกตอนนี้เพลงยังดังอยู่ ไม่มีใครได้ยินหรอก" เต้กระซิบยั่ว ซบหน้าลงกับซอกคอ ดูดเม้มจนกรีนแน่ใจว่ามันคงทิ้งรอยแน่ๆ
มือข้างหนึ่งของเขา ปลดกระดุมเสื้อทำงานของเธอออกอย่างคล่องแคล่ว เข่าข้างหนึ่งของเขาแทรกกลางหว่างขากั้นขาเรียวไม่ให้ขัดขวางการปรนเปรอของเขาได้
กรีนทำได้แค่ กลั้นเสียงครางสะอื้นจากความเสียวซ่านจากฝีมือเขา
"พอแล้ว! " กรีนร้องห้ามเสียงสั่น หัวใจเต้นรัวกระหน่ำ ลมหายใจเริ่มขาดห้วง ความ้าถูกจุดขึ้นจนแทบกู่ไม่กลับ
"อ้ะ! " เต้ตอบสนองเสียงห้ามด้วยการสอดนิ้วเข้าไปจนลึก กระตุ้นจุดเร้าอารมณ์ของกรีน ที่เธอเคยครางเร่งเร้าเมื่อเขาทำให้เธอในครั้งนั้น เพียงครู่เดียวเธอก็กระตุกสะท้านกับมือเขา
"เต้! " กรีนห่อตัวรับความสุขสม กดหน้าเข้ากับซอกคอเขาอย่างสุดกลั้น ฟันของเธอกัดลงบนบ่าเพื่อเอาคืนนิ้วร้ายกาจและความเอาแต่ใจของเต้เต็มแรง
"กรีน! " เต้กัดฟันข่มความเจ็บ ตอบสนองเธอด้วยการเพิ่มนิ้วเข้าไปเล่นงานเธอไม่หยุดจนเธอต้องปล่อยออก เพื่อสูดหายใจและส่งเสียงครางกระเส่าอย่างกลั้นไม่ไหว
ทันทีที่กรีนปล่อยฟัน เต้ก็จับเธอพลิกหันหน้าเข้าแนบกับประตูห้อง กดหน้าท้องโน้มบั้นท้ายของเธอเข้าแนบลำตัวรับตัวตนของเขาเข้าไป
อึก! กรีนกัดริมฝีปากไว้แน่น
"ร้องสิกรีน! เสียงของเธอจะทำให้เื่ของเราไม่เป็ความลับอีก" เต้กระซิบ เมื่อขยับตัวเข้าหากรีนจากทางด้านหลัง ไม่มีทางปล่อยโอกาสดีดีให้หลุดลอยไปอีก
"......" กรีนพยายามขืนตัว รับรู้ถึงตัวตนของเขาที่แทรกเข้ามา หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดมานอกอก เมื่อทุกคนอยู่แค่หลังประตูห้องนี้ ความลับที่เธอพยายามหลบหนีมายาวนาน มันจะพังลงเพราะเขากลับมาเจอเธออีกครั้งใช่มั้ย?
เสียงจังหวะรักของเขาดังลั่นพอๆ กับเสียงดนตรีด้านนอก กรีนยันตัวไว้ไม่ให้กระแทกเข้ากับประตูจนเกิดเสียงผิดสังเกต
ความกังวล หวาดกลัวล้อมรอบตัวเธอไปหมด ในขณะที่เต้ไม่ได้สนใจอะไรทั้งนั้น เดินหน้ากระแทกกระทั้นใส่เธออย่างเต็มอารมณ์
แทนที่เธอจะรังเกียจ ความเสียวซ่านกลับเพิ่มมากขึ้นพอๆ กับความกังวล มือข้างหนึ่งต้องปิดปากตัวเองเอาไว้ เมื่อความเสียวซ่านที่แรงกว่าเมื่อครู่พุ่งเข้าจู่โจมเธอจนแข้งขาสั่น และปีนขึ้นจุดสูงสุดของอารมณ์อย่างเต็มตื้น
"อีกนิด กรีน! " เต้กัดฟันพูดเสียงพร่า รับรู้ว่ากรีนล่วงหน้าไปแล้วอีกครั้ง แต่อยากให้เธอทรมานจากฝีมือเขาให้ยาวนานขึ้นอีกนิด ให้มันตราตรึงไปทุกเส้นประสาทความรู้สึกของเธอ ให้มันฝังลึกจนยากจะถอน
"เต้! " กรีนร้องเสียงหลงเมื่อเธอกลั้นไม่ไหวแล้ว ความสุขพร่างพรายกระจายไปทั่วทั้งร่างอีกครั้งพร้อมกับเสียงเพลงที่จบลง
เต้รวบร่างกรีนเข้าแนบลำตัวจับหน้าเธอหันมารับจูบระบายความเสียว กระแทกกระทั้นเนิบนาบปลดปล่อยทุกอย่างเข้าไปในตัวกรีนจนแข้งขาสั่นไม่ต่างกัน
"เยี่ยมที่สุด" เต้พูดชิดหูของกรีน รัดร่างของเธอไว้แน่นคลอเคลียเนื้อตัวกรีนอย่างหลงใหล ก่อนจะค่อยๆ คลายอ้อมกอดออก หมุนตัวเธอนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ๆ ตรงนั้น เมื่ออารมณ์หวามเบาบางลง
"นายมันบ้า! " กรีนยกมือขึ้นติดกระดุมมือไม้สั่น มองไปรอบๆ ห้องแต่งตัวเพื่อหากระดาษทิชชู หรืออะไรก็ได้ที่มันจะเช็ดน้ำคาวที่เขาปล่อยใส่ตัวเธอจนไหลเลอะไปทั้งขา มองกางเกงในที่เขาก้มเก็บมายื่นให้อย่างเคืองๆ
"อยากต่อเหรอ? " เต้ย้อนถาม เมื่อสบดวงตากรุ่นโกรธของกรีน ไม่ยอมรับกางเกงในจากมือเขาไป
"ไม่" กรีนคว้ามันถือไว้ รู้สึกอับอายอย่างบอกไม่ถูก เธอจะกล้าเดินออกไปจากห้องนี้ได้ยังไง ดูสภาพเธอสิ เสื้อผ้ายับยู่ยี่ไปหมด
"เช็ดสิ" เต้สละกางเกงในของเขาให้เธอเช็ดทำความสะอาด
กรีนมองมันอย่างชั่งใจ แต่มันคงไม่มีอะไรที่ดีกว่านี้ ทำให้เธอต้องรับมันมาเช็ดลวกๆ ก่อนจะทิ้งมันลงกับพื้นอย่างไม่ใยดี และรีบแต่งตัวให้เรียบร้อย สำรวจตัวเองในกระจกด้านในห้อง
คอเธอเป็จ้ำจริงๆ ด้วย! แววตาโกรธเคืองส่งไปให้คนที่ยืนมองเธอด้านหลังอีกครั้ง เธอจะกล้าออกไปเจอพี่นพได้ยังไงกัน?
"ยังคิดจะออกไปเจอพี่นพอีกเหรอ? " เต้ถามเคืองๆ เมื่อท่าทางสำรวจเนื้อตัวของกรีนทำให้เขาเข้าใจแบบนั้น
"นายจะให้ฉันหายไปเพราะเหตุผลอะไรละเต้" กรีนหันมาตอบเขาด้วยขอบตาแดงก่ำ
24K
