ชายร่างท้วมใส่สูทสีเทาอ่อนยืนอยู่ต่อหน้าเหล่าหัวหน้าแผนกทั้งชายหญิงที่ยืนเรียงกันเป็แถวหน้ากระดานในมือของแต่ละคนถือแฟ้มรอการตรวจสอบ บรรยากาศช่างดูเหมือนครูประจำชั้นตรวจสมุดการบ้านนักเรียกก่อนเริ่มคาบเรียน
แต่หากที่นี่คือบริษัทที่ขึ้นชื่อด้านการผลิตสิ่งทอสินค้าที่ทำรายได้ให้แก่บริษัทคือผ้าไหมไทยลวดลายเป็อกลักษณ์เฉพาะจนมีบริษัทแบรนด์ดังต่างให้ความสนใจสั่งซื้อไปต่อยอดสินค้าของตนเอง
“ทุกคนฟังทางนี้!” พอเจตน์ตบมือพร้อมเปล่งเสียงเพื่อเรียกให้ทุกคนสนใจในสิ่งที่จะพูดต่อจากนี้
“วันนี้เรามีลูกค้าสำคัญจากต่างประเทศ อย่าให้มีอะไรขาดตกบกพร่องเด็ดขาดหากแผนกไหนเกิดปัญหาเร่งด่วน ให้รีบรายงานผมทันที เข้าใจมั้ย!” น้ำเสียงสั่งการลากยาวในตอนท้ายกระตุ้นให้คนในที่นี้ตื่นตัว
“เข้าใจค่ะ/ ครับ”เสียงของผู้ใต้บังคับบัญชาตอบด้วยความพร้อมเพรียงกัน
พอเจตน์พยักหน้าหนักๆอย่างพอใจ
เมื่อได้รับการติดต่อจากต่างประเทศเพื่อขอเข้าเยี่ยมชมโรงงานทอผ้าแห่งนี้พอเจตน์ในตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปได้รับคำสั่งจากท่านประธานให้ทำหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยทุกอย่างในบริษัทด้วยเป็คนที่ตั้งใจในการทำงานมาแต่ไหนแต่ไร เขาจึงละเมียดละไมกับงานที่ได้รับมอบหมายครั้งนี้เป็อย่างมาก
พนักงานสาวฝ่ายบัญชีนั่งกดแป้นพิมพ์อยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ภายในห้องที่ล้อมรอบด้วยผนังกระจกแม้ดูเหมือนกำลังตั้งอกตั้งใจกับงานตรงหน้า แต่หากสายตามิวายเหลือบมองไปที่โถงทางเดินผ่านผนังกระจกหล่อนเห็นว่าพอเจตน์ที่ทำหน้าเคร่งขรึมกว่าทุกวันเรียกให้หัวหน้าทุกแผนกประชุมแบบรวบรัดก่อนการเดินตรวจสถานที่อดไม่ได้ที่จะหันมาสนทนากับเพื่อนสาวโต๊ะข้างๆ
“แกๆวันนี้ดูผู้จัดการตื่นเต้นกว่าทุกครั้งเลยนะ ลูกค้ารายนี้สำคัญกว่ารายอื่นยังไง”
“เห็นเขาว่าเป็ลูกค้าจากจีนนะที่ว่าสำคัญอย่างไง ก็คงหมายถึงการทำธุรกิจร่วมกันนะสิ”
“แบบไหนเรียกว่าทำธุรกิจร่วมกันเขามาจ้างเราผลิตสินค้าแบบนี้ใช่มั้ย”
“โอ๊ย ถ้าดูแลสถานที่ทุกกระเบียดนิ้วขนาดนี้ไม่น่าแค่มาจ้างผลิตสินค้าแล้วล่ะ”
“หา...หรือว่าจะมาร่วมถือหุ้นกับบริษัทเรา”
“ก็ไม่แน่นะคนที่เข้าประชุมวันนี้ มีทั้งท่านประธาน กรรมการ ผู้ถือหุ้น และหัวหน้าทุกฝ่ายทุกแผนกในบริษัทด้วยนะผู้จัดการย้ำนักย้ำหนาไม่ให้ทุกคนขาดประชุมเด็ดขาด”
ยังไม่ทันพูดจบประโยค เสียงจากโต๊ะด้านหลังดังแทรกการสนทนา
“นี่! พวกหล่อน รายงานประจำไตรมาสแรกเสร็จเรียบร้อยหรือยัง มัวแต่คุยกันอยู่นั่น!”
หัวหน้าหญิงวัยสี่สิบต้นๆเดินมาที่โต๊ะทวงงานที่สั่งการไว้หลายวันก่อนทำให้สองพนักงานสาวหยุดส่งเสียงทันที
“รายงานอยู่นี่ค่ะ หัวหน้า”พนักงานสาวรีบหยิบแฟ้มรายงานส่งถึงมือหัวหน้า
“ทำไมไม่ส่งพรุ่งนี้เลยล่ะยะ” วิมลรับรายงานตวัดสายตาใส่ลูกน้องสาว
ลูกน้องยิ้มหน้าแหยๆดูเหมือนงานที่สั่งทำเสร็จได้สักพักแล้ว แต่ด้วยความอยากเม้าท์มอยมากจนเกินไปเอกสารที่กล่าวถึงจึงยังไม่ถูกวางบนโต๊ะหัวหน้าเสียที
“หัวหน้าไม่ต้องเดินตามไปประชุมกับผู้จัดการหรือคะ” ลูกน้องสาวอดไม่ได้ที่จะถาม
“นั่นสิคะ หัวหน้าทุกแผนกเดินตามผู้จัดการตัวติดกันจนแทบจะสิงร่างแล้วนะคะ”ลูกน้องสาวอีกคนพูดแบบขำขันั้แ่เข้าทำงานที่บริษัทแห่งนี้ยังไม่เคยเห็นการตรวจสถานที่แบบเข้มงวดขนาดนี้มาก่อน
“ไม่ต้องย่ะ ผู้จัดการให้ฉันคอยดูแลท่านประธาน เผื่อว่าท่านมีอะไรเรียกใช้ฉันจะได้รับใช้ได้อย่างเต็มที่” วิมลพูดยิ้มๆด้วยความภูมิใจที่ได้รับหน้าที่สำคัญพอๆกัน
ในขณะที่เปิดดูแฟ้มอย่างลวกๆสายตาเหลือบไปเห็นสตรีสองนางเดินก้าวออกจากลิฟต์เดินตรงมาตามโถงทางเดินชั้นสอง
“อุ้ยตาย ท่านประธานมาแล้ว!” เสียงอุทานดังขึ้น“เอ๊ะ แล้วนั่น.........”
“ท่านประธานมากับใครหรือคะ หัวหน้า”ลูกน้องสาวทั้งสองพลอยหันมองตาม
“อ๋อ นั่นคุณหนูเอมมาลินลูกสาวท่านประธาน ดูสิ...ไม่เห็นแค่สองสามปีโตเป็สาวสวยเชียว”
หลายปีก่อนั้แ่เริ่มทำงานที่บริษัทแห่งนี้ วิมลได้พบคุณหนูเอมมาลินมาพร้อมคุณแม่อยู่บ่อยครั้งจวบจน่สองสามปีที่ผ่านมา ก็ได้ทราบว่าคุณหนูไปเรียนต่อที่ประเทศจีนจึงไม่ค่อยได้มาที่บริษัทอีก
ท่านประธานหญิงในชุดสูทผ้าไหมกระโปรงสีเทาฟ้าขมวดผมยกสูงเรียบสวยก้าวเดินมาพร้อมคุณหนูเอมมาลินในชุดเดรสกระโปรงยาวเหนือเข่าสีอ่อนหวาน
วิมลมองตามทั้งสองแม่ลูกจนเห็นว่าเดินเลี้ยวเข้าสู่ห้องที่ติดป้ายด้านหน้า‘ห้องประธาน’เรียบร้อยแล้วจึงหันมาทางสองสาว
“พวกเธอรีบกลับไปนั่งโต๊ะทำงานกันต่อไปแล้วเดี๋ยวฉันรีบแจ้งให้ผู้จัดการทราบก่อน”
หันไปคว้ามือถือบนโต๊ะทำงานรีบโทรรายงานผู้จัดการอย่างรวดเร็ว
“ฮัลโล ผู้จัดการคะ ท่านประธานมาถึงแล้วนะคะ อีกเดี๋ยวคงจะเรียกหาผู้จัดการแน่เลยค่ะ”
ปลายสายได้ยินดังนั้นจึงเอ่ยขึ้น
“งั้น...คุณรีบไปต้อนรับแทนผมก่อน ถ้าท่านประธานถามหาผม ให้บอกว่าอีกครึ่งชั่วโมงผมจะไปพบท่านเออ...อย่าลืมหยิบแฟ้มรายงานประจำไตรมาสแรกให้ท่านประธานดูด้วย”
พอเจตน์กล่าวแกมสั่งการให้วิมลทำหน้าที่แทนเพราะยังง่วนอยู่กับการตรวจเช็คสถานที่
“รับทราบค่ะ” วิมลตอบรับคำสั่ง หันไปกวักมือเรียกแม่บ้านให้จัดเตรียมเครื่องดื่มและของว่างยกไปเสริฟ์ที่ห้องท่านประธานก่อนที่จะเปิดประตูออฟฟิศพุ่งตัวออกไปไม่เกินสิบก้าวก็มาหยุดอยู่หน้าห้องท่านประธานพลางจัดเผ้าผมให้เรียบร้อยก่อนเคาะประตู
“ก๊อกๆๆ”
“เข้ามาได้” เสียงอนุญาตจากท่านประธานดังขึ้น
ร่างของหัวหน้าฝ่ายบัญชีก้าวเข้ามาสู่พื้นที่ห้องกว้างโทนสีน้ำตาลสลับส้มอ่อนแบ่งพื้นที่ห้องเป็สองโซน ที่มุมฝั่งห้องรับแขกอยู่ติดริมหน้าต่าง วางโซฟาไว้ใกล้กับผนังกระจกใสตัดแสงสีชาทำให้มองเห็นวิวทิวทัศน์ภายนอกได้เป็อย่างดีส่วนอีกมุมเป็โต๊ะทำงานของท่านประธาน ด้านหลังมีรูปครอบครัวใส่กรอบไม้สีเบทติดผนังอยู่โดดเด่น
“อรุณสวัสดิ์ค่ะท่านประธาน”
วิมลกล่าวทักทายพร้อมโค้งคำนับสายสุนีย์ที่นั่งบนเก้าอี้หนังเงาวับมีโน๊ตบุ๊คขนาดย่อมๆวางอยู่บนโต๊ะไม้สีสักสีน้ำตาลพื้นกระจก
ประธานหญิงพยักหน้ายิ้มให้เล็กน้อยเป็การตอบกลับการทักทายจากลูกน้อง
มิวายถามถึงพอเจตน์ผู้ดำรงตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปที่สายสุนีย์ไว้วางใจให้มีอำนาจสูงสุดของโรงงานทอผ้าแห่งนี้
“ตอนนี้ผู้จัดการตรวจเช็คสถานที่อยู่ค่ะ อีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงผู้จัดการจะเข้ามาพบท่านค่ะ”
“แล้วทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม”
“ทุกอย่างเรียบร้อยดีค่ะ ท่านประธานไม่ต้องเป็ห่วง”
วิมลแจ้งตามที่พอเจตน์สั่งพร้อมวางแฟ้มรายงานไว้ทางฝั่งขวาของโต๊ะทำงาน
สักครู่เดียวแม่บ้านยกเครื่องดื่มและของว่างเข้ามาภายในห้อง
วิมลหันไปหยิบถ้วยกาแฟวางบนโต๊ะท่านประธานเรียบร้อยแล้วเดินนำแม่บ้านไปที่โต๊ะรับแขกเพื่อเสิร์ฟอาหารว่างให้แก่คุณหนูเอมมาลินอย่างรู้งาน
“สวัสดีค่ะคุณหนูเอม ไม่เจอคุณหนูเลยั้แ่คุณหนูไปเรียนต่อทีประเทศจีน คุณหนูสบายดีไหมคะ”
วิมลทักทายพร้อมยกขนมคุกกี้และน้ำส้มคั้นวางไว้บนโต๊ะ
“เอมสบายดีค่ะ ขอบคุณที่จัดของว่างมาให้นะคะ”
หญิงสาวส่งยิ้มหวานพร้อมยกมือไหว้ขอบคุณ
“โอ๊ย ไม่ต้องไหว้วิมลหรอกค่ะ ถ้าอยากได้อะไรเพิ่มเติมบอกวิมลได้เลยนะคะ”
วิมลหัวเราะเบาๆเอ็นดูกับความน่ารักไม่ถือตัวของคุณหนูเอมมาลิน อย่างนี้สิที่เรียกว่าได้รับการอบรมเลี้ยงดูมาอย่างดีทั้งๆที่ไปร่ำเรียนที่ต่างประเทศก็ยังไม่ลืมที่ต้องไหว้ผู้ที่มีอายุมากกว่า
“ดอกอะไรคะ กลิ่นหอมแปลกดี สีเหลืองสวยด้วยนะคะ”วิมลหลุบตามองมือเรียวสวยที่กำลังสาละวนจัดแจกันดอกไม้อยู่
“ดอกหอมหมื่นลี้ค่ะ เอมเอามาจากจีน”
“โอ้โห! มาไกลขนาดนี้ยังดูสดอยู่เลยนะคะไม่เหี่ยวเลยสักดอก หรือว่าคุณหนูมีวิธี...”
คนพูดทำตาโตตั้งหน้าจะถามต่อหากแต่ได้ยินเสียงพูดดังมาจากฝั่งโต๊ะทำงาน
“โดนยายเอมหลอกแล้ววิมล นั่นนะเพิ่งเด็ดมาเมื่อเช้านี้จากสวนหลังบ้าน” สายสุนีย์พูดกลั้วหัวเราะขัดขึ้น
“เมล็ดพันธุ์ที่เอามาปลูกต่างหากค่ะ ที่เอามาจากจีน”คราวนี้คุณหนูพูดเื่จริงกับวิมลสักที
“แหม คุณหนูละก็” ขยับแว่นทำตาค้อนส่วนคนพูดกลับนั่งหัวเราะคิกคัก
เสียงสนทนาอย่างสนุกสนานดังขึ้นเป็ระยะทำให้ห้องประธานที่เคยปิดเงียบมาหลายเดือนกลับกลายเป็ห้องที่มีชีวิตชีวาอีกครั้ง
จนกระทั่งพอเจตน์เดินเข้ามาแจ้งต่อสายสุนีย์ว่าลูกค้าใกล้จะมาถึงบริษัทแล้ว
“ท่านประธานจะตรวจสอบตรงจุดไหนก่อนที่ลูกค้าจะมาถึงหรือไม่ครับ”
“ไม่เป็ไรค่ะ อย่าเสียเวลาตรวจนานนักเลยฉันเชื่อฝีมือคุณพอเจตน์ว่าดูแลทุกอย่างได้เรียบร้อย” สายสุนีย์กล่าวด้วยความน้ำเสียงเรียบไม่เพียงความไว้วางใจการทำงานของพอเจตน์เท่านั้น ความซื่อสัตย์ที่มีต่อบริษัทมาตลอดเกือบยี่สิบปีก็เป็บทพิสูจน์ได้เป็อย่างดี
‘องค์กรที่ไร้การคอร์รัปชัน องค์กรนั้นย่อมประสบความสำเร็จที่แท้จริง’
สายสุนีย์ดำเนินธุรกิจภายใต้หลักการนี้มาโดยตลอดจากบริษัทขนาดเล็กที่ทอผ้าไหมขายกลายเป็โรงงานและบริษัทขนาดใหญ่ในจังหวัดเชียงใหม่ส่วนหนึ่งของความสำเร็จที่เกิดขึ้นกับบริษัท ก็เป็เพราะการทำงานภายใต้การดูแลของผู้จัดการวัยห้าสิบผู้นี้
“ขอบคุณที่ท่านเชื่อใจครับ วันนี้ผมจะดูแลทุกอย่างให้ดีที่สุดแน่นอนครับท่าน”
![Forever [นิรันดร]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/storyNotfoundSmall.webp)
206
