เกิดใหม่ยุค 70 เป็นสาวน้อยดวงดี ชาตินี้จะเป็นเศรษฐีนีพร้อมสามีคลั่งรัก

        เซียวหยวนซินกล่าวทันควัน“พี่สะใภ้ใหญ่คะ นี่ก็ใกล้ปีใหม่แล้วคุณแม่ก็เหนื่อยกับการดูแลบ้านของพี่กับบ้านของพี่รองมาครึ่งปีแล้วพี่จะไม่มีเงินเหลือแม้แต่นิดเดียวเลยเหรอคะปกติฉันก็ได้ยินพี่พูดถึงเรื่องความกตัญญูบ่อยที่สุดแล้ว นี่พี่คงไม่ได้แค่พูดลอยๆหรอกใช่ไหมคะ”

        พี่สะใภ้ใหญ่หลิวเงยหน้าถลึงตาใส่เซียวหยวนซินสีหน้าของเธอดูเหมือนอยากจะบีบคอเซียวหยวนซินให้ตายคามือ

        เธอโกรธจนจะบ้าตายอยู่แล้ว!

        เมื่อวานเพิ่งจะแบ่งธัญพืชและส่วนที่เหลือจากแต้มคะแนนงานก็ได้รับเงินมาแล้วเมื่อรวมเงินของเธอกับเฉิงกังก็มีเพียงหนึ่งร้อยห้าสิบหยวนเท่านั้นหลังจากซื้อของและชำระหนี้แล้ว ยังมีเสื้อผ้าใหม่สำหรับเด็กในวันปีใหม่และของขวัญสำหรับเทศกาลปีใหม่อีก ในมือของเธอจึงแทบไม่เหลือเงินแล้ว

        เธอเองก็ยังไม่กล้าซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ตัวเองเลยแล้วยังจะต้องซื้อให้ยัยเฒ่าคนนี้อีกเหรอ?

        ฝันไปเถอะ!

        คุณย่าหลิวเห็นท่าทีไม่พอใจของพี่สะใภ้ใหญ่หลิวก็พลันโมโหขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล “นางคนขี้เหนียว!เปล่าประโยชน์ที่ฉันช่วยดูแลบ้านของแกมาครึ่งปี หลิวเกาของแกกินของดีๆที่ฉันให้ไปตั้งเท่าไรแล้ว”

        พี่สะใภ้ใหญ่หลิวกล่าว“หลิวเกาก็เป็นหลานรักของคุณแม่นี่คะไม่ใช่ลูกชายของฉันคนเดียวเสียหน่อย…”

        ทั้งสองคนพลันโต้เถียงกันขึ้นมา

        หลิวเฉิงเหว่ยรีบห้ามปรามให้ทั้งสองคนไปทะเลาะกันในลานบ้านเมื่อเซียวหยวนซินเห็นว่าพวกเขาทุกคนออกไปแล้ว ก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกการอยู่ในบ้านหลังนี้มันช่างอึดอัดเหลือเกินมีแต่เรื่องการคำนวณผลประโยชน์อยู่ทุกหนทุกแห่ง

        การอยู่บ้านน้องชายและน้องสะใภ้นั้นสบายและผ่อนคลายเสียจริงไม่มีเรื่องคำนวณผลประโยชน์ มีแต่ความจริงใจ

        ไม่นานนักหลิวเฉิงเหว่ยก็กลับเข้ามา สีหน้าของเขาดูอมขมเล็กน้อย ใบหูของเขาแดงก่ำเห็นได้ชัดว่าถูกหยิกมา

        เขาขยับริมฝีปากอย่างลังเล“หยวนซิน ถ้าอย่างนั้น… ของคุณ…”

        ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากเซียวหยวนซินก็ขัดขึ้นเสียก่อน "อย่าริอ่านคิดจะพูดว่าให้เอาเสื้อผ้าใหม่ของฉันไปให้แม่คุณใส่นะไม่มีทางเสียหรอก! นี่คือเสื้อผ้าใหม่ที่เจียวเจียวตัดเย็บให้ฉันนะ!คุณจะกตัญญูต่อคุณแม่ก็เรื่องของคุณ แต่จงจำไว้ว่าอย่าเอาของของฉันไปปรนเปรอใคร!"

        หากแม่สามีดีกับเธอตั้งแต่แรกละก็เธอก็เต็มใจที่จะนำสิ่งดีๆ ไปมอบให้ท่าน

        แต่หลายปีที่ผ่านมาหล่อนปฏิบัติต่อเซียวหยวนซินเช่นไรกัน?เพียงเพราะเธอให้กำเนิดลูกสาวหลายปีมานี้หล่อนก็เอาแต่ด่าว่าเธอไม่มีประโยชน์ รู้แต่จะให้กำเนิดลูกสาวในวันที่สองหลังจากเซียวหยวนซินคลอดลูก หล่อนก็บังคับให้เธอลุกไปซักผ้าทำอาหารแล้วในวันที่สี่ก็ต้องลงไปทำนาแล้ว จะยิ่งไม่ต้องพูดถึงการฆ่าไก่ตัวเมียมาบำรุง หรือเธอจะกินน้ำตาลทรายแดงกับไข่เลยเมื่อไม่มีสารอาหาร แล้วเซียวหยวนซินจะเอาที่ไหนมาให้นมลูกได้เล่า?

        เมื่อไม่มีนมให้ลูกลูกสาวของเซียวหยวนซินก็ยิ่งอ่อนแอหนักเข้าไปอีก

        โชคดีที่ตอนนั้นอาหมิงมักจะไปล่าสัตว์ที่ภูเขาด้านหลังแล้วนำมาให้ทุกวันแต่ที่ตกถึงท้องของเซียวหยวนซินนั้นกลับมีน้อยนิด ทุกอย่างถูกแบ่งไปจนหมดไม่มีใครสนใจความเป็นความตายของเธอเลยยิ่งไม่มีใครสนใจความเป็นความตายของลูกสาวเธอ

        หลังจากนั้นเซียวหยวนซินก็ให้อาหมิงหยุดนำมาให้แต่อาหมิงเพื่อบำรุงร่างกายของเธอ เพื่อดูแลหยวนหยวน ก็จะไปล่าสัตว์ทุกสองสามวันแล้วนำมาต้มเป็นน้ำแกงอุ้มน้ำแกงเดินข้ามภูเขาเป็นระยะทางหลายกิโลเมตรเพื่อนำมาให้เธอ

        เมื่อนึกถึงหลิวเกาที่อ้วนท้วนและหยวนหยวนที่ผอมโซ เซียวหยวนซินก็โกรธแทบตายเรื่องพวกนี้เธอจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต!

        ตอนนี้อยากให้เซียวหยวนซินกตัญญูอยากแย่งเสื้อผ้าใหม่ของเธอละก็ ไม่มีทางเสียหรอก!

        หลิวเฉิงเหว่ยงุนงงไปครู่หนึ่งแล้วกล่าว “อืม ที่คุณพูดถูกแล้วจริงๆ”

        เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับดวงตาแดงก่ำของเซียวหยวนซิน ความรู้สึกเคว้งคว้างพลันจู่โจม

        หลิวหยวนหยวนที่ก่อนหน้านี้ไม่กล้าส่งเสียงเด็กน้อยถอดรองเท้าแล้วยืนบนเตียง ค่อยๆ กอดคอเซียวหยวนซิน“คุณแม่ไม่ร้องไห้นะคะ พอหยวนหยวนโตขึ้น จะตัดเสื้อผ้าสวยๆให้คุณแม่ทุกวันเลย”

        เมื่อมองดูลูกสาวที่น่ารักและฉลาดหลักแหลมเช่นนี้ความเศร้าในใจของเซียวหยวนซินก็พลันลดลงไปมาก เธอเช็ดน้ำตาแล้วกอดหลิวหยวนหยวนไว้ในอ้อมแขน “หยวนหยวนของแม่น่ารักจริงๆ”

        หลิวหยวนหยวนออกจากอ้อมแขนของเธอถลึงตาใส่หลิวเฉิงเหว่ย “ไม่ทำให้คุณพ่อหรอกค่ะคุณพ่อใจร้าย ทำให้คุณแม่ร้องไห้”

        หลิวเฉิงเหว่ยเดินเข้าไปใกล้“หยวนซิน เมื่อกี้ผมผิดไปแล้ว ผมรับรองว่าจะไม่พูดแบบนี้อีกแล้วผมรู้ว่าหลายปีมานี้คุณต้องทนทุกข์ทรมานมามากจริง ๆหลังจากนี้ผมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้คุณมีชีวิตที่ดีขึ้นนะ”

        เซียวหยวนซินมองเขาด้วยสายตาที่โกรธจัด“คุณพูดแบบนี้มากี่ครั้งแล้ว? มีครั้งไหนบ้างที่แม่คุณไม่ได้ร้องไห้ต่อหน้าคุณแล้วทำเหมือนกับว่าฉันไปรังแกหล่อน?”

        “ก็ดูสิ ตอนนี้ผมก็ไม่ได้เข้าข้างเธออีกแล้วไง” หลิวเฉิงเหว่ยลูบหน้าผากด้วยความปวดหัว

        เซียวหยวนซินโกรธจัดจนนั่งลงบนเตียง“พอแล้ว คุณไปทำอาหารเถอะ ฉันกับหยวนหยวนหิวแล้ว”

        หลิวเฉิงเหว่ยส่งเสียง‘อืม’ ออกมาจากนั้นก็เดินเข้าครัวไปทำอาหารอย่างว่าง่าย

        เมื่อมองดูแผ่นหลังของหลิวเฉิงเหว่ยเซียวหยวนซินก็ถอนหายใจ แต่งงานกับผู้ชายแบบนี้ เธอจะทำอย่างไรได้เล่า?

        โชคดีที่เฉิงเหว่ยยังมีทางแก้ไขได้บ้างไม่อย่างนั้นชีวิตนี้ก็คงจะอยู่ต่อไปไม่ได้จริงๆ

        …

        สามวันก่อนถึงวันปีใหม่เซียวหยวนหมิงไปที่ตัวอำเภออีกครั้ง โดยบอกว่าจะไปรับค่าแรง

        เมื่อเขากลับมาก็ได้รับเงินมาเป็นปึกใหญ่

        ซูเจียวเจียวลองนับดูปรากฏว่ามีเกือบสองพันหยวน ในนั้นมีธนบัตรหนึ่งหยวน สองสามเหมา ห้าหยวน สิบหยวนยี่สิบหยวน และห้าสิบหยวนด้วย

        ซูเจียวเจียวตกใจ“คุณเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะขนาดนี้ละเนี่ย?”

        เซียวหยวนหมิงหัวเราะ“นี่เป็นเงินที่ผมหามาได้ในช่วงสิบวันหลังเพราะก่อนหน้านี้ฉีเย่บอกว่าจะรอให้ทำงานจนถึงวันสิ้นปีค่อยจ่ายเงินแต่ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องนี้ขึ้นมา ก็เลยหยุดทำงานหลังจากนั้นก็เลยจ่ายเงินให้ก่อน ในนั้นมีสองร้อยหยวนเป็นค่าเหนื่อยที่ฉีเย่ให้มาน่ะ”

        ซูเจียวเจียวเข้าใจว่าการทำงานประเภทนี้มีความเสี่ยงสูงฉีเย่ก็เป็นคนที่มีความสามารถ เขาดึงดูดใจคนด้วยวิธีนี้ดูเหมือนว่าฉีเย่ที่เป็นหัวหน้าจะได้รับเงินมากกว่า

        อย่างไรก็ตามความเร็วในการหาเงินของผู้ชายของเธอก็รวดเร็วมาก เกือบสองพันหยวนภายในสิบวัน!เทียบเท่ากับค่าแรงของคนอื่นหลายปีเลยทีเดียว!

        นี่มันเป็นเครื่องจักรทำเงินชัดๆ!

        ไม่แปลกใจเลยว่าชาติที่แล้วหลังจากเธอหย่ากับเขาแล้วกลับไปเรียนมหาวิทยาลัยเขาก็ยังให้เงินก้อนโตแก่เธอ ซึ่งเพียงพอให้เธอเรียนจบมหาวิทยาลัยและมีค่าครองชีพ…

        ตอนนั้นเธอมีแต่ความต้องการที่จะหนีออกจากที่แห่งนี้หนีจากข้างกายเขา ไม่ได้คิดเลยว่าเขาแอบหาเงินมาได้เท่าไรและการหาเงินเหล่านั้นมันอันตรายแค่ไหน…

        ชาตินี้เธอจะต้องวางแผนอนาคตของพวกเขาให้ดีจะไม่ปล่อยให้เงินทุกหยวนที่เขาหามาได้สูญเปล่า

        ตอนนี้คนในกองผลิตต่างก็คิดว่าอาหมิงของเธอกำลังกินบุญเก่ากินเงินเดือนที่เธอหามาได้แต่ความจริงแล้วอาหมิงของเธอหาเงินได้มากกว่าเธอหลายเท่า

        ในคืนวันส่งท้ายปีเก่าซูเจียวเจียวทำอาหารแปดจาน มีความหมายถึงความเจริญรุ่งเรืองในปีหน้าเพื่อความเป็นสิริมงคล

        มีไก่ตัวเมียตุ๋นเนื้อนุ่มหมูอบไอน้ำ ปลาทอดราดน้ำจิ้ม ผัดซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน ผักสามอย่างและอาหารกึ่งคาวกึ่งหวานอีกหนึ่งอย่าง

        อาหารทั้งหมดซูเจียวเจียวเป็นคนทำเองส่วนเซียวหยวนหมิงก็คอยช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ

        แม้ว่าตอนนี้ฝีมือการทำอาหารของเซียวหยวนหมิงจะพัฒนาขึ้นมากแต่ก็จำกัดอยู่แค่อาหารธรรมดาๆ ส่วนอาหารที่ซับซ้อน เขาก็ยังทำไม่ได้เมื่อเทียบกับฝีมือการทำอาหารของซูเจียวเจียวแล้วก็ยังคงสู้ไม่ได้อย่างแน่นอน

        ทั้งสองคนนั่งลงข้างโต๊ะแปดเซียนในห้องโถงกลางบ้านและรินเหล้าข้าวให้ตัวเองคนละแก้ว ช่างเป็นช่วงเวลาที่แสนสุขสบาย

        สุดท้ายอาหารแปดจานทั้งสองคนก็กินไม่หมด ยังเหลืออีกมากพอสมควร

        ตอนนี้อากาศหนาวอาหารสามารถเก็บไว้ได้อีกหนึ่งถึงสองวันก็ไม่มีปัญหา

        ในยุคหลังๆผู้คนไม่นิยมกินอาหารเหลือ เพราะไม่ดีต่อสุขภาพแต่ในยุคที่ขาดแคลนเสื้อผ้าและอาหารเช่นนี้ ผู้คนก็ไม่กล้าเสียดายอาหารทุกคนก็ใช้ชีวิตแบบนี้มาตลอด

        แต่ในยุคนี้ทุกคนกินไม่อิ่มจึงไม่ค่อยมีอาหารเหลือซึ่งก็มีแต่ช่วงสองวันของเทศกาลปีใหม่นี้เท่านั้นที่ฟุ่มเฟือยเล็กน้อย