คำเตือนของหลินชิงอวี่ไม่ได้เป็เพียงลมปาก
หลังจากนักฆ่าสาวจากไป หลี่จงและหงเหลียนไม่ได้นิ่งนอนใจ ทั้งสองเร่งมือซ่อมแซมเรือนหลักอย่างสุดความสามารถ หงเหลียนใช้เปลวเพลิงหลอมละลายบานพับเหล็กเก่าๆ เพื่อเชื่อมประตูไม้เข้ากับวงกบ ส่วนหลี่จงใช้พละกำลังยกก้อนหินขนาดใหญ่จากซากกำแพงมาวางปิดช่องโหว่รอบตัวบ้าน
"เสร็จสักที!" หงเหลียนปาดเหงื่อที่หน้าผาก ใบหน้าเปื้อนคราบเขม่ามอมแมมแต่ยังดูน่ารัก "ถ้าพวกสัตว์อสูรบุกมาจริงๆ หวังว่ากำแพงพวกนี้จะกันอยู่บ้างนะ"
"มันกันได้แค่ชั่วคราว" หลี่จงตอบพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ความมืดมิดของยามราตรีได้กลืนกินยอดเขาตระการฟ้าจนหมดสิ้น "ถ้าพวกมันมาเยอะ เราต้องออกไปสู้... พื้นที่แคบในบ้านไม่เหมาะกับอาวุธของข้าและเ้า"
หงเหลียนพยักหน้าเห็นด้วย เสาหินของหลี่จงยาวเกินกว่าจะแกว่งในห้อง ส่วนหมัดเพลิงของนางก็อาจจะเผาบ้านตัวเองวอดได้
ทั้งสองนั่งพักอยู่กลางห้องโถงโล่งๆ โดยมีกองไฟเล็กๆ ให้ความอบอุ่น หลี่จงนั่งขัดสมาธิพิงเสาหินคู่ใจ เขาหลับตาลงเพื่อโคจรลมปราณฟื้นฟูความเหนื่อยล้า แต่ความเ็ปที่ฝ่ามือขวากลับรบกวนสมาธิ
แผลฉีกขาดจากการแบกเสาหินเมื่อตอนกลางวัน และแรงกระแทกจากการปะทะกับหลินชิงอวี่ ทำให้แผลปริแตก เืสีแดงสดไหลซึมออกมาเปรอะเปื้อนผิวหินสีดำ
ติ๋ง...
หยดเืหยดลงบนรอยขีดข่วนรอยหนึ่งบนเสา
วูบ!
ทันใดนั้น หลี่จงลืมตาโพลง เขาไม่ได้ตาฝาด... เืของเขาไม่ได้ไหลหยดลงพื้น แต่มัน "ซึม" หายเข้าไปในเนื้อหินราวกับฟองน้ำดูดซับน้ำ
รอยขีดข่วนที่ดูสะเปะสะปะนั้นเริ่มเปล่งแสงสีแดงจางๆ เส้นสายที่เคยดูไร้ความหมาย ค่อยๆ เชื่อมต่อกันด้วยเืของเขา ก่อเกิดเป็ตัวอักษรโบราณตัวหนึ่งที่เด่นชัดขึ้นมาท่ามกลางความมืด
"หนัก (重)"
เพียงแค่มองตัวอักษรนั้น หลี่จงรู้สึกเหมือนถูกดึงดูดเข้าไปในห้วงภวังค์ ข้อมูลชุดหนึ่งไหลผ่านฝ่ามือเข้าสู่สมองโดยตรง
วิชาผสานกายา: กายาหินผา (ขั้นต้น) ...เมื่อแบกรับน้ำหนัก ร่างกายจะแข็งแกร่งดุจหินผา...
"หลี่จง! เ้าเป็อะไรไป?" เสียงเรียกของหงเหลียนปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์
"ข้า..." หลี่จงก้มมองมือตัวเอง แผลฉีกขาดเมื่อครู่สมานตัวลงอย่างน่าอัศจรรย์ ิับริเวณฝ่ามือดูหนาขึ้นและมีสีเข้มขึ้นเล็กน้อยเหมือนผิวหิน "ดูเหมือนข้าจะรู้วิธีใช้เ้านี่เพิ่มขึ้นอีกนิดหน่อยแล้ว"
ยังไม่ทันที่จะอธิบาย จมูกของหงเหลียนก็ขยับฟุดฟิด "กลิ่นสาบ... มาแล้ว!"
บรู๊ววววววว!
เสียงหอนโหยหวนดังระงมมาจากป่ารอบทิศ ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ นับร้อยคู่ที่ย่ำลงบนใบไม้แห้ง ดวงตาสีเขียวเรืองแสงนับสิบคู่ปรากฏขึ้นในความมืด ล้อมรอบเรือนร้างเอาไว้ทุกทิศทาง
"หมาป่าหนังเหล็ก!" หงเหลียนะโบอก พลางลุกขึ้นตั้งท่าเตรียมพร้อม ไฟลุกท่วมสองหมัด "พวกมันเป็สัตว์อสูรระดับ 1 ขั้นสูง ิัแข็งเหมือนเหล็ก ดาบฟันแทบไม่เข้า!"
โคร้ม!
ประตูหน้าที่เพิ่งซ่อมเสร็จถูกกระแทกพังยับเยิน หมาป่าตัวขนาดเท่าลูกวัว ขนสีเทาเงินมันวาว กระโจนเข้ามาในห้องโถง เขี้ยวโง้งยาวของมันพุ่งตรงไปที่ลำคอของหลี่จง
"ดาบฟันไม่เข้า..." หลี่จงพึมพำ เขาไม่ถอยหนี แต่ก้าวเท้าสวนออกไปข้างหน้าอย่างมั่นคง มือขวากำเสาหินแน่น รอยสักอักขระคำว่า "หนัก" ที่มองไม่เห็นบนเสาเรืองแสงวูบ
"...งั้นก็แค่ทุบให้เละ!"
ผัวะ!
หลี่จงเหวี่ยงเสาหินเข้าใส่ลำตัวของหมาป่ากลางอากาศ เสียงปะทะไม่ได้ดัง ฉับ เหมือนของมีคม แต่ดัง "กร๊อบ!" สนั่นหวั่นไหว
ร่างของหมาป่าหนังเหล็กปลิวไปกระแทกกำแพง ตรงส่วนที่โดนเสาฟาด ยุบลงไปจนผิดรูป ซี่โครงเหล็กไหลของมันแหลกละเอียด อวัยวะภายในถูกแรงกระแทกทำลายจนหมดสิ้น มันกระอักเืและแน่นิ่งไปทันทีในทีเดียว
"โหดชะมัด!" หงเหลียนร้องว้าว "ตาข้าบ้าง!"
นางะโข้ามกองไฟ หมัดขวาที่หุ้มด้วยเปลวเพลิงอัดเปรี้ยงเข้าใส่หมาป่าอีกตัวที่พยายามจะมุดหน้าต่างเข้ามา "หมัดะเิเพลิง!"
ตูม!
ความร้อนหลอมละลายขนเหล็ก ิัของมันไหม้เกรียมและกระเด็นออกไปนอกบ้าน แต่หมาป่าตัวนั้นยังไม่ตาย มันตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาคำราม
"ชิ! หนังเหนียวจริงๆ" หงเหลียนบ่น "หลี่จง! ออกไปสู้ข้างนอก! ข้าไม่อยากสูดกลิ่นขนไหม้ในบ้าน!"
"ตามข้ามา"
หลี่จงแบกเสาหินพุ่งนำออกไปที่ลานดิน ฝูงหมาป่าหนังเหล็กกว่ายี่สิบตัวล้อมพวกเขาไว้ทันที จ่าฝูงของมันซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าตัวอื่นสองเท่า ยืนจ้องมองอยู่บนเนินดินสูง
"เข้ามา!!" หงเหลียนะโท้าทาย
ฝูงหมาป่ากระโจนเข้าใส่พร้อมกันดุจคลื่นสีเงิน
หลี่จงปักเสาลงดิน "ตึง!" สกิล: เขตแดนศิลา... ตรึงพสุธา!
แรงโน้มถ่วงกดทับลงมาทันที หมาป่าที่กระโจนมาร่วงตุบลงพื้น ความเร็วตกลงครึ่งหนึ่ง
"หงเหลียน! จัดการตัวที่ขาตาย!"
"รับทราบ!" หงเหลียนอาศัยจังหวะที่หมาป่าเคลื่อนไหวช้า วิ่งไล่ทุบเรียงตัว หมัดเพลิงของนางเมื่อต่อยเข้าจุดเดิมซ้ำๆ ก็สามารถเจาะเกราะเหล็กได้
แต่ทว่า... จ่าฝูงไม่ได้ยืนดูเฉยๆ มันคำรามลั่น ก่อนจะพุ่งลงมาจากเนินดินด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าตัวอื่น มันไม่ได้เล็งที่หงเหลียน แต่เล็งที่ หลี่จง ผู้ที่เป็แกนกลางของเขตแดนแรงโน้มถ่วง!
กรงเล็บเหล็กกล้ายาวเฟื้อยตวัดเข้าใส่หน้าอกหลี่จง หลี่จงยกเสาขึ้นกันไม่ทัน เขาทำได้เพียงยกแขนซ้ายขึ้นรับ
เคร้ง!
เสียงโลหะปะทะหินดังขึ้น... แทนที่แขนจะขาด หลี่จงกลับรู้สึกเพียงแรงกระแทกหนักๆ ิัที่แขนซ้ายของเขาแข็งเกร็งขึ้นชั่วขณะ คล้ายมีเกล็ดหินปกคลุมจางๆ
นี่คือผลของกายาหินผางั้นรึ?
หลี่จงแสยะยิ้ม เขาล็อคกรงเล็บจ่าฝูงไว้ด้วยแขนข้างนั้น แล้วใช้มือขวากระชากเสาหินที่ปักดินขึ้นมา
"เ้าเลือกเหยื่อผิดตัวแล้ว"
"ย้ากกกก!"
เสาหินถูกเหวี่ยงด้วยวงสวิงเต็มแรง ฟาดเข้าที่กะโหลกของจ่าฝูงอย่างจัง
โพละ!
ไม่ต้องมีคำบรรยายใดๆ หัวของสัตว์อสูรระดับ 2 แหลกเหลวคาเสาหิน ร่างใหญโตของมันร่วงลงแทบเท้า ฝูงหมาป่าที่เหลือเมื่อเห็นจ่าฝูงตาย ก็พากันหยุดชะงักและส่งเสียงครางหงิงๆ ก่อนจะวิ่งหนีหายไปในความมืด
ความเงียบกลับคืนมาอีกครั้ง
"แฮ่ก... แฮ่ก..." หงเหลียนหอบหายใจ นางทรุดตัวลงนั่งกับพื้น "เ้า... เ้านี่มันปีศาจชัดๆ แขนเ้ารับกรงเล็บระดับ 2 ได้ยังไง?"
หลี่จงมองดูแขนซ้ายที่มีเพียงรอยขีดข่วนเล็กน้อย เขามองกลับไปที่เสาหิน อักษรตัว "หนัก" ค่อยๆ เลือนหายไปกลับเป็รอยขีดข่วนธรรมดา
"ดูเหมือนเสานี้... จะไม่ได้มีดีแค่หนักอย่างเดียวแล้วสิ"
ในขณะเดียวกัน บนยอดไม้ไกลออกไป เงาร่างหนึ่งที่เฝ้าดูเหตุการณ์อยู่ตลอด ค่อยๆ ลดกล้องส่องทางไกลลง ไม่ใช่หลินชิงอวี่... แต่เป็หญิงสาวในชุดคลุมสีขาวสะอาดตา ใบหน้าซีดเซียวแต่กิริยาสูงส่ง ในมือถือพู่กันหยก
"อักษร 'จ้ง' (หนัก)..." นางพึมพำเบาๆ "จารึกาตื่นขึ้นแล้ว... ข้าต้องหาทางเข้าใกล้เขาให้ได้"
928
