“รวบผมให้ข้าหน่อย”มีมี่เลิกคิ้วสูง เสียงอ้อนมาเชียวได้กอดหน่อยเสียงอ้อนมาเชียว
“ไม่ต้องรวบหรอกแบบนี้เหล่ท่อเอ๊ยหล่อเท่แล้ว”
“ไม่รวบมัน มัน”อยากจะบอกว่าอยากจะจูบแต่อีผมนี่ล่ะที่มันตกลงมาระใบหน้าไปเสียหมดไม่ฟิน
“มันอะไร”จ้องตามีมี่นิ่ง อ้าวมีมี่เขินซะงั้นเกมจ้องตาหรือไร
“ก็ได้ นั่งลงนิ่งๆ ไม่งั้น ข้าเอาหวีเคาะหัว” ไม่มีอะไรแล่นไวกว่าความคิด ผมยาวระบ่าตรงหน้า กับหน้าหล่อๆ มาดเซอร์ๆ
“ไปสระผม จะมีครีมนวดไหมน้า ปอหลุน ที่นี่เขาให้อะไรสระผม”
“นายหญิงขอรับที่นี่เขาให้นางกำนัลสระผม”นางกำนัล ถึงว่าใช้นนางกำนัลสระผม ลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง
“หมายถึงอะไรที่บำรุงเส้นผม”
“เหอโสว่อู (สมุนไพรจีน) ”
“ไปนำมันมาข้า…. ให้เ้าสระผมให้นายเ้า”เทียนหลันเซ่อถอนหายใจ
“ไทเฮาให้เ้าแต่งเข้าตำหนักเซ่อเซ่อเพื่อให้เ้าดูแลข้าแค่เพียงสระผม เ้ายังทำ....ให้ข้าไม่ได้”กลายเป็มีมี่ที่ถอนหายใจ
“ข้าก็จะช่วยจัดเสื้อผ้าให้ ช่วยเกล้าผมให้สางผมให้ เห็นไหมว่าข้าต้องทำหลายอย่างแค่ไหน นึกถึง ภาพติดใจเอ๊ยติดตา อาภรณ์สีขาวบางเบาที่เปียกน้ำกับพวงอะไรตรงหวางขา ยี้ มีมี่รีบหันหน้าเดินหนี ทำไมมันติดตาขนาดนี้
“ตกลงให้ปอหลุน สระให้เหมือนเดิมดีแล้ว”
“ปอหลันไปนำยาสระผมมา ข้าไปรอที่ห้องอาบน้ำ”เทียนหลันเซ่ออกคำสั่ง ปอหลุนวิ่งด้วยความเร็วแสงหายไปทันที
เพียงอึดใจเดี่ยว
“นายหญิง คือปอหลุนต้อง ๆ ”พูดไม่ออกหรือว่าโกหกไม่เก่ง ก็ในเมื่อ เทียนหลันเซ่อสั่งให้มาพูดแบบนี้ เพื่อที่มีมี่จะได้เข้าไปสระผมให้เขา
“อะไร มีอะไร”
“คือองค์ชายน้อยร้องไห้ งี่เง่าให้ปอหลุนพาไปเล่นที่ลานประลอง ที่ไกลออกไปมากๆ ปอหลุนเกรงว่า ปอหลุนจะทำสองอย่างในเวลาเดียวกันคงไม่อาจกระทำ”
“ก็ไว้สระผมแล้วค่อยไป”
“เอ่อ..นายน้อย ตอนนี้ร้องไห้ดิ้นลงนอนกับพื้นจน น้ำตากำลังจะหมดตัว”
“เ้าก้ขอ นายเ้าไปก่อนสิแล้วค่อยกลับมาสระผมข้าไม่ได้รีบอะไร”นั่งเย็บถุงหอมที่เจอ ตะกร้าเศษผ้าและถุงหอมอยู่ในห้อง ไม่รู้ไม่ชี้
“นายหญิงเกรงว่าองค์ชาย จะแช่น้ำรอจนตัวเปื่อยไปแล้ว”
“เขา เขา แก้ผ้าไหม”
“นายหญิง จาบ้าหรือไรนายท่านข้าน้อยหมายถึงองค์ชายเขาไม่แก้ผ้าสระผมหรอก”
“ก็ได้ปอหลุน เ้าไปเถอะ”วางเข็มกับเศษผ้าลงในตะกร้าตั้งใจจะเย็บถุงหอม เอาไว้ให้พระเอกแขวนเหมือนในนิยาย แทนใจ555
ก้าวเดินกลับไปยังห้องนอนของเทียนหลันเซ่อ
“ปอหลุน เร็วเข้าข้ารอเ้าอยู่”มุดหัวลงไปในน้ำอุ่น มีมี่หยุดยืนข้างอ่างน้ำไม้ตามองสำรวจเมื่อเห็นว่าไม่เปลือยล่อนจ้อนเป็ใช้ได้ มันจะเหมือนคนอื่นไปถ้าไม่รู้ว่า สามีเปลือยอยู่แล้วเข้ามาไปตอนที่เขาอาบน้ำแต่ องค์ชายสิบสี่ก็ใส่กางกางสีขาวบางเบาเหมือนเคยช่างมันไม่มองตรงนั้นเสียก็เป็ใช้ได้ จะได้ไม่ต้องติดตาจน นอนไม่หลับ ร่างสูงทะลึงพลวดขึ้นมาจากน้ำ ใบหน้าขาวสะอาดผมเรียบแปล้ มีหยดน้ำเกาะพร่างพราวริมฝีปากแดงระเรื่อ
“อ่าาาา ผู้ชายอะไรหน้าสวยอย่างกับผู้หญิงยิ่งตอนเปียกยิ่งน่ามองมีมี่ จ้องตาค้างตกตะลึงกับความหล่อเกินบรรยาย หล่อกว่านักร้องดังที่มีมี่ลงทุนถักผ้าพันคอ ถักสร้อยข้อมือแล้วก็หอบตุ๊กตาไปให้เสียอีก หากเป็เมื่อก่อนมีมี่คงกรี๊ดลั่นแต่นี่555 โอกาสมาแล้ว นอนร่วมเแท่นนอนรอให้เขาที่นอนก่อนเถอะแม่จะขโมยกอดให้หนำใจ คนอะไรหล่อขนาดนี้ สุดลมหายใจเขาลึกๆ พยายามจะปรับสายตาของตัวเองให้ใสซื่อบริสุทธิ์กลัวว่าจะเผลอแสดงอาการออกมาทางสายตา มองแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ยกมือขึ้น ปาดน้ำน้ำลายปาก
ไม่มีนี่หว่านึกว่าเผลอปล่อยให้น้ำลายไหลหยดไปแล้ว เทียนหลันเซ่อหันหลังไปยิ้มอีกทาง
“จะสระก็รีบๆ เข้า”มี่ขยับไปเอา เหอโสว่อูที่เคี่ยวเรียบร้อยชโลมศีรษะให้ก่อนจะขยี้เบาๆ เทียนหลันเซ่อคว้ามาบางที่ขยี้ผมให้เขา จับมือไว้ก่อนจะหันมาจ้องตา
“เ้า บอกข้ามา เต็มใจทำเพื่อข้าหรือว่าที่เ้าทำไปทั้งหมดเพื่อ หลอกให้ข้าตายใจ”
ตำหนักหยินเซ่อขององค์ชายสิบสอง
“พี่ ห้า วันนี้เห็นบางอย่างเปลี่ยนไป เ้าสิบสี่ยอมอาบน้ำ ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ใหม่ แปลกประหลาดยิ่งนัก”
“ชายาของเ้าสิบสี่แต่งเข้ามาได้ สามเดือนแล้วแต่เป็ที่รู้กันว่าเ้าสิบสี่ไม่เคยแตะต้องนางหรือว่า เ้าสิบสี่กับชายา เอกของเขา ที่งามอันดับสองนั่นจะ...ได้เสียเป็เมียผัวกันแล้ว”
“พี่ห้า น้องก็พยายามเตาะนาง แวะเวียนไปหา อ่อยนางทุกค่ำคืน น้องเองก็หล่อเหลา จะเป็ไปได้ไหมที่ เ้าสิบสี จะแปลงโฉมในบรรดาพี่น้องเราททั้งหมดเ้าสิบสี่นับว่าใบหน้าหล่าเหลาที่สุดหากว่าเวลาเขาอยู่กับเจียงมีมี่แล้วเขาถอดหนวดเครานั่นออกเสียก็อาจจำะทำให้ เจียงมีมี่เห็นใบหน้าหล่อเหลาของเขาแล้วอาจจะยอมอุ่นเตียงให้ง่ายดาย”
“อืม น่าคิดจริงๆ เ้าสิบสี่เปลี่ยนไปเพียงนี้เกรงว่าเแผนการของฮองเฮาที่วางไว้้าส่งเสริม เ้าสิบสี่ให้เสด็จพ่อยกฐานะไท่จือให้จึงอาจกลายเป็เื่ง่าย”
“ไม่มีทางพี่ห้าท่านจะต้อง คิดหาแผนการที่จะทำให้เสด็จพ่อเห็นว่าเ้าสิบสี่ไม่เหมาะที่จะรั้งตำแหน่งไท่จือ”
“ตำแหน่งไท่จือหากจะเป็ใครในเราสองพี่น้องนับว่าจะดีไม่น้อยข้าเกื้อกูลเ้า เ้าเกื้อกูลข้า อีกทั้งเราสองคนเื้ัเข้าขากันได้อย่างดี”
“พี่ห้าเมื่อวานแม้เจียงมีมี่นางจะทำขายหน้า ทว่าเสด็จย่าก็ยังรักเ้าสิบสี่ไม่ลืมหูลืมตา เสด็จพ่อแม้จะยังไม่ตัดสินใจ แต่จะว่าไปแม้ไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่ก็เกรงใจเสด็จย่ากับฮองเฮาก็ในเมื่อไม่ใช่ลูกแท้ๆ ก็เป็ลูกของท่านลุงอยู่ดี”
“ข้าคิดแผนการออกแล้ว อีกไม่กี่วันราชทูตจากแคว้น ฉินจะเดินทางเข้าเฝ้าเสด็จพ่อเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ ให้เขาได้เห็นความ ไม่ได้เื่ของ เ้าสิบสี่ ข้าจะทูลเสด็จพ่อให้บังคับเ้าสิบสี่ออกไปต้อนรับราชทูตเสียเอง”
“555ดีเป้นแผนการที่ดี เสด็จพ่อจำต้องบังคับให้เ้าสิบสี่ออกไปลูกดอกเพียงหนึ่งได้นกสองตัวเ้าสิบสี่ยิ่งจะไม่พอใจเสด็จพ่อ ส่วนเสด้จพ่อก็จะได้เห็นว่าเ้าสิบสี่ไม่ได้เื่”
“อือ อย่าเพิ่งลุกเห็นไหมนี่ตัวขาวๆ แต่ี้เีอาบน้ำ ท่านให้ข้าขัดตัวให้ก่อนแค่สระผมไม่ได้เชียวดูสิ ใบหน้าหล่อเหลา แต่ตัวดำอีกอย่างสุราห้ามดื่มอีกเด็ดขาด”
“ข้าต้องเชื่อเ้าด้วยหรือ”
“ที่ขอร้องข้าข้ายอมสัญญาแต่ข้าขอบ้างท่านก็ต้องทำให้ข้าถือว่าต่างตอบแทน สุรา ข้าสแพ้กลิ่นของมันมากแค่ได้กลิ่นก็จะอ้วกเพราะฉะนั้นห้ามดื่มอีกต่อไป นั่งลงห้ามลุกไปไหน”มี่มี บ่นยาวเทียนหลันเซ่อ ฉุดดึงร่างบางของมีมี่เข้าไปในอ่างไม้ ด้วยกันมีมี่อ้าปากค้างใอย่างที่สุดเนื้อตัวเปียกปอยน เสื้อผ้าบางเบาแนบเนื้อแล้วตัวเปียกๆ ยังเบียดชิดกับเนื้อตัวของเทียนหลันเซ่อในน้ำอุ่น อ่างน้ำแม้จะกว้างแต่เมื่อเข้ามาแช่สองคนกับคับแคบไปทันที จำต้องเบียดชิดกันจนเลี่ยงได้ได้ ใบหน้าหัวหูเปียกปอนไปเสียหมด
“จะถูตัวให้ข้า ก็ต้องเข้ามาในนี้ถูใกล้ๆ จึงดี” จ้องตากลมมีมี่หลบตา มือใหญ่กับเชยคางมนให้สบตา
“หยุดพูดได้แล้วหรือข้าชอบให้เ้าบ่นข้าที่สุด คำพูดของเ้าเจือไปด้วยความห่วงใยและหวังดีกับข้า”
“ข้าออกไปถูข้างนอกก็ได้ ในถังมันคับ..แคบไป”
“เพียงเ้าอยู่ใต้ร่างข้าเสียมันจึงจะเหมาะ”เทียนหลันเซ่อพลิกร่างมีมี่ลงด้านล่าง ใช้ตัวเขาคร่อมไว้
มีมี่ผลักร่างสูงออกห่างเมื่อรู้ว่ากำลังจะเสียทีเขา
“ข้าว่าเปลี่ยนใจดีกว่าไม่ถูตัวให้ท่านแล้ว”เทียนหลันเซ่อยิ้มเศร้าๆ เขาคิดว่าที่มีมี่ไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้เพราะ ในใจของมีมี่มีเพียงหยินเซ่อองค์ชายสิบสองในนั้น เขาเองยังมีภาพจำของ หยินเซ่อกับมีมี่ในคืนเดือนเพ็ญเขาเห็นชัดถนัดตาว่ามีมี่ยอมให้หยินเซ่อกอดร่างบางแนบอก ดั่งกับรักใคร่กันหนักหนา
“เ้าไปเสีย”อยู่ๆ ก็ไล่ มีมี่ขมวดคิ้ว จับกระแสเสียงแห่งความน้อยใจได้
“ยังไม่ได้ถูตัว จะไปได้อย่างไร” เทียนหลันเซ่อคว้าร่างบางมากอดแนบอก ปล่อยมืออกช้าๆ
“ก็ได้ถูตัวให้ข้า เป็เ้าเองที่้าแบบนี้หากว่าข้าจะล่วงเกินเ้า เ้าก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะว่ากล่าวข้า”โน้มตัวลงช้าๆ ริมฝีปากกำลังจะแนบกับปากบางของมีมี่ที่หลับจตาปี๋ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดที่แใบหน้า มีมี่ใจเต้นแรงแทบทะลุออกจากอก
207
