ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นของหานอวิ๋นซีดูเหมือนว่านางไม่ได้คิดที่จะออกจากสวนอีกต่อไปเหยากุ่ยเองก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยขึ้นมา แต่อย่างไรก็ตามเขาก็ยังไม่เชื่อว่าหานอวิ๋นซีจะสามารถหาสมุนไพรทั้งสามมาได้

        ไม่ว่าจะพูดอย่างไรสมุนไพรทั้งสามนี้เขาก็คิดด้วยความพยายามอุตสาหะและพวกมันล้วนเติบโตในลานแห่งนี้และคงไม่มีคนฉลาดที่ไหนคิดได้เร็วขนาดนั้น นอกจากนี้แม้ว่าหานอวิ๋นซีจะสงสัยว่าสมุนไพรเติบโตอยู่ในลานนี้ นางก็ต้องหามันอยู่ดี!

        ใต้เท้าเหยากุ่ยที่กำลังคิดสายตาก็จับจ้องไปที่แผนที่สมุนไพรในมือของหลงเฟยเยี่ยหานอวิ๋นซีไม่เคยแม้แต่จะดูมันเลย แล้วนับประสาอะไรที่นางจะสงสัยว่าสมุนไพรทั้งสามจะอยู่ในลานแห่งนี้ทั้งต้องใช้เวลาหา และบางทีก็อาจจะหาไม่เจอด้วยซ้ำ

        เมื่อคิดเช่นนี้ใต้เท้าเหยากุ่ยก็รู้สึกสบายใจขึ้น และยังคงมั่นใจในสิ่งที่ตนเองคิดอย่างมาก

        เขามองไปยังหลงเฟยเยี่ยที่มีใบหน้าเรียบเฉยและสงบนิ่งจนถึงตอนนี้รอยยิ้มที่ชั่วร้ายปรากฏขึ้นในแววตาที่มีเสน่ห์ของเขา พลางคิดในใจว่าดูสิว่าเด็กคนนี้จะหยิ่งผยองไปถึงไหนกันอย่างน้อยผ่านไปสามวันแล้วหานอวิ๋นซีคงไม่พบสมุนไพร เขาที่รีบร้อนอยากจะช่วยคนถึงเวลานั้นคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากมาอ้อนวอน

        แต่ใครจะรู้ว่าในตอนที่ใต้เท้าเหยากุ่ยกำลังได้ใจจู่ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนมีแสงเรืองรองอยู่ด้านหลัง จึงมองย้อนกลับไปโดยไม่รู้ตัวและพบกับดวงตาของหานอวิ๋นซีที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

        ใต้เท้าเหยากุ่ยตกใจเล็กน้อยและเต็มไปด้วยความสงสัยทว่าทันใดนั้นแววตาที่สวยงามของหานอวิ๋นซีเปลี่ยนไปหันกลับมาและมองไปที่ขั้นบันไดหินที่อยู่ด้านหลังเขา

        เห็นเพียงตะไคร่น้ำที่ขึ้นอยู่ใต้ขั้นบันไดหินและหญ้าหางหมาที่งอกขึ้นรอบๆ ขอบตะไคร่น้ำ

        ใต้เท้าเหยากุ่ยมองตามสายตาของหานอวิ๋นซีไปและสายตาก็จับจ้องไปที่หญ้าหางหมา ทันใดนั้นหัวใจของเขาก็เต้นรัวจนเกือบจะหยุดเต้น

        ต้องรู้ว่าเจ็ดมารโกฐสอเทศก็ปะปนอยู่ในหญ้าหางหมานี้!

        หรือว่า...

        หากมองเห็นใบหน้าของใต้เท้าเหยากุ่ยต้องเห็นว่าคิ้วของเขาขมวดจนหน้าผากย่นเข้าหากันอย่างแน่นอน ไม่สินี่ต้องเป็นเรื่องบังเอิญ หานอวิ๋นซีเป็นแค่คนไร้ประโยชน์ จะไปดูเจ็ดมารโกฐสอเทศออกได้อย่างไรทั้งที่ไม่ดูแผนที่สมุนไพรต้องรู้ว่า แม้แต่หมอยาหลายคนก็ยังไม่รู้ว่าเจ็ดมารโกฐสอเทศหน้าตาเป็นอย่างไร!

        ใต้เท้าเหยากุ่ยรีบถอนสายตาอย่างรวดเร็วแววตาก็แฝงไปด้วยความชั่วร้าย เขาเชื่อมั่นอย่างยิ่งว่าหานอวิ๋นซีไม่มีทางหาเจอ!

        ใครจะรู้ว่าหานอวิ๋นซีลุกขึ้นและเดินเข้าไปด้วยตัวเองครั้งนี้ สายตาของใต้เท้าเหยากุ่ยมองตามไปอีกครั้งและเห็นว่าหานอวิ๋นซีจับสมุนไพรที่คล้ายกับหญ้าหางหมาได้อย่างแม่นยำและกำลังจะถอนมันออกมา

        “หยุดนะ!”ใต้เท้าเหยากุ่ยร้องออกมา น้ำเสียงนี้ไม่ได้มีความแปลกประหลาดใดๆและไม่มีเสียงที่ทุ้มแก่เลย แต่กลับดุร้ายแบบสุดๆและสามารถได้ยินร่องรอยของน้ำเสียงที่แท้จริงของเขาอย่างแผ่วเบา

        หานอวิ๋นซีไม่ปล่อยมือและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เจ็ดมารโกฐสอเทศ ถูกหรือไม่?”

        แม้ว่านางจะจับมันไว้แล้วแต่เมื่อฟังจากปากของนาง ใต้เท้าเหยากุ่ยก็รู้สึกรับไม่ได้เล็กน้อย

        นี่มันคนไร้ประโยชน์ที่ทำลายกฎของธรรมชาติหรือไร?

        ใต้เท้าเหยากุ่ยหรี่ตาลงและเงียบไปเป็นเวลานาน

        หานอวิ๋นซียักไหล่ทำท่าทางจะถอนมันออกมา ใต้เท้าเหยากุ่ยร้อนรนใจนต้องตอบว่า “ใช่!”

        ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมาตวนมู่ไป๋เย่ก็ลุกขึ้นยืนทันทีด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ “หานอวิ๋นซี เจ้า...”

        “หานอวิ๋นซีเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเจ็ดมารโกฐสอเทศอยู่ในลาน แล้วหามันเจอได้อย่างไร?” ใต้เท้าเหยากุ่ยเองก็สงสัยอย่างมากเช่นกัน

        สตรีผู้นี้เจอมันโดยไม่ได้ดูแผนที่ด้วยซ้ำแม้แต่เวลาจะหาก็ยังไม่มี แต่นางกลับพบมันในพริบตาเดียว

        “เพราะข้าฉลาดไงล่ะ”หานอวิ๋นซียิ้มและปล่อยมือ เจ็ดมารโกฐสอเทศนี้ยังเป็นต้นอ่อน นางที่เป็นคนรักยาไม่มีทางทำให้มันเสียหายอย่างแน่นอนแน่นอนว่าเหตุผลหลักคือนางไม่สามารถชดใช้ให้ใต้เท้าเหยากุ่ยได้

        “ฉลาด? ข้าว่าขี้โกงเสียมากกว่า! เจ้าจะไปรู้จักเจ็ดมารโกฐสอเทศได้อย่างไรในเมื่อเห็นได้ชัดว่าเจ้ามันเป็นแค่ขยะ”ตวนมู่ไป๋เย่พูดด้วยความเย้ยหยัน

        “เมื่อครู่เพิ่งพูดด้วยตนเองว่ายุติธรรมทำไมล่ะ ตอนนี้คิดจะเล่นลูกไม้อย่างหน้าด้านๆ งั้นหรือ? เย่ไท่จื่อ ข้าเพิ่งพบเพียงต้นเดียวเท่านั้นท่านไม่มั่นใจในตัวน้องสาวขนาดนั้นเลยหรือไร” หานอวิ๋นพูดอย่างติดตลก

        ประโยคนี้ทำเอาตวนมู่ไป๋เย่พูดไม่ออกหากเขาพูดต่อ คงเป็นการตบหน้าตัวเองและเหยาเหยาโดยไม่ต้องสงสัย

        “เหอะข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะหาต้นที่สองได้!” ตวนมู่ไป่เย่พูดอย่างเกลียดชัง

        “ข้าเองก็ไม่เชื่อเหมือนกันว่าเจ้าจะหาต้นที่สองได้…”

        ใต้เท้าเหยากุ่ยจ้องมองที่หานอวิ๋นซีอย่างไม่วางตาทั้งน้ำเสียงและสายตาแฝงไปด้วยความชั่วร้ายแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องบังเอิญที่หานอวิ๋นซีรู้จักเจ็ดมารโกฐสอเทศแต่คงไม่ถึงขั้นรู้จักตานไป๋อีหมี่หรอก

        อย่างไรเขาก็ไม่มีทางเชื่อคนผู้นี้!

        หานอวิ๋นซียิ้มเล็กน้อยดวงตาที่ว่องไวและเจ้าเล่ห์ของนางหันกลับมามองหญ้าใต้รั้วข้างหน้าอีกครั้งในทันที

        ด้วยประสบการณ์ครั้งแรกแม้แต่ตวนมู่ไป๋เย่เองก็ยังประหม่ามองตามนางไป ตวนมู่ไป๋เย่ที่มองไปมองมากลับไม่เข้าใจอะไรเลยและไม่เข้าใจว่าทำไม

        แต่ใต้เท้าเหยากุ่ยกลับอ้าปากค้างชั่วครู่แววตาก็เต็มไปด้วยความจริงจัง โดยที่ไม่จำเป็นต้องมองตามสายตาของหานอวิ๋นซีไปเขาก็รู้ว่ามีอะไรอยู่ในหญ้าใต้รั้วข้างหน้าเขา

        ที่ตรงนั้นมีดอกไม้ป่าเล็กๆบานสะพรั่งในต้นหญ้าเล็กๆ เหล่านั้นในนั้นมีเพียงดอกเดียวซึ่งเป็นดอกสีขาวและไม่ได้เด่นมากนัก และมันคือตานไป๋อีหมี่ที่ประเมินค่าไม่ได้!

        เป็นไปได้หรือไม่ว่าหานอวิ๋นซีจะรู้จักตานไป๋อีหมี่ด้วย?

        หานอวิ๋นซีถอนสายตาออกมองไปยังร่างกายที่แข็งทื่อของใต้เท้าเหยากุ่ย และยิ้มอย่างสดใส “ตานไป๋อีหมี่ท่านอยากให้ข้าชี้มันด้วยหรือไม่?”

        ใต้เท้าเหยากุ่ยไม่ตอบจ้องเขม็งไปที่ดวงตาของนางอย่างแน่วแน่ ราวกับตะปูที่ตอกตรึงเข้าที่นาง

        ใต้เท้าเหยากุ่ยไม่เคยพลาดในตอนที่เรียนเรื่องยาแม้ว่าวันนี้เขาจะไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขันด้วยตนเอง แต่ก็เป็นคนตั้งปัญหาขึ้นมาเดิมทีเขาไม่คิดว่าจะให้คนอื่นหาเจอ แต่ก็ไม่คาดคิดว่าหานอวิ๋นซีจะหามันเจอทั้งสองต้นภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยามแม้ว่าจะพูดว่าหา แต่ความจริงแล้วนางไม่ได้หามันด้วยซ้ำ!

        นางรู้จักแม้กระทั่งตานไป๋อีหมี่ไหนบอกว่าเป็นคนไร้ประโยชน์อย่างไรล่ะ?

        แม้แต่หมอยาเก่งกาจที่รู้จักเจ็ดมารโกฐสอเทศยังมีน้อยตานไป๋อีหมี่ที่เป็นยาที่หายากกว่าเจ็ดมารโกฐสอเทศ แถมยังเป็นยาพิษอีกด้วย

        “ใต้เท้าเหยากุ่ยดอกไม้สีขาวดอกนั้นคือตานไป๋อีหมี่ ต้องการให้ข้าชี้หรือไม่? ดอกไม้สีขาวดอกนั้น ที่มีอยู่ดอกเดียวอย่างไรล่ะ”หานอวิ๋นซีจงใจอธิบายโดยละเอียด

        ใต้เท้าเหยากุ่ยสูดลมหายใจเข้าลึกๆปัญหาที่เขาคิดมันออกมาอย่างอุตสาหะ กลับได้รับการแก้ไขอย่างง่ายดายยังเหลือกุ่ยตาเฉียงต้นสุดท้าย เป็นไปได้หรือไม่ว่านางเองก็หาเจอแล้วเหมือนกัน?

        ใต้เท้าเหยากุ่ยยังคงไม่ตอบตวนมู่ไป๋เย่หยิบแผนที่สมุนไพรที่หลงเฟยเยี่ยวางไว้บนโต๊ะน้ำชาขึ้นมาและเปิดไปยังหน้าที่ทำเครื่องหมายไว้เพื่อค้นหาคำอธิบายของตานไป๋อีหมี่

        เขาจงใจเดินเข้าไปเพื่อที่จะเปรียบเทียบการเปรียบเทียบนี้ทำให้ตวนมู่ไป๋เย่ถึงกับตกตะลึง มันคือตานไป๋อีหมี่จริงๆ!

        “เย่ไท่จื่อไม่ผิดใช่หรือไม่” หานอวิ๋นซีถามด้วยรอยยิ้ม

        แผนที่ร่วงลงไปที่พื้นตวนมู่ไป๋เย่เองก็ค่อยๆ ยืนขึ้นช้าๆ ใบหน้าของเขามืดมนจนน่ากลัว“กุ่ยตาเฉียงต้นสุดท้าย เจ้าก็หามันพบแล้วหรือ?”

        ดวงตาของหานอวิ๋นซีฉายแววเจ้าเล่ห์และก็มองไปทางขวาทันที

        ตวนมู่ไป๋เย่ที่ตอบสนองอย่างรวดเร็วรีบมองไปทางขวาทันที จากนั้นหานอวิ๋นซีก็มองไปทางซ้ายตวนมู่ไป๋เย่เองก็หันศีรษะไปทางซ้าย

        “ฮ่าฮ่าฮ่ามันอยู่ใต้เท้าท่านไง!” หานอวิ๋นซีหัวเราะ

        ตวนมู่ไป๋เย่ก้มศีรษะลงเมื่อเห็นสิ่งนี้ หานอวิ๋นซีก็หัวเราะจนตัวโยนใต้เท้าของตวนมู่ไป๋เย่ว่างเปล่าและไม่มีอะไรเลย

        เอ่อ...นี่ถูกหลอกงั้นหรือ!

        ใบหน้าของตวนมู่ไป๋เย่เปลี่ยนจากซีดเซียวก็กลายเป็นแดงก่ำด้วยความโมโหสองมือเองก็กำหมัดแน่น

        แววตาของใต้เท้าเหยากุ่ยเองก็เต็มไปด้วยความมืดมนและซับซ้อนเขาปลูกกุ่ยตาเฉียงไว้บนหลังคาด้วยมือของเขาเอง และมันก็ดูไม่ต่างจากวัชพืชไม่ต้องพูดถึงหมอยาหรอก แม้แต่ปรมาจารย์ด้านพิษชั้นยอดหลายคนที่มาตามหาก็ยังไม่สังเกตเห็น!

        หานอวิ๋นซีหลอกตวนมู่ไป๋เย่เช่นนั้นบางทีอาจจะไม่รู้ก็ได้ใช่หรือไม่?

        เมื่อคิดเช่นนี้ใต้เท้าเหยากุ่ยก็ได้ความมั่นใจคืนมาเล็กน้อย สงบลงอย่างรวดเร็วและพูดเตือนด้วยน้ำเสียงน่ากลัวว่า “หานอวิ๋นซีเจ้าพบเจ็ดมารโกฐสอเทศและตานไป๋อีหมี่แล้ว แต่ถ้าเจ้าหากุ่ยตาเฉียงไม่พบ เจ้าก็ไม่ชนะอยู่ดี”

        แต่ใครจะรู้ว่าทันทีที่คำพูดของเขาสิ้นสุด ดวงตาของหานอวิ๋นซีแฝงไปด้วยความหมาย เมื่อเห็นสิ่งนี้หัวใจของใต้ท้าเหยากุ่ยถึงกับกระตุกแต่สายตาของนางก็หายไปอย่างรวดเร็วและเหลือบมองไปที่หลังคาโดยไม่ตั้งใจ

        และความเลินเล่อนี้ทำเอาใต้เท้าเหยากุ่ยสะดุ้งเฮือกยิ่งกว่าเมื่อครู่เสียอีก!

        เป็นไปได้หรือไม่ว่านางจะเจอกุ่ยตาเฉียงแล้ว? นางเป็นอัจฉริยะหรือไร?

        ต้องรู้ว่าใต้เท้าเหยากุ่ยใช้เวลาสามวันสามคืนในการหาสถานที่เพื่อปลูกต้นไม้ต้นนี้!

        เมื่อเห็นใต้เท้าเหยากุ่ยประหม่าหานอวิ๋นซีก็ยิ้มอย่างใจเย็นและไม่พูดอะไร

        อย่างไรก็ตามตวนมู่ไป๋เย่ซึ่งอยู่ข้างๆ เห็นนางยักคิ้วให้ใต้เท้าเหยากุ่ย เขาก็เข้าใจทันทีว่ากุ่ยตาเฉียงถูกปลูกไว้ในลานแห่งนี้เช่นกัน!

        เป็นแบบนี้ได้อย่างไรกัน!

        เหล่านี้เป็นยาสมุนไพรที่หาได้ยากอย่างมากใต้เท้าเหยากุ่ยเพิ่งบอกว่ากุ่ยตาเฉียงมีเพียงต้นเดียวเท่านั้นเช่นนั้นเหยาเหยาที่รีบออกไปหาตั้งแต่แรก นางจะไปหาเจอได้อย่างไรกัน!

        ตวนมู่ไป๋เย่จะไปสนใจได้อย่างไรว่าสมุนไพรทั้งสามอยู่ที่ไหนสิ่งที่เขาสนใจมากที่สุดในตอนนี้คือน้องสาวของเขา แม้ว่าเขาจะเป็นคนโหดร้ายและร้ายกาจแต่เขาก็รักนางอย่างมาก ทนไม่ได้ที่จะเห็นนางไม่ได้รับความยุติธรรม

        “เหยากุ่ยเจ้าคิดปัญหาบ้าอะไรกัน!”

        ตวนมู่ไป๋เย่พูดด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยวหันหลังและกำลังจะเดินออกไป แต่หลงเฟยเยี่ยกลับขวางทางเขาเอาไว้และพูดอย่างเย็นชาว่า“กฎที่ตั้งขึ้นก่อนหน้านี้คือผู้อื่นห้ามช่วย เจ้าอย่าลืมล่ะ”

        ตวนมู่ไป๋เย่ที่กำลังร้อนรนทว่ากลับไม่มีเหตุผลที่จะต้องออกไป ใต้เท้าเหยากุ่ยเองก็อยู่ที่นี่เขาจึงไม่กล้าที่จะเล่นเล่ห์เหลี่ยม ทำได้เพียงสะบัดแขนเสื้อและนั่งข้างๆด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

        ครั้งนี้พวกเขาแพ้

        ใต้เท้าเหยากุ่ยไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่สนใจตวนมู่ไป๋เย่เวลานี้ ความสนใจของเขาอยู่ที่หานอวิ๋นซีและสายตาที่มองอย่างไม่ละสายตา

        เขาอยากที่จะรู้เหลือเกินว่าสรุปแล้วหานอวิ๋นซีรู้จักกุ่ยตาเฉียงหรือไม่ เขากำลังรอให้นางพูดออกมา

        ตวนมู่ไป๋เย่ที่จนปัญญาก็ทำได้เพียงรอรอให้หานอวิ๋นซีเปิดเผยคำตอบ จากนั้นก็พาเหยาเหยากลับมาทว่าหานอวิ๋นซีกลับนั่งเฉยๆ ไม่พูดอะไร แววตาเองก็นิ่งสงบ

        ในขณะเดียวกันตวนมู่เหยาเหยาก็กำลังตามหาเจ็ดมารโกฐสอเทศทั่วทั้งหุบเขา นางอ่านคำอธิบายในแผนที่สมุนไพรสามสี่ครั้งและคิดว่าตนเองฉลาดพอที่จะหาหญ้าหางหมานั้นเจอก่อนดังนั้นนางจึงเหาะไปทั่วเหนือหุบเขา เมื่อเห็นทุ่งที่เต็มไปด้วยหญ้าหางหมาก็หยิบแผนที่สมุนไพรขึ้นมาเทียบ และเทียบทีละต้นอย่างระมัดระวัง

        นางจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเกิดอะไรขึ้นในลานบ้านของใต้เท้าเหยากุ่ยในขณะที่ค้นหา นางยังคงคิดถึงหานอวิ๋นซีโดยคิดว่าหานอวิ๋นซีแค่มองหาหญ้าหางหมาอย่างเดียวก็คงหาจนตายแล้วกระมัง!

        หลังจากกำจัดหญ้าหางหมาแล้วตวนมู่เหยาเหยาก็เดินเบาๆ และเหาะต่อไปยังที่ต่อไป แม้ว่าภารกิจจะค่อนข้างยากแต่นางก็ยังมั่นใจอย่างมาก

        ไม่นานท้องฟ้าก็เริ่มมืดลง...

        เริ่มมืดแล้วหานอวิ๋นซีกลับยังไม่พบกุ่ยตาเฉียง แน่นอนว่านางไม่ได้ออกจากลานบ้านเลย

        ใต้เท้าเหยากุ่ยจุดไฟในลานบ้านตวนมู่ไป๋เย่เองก็เดินไปเดินมาที่ประตู ใบหน้าซีดเซียวและเต็มไปด้วยความกังวลแต่ก็ไม่สามารถออกไปได้ ใต้เท้าเหยากุ่ยนั่งยองๆ บนแปลงดอกไม้ข้างๆชำเลืองมองบนหลังคาเป็นครั้งคราว มองไปที่หานอวิ๋นซีเป็นครั้งคราว และยังคงรออย่างอดทน