บทที่ 28 รับผิดชอบจนถึงที่สุด
คำพูดของเย่เทียนชัดเจนมาก เขามาเพื่อร่วมมือกับราชวงศ์หลง ไม่ได้มาทำากับพวกเขา
ทันทีที่เย่เทียนพูดจบ สีหน้าของผู้นำราชวงศ์หลงก็ดูไม่ดีในทันที ท่าทีของเย่เทียนทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดมาก แต่เขาก็ต้องยอมจำนน
"ในเมื่อท่านประธานเย่พูดแบบนี้ ผมก็ทำได้แค่พยายามช่วยเหลือพวกคุณ แต่ท่านประธานเย่ต้องพาความปลอดภัยของนายน้อยของพวกเราออกจากที่นี่ก่อน ที่นี่ห้ามนำอาวุธปืนเข้ามา ถ้าเกิดมีะุพลาดถูกนายน้อยของพวกเรา ผลที่ตามมาคงไม่อาจคาดเดาได้" ผู้นำราชวงศ์หลงพูดกับเย่เทียน
เมื่อได้ยินคำพูดของผู้นำราชวงศ์หลง เย่เทียนก็พยักหน้าด้วยความพอใจ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ขอบคุณพี่หลง วางใจได้ ตราบใดที่ผมเย่เทียนอยู่ พวกเขาจะไม่มีอันตราย เดี๋ยวผมจะให้คนของผมพาเขาออกไปจากที่นี่"
ผู้นำราชวงศ์หลงถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินคำพูดของเย่เทียน ในเมื่อเย่เทียนรับประกันแล้ว ผู้นำราชวงศ์หลงก็ไม่มีเหตุผลที่จะยืนกรานคัดค้านอีกต่อไป
ดังนั้นผู้นำราชวงศ์หลงจึงโบกมือเป็สัญญาณให้ชายร่างใหญ่ชุดดำเ่าั้ออกจากห้องนั่งเล่น ให้พื้นที่กับเย่เทียนและนายน้อยของราชวงศ์หลง
เมื่อเห็นเย่เทียนไล่ชายร่างใหญ่ชุดดำเ่าั้ออกจากประตูห้อง ผู้นำราชวงศ์หลงก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ใบหน้าของเขาเผยให้เห็นความรู้สึกขอบคุณ มองเย่เทียนแล้วพูดว่า "ท่านประธานเย่ ขอบคุณมาก"
เย่เทียนส่ายหัว ยิ้มจางๆ แล้วพูดว่า "พี่หลง ไม่ต้องเกรงใจ นี่คือสิ่งที่ผมควรทำ แต่ผมยังหวังว่าพวกคุณจะจัดการเื่นี้ให้เรียบร้อยโดยเร็ว ไม่งั้น ผมไม่กล้ารับประกันว่าจะควบคุมตัวเองได้หรือเปล่า ถึงตอนนั้นราชวงศ์หลงของพวกคุณก็จะตกอยู่ในอันตราย รีบจัดการให้เรียบร้อยจะดีกว่า"
เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เทียน สีหน้าของผู้นำราชวงศ์หลงก็ดูไม่ดี เขาไม่คิดว่าเย่เทียนจะพูดจาโอหังขนาดนี้ ไม่เห็นราชวงศ์หลงของพวกเขาอยู่ในสายตา นี่มันน่าโมโหเกินไป แต่ผู้นำราชวงศ์หลงก็ทำอะไรไม่ได้ ท้ายที่สุด นี่คือเขตแดนของคนอื่น
"ท่านประธานเย่ พวกเราจะพยายามจัดการเื่นี้ให้ดีที่สุด แต่ก่อนหน้านั้น ท่านประธานเย่ช่วยกลับไปที่ราชวงศ์หลงกับพวกเราก่อนได้ไหม!"
ผู้นำราชวงศ์หลงมองเย่เทียนแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเ็า
"พี่หลง ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากกลับไปที่ราชวงศ์หลงกับพี่ แต่ตอนนี้ผมมีเื่ต้องทำ ถ้าพี่เต็มใจให้คนของราชวงศ์หลงของพี่ร่วมมือกับผมสืบหาคนร้ายเื้ั ผมก็ไม่คัดค้าน ผมจะกลับไปกับพี่เดี๋ยวนี้เลย" เย่เทียนพูดกับผู้นำราชวงศ์หลงด้วยรอยยิ้ม
เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เทียน ผู้นำราชวงศ์หลงก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "เอาแบบนี้แล้วกัน ผมจะให้คนจัดเตรียมให้พวกคุณเข้าไป พวกคุณกลับไปกับผมก่อน ผมจะให้สมาชิกทั้งหมดของราชวงศ์หลงร่วมมือกับคุณสืบสวน หลังจากสืบสวนเื่ราวให้กระจ่างแล้ว ผมจะส่งคนไปส่งพวกคุณกลับไปที่จีน"
ถึงแม้ว่าผู้นำราชวงศ์หลงจะพูดกับเย่เทียนอย่างสุภาพ แต่เขาก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะละทิ้งความคิดที่จะให้เย่เทียนกลับไปที่ราชวงศ์หลง ท้ายที่สุด สถานะของเขาตอนนี้สูงกว่าเย่เทียนมาก ดังนั้นเย่เทียนก็ยังต้องฟังเขา
เมื่อได้ยินคำพูดของผู้นำราชวงศ์หลง เย่เทียนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดว่า "ในเมื่อพี่หลงไม่ให้ผมกลับไปที่ราชวงศ์หลงกับพี่ ผมก็คงไม่ฝืนใจพี่ ในเมื่อเป็แบบนี้ ผมก็ไม่ฝืนใจพี่ แต่พี่หลง ในเมื่อตอนนี้พี่ไม่ยอมส่งลูกชายของพี่ให้ผม พวกเราก็คงต้องเปิดฉากากันแล้ว ถ้าพี่หลงยังดื้อดึง อย่าหาว่าผมใจร้ายก็แล้วกัน ผมเป็คนเด็ดขาดอยู่แล้ว ผมคิดว่าด้วยสถานะและพลังของพี่หลง คงไม่กลัวผมคนเล็กๆ น้อยๆ ใช่ไหม!"
เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เทียน เหงื่อเย็นๆ ก็ไหลซึมออกมาจากหน้าผากของผู้นำราชวงศ์หลง ถึงแม้ว่าคำพูดของเย่เทียนจะไม่ใช่คำขู่ที่ยิ่งใหญ่มาก แต่คำพูดแบบนี้ก็เพียงพอที่จะข่มขู่ผู้นำราชวงศ์หลงได้ เพราะตอนนี้เขาไม่มีพลังที่จะต่อกรกับเย่เทียนจริงๆ
ผู้นำราชวงศ์หลงสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วหันไปสั่งนายน้อยหลงเฟยอวี่ของราชวงศ์หลงว่า "นายน้อย เ้าหลบซ่อนตัวไปก่อน หลังจากไปถึงราชวงศ์หลง ข้าจะหาทีมแพทย์ที่ดีที่สุดมารักษารอยแผลให้เ้า แล้วพวกเราก็จะไปที่สำนักงานใหญ่ของราชวงศ์หลงเพื่อสะสางเื่นี้ให้หมด"
เมื่อได้ยินคำพูดของผู้นำราชวงศ์หลง นายน้อยหลงเฟยอวี่ของราชวงศ์หลงก็หน้าซีดไปเล็กน้อย เขารู้ดีว่าพ่อของเขาแข็งแกร่งขนาดไหน พ่อของเขาเป็ยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ยุทธตัวจริง ซึ่งเป็ระดับสุดยอดในจีนทั้งหมด
ตอนนี้เย่เทียนกลับบอกว่าจะจัดการพ่อของเขา แบบนี้ก็เท่ากับหาที่ตายไม่ใช่เหรอ น่าเสียดายที่นายน้อยของราชวงศ์หลงโกรธแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เขารู้ดีว่าเขาต่างจากเย่เทียนมาก พ่อของเขาไม่มีทางเป็คู่ต่อสู้ของเย่เทียน ตอนนี้ทางเดียวคือหนี ตราบใดที่เขาหนีไปถึงสำนักงานใหญ่ของราชวงศ์หลง เขาก็จะรอด แล้วค่อยหาโอกาสจัดการเย่เทียน เขาไม่เชื่อว่าด้วยพลังของราชวงศ์หลงจะทำอะไรเด็กหนุ่มคนหนึ่งไม่ได้
เมื่อคิดได้ดังนั้น นายน้อยหลงเฟยอวี่ของราชวงศ์หลงก็รีบโค้งคำนับเย่เทียนแล้วพูดว่า "ขอบคุณท่านประธานเย่ที่ช่วยชีวิต พวกเราจะไม่ทำให้ผิดหวัง พวกเราจะจัดการเื่นี้ให้เรียบร้อย ถ้ามีปัญหาอะไร ผมจะรับผิดชอบทั้งหมด"
หลงเฟยอวี่ฉลาดขึ้นมากในครั้งนี้ เขารู้ตัวแล้วว่าเย่เทียนที่เก่งกาจขนาดนี้คงไม่ทำร้ายนายน้อยของราชวงศ์หลงอย่างเขาแน่นอน ดังนั้นเย่เทียนคงไม่อยากหาเื่ใส่ตัว เขาเลยเลือกที่จะอ่อนข้อ แบบนี้เขาจะได้หนีออกจากราชวงศ์หลงไปได้อย่างราบรื่น ส่วนยอดฝีมือของราชวงศ์หลงกว่าสิบคนนั้น พวกเขาก็แพ้ราบคาบไปแล้ว ดังนั้นพวกสิบกว่ายอดฝีมือของราชวงศ์หลง เขาก็ไม่ต้องกังวลแล้ว
เมื่อเย่เทียนเห็นว่าหลงเฟยอวี่ทำตัวดีขึ้นมากในตอนนี้ เขาก็รู้สึกดีใจมาก ในที่สุดหลงเฟยอวี่ก็ยอมจำนนแล้ว นี่ทำให้เย่เทียนรู้สึกยินดีมาก ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ทำให้หลงเฟยอวี่ลำบากใจ แต่กลับยิ้มแล้วพูดว่า "อืม ในเมื่อพี่หลงตกลงแล้ว ก็ไม่มีปัญหาอะไร หวังว่านายจะรักษาสัญญา อย่าเบี้ยวในภายหลังก็แล้วกัน"
"ฮ่าๆ ผมหลงเฟยอวี่พูดจริงทำจริง ในเมื่อตกลงตามเงื่อนไขของท่านประธานเย่แล้ว ท่านประธานเย่ก็วางใจได้เลย ผมจะทำตามที่ท่านประธานเย่พูดแน่นอน" ผู้นำราชวงศ์หลงรีบพูด
ทันทีที่ผู้นำราชวงศ์หลงพูดจบ เย่เทียนก็เอื้อมมือไปเคาะโต๊ะสามครั้ง จากนั้นก็ได้ยินเสียงไอเบาๆ สองครั้งดังขึ้นจากด้านนอกประตู แล้วก็เห็นชายสองคนสวมสูทสีดำเปิดประตูเข้ามา
"นายครับ เรียกผมมามีอะไรเหรอครับ?" ชายคนหนึ่งถามเย่เทียนด้วยความเคารพ
ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วหันหลังเดินออกไป
"ท่านประธานเย่ กรุณารอสักครู่ ผมจะให้คนไปเก็บกระเป๋าให้คุณเดี๋ยวนี้" ผู้นำราชวงศ์หลงพูดกับเย่เทียน แล้วหันหลังเดินออกจากห้องไป ไม่นานนักก็มีสาวสวยในชุดแม่บ้านเดินเข้ามาแล้วยกกระเป๋าเดินทางของเย่เทียนออกไป
นายน้อยหลงเฟยอวี่ของราชวงศ์หลงนั่งอยู่ข้างเตียง จ้องมองเย่เทียนด้วยสายตาขุ่นเคืองแล้วคำรามออกมาว่า "หึ เื่วันนี้ฉันจะต้องเอาคืนแกให้ได้ เย่เทียน จำไว้ให้ดี ราชวงศ์หลงของพวกเราจะไม่จบเื่นี้กับแก"
หลังจากพูดจบ หลงเฟยอวี่ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วรีบเดินออกไปข้างนอก
หลังจากหลงเฟยอวี่ออกจากห้องไปแล้ว เย่เทียนก็ะโสั่งบอดี้การ์ดที่อยู่ด้านนอกห้องว่า "จับตัวมันมา"
"รับทราบครับ" บอดี้การ์ดเ่าั้ก็รีบพุ่งเข้าไปหาหลงเฟยอวี่ แล้วจับตัวหลงเฟยอวี่มัดแน่น
เมื่อผู้นำราชวงศ์หลงเห็นเย่เทียนจับตัวหลงเฟยอวี่ลูกชายของเขา เขาก็โกรธจัด ะโลั่นแล้วจะพุ่งเข้าไปในห้องเพื่อฆ่าเย่เทียน แต่เขาเพิ่งพุ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกบอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำกลุ่มหนึ่งขวางไว้
เมื่อเห็นบอดี้การ์ดเ่าั้ขวางเขา ผู้นำราชวงศ์หลงก็โมโหสุดขีดแล้วด่าทอ เขาไม่คิดว่าบอดี้การ์ดของเขาจะกล้าขวางแม้แต่นายน้อยของเขา มันช่างกล้าหาญเกินไป
"หลีกไป ฉันไม่อยากเห็นพวกแก ฉันจะเข้าไปสั่งสอนไอ้สารเลวนั่น" ผู้นำราชวงศ์หลงะโเสียงดัง
"ท่านครับ ผมขอเตือนท่าน ถ้าท่านไม่อยากให้คุณชายหลงเจ็บตัว อย่าขัดขวางพวกเราเลยครับ" บอดี้การ์ด ก. กล่าวด้วยน้ำเสียงเ็า
เมื่อได้ยินคำพูดของบอดี้การ์ด ก. ผู้นำราชวงศ์หลงก็โกรธจนตัวสั่น เขาไม่เคยคิดเลยว่าลูกน้องของเขาจะทำตามคำสั่งของเย่เทียน ผลลัพธ์แบบนี้มันเหนือความคาดหมายของเขาไปโดยสิ้นเชิง
ผู้นำราชวงศ์หลงรู้ว่าเย่เทียนแข็งแกร่งมาก หากต่อสู้กัน พวกเขาไม่มีทางสู้เย่เทียนได้ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจใช้กลยุทธ์ถ่วงเวลา ให้ลูกน้องของเขาถ่วงเย่เทียนไว้ ส่วนเขาจะฉวยโอกาสพาลูกชายของเขาหนีออกจากสำนักงานใหญ่ของราชวงศ์หลง ถึงตอนนั้นเขาไม่เชื่อว่าเย่เทียนจะกล้าทำอะไรลูกชายของเขาจริงๆ แบบนี้เขาจะได้ฆ่าเย่เทียนได้อย่างชอบธรรม แล้วพาลูกชายหนีไป ไม่ว่ายังไง นายน้อยของราชวงศ์หลงอยู่ในมือของพวกเขา ก็เหมือนะเิเวลาที่ใครๆ ก็อาจจะเสียชีวิตได้
เมื่อเห็นผู้นำราชวงศ์หลงถูกขวางทางไว้ เย่เทียนก็ยิ้มแล้วพูดว่า "พี่หลง พวกเราก็นับว่าเป็เพื่อนกัน ผมแนะนำให้พี่อยู่รอคนของผมมาช่วยพี่แต่โดยดี ไม่งั้นถ้าคนของผมมาถึง พวกเขาจะหักขาพี่ให้หมด ผมว่าพี่คงไม่อยากให้เื่แบบนั้นเกิดขึ้นหรอกใช่ไหม พี่ว่าไง?"
เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เทียน สีหน้าของผู้นำราชวงศ์หลงก็ดูแย่ลงไปอีก เขาจ้องเย่เทียนด้วยความเคียดแค้น กัดฟันแน่น แทบอยากจะฉีกร่างเย่เทียนให้เป็ชิ้นๆ
แต่เย่เทียนไม่กลัวเขา ตอนนี้เย่เทียนฝึกวิชาจนถึงขั้นพลังปราณแล้ว หากผู้นำราชวงศ์หลงยังกล้าลงมือกับเขา เขาจะยอมตายไปพร้อมกับผู้นำราชวงศ์หลง นี่คือแผนที่เย่เทียนวางไว้ั้แ่ตอนที่อยู่ในราชวงศ์หลง
…………………………..
126
