‘อีตาฝรั่งบ้า’ ของปรียานุช เล่นเอาเพื่อนๆ ของเธอทั้งกลุ่ม มองจ้องเป๋งอย่างตะลึงไปชั่วขณะ กำธรถึงกับเผลออุทานออกมาว่าหล่อฉิบหาย สาวๆ สามคนยืนเกาะกลุ่มกัน อยู่ด้านหลังปรียานุชที่ถูกขนาบข้างโดยกำธรและธาร
“คุยกันได้ดีๆ แล้วหรือ นึกว่าจะต้องให้ใช้กำลัง”
ภาษาไทยแปร่งๆ ดังขึ้นชัดเจน จากริมฝีปากได้รูปของเทพบุตรกรีกหน้าบูดตัวเป็ๆ ที่กำลังยืนจ้องมองมายังปรียานุช สายตาคมกล้าของเขามองหล่อนอย่างไม่วางตา
“ไปใช้กำลังที่อื่นโว้ย! ที่นี่เมืองไทย แล้วมึงเป็ใครกูไม่สนนะ แต่ให้มึงเลิกยุ่งกับเมียกู”
นั่น...กำธรเล่นประกาศเสียเลย เอาเถอะ...อย่างน้อยๆ ธารคงไม่ปล่อยให้เขาโดนหมอนี่ต่อยหรอกน่า กำธรโอบเอวปรียานุชเข้าหาตัว ซึ่งหญิงสาวตัวแข็งนิดหนึ่ง ก่อนจะโอนอ่อนตามเพื่อน
“ใช่ เลิกยุ่งกับฉันเสียที นี่สามีฉัน คุณคงไม่ยุ่งกับคนมีสามีแล้ว เหมือนๆ กับที่ฉันไม่ยุ่งกับคนที่มีภรรยาแล้ว”
ปลายเสียงเน้นหนัก แต่แอนเดรียไม่ได้สนใจ เขายิ้มิ่ พลางมองหน้ากำธรที่พยายามทำขึงตาใส่เขา ชายหนุ่มยักไหล่
“เมีย?”
“ใช่ เมียกูเอง” กำธรว่า เขายังไม่ทันต่อประโยคต่อไป ก็รู้สึกหมุนๆ ตัวปลิวๆ ยังไงพิกลเหมือนมีพายุพัดมาโฉบข้างตัว ก่อนจะล้มกลิ้งลงไป
“กรี๊ด!”
ปรียานุชอุทานอย่างใ เมื่อถูกกระชากจากแขนของกำธรเข้าไปหาอกกว้างแต่โดยง่าย เขารัดแขนกระชับไว้กับเองเธอ เลิกคิ้วใส่กำธรที่ล้มอยู่กับพื้นโดยมีธารช่วยประคองให้ลุกขึ้น
“เมียคุณ แต่...คงไม่ใช่หรอก ผู้หญิงคนนี้เป็ของผมต่างหากล่ะ ผมได้เวอร์จิ้นเธอ เหมือนกับที่เธอได้หัวใจของผมไป”
ชะอุ๋ย...
ทั้งห้าคนทำตาโต มองจ้องไปยังสองหนุ่มสาวเขม็ง ปรียานุชเองก็หน้าแดงเถือก ภาพลักษณ์สาวเปรี้ยวของเธอทำให้ใครจะไปคิดว่าเธอจะยังผุดผ่องอยู่แบบนั้นเล่า ตัวเธอเองก็ทำให้เพื่อนๆ คิดไปเองด้วยว่าเธอเปรียวถึงขั้นเปลี่ยนผู้ชายไม่ซ้ำ แถมยังล้อ ยังหยอกธารแบบถึงเนื้อถึงตัวบ่อยๆ ภาพปรียานุชกับสาวบริสุทธิ์มันจึงช่างห่างไกลกันนัก
“อร๊าย...นิยายชัดๆ” อรนิตเอามืออุดปาก มองสองคนข้างหน้าด้วยั์ตาวิ้งๆ อย่างลุ้นสุดชีวิต
“อย่ามาบ้านะ หัวจงหัวใจอะไรกัน เราเจอกันแค่กี่หนกัน” เธอพยายามดิ้นออกจากอ้อมแขนเขา แต่มีหรือแอนเดรียจะปล่อยโดยง่าย
“เจอไม่กี่หนก็รักได้ก็แล้วกัน”
คำตอบนั้นทำให้อรนิตถึงกับลืมตัวกรี๊ดออกมา ขณะที่สองสาวเองถึงกับกุมมือกันไว้ มองจ้องพวกเขา สองหนุ่มเองก็เงียบกริบไปเลยทีเดียว
“จะมารักได้ยังไงกัน” ปรียานุชหน้าแดงก่ำ อีตานี่ไม่อายเลยจริงๆ ดูเอาเถอะ เพื่อนเธอออกจะเต็มไปหมด อายบ้างไหมนั่น? คงจะไม่...คนที่อายมันเธอต่างหาก
“รักได้สิ” เขายิ้มหวานใส่ตาเธอ เล่นเอาปรียานุชถึงกับตาลายไปครู่ “ทำไมจะไม่ได้ รู้ไหมว่าผมนอนหลับไม่สนิทสักคืน ั้แ่ได้คุณไปคืนนั้นทูนหัว ผมตามหาจะคุยกับคุณ แต่คุณก็เอาแต่หนี ตอนแรกที่มิลานเรายังคุยกันดีอยู่นี่ แล้วทำไมคุณถึงหนีผมมาล่ะ”
“เมียคุณโทรมาหาฉัน บอกให้เลิกยุ่งกับคุณ”
เธอตัดสินในโพล่งออกมา ยอมรับว่าเธอเองก็เริ่มชอบๆ เขา แล้วเขาเองก็มีเสน่ห์มาก ถึงจะรุกเธอจนน่ากลัวไปบ้างก็เถอะ ยิ่งคืนล่าสุดที่อยู่ด้วยกัน ปรียานุชยอมรับกับตัวเองเลยว่า บทรักของเขาคงจะทำให้เธอ...ตรึงใจไปอีกนาน และคงจะยากที่จะหาผู้ชายคนไหนมาแทนเขา
“เมีย?” เขาขมวดคิ้ว ก่อนจะถอนใจเฮือก “เอาล่ะ ผมพอจะรู้แล้วว่าทำไม เราจะต้องมาเล่นไล่จับ เล่นซ่อนหากันอยู่แบบนี้ เื่ทั้งหมดนั่นก็เพราะโจเซฟินใช่ไหม? ผมจะต้องเอาทะเบียนหย่ามายืนยันกับคุณหรือเปล่า ผมหย่าขาดจากหล่อนแล้ว แล้วโจเซฟินก็โรคจิตชะมัด ที่ตามราวีผู้หญิงทุกคนที่ผมเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย”
“คุณหย่าแล้ว” เธอทำตาปริบๆ โอ...แล้วเธอวิ่งหนีอะไรกันนะนั่น ปรียานุชถามตัวเองอย่างมึนงง แอนเดรียหัวเราะ พร้อมกับกอดเธอแน่นเข้า
“ใช่...หย่าแล้ว แล้วกำลังจะแต่งงานใหม่ด้วย กับคุณยังไงล่ะฮันนี่” เขาหัวเราะ แล้วก้มลงจูบเธออย่างดูดดื่ม ต่อหน้าประจักษ์พยานทั้งห้าคนที่จ้องมองพวกเขาอยู่
“โอ๊ย...ซึ้งอะ” อรนิตซับน้ำตา พร้อมกับเริ่มปรบมือ ทำให้คนที่เหลือพากันปรบมือตามกัน กำธรหัวเราะชอบใจเสียงดังกว่าเพื่อน
“เฮ้ย...เพื่อนเราขายออกว่ะ ทริปนี้ดี๊ดีนะ เป็ทริปทะเลหวานจริงๆ”
คำพูดของกำธร ทำให้เพื่อนอีกสองคนลอบมองตากัน ธารขยิบตาให้เธอพร้อมกับยิ้มหวานส่งความนัยส่งให้ สีรุ้งหน้าแดงเรื่อขึ้นทันทีกับรอยยิ้มนั้นของเขา
ทะเลไม่ได้หวานเฉพาะคู่สายฟ้าแลบแบบปรียานุชหรอก มีอีกคู่ที่หวานไม่แพ้กัน
..........................................................................................................................................................
“อื้อหือ...นี่แฟนยัยเปรียวรวยบ้าเืขนาดนี้เลย ซินเดอเรลล่าชัดๆ เพื่อนเรา” อรนิตแอบเอาชื่อและนามสกุลของผู้ชายสายฟ้าแลบของปรียานุชไปค้นดูประวัติ แล้วก็พบว่าชายหนุ่มเป็มหาเศรษฐีระดับโลกเลยทีเดียว
“ทำไมโชคดีอย่างนี้กันนะ” รัญญาทำท่าเคลิ้มๆ “โอ๊ย...อิจฉาอะ เมื่อไหร่จะมีหนุ่มสุดหล่อแบบ์ส่งมาแบบนี้ให้ฉันบ้างนะ ยัยเปรียวทำแต้มบุญด้วยอะไรอะ ถึงได้แฟนดีขนาดนี้”
เมื่อผ่านพ้นจากเหตุการณ์หวานสุดระทึกไปแล้ว พวกเขาก็มาอยู่รวมตัวกันที่หน้าหาดของรีสอร์ต ปรียานุชถูกแอนเดรียพาไป ‘คุย’ กันสองคน จนป่านนี้ก็ยังไม่มีวี่แววจะออกมาจากบ้านพัก กำธรลงความเห็นว่า อรนิตจะต้องเตรียมลวกไข่ไว้บำรุงแขกคนนี้เยอะๆ รวมถึงกระทิงแดงด้วย เพราะแอนเดรียเพิ่มเวลาอยู่ที่รีสอร์ตของเธอไปแบบไม่มีกำหนดกลับ แล้วคนที่ไม่ได้กลับไปพร้อมพวกเธอพรุ่งนี้อย่างปรียานุชก็ต้องอยู่กับเขาไปเสียด้วย
“งานดีแต่ก็น่าหวาดเบาๆ นะแก” อรนิตว่า “ดูจะเอาแต่ใจ แถมมีอิทธิพลมากด้วยสิ แล้วดูการบุกของพี่แกสิ น่ากลัวเป็บ้า”
“น่ากลัว...แล้วถ้าเป็เต้ จะว่ายังไง” สีรุ้งแกล้งหยอก จะว่าไปผู้ชายอย่างแอนเดรียสำหรับเธอก็ดูจะน่ากลัวเหมือนกันนะ เพราะบุกตะลุยให้ได้ในสิ่งที่้า ไม่สนใจอะไรเลยด้วยสิ
“แหม...งานดี พริ้มขนาดนี้ ไม่หนีั้แ่ทีแรกล่ะ”
“นี่ถ้างานไม่ยุ่งจะพักอยู่เป็เพื่อนยัยเปรียวอีกสักสามสี่วัน” กำธรเปรยเบาๆ สายตากวาดมองไปรอบๆ วิวที่นี่ดีเหลือเกินให้ตายสิ มีแต่สาวต่างชาติ ในชุดบิกินี่ ละลานตาไปหมด
“เผื่อจะได้บ้างหรือยังไงกัน” รัญญาว่าเย้าๆ
“เอ่อสิ โสดมันก็ดี แต่มันก็เหงาแหะ” กำธรว่า พร้อมกับหันมาทำตาเยิ้มใส่เธอ “ว่าไงล่ะญา เผื่อแกเหงาใจอะไรแบบนี้ จะมากินเพื่อนก็ได้นะ...ยอม”
“เหวย...เห็นจะไม่รับประทาน ถ้าเป็ธารก็ว่าไปอย่าง”
เธอยิ้มหวานส่งให้ธารที่นั่งเก้าอี้ผ้าใบใกล้ๆ กับเธอ พร้อมกับเอื้อมมือมาลูบแขนของชายหนุ่ม เล่นเอาคนที่นั่งตรงกันข้ามกับพวกเขาอย่างสีรุ้ง ถึงกับมองจ้องเขม็งด้วยั์ตาดุๆ อย่างลืมตัว เมื่อเห็นมือของเพื่อนสาวแตะเข้าที่แขนล่ำๆ นั่น
“ไม่ดีกว่า...ผมเองก็คงจะไม่โสดแล้ว” เห็นสายตาแบบนั้นของสีรุ้งเข้าโดยบังเอิญเขาก็ทั้งรู้สึกหนาวเยือก และรู้สึกปลื้มไปพร้อมๆ กัน
“เอ๋? ไม่โสด แนะๆ ๆ แอบมีแฟนหรือยังไงกันน่ะ”
รัญญาทำตาโต กำธรหันขวับมาเลยทันที พร้อมกับแอบมองหน้าของเพื่อนรัก ที่หน้าเป็สีเรื่อขึ้นมาเมื่อรัญญาพูด
“ไม่ได้แอบหรอกไอ้ธารน่ะ ไม่ได้แอบมีแฟน แต่แอบรัก”
คำพูดของเขาทำให้ธารและสีรุ้งหน้าแดงขึ้นมาพร้อมกันเลยทันที กำธรลอบสังเกตพวกเขาอยู่แล้ว เลยได้ที เอ่ยต่อเสียงกลั้วหัวเราะ
“พวกเราน่ะ มันพวกไม่ชอบกินเพื่อน หึๆ แต่ไอ้ธารตัวดีของเราน่ะ มันพวกเป็อีแอบ ชอบแอบๆ ซ่อนๆ ระวังเหอะ เพื่อนกันเผลอๆ หมอจะลากไปกิน”
“แอร๊...เค้ายอมให้ธารกินนะ”
อรนิตว่า พลางทำตาเล็กตาน้อย แล้วทำท่าจะลุกขึ้นมาจากที่ตัวเองเพื่อเข้ามาหาหนุ่มสุดฮอตในกลุ่ม ที่มักจะโดนสาวๆ ลวนลามอยู่เรื่อย ตอนนี้ก็ลดคนลวนลามเขาไปหนึ่งคน เพราะปรียานุชนั้น แฟนของเธอคงไม่ปล่อยมาแน่ๆ ดูจะหวงขนาดนั้น
“จะไปไหนยัยเต้”
มือของสีรุ้งยุดข้อมือของอรนิตไว้เสียก่อน พร้อมกับทำตาดุใส่อย่างไม่รู้ตัว ทำให้อรนิตถึงกับขมวดคิ้วแต่ก็ยังไม่วายล้อเล่นกับหนุ่มล่ำ
“ไปให้เพื่อนธารกิน อิอิ”
“ทำไมถึงชอบไปลวนลามธารกันจัง ดูๆ ยัยญา หล่อนเอามือออกจากขาของธารนะ”
สีรุ้งะโเลยทันทีเมื่อหันไปอีกขวับ มือของรัญญากำลังทำท่าจะตะปบลงบนต้นขาของธาร เล่นเอาอีกฝ่ายถึงกับสะดุ้ง เพราะตั้งใจจะหยอกชายหนุ่มให้หวาดเสียวเล่น
“อะไรอะ ยัยสี นี่...อารมณ์ไหนมาหวงของดีประจำกลุ่มกันยะ ปรกติไม่เคยเห็นแว้ดๆ แบบนี้”
“ก็...เธอกัดริมฝีปาก ทุกสายตากำลังจ้องมองเธอ อุปปาทานไปว่าถูกจับผิด ทำให้หน้าร้อนวูบขึ้นมาเลยทันที เพราะเธอเป็คนไม่ชอบโกหกแล้วเก็บความรู้สึกไม่ค่อยเก่งเสียด้วยสิ
“อะแฮ่ม...หรือว่าสีเล็งเพื่อนธารไว้เหมือนกัน” คำเปรยนี้มาจากกำธร ที่ยักคิ้วส่งให้เธอ สีรุ้งลุกพรวดขึ้น
“โอ๊ย...ปวดท้อง ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”
พูดแค่นั้นแล้วก็วิ่งหนีไปเลย เล่นเอาคนที่ชักจะสงสัย และคาดว่าข้อสงสัยของตนจะเป็จริง ถึงกับหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เขาหันมายักคิ้วให้กับธาร ที่มองตามสีรุ้งไปตาละห้อย
“ปวดท้องอีกคนไหมล่ะไอ้ธาร ไปอีกคนก็ได้นะ”
“อื้อ...” แล้วก็ลุกตามสีรุ้งไปดื้อๆ นั่นล่ะ ทำให้ทั้งสองสาวถึงกับมองหน้ากันอย่างไม่ตั้งใจ แล้วหันมามองกำธรที่กำลังหัวเราะชอบใจ
“ไอ้ไก่...อะไรของแก”
“หืม?”
“แกรู้อะไรมา บอกมานะ” รัญญาคาดคั้น มองไปยังทิศทางที่เพื่อนสองคนหายไป พร้อมกับขมวดคิ้ว “หรือว่าสองคนนี่...”
“ไอ้ธารมันแอบชอบยัยสีมาเป็ชาติแล้ว” กำธรว่า สองสาวเลยกรี๊ดขึ้นพร้อมๆ กันอย่างไม่ได้นัดหมาย
“จริงอะ!”
“ว้าย...จริงๆ น่ะเหรอไก่”
“จริงสิ ถึงไอ้ธารไม่บอก แต่แหม...หน้าตามันปิดไม่มิดหรอก เวลาพูดถึงยัยสี หูแดง หน้าแดง ตางี้พราวเลย แถมเป็ห่วงเป็ใย ยัยสีมากกว่าเพื่อนทุกคน ไล่ไลต์เฟส ไลต์ไอจี เื่ที่ยัยสีหย่านี่ ฉันว่ามันดีมากเลยนะ เพราะไอ้ธารของเราน่ะ ฉันว่าดีกว่าแฟนเก่ายัยสีอีก ถึงจะไม่รวยเท่า แต่หมอนี่เป็คนนิสัยดีเยอะกว่านิสัยแย่ แล้วฉันคิดว่า จะปกป้องคุ้มครองยัยสีของเราได้ดีเลยล่ะ”
“หูย...ถ้าเป็อย่างนั้น ก็ทะเลหวานอีกคู่สินะ” อรนิตเอามือประสานกันแล้วทำตาฝันๆ
“รีสอร์ตของแกนี่ ขลังเื่คู่จริงๆ เลยอะยัยเต้ ดู๊...ดู เพื่อนเราขายออกสามคนรวด”
“แต่เ้าของรีสอร์ตยังขายไม่ออกนะ” กำธรว่า เล่นเอาอารมณ์ที่กำลังเคลิ้มๆ ของสองสาวสะดุดโครมกันเลยทีเดียว
“ไอ้ไก่ ปากหมา!”
“เดี๋ยวแช่งให้ไม่มีเมียหรอก” อรนิตค้อน
“เคยมีล่ะเมีย แต่เมียชอบเลิก” กำธรว่าพลางหัวเราะขำกับตลกร้ายของตัวเอง เขาหันมายักคิ้วให้กับรัญญาคู่ปรับ พลางทำตาเยิ้มส่งให้เพื่อนสาว
“ว่าไงล่ะญา เรามากินกันอีกคู่ จะได้เป็ตำนานของรีสอร์ตให้ยัยเต้ดีไหม?”
“ไม่ย่ะ เสือไม่กินหมา”
“เอ้าๆ อย่าทำเป็หยิ่งไปนา” กำธรไม่ได้โมโหที่โดนเปรียบเป็หมา เขากลับคว้ารัญญามากอดไว้อย่างหมั่นเขี้ยว เล่นเอาเพื่อนสนิทหน้าแดงจัด พลางปัดป้องให้วุ่นวาย
“ปล่อยนะไอ้ไก่ ปล่อยๆ กรี๊ดๆ คันหมดแกมากอดฉันแบบนี้”
“โอ๊ย...ปล่อยก็ได้วะ จำไว้นะไอ้ญา อย่าหลงมากินหมานา เพราะว่าหมาน่ะ มันได้แล้วมันเอาเลยนะโว้ย”
อรนิตมองสองเพื่อนที่กำลังหยอกล้อกันแบบนั้น ก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นในใจทันที พลางยิ้มเ้าเล่ห์
ตำนานรักของรีสอร์ตอย่างนั้นหรือ
มาพักแล้วได้คู่อะไรแบบนี้
อะห้า...ไอเดียนี้... ดี๊ดี
385
