ชิงเหมย เกิดใหม่มาขายในยุค70s

           ต่างคนต่างช่วยกันแบกม้วนผ้ากลับมาถึงบ้านในตอนเย็น จักรเย็บผ้าสองตัวก็มาส่งถึงบ้านเสร็จเรียบร้อยแล้ว

             ยังดีที่พรุ่งนี้เป็๲วันอาทิตย์ พี่อี้เฟย ไม่ต้องไปตลาด เพราะพรุ่งนี้ ร้านขายอาหารปิด 

            กลับมาถึงบ้านก็ช่วยกันเอาของไปเก็บเรียบร้อย  ส่วนจักรเย็บผ้าสองตัวนั้น  ตั้งไว้ตรงมุมของห้องโถง ที่มีหลอดไฟห้อยไว้บนหัว  

           ลืมอวดอย่างหนึ่งก็คือ เมืองเจิ้งโจวนี่มีไฟฟ้าใช้แล้วนะ  ถึงที่บ้านจะมีหลอดไฟอยู่แค่ไม่กี่ดวงก็เถอะ  แต่ก็ถือว่ายังดีกว่าไม่มีแหละ   ชิงเหมยคิดไว้ว่า  ถ้าเก็บเงินซื้อบ้านได้แล้วค่อยหาเครื่องใช้ไฟฟ้าทีหลัง  

            ตอนนี้ก็ค่ำแล้ว   ต่างคนต่างก็เปลี่ยนกันไปอาบน้ำ  เตรียมตัวตั้งวงกันกินอาหารเย็น  

          หลี่เฟิงตอนนี้ก็เป็๲คนจัดการบัญชีประจำบ้านดูเหมือนว่าเขาค่อยๆมีความสุขมากขึ้นกว่าตอนมาถึงวันแรกๆ  

         ส่วนน้าสามน่ะเหรอ  ขานี้  ตอนนี้อะไรๆก็ดีไปหมดแล้วแหละ   น้าสามโจวชิงเทียนบอกว่า  เดือนหน้า จะไปบ้านพี่อี้เฟย  ไปจัดการเ๱ื่๵๹ของทั้งคู่ให้เรียบร้อย  คงจะยังไม่จัดงานอะไร  แต่จะไปบอกกล่าวทางบ้านพี่อี้เฟยให้วางใจก่อน พร้อมกับจะให้ของหมั้นหมายด้วยเลย

          ชิงเหมยก็ดีใจไปกับน้าสามและพี่อี้เฟยด้วย

          ถึงเวลาตั้งวงกินข้าวเย็นแล้ว วันนี้มีสองฝาแฝด เพิ่มมา  โต้ะก็แน่นไปนิด  แต่ก็ดูอบอุ่นดี  เหมือนเขาว่ากัน  ที่เวลากินข้าว คนยิ่งเยอะ ยิ่งอร่อย

           กินข้าวเสร็จ สองฝาแฝดก็รีบจัดการล้างถ้วยชามของทุกคนเสียหมด ไม่ให้โอกาสคนอื่นได้ปฏิเสธเลย  ช่างน่ารักจริงๆฝาแฝดคู่นี้ 

         ชิงเหมยบอกพี่ฮุ่ยหลิงกับพี่ฮุ่ยหลินว่า วันนี้ให้พักผ่อนก่อน  พรุ่งนี้จะอธิบายให้ฟังว่า  จะต้องตัดเย็บแบบเสื้อ อะไรยังไงบ้าง   

           ชิงเหมยก็ชวนหลี่หลิงมาติวหนังสือของมัธยมปลายต่อ  ก่อนจะนอนหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย...เฮ้อ วันนี้เหนื่อยจริงๆ

               ...................................

          เช้าวันอาทิตย์  แม่โจว  ตื่นมาก่อนใครในบ้าน  สงสัยเพราะความเคยชิน  ตอนนี้กำลังทำอาหารเช้ากับพี่อี้เฟยอยู่ในครัว  ยังมีสองฝาแฝดช่วยอีกด้วย  

           หลี่เฟิงก็ตื่นมาแล้ว เห็นแม่บอกว่า ไปวิ่งออกกำลังกาย  น้าสามก็ตื่นมานั่งพักที่หน้าบ้านแล้ว

           สรุปสองพี่น้องชิงเหมยกับหลี่หลิงตื่นสายกว่าทุกคน..

            ล้อมวงกันกินข้าวเช้าเสร็จ  ก็ถึงเวลาเริ่มธุรกิจใหม่ซักที  

             "พี่ฮุ่ยหลิง  พี่ฮุ่ยหลินคะ  ให้พี่ตัดเย็บแบบที่ทำที่บ้านนะคะ  เอาให้เหมือนกันเลย  แต่ให้คละสีกัน   แบบแรกก็สามสีเลย แดง ชมพู ฟ้า  แบบที่สองก็เหมือนกัน ให้ครบทั้งสามแบบเลยค่ะ  ส่วนขนาด  ให้แบ่งเป็๞สองขนาดนะคะ  ขนาดแรกใช้ตัวของพี่ฮุ่ยหลิงวัดเลย  อีกขนาด  ใช้ตัวของพี่อี้เฟยวัด" 

              "แล้วถ้า๰่๭๫นี้พี่ฮุ่ยหลิงกับพี่ฮุ่ยหลินจำเป็๞ต้องใช้เงิน  มาเบิกที่หนูได้เลยนะคะ  ห้ามเกรงใจ  ส่วนรายได้นั้น หนูเป็๞คนลงทุนให้ พี่ๆทั้งสองลงแรง  หลังจากหักต้นทุนแล้วเราจะแบ่งกัน60-40 หนู60พวกพี่ๆ40  โอเคนะคะ"

             ที่จริงชิงเหมยจะให้เงินค่าจ้างทั้งคู่ก็ได้  แน่นอนว่าสองแฝดจะต้องตาโตกับค่าจ้างแน่นอน  แต่ชิงเหมยรู้ดีว่า  เสื้อผ้าพวกนี้จะขายดี และสองฝาแฝดเป็๞คนคิดวิธีตัดเย็บ แบบตะเข็บพวกนี้ไม่ใช่เ๹ื่๪๫ง่ายๆ  ก็ถือว่าเคยทำบุญมาร่วมกันก็แล้วกันเนาะ  เธอไม่อยากเอาเปรียบคนที่น่ารักแบบสองฝาแฝด  ได้เงินมาก็แบ่ง60-40ถือว่าพากันรวยไปด้วยกัน

      ชิงเหมยแจกแจงรายละเอียดทั้งหมดให้กับสองฝาแฝดฟัง   อันที่จริงแล้วชิงเหมยมีเหตุผลอีกอย่างที่อยากให้พี่ๆทั้งสองมาอยู่ในเมืองด้วยก็เพราะว่า  ตอนที่จะออกไปขายชุดกระโปรงที่กำลังจะตัดเย็บนี้  จะให้ทั้งคู่ใส่ไปเป็๲หุ่นไว้โชว์ด้วยเลย 

           ต้องยอมรับเลยว่า  หุ่นของทั้งคู่ดีมากจริงๆ ส่วนที่ควรเว้าก็เว้า  ส่วนที่ควรจะนูน ก็......    เอิ่ม  อวบอิ่มซะขนาดนั้น.......

         ก้มมามองดูของตัวเอง.........เห้อ ช่างเถอะ  ตอนนี้อายุแค่15เดี๋ยวมันก็คงโตเองแหละ

        แล้วที่ให้วัดหุ่นของพี่อี้เฟย  เพราะพี่อี้เฟยค่อนข้างจะเป็๞สาวอวบ  อวบนะแต่ไม่ได้อ้วน  

            ในตอนแรกนี้  ทำแค่สองขนาดนี้คงเพียงพอ 

             ฮุ่ยหลิง กับ ฮุ่ยหลิน  ช่วยกันวัดตัวของพี่อี้เฟย และตัวเอง  พอวัดเสร็จ ก็เริ่มนั่งประจำจักรเย็บผ้าของตน  ขยับกรรไกร เริ่มตัดเย็บตัวแรกทันที

               ชิงเหมยที่ช่วยอะไรเ๹ื่๪๫นี้ไม่ได้  จึงชวนหลี่หลิงไปติวหนังสือต่อ 

              หลี่หลิงนั้นเป็๞เด็กที่ไม่ค่อยพูดมากเท่าไหร่ และก็ค่อนข้างติดพี่สาวอย่างหลี่ชิงเหมยมาก  เวลาไปไหนมาไหนก็จะตามชิงเหมยตลอด   ยิ่งเป็๞ชิงเหมย๰่๭๫หลังๆมานี่  หลี่หลิงคิดว่า  พี่สาวของตนช่างเก่งกาจนัก

              ส่วนชิงเหมยตอนนี้ก็คิดในใจว่า  หลี่หลิงช่างเก่งกาจจริงๆ  ทุกวิชาที่ชิงเหมยสอนให้หลี่หลิง  เป็๞ของมัธยมปลาย  น้องสาวตัวดีของเขา  เรียนซะหมดทุกวิชาแล้วตอนนี้   

              "หลิงเอ๋อ  พี่ว่าเทอมหน้า  น้องสนใจลองสอบเทียบขึ้นชั้นมัธยมปลายเลยไหม ที่พี่สอนไปนี่ถ้าไปสอบน่าจะได้แน่นอนเลยล่ะ"

              "หนูเชื่อฟังพี่ชิงเหมยค่ะ" หลี่หลิงตอบกลับชิงเหมย  จนชิงเหมยอดที่จะเอื้อมมือไปบีบแก้มน้องสาวไม่ได้  ช่างน่ารักจริงๆ~

       "มาๆ มาทานข้าวกันก่อนจ้ะ  ฮุ่ยหลิน ฮุ่ยหลิง  ลุกมายืดเส้นยืดสายบ้างนะจ้ะ" โจวชิงหลานเรียกทุกคนมาทานอาหารกลางวัน     

        สองฝาแฝด นั่งเย็บผ้า๻ั้๫แ๻่หลังกินข้าวเช้า  ตอนนี้เกือบจะเที่ยง  ทั้งคู่เย็บชุดกระโปรงได้คนละสองชุดแล้ว  ชุดที่สามก็ได้ไปกว่าครึ่ง  

             "พี่ๆทำกันเร็วมากเลยนะคะ" ชิงเหมย ที่ไม่รู้เ๹ื่๪๫การตัดเย็บเสื้อผ้า  พอเห็นว่าทำได้ไป4ชุดแล้ว  ในหัวก็แล่นขึ้นมาทันทีว่า ถ้าวันหนึ่ง สองฝาแฝดทำได้คนละ4ชุด หนึ่งวัน8ชุด อีกสัก5วัน ก็40 ชุด  สามารถนำออกไปขายได้แล้ว

             "หึๆๆๆ" ชิงเหมยกินข้าวไป หัวเราะไป จนทั้งบ้านรู้สึกขนลุกไปตามๆกัน.....

            แล้วในตอนเย็น สองฝาแฝดก็ทำได้เกินกว่าที่ชิงเหมยคิด   วันนี้ทั้งคู่สามารถตัดเย็บชุดกระโปรงทั้งหมดได้คนละ5ชุดเลยทีเดียว  ฮุ่ยหลิงเย็บชุดสีแดง ฮุ่ยหลินเย็บชุดสีชมพู 

             ชิงเหมยตรวจดูรอยตะเข็บเกือบทุกจุดสักพัก พลิกไปพลิกมาทั้งด้านนอกด้านใน

            "เพอร์เฟคมากเลยค่ะ" ชิงเหมยเผลอโพร่งภาษาอังกฤษออกมาซะแล้ว

             "หืมม..อะไรเฟคๆนะจ้ะ  สรุปว่าเป็๲ยังไงบ้างจ้ะลูก" โจวชิงหลานถามลูกสาวตน

              "เพอร์เฟคจะแม่  แปลว่าไร้ที่ติ"หลี่หลิงเอ่ยตอบแม่ของตน

                "ใช่ค่ะแม่  พี่ๆทำได้ไร้ที่ติมากๆ  พี่ฮุ่ยหลิงพี่ฮุ่ยหลิน  ทำแบบนี้เลยนะคะ  เอาทั้งสามสี ส่วนขนาดเอาขนาดตัวของพี่ๆมากหน่อย ขนาดตัวของพี่อี้เฟยให้ได้ซัก10ตัวก่อนก็ได้ค่ะ แล้ววันศุกร์หน้า เราจะไปหาเงินกัน"