“ข้ามิได้โกงเกม!” ซิลเอริคคำรามลั่นดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดและไม่ชอบใจ อีกฝ่ายหรี่ตามองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ
“น้องชาย... ฟังพี่ดีๆ นะ ต่อให้น้องยืนยันยังไงพวกพี่ก็ไม่เชื่อหรอก เลเวลแค่สิบเก้าไม่มีทางมีฝีมือได้ขนาดนี้แน่ น้องรู้ไหมว่าฝีมือระดับน้องพอเลเวลสักหกสิบคงเทียบเท่าสัตว์อสูรระดับาาหรืออาจยิ่งกว่านั้นอีก”ซิการ์ส่ายหัว สมดุลเกมคงพังป่นปี้
“ข้าก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้โกง เหตุใดจึงมีแต่คนพูดจาเช่นนี้” ซิลเอริคตวาดลั่นแล้วจ้องตาอีกฝ่ายอย่างเอาเื่ซิการ์จึงจ้องเข้าไปในตาซีนเช่นกัน
“แววตาไอ้หมอนี่มันไม่โกหกว่ะ ..เอาเป็ว่าพี่ชายขอโทษด้วยแล้วกันที่กล่าวหาว่าน้องชายโกงเกม”ซิการ์พูดขณะหันไปหาคาออส ก่อนจะเกาหัวอย่างไม่เข้าใจ
“ไม่ทราบว่าคุณซิลเอริคในโลกจริงเป็ยอดฝีมือรึเปล่าครับ” เคออสหรี่ตามองเขาอย่างพิจารณาซีนจึงเอียงคอคิด เธอเองก็ถูกจัดอยู่ในอันดับต้นๆ ของมิติปีศาจเลยนี่นะ
“ใช่” เขาตอบตามจริง พลันดวงตาของเจฮาลจึงเบิกกว้าง
“แล้วทำไมพวกเราไม่เคยเห็นนายเลยล่ะ?!” เขาโวยวายลั่นพร้อมเขยิบตัวเข้าหาอีกฝ่ายเพื่อพิจารณาใบหน้า
หน้าหล่อขนาดนี้ไม่มีทางที่จะไม่ดัง
“ข้าไม่ค่อยออกจากบ้านแล้วก็ไม่ค่อยชอบทำตัวเด่นน่ะ”ซิลเอริคตอบ แต่เคออสก็ยังไม่เลิกพินิจใบหน้าเขา
“ฉันว่าไอ้หมอนี่มันหน้าคุ้นๆ นะ แต่จำไม่ได้เลยว่าคล้ายใคร” เจฮาลเกาคาง ..คงไปเจอโซลซีโร่แบบผ่านๆมาสินะ
“ไม่แน่อาจเป็AIไม่ก็GM?” คาออสถามอย่างครุ่นคิดทำให้ทุกคนเลิกคิ้วสูง
“ทำไมคิดงั้น?”เจฮาลถาม
“วิธีพูดของเขาไงสมัยนี้มันไม่มีใครมาแทนตัวว่าข้าแล้วก็เรียกคนอื่นว่าเ้าหรอก มันกระดากหูกระดากปากแล้วก็หลงยุคจะมีก็แต่AIกับNPCที่ถูกตั้งระบบไว้เพื่อให้เกมดูสมจริงแถมพลังของคนๆ นี้ถ้าเป็GMก็ถือว่าปกติ” คาออสอธิบายทำให้ทุกคนต้องพยักหน้าเห็นด้วย
“วิธีการพูดของข้าแปลกมากงั้นหรือ?”เขาถามกลับ ทุกคนจึงพยักหน้ายืนยัน ซิลเอริคจึงนิ่งไปพักหนึ่ง
“แล้วปกติมนุษย์เพศชายเขาต้องพูดจาอย่างไรเล่า”คำถามของเขาทำเอาทุกคนตาเหลือก
“มนุษย์เพศชายเหรอ?! นี่สรุปนายเป็AI จริงๆ ใช่ไหมเนี่ย!” ซิการ์อุทานลั่น ซิลเอริคจึงต้องเบ้ปากเล็กน้อย
“ไม่ใช่! เอาเป็ว่าตอบข้ามาทีเถอะว่าต้องพูดเช่นไรจึงจะไม่แปลก” เขาเริ่มหมดความอดทนทำให้เจฮาลต้องรีบตอบแทน
“ถ้าคุยกับคนอายุมากกว่าส่วนมากก็แทนตัวว่าผมฉัน หรือแทนตัวด้วยชื่อ อ้อ! แล้วก็มีที่นายคุยซิการ์เมื่อกี้ด้วยคำว่าน้องชายอะ พอใช้ได้อยู่ ถ้าคุยกับคนอายุน้อยกว่ากว่าก็มักจะแทนตัวด้วยคำว่าพี่นั่นแหละถ้าเป็คนอายุเท่ากันก็แทนตัวด้วยชื่อไม่ก็ฉัน หรือไม่ก็ไอ้เหี้..ผลัวะ!” ไม่ทันที่เจฮาลจะเอ่ยจบ หมัดของมิเอลจึงกระแทกเข้ากับหัวของเขาอย่างจัง
“อย่ามาสอนอะไรแบบนั้นให้เด็กใสๆนะยะ!” มิเอลตวาดลั่นทำให้เจฮาลได้แต่กุมหัวป๊อยๆ
“ใสบ้าอะไรล่ะยัยมิเอล! เท่าที่ดูนี่เด็กนี่ก็น่าจะเกินสิบแปดแล้วนะเห้ย!ยังจะมีพวกใสๆ ได้อีกเรอะ!” เจฮาลแหกปากลั่น ในขณะที่ซีนหันไปถามคุเรไน
“แล้วคำเมื่อกี้มันคืออะไรหรือ?”เมื่อได้ยินคำถามคุเรไนจึงได้แต่ยิ้มแหยๆ
“ไม่รู้ก็ดีแล้วล่ะแล้วก็ปกติเราจะไม่ลงท้ายคำว่าด้วย หรือ มักจะใช่คำว่า เหรอ มากกว่า” เมื่อไม่ได้ยินคำตอบซิลเอริคจึงต้องนิ่งคิดเล็กน้อย
“แล้วถ้าเรียกคนอื่นเล่า?”ซิลเอริคถามต่อ แต่ครั้งนี้คาออสกลับเป็คนตอบแทนเจฮาลที่กำลังสู้อยู่กับมิเอล
“เรียกผู้ชายก็นาย แก แล้วก็เรียกชื่ออีกฝ่ายเอา ผู้หญิงก็เธอ ส่วนคนอายุมากกว่าก็แค่เติมคำว่าพี่เข้าไปหน้าชื่อหรือไม่ก็เรียกแบบที่นายเรียกหัวหน้าเมื่อกี้ส่วนเรียกคนอายุน้อยกว่าก็เรียกด้วยชื่อ อ้อ! ไม่ใช่ลงท้ายว่า เล่า แต่เป็ล่ะ ถ้าให้สุภาพขึ้นก็จะมีคำว่าครับต่อท้ายสำหรับผู้ชาย” คาออสสอนซีนที่พอจะเข้าใจเื่การเรียกและการแทนตัวแล้วจึงนิ่งทบทวนและเรียบเรียงทุกอย่างในหัวก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
“เข้าใจล่ะ! งั้นจะพูดอีกรอบแล้วกัน ผมไม่ได้โกงเกม”วิธีการพูดแบบใหม่ของเขาทำให้ทุกคนยิ้มอย่างยินดี
“แบบนี้ค่อยฟังลื่นหูหน่อย เอาเหอะ! เอาเป็ว่าพี่เชื่อก็ล่ะกันว่าน้องชายไม่ได้โกงเกมเพราะไม่งั้นพวกGMคงมาแห่กันมาแล้ว” ซิการ์ถอนหายใจ
“ว่าแต่น้องชายกำลังไปไหนจ๊ะ?” คุเรไนถามซีนยิ้มๆ
“ผมกำลังรอเพื่อนออนไลน์น่ะครับ ก็เลยออกมาฝึกฝีมือก่อน” เขาตอบตามจริงโดยไม่ลืมเรียงประโยคใหม่ตามที่พวกเขาสอน
“เห~ นายเจ๋งดีนี่ ตัวเองก็มีฝีมืออยู่แล้ว แม้จะมีเลเวลแค่นี้ก็เถอะแต่กลับไม่หลงระเริงแถมยังมาฝึกเพิ่มอีก นี่แหละคนที่กิลเรา้า!” มิเอลเอ่ยชมในขณะที่กำลังล็อกคอเจฮาลอยู่
“แปลว่าพวกนายให้ผ่านสินะ?” ซิการ์ถาม ทั้งสี่จึงพยักหน้าไม่เว้นแม้แต่เจฮาลที่กำลังจะขาดอากาศหายใจ
“แต่ผมไม่เข้านะครับ” ซีนบอกเรียบๆ แต่ทำให้ทุกคนยกเว้นคาออสเบิกตากว้าง
“เห้ย!! จะบ้าหรอ” ซิการ์ะโลั่นด้วยความใ
“ผมยังไม่อยากอยู่กิลให้เป็พันธนาการนักหรอก ผมชอบอิสระ” ซีนตอบอย่างฉะฉาน ซิการ์ที่เห็นคงตรงหน้าคงไม่ยอมเข้ากิลง่ายๆจึงถอนหายใจออกมาอย่างแรงครั้งหนึ่ง
“งั้นนายช่วยแอดเพื่อนพวกเราไว้ได้ไหมล่ะ? ไว้อยากเข้ากิลเมื่อไรค่อยติดต่อพวกเรามาแล้วกัน”ซิการ์เอ่ย ก่อนจะส่งแอดไปให้ซีน
“ครับ” เขาขณะกดตอบรับ คุเรไนจึงเอ่ยขึ้น
“แต่จะให้รับของหายากมาเลยฉันก็รู้สึกไม่สบายใจนะอีกอย่างเราก็ไม่รู้ด้วยว่าซิลเอริคจะเข้ากิลเราไหม” เธอเอ่ยพึมพำ ซิการ์จึงนิ่งคิด
“งั้นเอาอย่างนี้ไหมน้องชายเดี๋ยวพวกพี่สอนวิธีการพูดแบบปกติให้น้องเอาไหม” ไม่ต้องนิ่งคิดซิลเอริคตอบรับทันที
“เอาครับ!”
ผ่านไปร่วมสามชั่วโมงกว่าการสอนจะประสบผลเล่นเอาใครหลายคนถึงกับเหนื่อยซีนเพิ่งเข้าใจว่าวิธีการพูดของมนุษย์ช่างยุ่งยากและซับซ้อนนัก
“เอาล่ะน้องชาย พวกพี่คงต้องไปแล้ว! ยังมีของอีกมากกกที่ต้องหา”ซิการ์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน
“ครับ ขอบคุณพวกพี่มากนะครับ” เมื่อจบบทสนทนา พวกซิการ์จึงะโหายไปทันทีซิลเอริคที่เห็นดังนั้นจึงมุ่งหน้าเข้าสู่ป่าต่อไป เขาได้แต่หวังว่าคงจะไม่เจอสัตว์อสูรที่ปล่อยเมือกได้อีก
ด้านซีโร่ที่ยังคงอยู่ในป่าเขาได้แต่นั่งกระดิกเท้าอยู่บนก้อนหินขนาดใหญ่อย่างไม่สบอารมณ์ นี่ข้ามาช้ากว่าเวลานัดตั้งนานแล้วนะ ทำไมเ้าบ้านั่นยังไม่มาอีก
หลังจากที่ซีนเข้าเกมไปแล้วเขาจึงออกตรวจตราในคฤหาสน์อีกครั้งเพื่อหาสิ่งผิดปกติหรืออะไรที่แปลกไป เพราะเกรงว่าเ้าบ้าโรคจิตวีเนสจะแอบมาทำอะไรอีก
เมื่อไม่เจอสิ่งที่ตนตามหาซีโร่จึงยิ้มอย่างพอใจ แต่เมื่อกลับมาที่ห้องเขาก็ต้องเบิกตาโผล่งเมื่อเห็นคุณรัชทายาทตัวดีกำลังพยายามหวังขโมยจูบน้องสาวเขา เหตุการณ์ทะเลาะวิวาทจึงเกิดขึ้นก่อนซีโร่จะไล่วีเนสออกไปจากห้อง พร้อมกับด่าทอและสาปแช่งต่างๆนาๆ จนลืมเื่ที่นัดกับดาวเหนือไปสักพัก เมื่อนึกได้จึงรีบออนไลน์อย่างร้อนรนแล้วก็ต้องมานั่งเซ็งอยู่บนก้อนหินเมื่อไอ้คนนัดมันไม่มาตามนัด!
วาบ...
แสงสีขาวสว่างขึ้นข้างหน้าซีโร่ก่อนร่างของดาวเหนือจะค่อยๆปรากฏ ทันทีที่ดาวเหนือลืมตาขึ้นมา ก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อไอ้เพื่อนตัวดีฟันดาบมาตรงหน้าเขา ดาวเหนือรีบเอามือทั้งสองข้างมาประกบดาบเกรดต่ำที่ได้มาโดยบังเอิญของซีโร่
“ดาวเหนือ เ้ากล้าดียังไงมาสายกว่าเวลานัดรู้ไหมว่าข้าต้องรอนานเพียงใด!” ซีโร่กัดฟัน ในขณะที่ดาวเหนือลอบถอนหายใจที่อีกฝ่ายออมแรงไว้ไม่เช่นนั้นร่างของเขาคงขาดครึ่ง
“เออ...คือ...เค้าขอโทษษ!” ดาวเหนือแกล้งส่งสายตาวิบวับให้ซีโร่สะอิดสะเอียนเล่นก่อนเขาต้องเอนตัวกว่าเคยเพราะแรงกดดาบ ซีโร่หรี่ตามองท่าทางไม่สำนึกของดาวเหนือด้วยสายตาเรียบเฉยก่อนจะเก็บดาบ
“ไปได้แล้ว” ซีโร่ถอนหายใจ ก่อนจะเริ่มออกเดินทางเพื่อให้ไม่เป็การเสียเวลา
“อืม ปลดผนึกลูการ์” สิ้นเสียงดาวเหนือซีโร่จึงกลับหันขวับมาทันทีด้วยความใ
“เ้าบัดซบ! เอาเ้าหมาแหกนรกนี่ออกมาทำม๊ายยย”ซีโร่แหกปากลั่นทั้งน้ำตา เมื่อลูการ์ตัวแสบออกวิ่งเข้าไปในป่า
“ซวยแล้วไงเล่า!” ซีโร่ออกวิ่งทันทีที่เห็นกลุ่มควันกำลังมาทางเขา
“ฉิบหายมันมาอีกแล้ว!” ดาวเหนือหน้าซีดเผือดแล้วรีบวิ่งตามซีโร่ไปทันที
“รู้ทั้งรู้แล้วจะเอามันออกมาทำไม!”ซีโร่สถบลั่น
“ก..ก็..ก็มีคนบอกว่า.. ถ้าเอาออกมาบ่อยๆ...มันจะเชื่องนี่นา”ดาวเหนือทำสีหน้าราวกับจะร้องไห้
“เออ! มันเชื่องแน่ แต่กว่าจะเชื่องระดับพวกเราคงได้ติดลบพอดี เงื่อนไขนั่นมันใช้กับหมาบ้านี่ไม่ได้”ซีโร่ต่อว่าจนแทบเสียงหลง ก่อนจะหันกลับไปมองกลุ่มควันก็พบลูการ์กำลังวิ่งมาทางพวกเขาด้วยราวกับได้ปลดปล่อยบางสิ่ง
“โว๊ยย! เ้าหมาบ้าไปทางนู้นไป๊ จะมาทางนี้หาโคตรเง้าเ้าหรือ!” ซีโร่โวยวายลั่นก่อนจะสปีดตัวเองให้เร็วขึ้น
“เห้ยซีโร่! ฉันไม่ได้มีสปีดนรกแบบแกนะโว๊ย รอกันบ้างสิวะ!” ดาวเหนือโวยตาม แต่ซีโร่กลับไม่คิดจะชะลอความเร็วแม้แต่น้อย
“ขืนรอเ้ามีหวังข้าคงโดนเหยียบตาย!”
“พลังเวทแกก็กลับมาแล้ว รีบจัดการพวกมันซะสิ!” ดาวเหนือสั่ง
“ไม่เ! ถ้าเกิดเจอโซลข้าก็แพ้อีกน่ะสิ ครั้งที่แล้วก็พ่ายเพราะไม่มีพลังเวท อีกอย่างเ้าน่ะมีเลเวลมากกว่าข้ามิใช่หรือเช่นนั้นก็ซัดมันเองสิ” ซีโร่เถียง
“แต่ค่าสเตตัสแกมันสูงกว่านะ!” ดาวเหนือย้อน
“ไม่โว๊ยยย!”
ด้านซิลเอริคที่เห็นว่าตอนนี้มืดแล้วเขาจึงก่อกองไฟขึ้นมาแล้วเช็คของข้างในกระเป๋าตน พลันก่อนจะเริ่มรู้สึกหิวจึงแล่นเข้ามาขึ้นมา หากไม่ใช่อาหารที่ขายตามตลาดมนุษย์นี่เขากินอะไรกันนะ? บริเวณนี้ไม่มีสัตว์อสูรเหลืออยู่แล้วคงเป็ไปไม่ได้ที่จะล่าเนื้อมอนสเตอร์ ซิลเอริคเริ่มมองหาสิ่งที่มนุษย์เรียกว่าผลไม้
“ไอ้นี่คงจะกินได้สินะ? เห็นในตลาดมนุษย์ชอบกินกันนัก”ชายหนุ่มมองไปที่พุ่มราชเบอร์รี่ที่อยู่ใกล้ๆ ก่อนจะหยิบมาดมและชิมดู
“แหวะ! รสชาติแย่ชะมัด” ซีนทำหน้าเบ้ก่อนจะคายมันออกมาเขาพยายามมองหาผลไม้อื่นแต่ก็พบว่ารสชาติมันแย่ไม่ต่างกัน
มนุษย์กินลงของพรรค์นี้ลงไปได้ยังไง! เนื้อกับเืสดๆ อร่อยกว่านัก ซิลเอริคย่นหน้า ก่อนจะมองไปรอบๆ ตน
“เหตุใดจันทราจึงเป็สีเหลือง” เขานึกสงสัยขณะเอนกายมองจันทร์อร่าม
“เหตุใดมนุษย์จึงตื่นยามสว่างหลับใหลยามมืด ไยท้องฟ้ายามกลางวันจึงเป็สีฟ้าก้อนเมฆจึงสีขาว แถมมีสิ่งที่เรียกว่าดวงอาทิตย์อีก”
“ข้าคงเปลี่ยนเผ่าโดยเร็ว ชักจะรับสภาพเช่นนี้ไม่ไหวแล้ว” เขาบ่นพึมพำก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทรา
เช้าวันถัดมาหลังจากล้างหน้าล้างตาที่แม่น้ำซิลเอริคจึงมานั่งคิดบางสิ่งบนโขดหิน
“เดอร์ลุคบอกว่าเผ่ามนุษย์ส่วนมากจะเป็NPCสินะ แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าใครกันที่เป็?”เขาเอียงคอไปมาอย่างครุ่นคิด ก่อนจะตัดสินใจะโลงจากโขดหินมุ่งหน้ากลับเข้าเมืองแม้จะตะลุยถล่มอสูรมาทั้งวันเลเวลเขากลับเพิ่มขึ้นมาเพียงสี่เลเวลเท่านั้นพลันหน้าจอข้อความจึงเด้งขึ้นมาตรงหน้า
ปี๊ดๆ
เมื่อเปิดอ่านจึงพบว่าฟรอสติดต่อให้เขากลับโรงแรมซิลเอริคใช้ยันต์กลับเมืองทันที
“ทำไมพี่ชายออนไลน์เร็วจัง?” หลังจากที่เขาเข้ามาฟรอสจึงถามขึ้น
“พอดีเื่ที่บ้านมันใช้เวลาไม่นานน่ะ” ซิลเอริคตอบยิ้มๆ ขณะที่ฟรอสพิจารณาชุดใหม่เขา
“นี่พี่ชายจะเล่นอาชีพนักฆ่าเหรอ” ฟรอสเลิกคิ้วสูง ซิลเอริคจึงรีบส่ายหน้า
“ไม่ใช่ๆ แค่เลือกชุดที่มันทะมัดทะแมงก็เท่านั้น ชุดเก่าบังเอิญขาดน่ะ” เขายิ้มแหยๆฟรอสจึงพยักหน้าเข้าใจ
“ผมว่าจะออกเดินทางมะรืนนี้น่ะ พี่ชายพร้อมไหม?” ฟรอสถามซิลเอริคที่ล้มลงไปนอนเอกขเนกข้างเซอร์ไวรอส
“ก็ได้อยู่นะ อ้อฟรอส! นายมีวิธีดูไหมว่าผู้เล่นคนไหนเป็เผ่ามนุษย์”ซิลเอริคถาม ทว่าฟรอสกลับเลิกคิ้วเล็กน้อย
“เื่นั้นน่ะผมไม่รู้หรอก แต่ตอนนี้ผมแปลกใจมากกว่าว่าทำไมวิธีพูดพี่ชายต่างไปจากตอนก่อนออฟไลน์”ฟรอสถามเมื่อภาษาอีกฝ่ายลื่นหูกว่าเดิม
“ออ พอดีได้คนสอนมาน่ะ แบบนี้ดีกว่าใช่ไหม?” เขาย้อนถาม เด็กชายจึงพยักหน้าหงึกหงัก
“ก็ดีกว่าแหละ จริงสิผมยังไม่เสร็จธุระเลย แค่เข้ามาดูเฉยๆ ว่าพี่ชายมาหรือยังไว้ผมจะกลับมาให้ตรงวันแล้วกัน พี่ก็ไม่ต้องออกไปบู๊ในป่าแล้วนะ ผมี้เีรอ” ฟรอสอธิบายและสั่งอีกฝ่ายเสร็จสรรพก่อนที่ร่างของเขาหายไป
“เซอร์ไวรอส” เมื่อเห็นฟรอสไปแล้วซิลเอริคจึงเรียกเ้าค้างคาวตัวแสบที่นอนเอกขเนกอยู่บนเตียง
“หือ?” เซอร์ไวรอสทำเสียงครางในลำคอ เขาี้เียกหัวตัวเองขึ้นมาตอบ
“มาช่วยข้าทำเควสเผ่าพันธุ์ทีสิ” คำขอที่ไม่คาดคิดทำให้เซอร์ไวรอสลุกขึ้นมานั่งด้วยใบหน้าฉงน
“เควสอะไรของเ้าน่ะ?” เซอร์ไวรอสถาม แต่ซิลเอริคกลับยักไหล่ไม่ใส่ใจ
“ลองเดาดูสิ”
3K
