เมื่อเยเฉินล่ะหลี่เหยาออกไปแดนลับที่ถล่มลงมาก็ได้มีชายคนหนึ่งได้พุ่งออกมา หน้าตาถือว่าหล่อเหลาสวมชุดขาวที่ขาดผมเผ้ายุ่งเหยิง สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ เค้าคือบุตรแห่ง์ชื่อ หยางิ เค้าได้หลงเข้ามาในแดนลับโดยบังเอิญตอนนี้เค้าก็ดีใจนึกว่าจะได้สมบัติมากมายเหมือนที่เคยเป็แต่ใครจะไปรู้ มีคนเข้ามาก่อนเค้าแต่นั้นไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สำคัญคือคนนั้คนได้เก็บสมุนไพรหมดแม้แต่ดินก็ไม่เว้น ที่สำคัญเมื่อเจออาวุธเ้าคนนั้นก็เก็บเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่ฝุ่น เมื่อเค้าเข้าไปห้องสมบัติก็นึกว่าจะเหลือไรบ้าง แต่กับว่างป่าวสะอาดหมดจดแม้แต่หน้าเค้าก็ไม่สะอาดเช่นนี้หยางิถึงกับคำรามออกมา
"อย่าให้รู้น่ะว่าเ้าเป็ใครไม่งั้นข้าจะทำให้เ้ารู้สึกถึงความเ็ป"
เมื่อเค้าคำรามออกไปก็เหมือนจะสงบลงเค้าได้ยินเสียงการต่อสู้ เค้าได้วิ่งไปอย่างรวดเร็วก็ได้เห็นหญิงสาวคนหนึ่ง เมื่อเค้าเห็นหยางิก็ตกตะลึงอย่างมากเค้าไม่เคยเห็นใครสวยเท่านี้มาก่อน เมื่อเค้าเห็นนางกำลังเสียเปรียบก็กะจะรอตอนที่นางสินหวังก่อนจะออกไปช่วย แต่ใครจะไปรู้มีชายคนหนึ่งได้ตัดหน้าเค้าไปแถมคนนั้นยังหล่อกว่าเค้าอีก ล่ะเมื่อเค้ากำลังออกไปชายคนนั้นก็ใช้แผ่นไม้เก่าๆแต่กลับถล่มแดนลับได้ เค้าเกือบไม่รอด ถ้าไม่ใช้เพราะมีจิติญญาในแหวนค่อยช้วย
"อย่าให้ข้าได้เจอเ้าไม่งั้นข้าไม่ปล่อยเ้าแน่"
หยางิพูดด้วยความเคียดแค้น
เมื่อกลับมาสำนักหลี่เหยาก็ได้เข้าไปฝึกฝนโดยไม่คุยกับเยเฉิน เมื่อเค้าเห็นนางไม่พูดกับเค้าเยเฉินก็พูดไม่ออก แค่ละวางทางเค้าได้เข้าไปหานางเพื่อสอบถาม.. เค้าได้เดินไปที่บ้านพักของเค้าก่อนจะรับสมบัติ เค้าได้รับสมบัติมากมายเยเฉินได้แลกเป็คะแนนทั้งหมด
"ติ้ง.! โฮสต์ได้แลกสมบัติจำนวนมาก"
"ติ้ง.!ได้หักคะแนนที่โฮสต์ยืมไป"
"ติ้ง.!โฮสต์ได้รับ สองแสนห้าหมื่นคะแนน"
"ติ้ง.!ตอนนี้โฮสต์มีอยู่ สามแสนหกหมื่นคะแนน"
เมื่อเยเฉินได้เห็นคะแนนตาก็เป็ประกาย แค่มีคะแนนนี้เค้าก็ได้ได้หลายอย่าง เค้าดูไปที่ระบบ
"ระบบต้องใช้เท่าไรถึงไปขั้นนักบุญผู้ยิ่งใหญ่ได้"
"ติ้ง.!ต้องใช้หนึ่งล้านคะแนน"
"เหตุใดต้องใช้เยาะถึงขั้นนั้น"
"ติ้ง.!ชั้นนักบุญจะเป็การเปลี่ยนแปลงมหาศาล เลยต้องใช้คะแนนจำนวนมาก"
เยเฉินเข้าใจ
"แล้วถ้าเป็นักบุญล่ะหนึ่งแสนคะแนน"
"งั้นก็ก็เป็นักบุญก่อน"
"ติ้ง.!โฮสต์ได้ใช้หนึ่งแสนคะแนนเพื่อบรรลุเป็นักบุณ"
"ติ้ง.!ระบบได้เลื่อนขั้นเสร็จแล้ว ตอนนี้โฮสต์มีคะแนนอยู่ที่สองแสนหกหมื่นคะแนน"
เมื่อระบบพูดจบก็ได้มีกระแสไหลเข้ามาในกาย ตบะเค้าเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เยเฉินได้ลืมตาขึ้นมามองไปที่มือตัวเองเค้ารู้สึกได้ถึงพลังอันมหาศาล เยเฉินได้ดูระบบอีกที่
"แล้ววิชาผ่าสรรค์ต้องใช้กี่คะแนนถึงจะได้ชั้นสอง"
"ติ้ง.!ต้องใช้หนึ่งหมื่นคะแนน"
"แล้วขั้นที่สามล่ะ"
"ติ้ง.!ต้องใช้สามหมื่นคะแนน"
เยเฉินคิดสักพักก็จะตอบ
"งั้นเอาขั้นสาม"
"ติ้ง.!ได้ส่งวิชากระบี่ผ้า์ขั้นที่สามให้โฮสต์แล้ว"
"ติ้ง.!ตอนที่โฮสต์มีหนึ่งแสนเก้าหมื่นคะแนน"
เยเฉินได้เข้าใจวิชากระบี่ผ่า์เค้าได้นั้งสมาธิสามวันก่อนจะออกมา เมื่อเค้าลืมตามาเค้าได้ไปที่ป่าหลังสำนัก เยเฉินมาทีู่เาลูกหนึ่งเมื่อมองไปรอบๆไม่มีสิ่งมีชีวิตใกล้เคียง เค้าได้ปล่อยการโจมตีออกมา ปราณกระบี่พุ่งไปทีู่เา เมื่อการโจมตีถึงูเาก็ได้แยกออกอย่างเรียบเนียน เค้ามองไปที่ผลงานของตัวเอง เยเฉินพยักหน้าอย่างพอใจ เค้าได้กลับไปบนูเาแล้วทำความสะอาดต่อ เมื่อผ่านไปหนึ่งเดือนสำนักได้เรียกประชุมเหล่าาุโหลี่เหยาก็ไปเช่นกัน เมื่อนางออกมาก็ไปพบกลับเยเฉิน เมื่อนางเห็นเค้าก็ถึงกับตะลึงผ่านไปแค่เดือนเดียวเค้าก็บรรลุขั้นนักบุญแล้ว เมื่อเยเฉินได้เห็นนางออกมาเค้าก็ยิ้มแล้วเดินเข้าไป
"ท่านอาจารย์ท่านจะไปไหนยังหรอ"
"มีการประชุมเหล่าาุโข้าก็ต้องไป"
นางพูดอย่างเ็า เยเฉินไม่สนใจก่อนจะเดินเข้าไปโอบเอวนางเข้ามาใกล เมื่อนางเห็นดังนั้นก็โกรธเป็อย่างมากแต่ที่มากกว่านั้นคือควมเขินอาย
"ท่านอาจารย์ต้องให้ข้าไปด้วยหรือไม่"
เยเฉินพูดอย่างสุภาพ แต่มือเค้าไม่สุภาพเลย
"เ้าไม่จำเป็ต้องไป เดี๋ยวว.!มือเ้าจับตรงไหนกัน"
"ปล่อยข้าเดียวนี้ข้าจะไปประชุมสำนัก"
นางได้คลุกคลีกับเยเฉินสักพักก่อนจะจากไป หลี่เหยาออกไปด้วยความเขินอาย ปากนางบวมเล็กน้อย
"เ้าศิษย์บ้าค่อยดูเถอะข้าจะทำให้เ้ารู้สึกเสียใจ"
หลี่เหยาพูดในใจอย่างโกรธเคือง เมื่อเยเฉินเห็นนางจากไปก็รู้สึกพอใจอย่างมาก หลี่เหยาที่คนอื่นต่างหวาดหลัวแต่เค้าสามารถรังแกได้ตามใจชอบ
146
