จอมมารอหังการ์ (Great Demon King)

ระหว่างทางไปยังเมืองดรอล สัมภาระที่หานซั่วแบกไว้ก่อนหน้านี้ถูกแบ่งไปยังม้าตัวอื่นๆ

หานซั่วนั่งอยู่ด้านหลังของแฟนนี่ ร่างกายของทั้งคู่สัมผัสกันตามจังหวะการเคลื่อนไหวของม้า กลิ่นหอมรัญจวนใจอ่อน ๆ อบอวลพร้อมกับเส้นผมของเธอที่พลิ้วสยายตามแรงลมเบื้องหน้าหานซั่ว

แฟนนี่นั่งตัวตรงอยู่บนหลังม้าด้วยท่วงท่าสง่างาม สัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดคลุมอาจารย์ของเธอล้วนดึงดูดให้หานซั่วต้องแอบชำเลืองมองด้วยความปลื้มปริ่ม เมื่อม้าเริ่มควบออกไป ร่างกายของทั้งคู่ก็ค่อย ๆ ขยับใกล้ชิดกันเข้าไปทุกที

จนในที่สุด ท้องน้อยของหานซั่วและก้นกลมกลึงของแฟนนี่ก็สัมผัสแนบชิดกัน ม้าที่ควบด้วยความเร็วทำให้ทั้งคู่ทรงตัวได้ไม่มั่นคงนัก ท้องน้อยของเขาและก้นงามงอนของเธอจึงต้องเด้งสอดรับกันตามจังหวะ ชุดคลุมนักเวทก็ช่างบางเบาจนไม่อาจปิดกั้นสัมผัสแสนวิเศษนี้ และแล้ว ความปรารถนาที่ยากต่อการควบคุมของหานซั่วก็ตั้งชันขึ้นมา...

หานซั่วในเวลานี้รู้สึกหัวเราะมิได้ร่ำไห้มิออก เมื่อจุดสำคัญบนร่างกายท่อนล่างอยู่ดี ๆ ก็แข็งตัวขึ้นมาเสียอย่างนั้น ทั้งยังถูไถไปมาตามจังหวะการควบของม้าที่วิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ในพื้นที่ตรงกลางระหว่างแก้มก้นงามงอนของแฟนนี่พอดิบพอดี

เมื่อการกระตุ้นอันรุนแรงจากจุดสัมผัสระหว่างหานซั่วและแฟนนี่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ยิ่งปลุกเร้าให้หัวใจของหานซั่วพลุ่งพล่านจนแทบครางออกมา หานซั่วชำเลืองมองแฟนนี่จากข้างหลัง ต้นคอขาวผ่องของแฟนนี่เป็นสีชมพูระเรื่อ ทำให้เธอดูมีเสน่ห์เย้ายวนใจมากขึ้นไปอีก

แฟนนี่ผู้แสนเซ็กซี่เป็นสาวในจินตนาการของหานซั่วมาโดยตลอด และเขาก็อยู่ในวัยหนุ่มคึกคะนองที่ควบคุมร่างกายตนเองได้ยากลำบากที่สุด ยิ่งไปกว่านั้น หานซั่วยังเป็นหนุ่มพรหมจรรย์ และไม่เคยรู้จักความสัมพันธ์เชิงชู้สาว จึงทำให้การกระตุ้นที่เขากำลังได้รับอยู่นี้ดูรุนแรงราวฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย และทุกสิ่งก็เริ่มเตลิดจนอยู่เหนือการควบคุม

เมื่อไม่สามารถควบคุมความปรารถนาได้อีกต่อไป หานซั่วยื่นมือที่สั่นเทาออกไปโอบรัดเอวอ่อนนุ่มของแฟนนี่ด้วยมือทั้งสองข้าง เพื่อให้ร่างกายส่วนล่างของพวกเขากระชับแนบชิดกันมากขึ้นอีก

ทันใดนั้นเอง หลังมือทั้งสองข้างของหานซั่วก็เกิดความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงกระดูก หานซั่วเงยหน้าขึ้นทันทีด้วยความประหลาดใจและเห็นใบหน้าที่อับอายระคนโกรธเกรี้ยวของแฟนนี่ หน้าอันสวยงามของเธอแดงเรื่อเพราะความโกรธ เมื่อเธอหันมา ดวงตาหยาดเยิ้มคู่นั้นจ้องมองหานซั่วอย่างมาดร้าย เธอพูดเบา ๆ ว่า

“บ้าจริง ควบคุมตัวเองหน่อยสิ ไบรอัน ไม่อย่างนั้นข้าโยนเจ้าลงไปจากหลังม้าจริง ๆ ด้วย”

แต่แล้ว แฟนนี่ก็บอกได้ทันทีว่าเกิดอะไรบางอย่างขึ้นกับหานซั่ว ใบหน้าของเขาแดงก่ำ เนื้อตัวกระตุกสั่นไม่หยุด เขาหอบหายใจอย่างแรงราวห้าวินาที ก่อนที่ทั่วทั้งร่างพลันแข็งทื่อ และกลับสู่สภาพปกติ เหลือเพียงอาการหอบหายใจ

แฟนนี่รู้สึกได้ทันทีถึงของเหลวข้นเหนียวบางอย่างที่ด้านหลังของตนเอง

“ขอ...ขอโทษครับ อาจารย์แฟนนี่! ข้า...ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ!”

เมื่อเห็นว่าแฟนนี่กำลังเดือดขึ้นอีกครั้ง หานซั่วผละตัวเองออกมา และรีบคร่ำครวญด้วยความรู้สึกผิด แม้จะกำลังคิดถึงช่วงเวลาอันแสนเย้ายวนนี้วนไปวนมาอยู่ในหัว และไม่ได้รู้สึกกลัวหรือรู้สึกผิดจริง ๆ อย่างที่กำลังเสแสร้งแกล้งทำ

แฟนนี่ยับยั้งความโกรธไว้ เธอเข้าใจดีถึงธรรมชาติของเด็กหนุ่มวัยนี้ และในเมื่อร่างกายของเขามาสัมผัสเข้ากับจุดที่ไม่เหมาะสมเองอย่างเลี่ยงไม่ได้ ปฏิกิริยาของหานซั่วจึงเป็นไปตามสัญชาตญาณ ไม่ใช่เพราะจงใจ

แต่ก็เหมือนว่าเขากระทำชำเราเธออยู่ดี แม้ว่าทั้งสองคนจะไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นจริง ๆ แต่ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง แฟนนี่ก็รู้สึกไม่พอใจและโกรธที่หานซั่วมาปลดปล่อยตัวเองข้างหลังเธอ

และหานซั่วก็ไม่สามารถรับมือแฟนนี่ไหวแน่ ๆ ถ้านักเวทระดับสูงอย่างเธอเกิดบันดาลโทสะขึ้นมา หานซั่วมีใจให้แฟนนี่ และกลัวเหลือเกินว่าแฟนนี่จะเล่นงานเขาได้อย่างไม่สนใจเหตุผลใด ๆ เขาทั้งไม่รู้และทำตัวไม่ถูกกับสภาพจิตใจของแฟนนี่เวลานี้

ในขณะที่หานซั่วกำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่นั้นเอง อยู่ ๆ เขาก็รู้สึกถึงแรงหยิกรุนแรงที่ต้นขาทั้งสองข้าง จึงร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

“เจ้านี่จริง ๆ เลย ไบรอัน ไว้ข้าจะจัดการกับเจ้าทีหลัง!”

“อาจารย์แฟนนี่คะ เกิดอะไรขึ้น? แล้วไบรอัน เจ้าเป็นอะไรของเจ้าน่ะ?” ลิซ่าได้ยินเสียงร้องของหานซั่ว จึงรีบหันกลับมาถาม

“ไม่มีอะไรจ้ะ เขาเสียการทรงตัวนิดหน่อย ก็เลยตกใจเท่านั้นเอง” แฟนนี่รีบตัดบทก่อนที่หานซั่วจะทันอ้าปากพูด

ความเงียบมาเยือนอีกครั้งเมื่อทุกคนต่างเร่งรีบมุ่งหน้าไปตามทาง ครึ่งชั่วโมงต่อมา หานซั่วก็ต้องประหลาดใจ เมื่อท่อนล่างของเขาตั้งชันขึ้นอีกครั้ง เมื่อแฟนนี่สัมผัสได้อีก เธอก็รีบทิ้งระยะห่างจากคณะเดินทาง และสั่งอย่างโกรธเกรี้ยวให้หานซั่วเป็นคนบังคับม้า

“อาจารย์แฟนนี่ ข้าไม่ตั้งใจจริง ๆ นะครับ และข้าก็ขี่ม้าไม่เป็นด้วย”

หานซั่วปีนขึ้นบนหลังม้าอย่างยอมจำนน ในขณะที่แฟนนี่เต็มไปด้วยความโกรธทั้งน้ำเสียงและสีหน้า

“เงียบ แล้วก็ตั้งใจฟังข้าดี ๆ ข้าจะสอนเจ้าเองว่าต้องขี่มันอย่างไร”

ทั้งสองคนสลับตำแหน่งกัน หานซั่วนั่งด้านหน้า และแฟนนี่ซ้อนอยู่ด้านหลัง แฟนนี่ซึ่งเคยอ่อนโยนและดีกับหานซั่วเสมอมา กลับไม่มีท่าทีเช่นนั้นอีกแล้วเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่

ทีแรก หานซั่วยังไม่เข้าใจสิ่งที่แฟนนี่สอนในทันที ม้าจึงเดินไปมาอย่างไร้ทิศทาง มันควบวิ่งอย่างบ้าคลั่ง และส่งเสียงร้องลั่น ร่างกายของหานซั่วและแฟนนี่จึงเสียการทรงตัว หน้าอกเต่งตึงของเธอถูไถแผ่นหลังของหานซั่วครั้งแล้วครั้งเล่า การเรียนขี่ม้าเป็นสิ่งที่นอกเหนือความคาดหมายของหานซั่ว และสมาธิของเขาก็แตกกระจายโดยสิ้นเชิง

หลังจากติดขัดอยู่ชั่วครู่พร้อมกับเสียงตะโกนอย่างโกรธเคืองของแฟนนี่ หานซั่วก็เริ่มควบคุมม้าได้ แฟนนี่จึงจัดตำแหน่งร่างกายให้เข้าที่ และใช้สองมือยันหลังของหานซั่วไว้ ป้องกันไม่ให้หน้าอกกลมกลึงไปโดนหลังของเขาอีก เธอนำทางต่อไปและมุ่งหน้าสู่เมืองดรอล

เมื่อหานซั่วและแฟนนี่มาถึง ท้องฟ้าเริ่มมืดและใกล้ตกค่ำเต็มที จีนและกลุ่มนักเรียนกำลังรออยู่ พวกเขาเฝ้ามองถนนอย่างร้อนรน

จีนรีบเดินเข้ามาหาทันทีที่เห็นทั้งสองคน เขามองแฟนนี่และพูดอย่างรัวเร็วว่า “อาจารย์แฟนนี่ หายไปไหนมาครับ? นึกว่าเกิดอะไรขึ้นกับท่านเสียอีก ข้าเป็นห่วงแทบแย่”

“ไม่มีอะไรหรอก แค่ครึ่งทางหลังนี่ ไบรอันอยากลองขี่ม้าเองดูบ้างน่ะ ข้ามัวแต่สอนเขาอยู่ ก็เลยมาช้าไปหน่อย” แฟนนี่สงบใจลงแล้ว เธอยิ้มให้กลุ่มนักเรียนพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ

“เยี่ยมไปเลย ทุกคนมากันครบแล้ว อาจารย์จีน พวกเราหาโรงแรมกันได้หรือยัง?”

“จัดการเรียบร้อยแล้วครับ เอาม้าเก็บเข้าคอกเสร็จเมื่อไร พวกเราก็เข้าพักได้เลย รุ่งเช้าจะได้ตรงไปยังป่าทมิฬทันที” ร่างกายปราดเปรียวของแฟนนี่เคลื่อนตัวลงจากม้าอย่างสวยงาม เธอนิ่วหน้าขณะยืดเหยียดเส้นสาย

“เดินทางมาทั้งวัน เหงื่อชุ่มไปหมด ข้ากลับไปอาบน้ำที่โรงแรมดีกว่า ไบรอัน เอาม้าเก็บเสร็จแล้วมาที่ห้องของข้าด้วยนะ เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

“เข้าใจแล้วครับ อาจารย์แฟนนี่”

หานซั่วตอบตกลงด้วยสีหน้าผิดหวัง เขารู้ดีกว่าแฟนนี่ต้องการสั่งสอนให้เขาสำนึกเรื่องน่าอับอายก่อนหน้านี้แน่ๆ

แฟนนี่รีบมุ่งหน้าไปยังโรงแรมทันทีที่พูดจบ หานซั่วรู้สึกถึงความเหนียวเหนอะของร่างกายท่อนล่าง จึงเข้าใจดีว่าทำไมเธอถึงรีบร้อนอยากอาบน้ำมากถึงเพียงนั้น แต่ทว่า รอยยิ้มเยาะกลับฉาบขึ้นบนหน้าเขา

หานซั่วและนักเรียนชายของศาสตร์แห่งความตายกลุ่มหนึ่งนำม้าทั้งหกตัวไปเก็บที่คอกตามคำสั่งของจีน จากนั้นจึงตามเขากลับไปยังโรงแรม

“อาจารย์จีนครับ เมืองดรอลอยู่ห่างไกลจากอาณาจักร ทั้งยังอยู่ติดกับป่าทมิฬขนาดนี้ ในเมืองมีร้านค้าแปลก ๆ เต็มไปหมด ตอนนี้ยังไม่มืดเท่าไร พวกเราขอไปเดินเล่นได้ไหมครับ? แล้วเราก็รู้จักโรงแรมแล้วด้วย ขอกลับช้าหน่อยได้ไหมครับ?"

บาคโพล่งขึ้นมาทันที นักเรียนคนอื่นก็แอบลุ้นอย่างมีความหวัง แต่เมื่อดูจากท่าทีของพวกเขาแล้ว ราวกับมีจุดประสงค์อื่นมากกว่า

“ไม่ได้!”

จีนปฏิเสธอย่างเด็ดขาด และมองพวกเขาพร้อมกับรอยยิ้มแปลกๆ

“พวกเจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้าตั้งใจจะทำอะไร? เมืองดรอลเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ‘เมืองแห่งความเสื่อมทราม’ เพราะทำเลที่ตั้งและอันตรายที่อาจเกิดขึ้นกับนักผจญภัยหรือพ่อค้าผู้มาเยือนได้ทุกเมื่อ พวกนั้นถึงต้องแสวงหาความสุขสำราญอยู่เสมอไม่ว่ายามหลับหรือยามตื่น และชื่อเสียงของย่านเริงรมย์ในเมืองนี้ก็เป็นที่ร่ำลือไปทั่วอาณาจักร หึหึ พวกเจ้าอยู่ห่าง ๆ เรื่องพวกนั้นไว้ดีกว่า”

จริงอย่างที่จีนพูด เมื่อหานซั่วลองเพ่งมองสิ่งรอบข้างให้ชัดเจนก็รู้ได้ทันที เพราะทั้ง ๆ ที่ยังไม่ถึงเวลากลางคืน แต่แสงไฟสองฝั่งถนนของเมืองดรอลกลับส่องสว่าง หญิงสาวหลายคนที่แต่งหน้าหนาเตอะยืนอยู่ตามหัวมุมถนน พวกเธอยิ้มอย่างยั่วยวน และร้องเรียกคนเดินถนนที่ผ่านไปมา พร้อมจะตอบสนองทุกสิ่งทุกอย่างที่คนพวกนั้นปรารถนา

คำพูดของจีนชัดเจน เหล่าเด็กหนุ่มผู้ผิดหวังจึงต้องเดินตามอาจารย์กลับโรงแรมไป พวกเขาถอนใจอย่างเบื่อหน่ายพร้อมกับบ่นอุบอิบถึงความใจร้ายของจีน

เมื่อถึงโรงแรม จีนก็ส่งนักเรียนไปตามห้องที่จัดไว้ เขามองหานซั่วพร้อมกับยิ้มเจื่อนๆ

“ครั้งนี้เงินของเรามีจำกัด เพราะเอาเงินห้าสิบเหรียญทองไปเช่าม้าหมดแล้ว แต่ข้าก็หาโรงเก็บของร้างให้เจ้าได้ที่หนึ่ง โรงเก็บของที่ว่านั่นอยู่เยื้องไปทางด้านหลังของโรงแรมนี่เอง ไม่ต้องใช้กุญแจหรอก เจ้าเข้าไปได้เลยนะ”

จีนโบกมือเป็นเชิงขอโทษ และเมื่อพูดจบ เขาก็รีบจากไปอย่างรวดเร็วพร้อมรอยยิ้ม หานซั่วได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักเบา ๆ ของจีนหลังจากเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว พร้อมกับเสียงพึมพำเบาๆ

“สมน้ำหน้า เจ้าทาสหน้าโง่ บังอาจมาขี่ม้าตัวเดียวกับแฟนนี่ที่รักของข้า!”

ตัวตนเดิมของหานซั่วพลันปรากฏขึ้น ประสาทสัมผัสของเขาแจ่มชัดจนได้ยินเสียงหัวเราะและทุกคำที่จีนพึมพำออกมา หานซั่วยิ้มอย่างเย็นชาพร้อมกับสาปแช่งด้วยเสียงแผ่วเบา ตามมาด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย

รอให้แฟนนี่ตกเป็นของข้าก่อนเถอะ... แล้วข้าค่อยมองเจ้าร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือดทีหลัง

จากนั้น หานซั่วก็เดินตรงไปยังห้องของแฟนนี่

*************************