"ปัง"
เสียงปิดประตูดัง ตามด้วยแรงกระชากแขนที่เบลลากเกรสเข้ามาในห้องโรงแรมที่จองไว้
ดวงตากลมโตที่มักเต็มไปด้วยความมั่นใจกลับฉายแววสับสนปนโกรธจัด เบลมองเด็กดื้อที่เอาแต่ใจนิ่ง เธออายุ 32 แล้ว ผ่านความสัมพันธ์มาหลายรูปแบบ เธอรู้ว่าอาการแบบนี้ไม่ควรรับมือด้วยอารมณ์
"พอได้หรือยัง?" เบลถามเสียงเรียบ มือคว้าแขนเล็กไว้ก่อนที่เกรสจะทำอะไรหุนหันไปมากกว่านี้
"ไม่พอ!" เกรสะโใส่หน้าเธอ ดวงตาแดงก่ำคล้ายกับคนที่พร้อมจะร้องไห้ตลอดเวลา "ทำไมถึงไปอยู่กับมัน อีโรส!"
“เกรส...เรียกโรสแบบนั้นได้ยังไง? ไม่มีมารยาท...” เบลว่าแบบที่ผู้ใหญ่เตือนเด็ก
“ทำไม! คุณคิดถึงมันหรอ คุณจะกลับไปหามันใช่มั้ย!!” เกรสตะคอก ดวงตาวาวโกรธจัด “คุณโง่มากหรอถึงปล่อยให้มันกลับมาในชีวิต”
เบลปลดกระดุมแขนเสื้อออกอย่างใจเย็น ไม่ตอบโต้อะไร เธอเดินไปที่โต๊ะริมหน้าต่าง เทน้ำจากขวดใส่แก้ว ก่อนจะดื่มเงียบ ๆ ราวกับคำพูดของเกรสไม่ได้แตะต้องเธอเลย
ความเงียบของเบลเป็เชื้อไฟชั้นดี
“ทำไมไม่ตอบ!”
เกรสก้าวเข้ามาประชิด ผลักอกเบลแรง แต่เบลยังนิ่งไม่สะท้าน ดวงตาคู่นั้นเย็นเยียบอย่างน่าหงุดหงิด “พูดอะไรให้มันอยู่บนความเป็ไปได้หน่อยสิ” เบลเอ่ยเสียงเรียบ
“คุณจะกลับไปเป็ของโรสเหรอ? อีนังชั่วนั่นมันดีตรงไหน?!”
เบลถอนหายใจพร้อมวางแก้วน้ำลง แล้วหันไปสบตากับเกรสอย่างจริงจัง “ฉันไม่รู้ว่าเธอกับโรสมีเื่อะไรกันมา แต่ฉันไม่ได้เกลียดโรส อยู่ต่อหน้าฉันอย่าพูดถึงเขาแบบนี้”
คำพูดพวกนี้ยิ่งทวีความโมโหให้เกรสเข้าไปใหญ่
"เกรส เธอจะตามวุ่นวายฉันไปถึงเมื่อไหร่?" คำถามที่เบลเอ่ยมันเป็เพียงคำพูดที่เธอไม่ได้อยากได้คำตอบ
ประโยคสั้น ๆ แต่หนักแน่นจนเกรสเม้มปาก ความร้อนแล่นขึ้นมาที่ใบหน้า “หนูหายไปตั้งนาน คุณไม่คิดถึงหนูบ้างเลยเหรอ?” เสียงของเกรสสั่นเครือ ดวงตาที่ฉายแววโกรธแค้นกลับเจือความกลัวไว้ลึก ๆ
เบลมองเด็กสาวตรงหน้า แล้วถอนหายใจอีกครั้ง คราวนี้เบลไม่ได้ทำเป็เฉยชา แต่เธอเดินเข้าไปใกล้กว่าเดิม “ถ้าเธอหยุดอารมณ์โกรธนี้ลงได้ ฉันจะตอบ” น้ำเสียงของเบลอ่อนลง
เกรสกัดฟันแน่น น้ำตารื้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว “หนูเบาแล้ว”
เบลยกมือขึ้นไปแตะปลายคางของเกรส เธอใช้นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาที่ใกล้จะไหลออกมาอย่างแ่เบา “คิดถึงสิ คิดถึงมาก”
เกรสเงยหน้าขึ้น ดวงตาสั่นไหวคล้ายไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน
ริมฝีปากเม้มแน่น ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็สั่นระริกเมื่อเบลขยับเข้ามาใกล้มากขึ้น...ใกล้จนััได้ถึงลมหายใจอุ่น
"ถ้าคิดถึง..." เสียงของเกรสขาดห้วง ดวงตาทอประกายวาบก่อนเอ่ยประโยคถัดมาอย่างแ่เบาแต่หนักแน่น
"ทำไมไปติดต่อหาหนูเลย?"
เบลมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่อนโยนกว่าทุกที ครู่หนึ่งเธอไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยที่ริมฝีปาก ก่อนจะแนบริมฝีปากลงไปแทนคำตอบ ััแ่เบาที่แฝงแรงกดแน่นขึ้นเรื่อย รอยจูบของความคิดถึงมันเป็แบบนี้นี่เอง
เกรสเบิกตากว้าง ความใทำให้ร่างกายเธอชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เพียงเสี้ยววินาที หัวใจที่เต้นระรัวก็สั่งให้ตอบรับัันั้น เกรสยกมือขึ้นโอบกอดของเบลไว้ ราวกับกลัวว่าไม่อยากให้อีกฝ่ายผละออกไปเลยตลอดกาล
น้ำตาเม็ดแรกไหลลงมาบนแก้มของเธอ มันไม่ใช่เพราะความเสร้า แต่มันเป็น้ำตาของความคิดถึง
“ฮือ...หนูคิดถึงคุณมาก” เกรสสะอื้น ดวงตาฉายแววขี้แย
เบลพยักหน้า “อื้ม ฉันรู้แล้ว แต่วันนี้เธอทำไม่ถูก เธอต้องรู้ว่าตัวเองผิดนะคะ เธอไม่ใช่เด็กแล้ว เธอมีสิทธิ์รู้สึกโกรธ รู้สึกหึงได้เต็มที่” เบลผละตัวออกจากเกรสและยกมือขึ้นกอดอก “แต่เธอไม่มีสิทธิ์จะบังคับฉันให้รักเธอแบบที่เธอ้า หรือโวยวายด่าทอคนอื่น เสีย ๆ หาย ๆ”
เกรสอ้าปากเหมือนจะเถียง แต่กลับพูดอะไรไม่ออก เพราะทุกคำที่เบลพูดมันแทงใจ และถูกทั้งหมด
เบลมองเด็กสาวตรงหน้าแล้วถอนหาย เธอเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กจากห้องน้ำแล้วโยนให้เกรส “ไปล้างหน้าก่อน แล้วค่อยคุยกันใหม่”
เกรสจับผ้าไว้แน่น ไม่ยอมขยับ เธอกัดปากแน่นจนสั่น “คุณเกลียดหนูใช่ไหม...”
เบลชะงักไปครู่หนึ่ง “ฉันไม่ได้เกลียดเธอ เกรส ฉันแค่สอนใจเธอโตเป็ผู้ใหญ่”
เบลมอง “ความรักบนโลกนี้มีหลากหลายรูปแบบนะ และฉันไม่อยากให้เธอยัดเยียดความรักของตัวเองให้ใคร”
เกรสเบือนหน้าหนี ไม่อยากให้เบลเห็นน้ำตาของตัวเอง เบลไม่พูดอะไรอีก เธอแค่เดินไปเปิดม่านออก เผยให้เห็นวิวเมืองที่ส่องสว่างด้วยแสงไฟ
บรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบอึดอัด แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ความเงียบที่กดดัน เบลปล่อยให้เกรสได้ใช้เวลาสงบสติอารมณ์ของตัวเอง โดยที่เธอก็ไม่รีบร้อนจะทำให้ทุกอย่างจบสะทีเดียว
คืนนี้อาจจะยังไม่จบ แต่เบลรู้ดีว่า บางครั้ง... คนที่กำลังโกรธไม่้าคำอธิบายทันที พวกเขาแค่้าเวลาให้ตัวเองเข้าใจความรู้สึกก่อนเท่านั้น
เกรสกำผ้าขนหนูไว้แน่น เธอไม่ได้เดินไปล้างหน้าอย่างที่เบลสั่ง ดวงตายังคงจ้องมองแผ่นหลังของเบลที่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง ทอดสายตามองออกไปยังเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟ
เงียบ...
เงียบเกินไป
เธอไม่ชอบความเงียบแบบนี้เลย มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสียบางอย่างไปอีกครั้ง
เธอรู้ตัวดีว่าตัวเองเอาแต่ใจ แสดงออกแบบเด็ก ๆ ที่โวยวาย ที่รู้สึกควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่จะให้เธอทำยังไง? เธอเกลียดโรส แต่เบลดันอยู่กับมัน
เกรสวางผ้าขนหนูลงโต๊ะใกล้ ๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาประชิดเบลจากด้านหลัง แขนทั้งสองโอบรอบเอวคนที่สูงกว่า ใบหน้าซุกลงไปที่แผ่นหลังของอีกฝ่าย
"ขอกอดหน่อยได้มั้ย..."
เสียงนั้นแ่เบา แต่กลับหนักแน่นจนเบลรับรู้ได้ถึงแรงสั่นะเื
เกรสกอดแน่นขึ้น คล้ายกับกลัวว่าเบลจะหายไปหากเธอคลายอ้อมแขน
"หนูไม่ได้เจอหน้าคุณนานตั้งอาทิตย์นึง” น้ำเสียงของเกรสเจือไปด้วยความสั่นไหว "หนูต้องคอยไถ่ดูไอจีของคุณ ต้องคอยถามพวกเพื่อน ๆ ที่มหาลัยว่า่นี้คุณดูเป็ยังไง หนูต้องใช้ชีวิตไปทั้งที่หัวใจมันรู้สึกว่างเปล่า..."
“แล้วเธอรู้ไหมว่าฉันรู้สึกยังไง?" เบลตอบนิ่ง “ฉันแอบมองหาเธอทุกคาบสอนที่ควรจะมีเธออยู่”
"แล้วคุณรู้ไหมว่าหนูโกรธแค่ไหนที่เห็นคุณอยู่กับโรส?" เสียงของเกรสขาดห้วงไปครู่หนึ่งก่อนเธอจะเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ "หนูกลัว... กลัวว่าคุณจะกลับไปหาเขา..."
เบลเอื้อมมือไปแตะที่แขนของเกรส เป็เชิงให้เธอคลายกอดลง แต่เกรสไม่ยอม
"อย่าผลักไสหนูออกไปนะ..." เธอพูด "อย่าทำเหมือนคุณไม่้าหนูเลย..."
เบลเม้มปากแน่น ก่อนจะดึงมือของเกรสออกจากเอวของเธอ และหันกลับมาสบตา
ดวงตาของเกรสเต็มไปด้วยความอ้อนวอน ความรู้สึกทั้งหมดที่เธอพยายามปิดกั้นมาตลอดอาทิตย์มันพังทลายลงหมดแล้วในคืนนี้
เบลยกมือขึ้น ลูบผมที่ยุ่งเหยิงของเกรสก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ
"ฉันไม่ได้ผลักไสเธอออกไป เกรส..."
เกรสจ้องเธอไม่กระพริบ รอคอยคำพูดถัดไปของเบลราวกับว่ามันเป็คำตัดสินชีวิตของเธอ
"แต่เธอต้องเข้าใจฉันด้วย ว่าฉันยังไม่อยากเปิดใจให้ใคร และไม่สามารถเป็ของใครได้เช่นกัน"
แววตาของเกรสไหววูบ เธออยากร้องไห้อีกครั้ง แต่รู้ดีว่าต่อให้ร้องยังไง เบลก็ยังเป็เบล... คนที่ไม่เคยให้ความหวังอะไรกับเธอเลย
แต่ถึงอย่างนั้น... เกรสก็ยังเลือกจะอยู่ตรงนี้กับเธอ
เกรสจ้องมองเบลด้วยดวงตาจริงจัง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกจากอก คำพูดของเบลเมื่อครู่ทำให้เธอยิ่งอยากเอาชนะมากขึ้น
ไม่เป็ของใครงั้นเหรอ?
งั้นเธอจะทำให้เบลเป็ของเธอเอง
เกรสกัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะก้าวเข้ามาประชิดเบลอีกครั้ง มือทั้งสองโอบกอดคนตรงหน้าจนแน่น ราวกับกลัวว่าเบลจะเดินหนีไป
"หนูไม่สนหรอกว่าคุณจะพูดอะไร" เธอกล่าวเสียงหนัก "หนูไม่สนว่าคุณจะ้าอะไร แต่หนูจะทำให้คุณใจอ่อนให้ได้"
เบลเลิกคิ้วเล็กน้อย นิ่งฟังอีกฝ่ายโดยไม่พูดอะไร ดวงตาคมกริบยังคงสงบนิ่ง ทว่าในแววตามีบางอย่างไหววูบ บางอย่างที่เกรสไม่เข้าใจ
"หนูรู้ว่าคุณไม่ง่าย คุณใจแข็ง คุณมีโลกของตัวเอง" เกรสพูดต่อ ริมฝีปากสั่นเล็กน้อยเพราะอารมณ์ที่ยังคงพุ่งสูง "แต่หนูไม่สน ต่อให้ต้องใช้เวลานานแค่ไหน หนูก็จะทำให้คุณเปิดใจให้ได้"
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"หนูจะตามตื้อคุณ... จนกว่าหนูจะชนะ"
เบลมองเธอนิ่ง ก่อนจะถอนหายใจ มือข้างหนึ่งยกขึ้นจับหัวของเกรสอย่างแ่เบา แรงกดไม่ได้มีเจตนาผลักไส แต่เป็เชิงเตือน
"เกรส..." เธอเอ่ยช้า ๆ "เธอแน่ใจเหรอ ว่าจะเล่นเกมนี้กับฉัน?"
เกรสสบตาเบลแน่วแน่ รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปาก
"แน่สิคะ" เธอกระซิบ "หนูไม่เคยเล่นเกมไหนแล้วแพ้มาก่อน"
--- To Be Continue —
By : The Bambie Calico
เล่มนี้จะมี E-BOOK เมื่อแต่งจบ สามารถติดตามฉาก 18+ ได้ใน ReadAWrite : The Bambie Calico
842
![พันธกาลวิญญาณรัก [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1697512755_19684876.webp)