ในระหว่างที่เล็กกำลังจะขึ้นไปพักผ่อนบนห้องพี่กอล์ฟเตรียมไว้ให้นั้น เธอก็ได้พบกับชายแก่คนหนึ่งที่เข้ามาลวนลามเธอและพยายามจะลากเธอเข้าไปทำไม่ดีไม่ร้ายในห้องส่วนตัวของเขา วินาทีนั้นเล็กหมดหวังที่จะะโให้คนช่วยเพราะห้องทุกห้องในโรงแรมนี้เป็ห้องเก็บเสียงทั้งหมด ชายแก่คนนั้นเหวี่ยงเล็กขึ้นไปบนเตียงและพยายามจะถอดเสื้อผ้าของเธอเพื่อข่มขืน เเต่ทว่า…
"จุบ!!"
"เฮือก!!" ในขณะที่เล็กกลัวอย่างสุดขีดชายแก่คนนั้นก็ได้ขึ้นมาคร่อมตัวของเธอและทันใดนั้นเอง มีดแหลมในลักษณะพิเศษก็ได้ทิ่มแทงเข้ามาที่คอหอยของชายแก่คนนั้นจากด้านหลัง ปลายมีดแหลมๆชนิดพิเศษที่ชุ่มไปด้วยเืก็ได้ทะลุมาถึงด้านหน้าจนเล็กเห็นกับตาว่า เขาดิ้นอย่างทุรนทุรายและล้มลงไปกองอยู่ที่พื้น ในขณะที่ชายแก่คนนั้นพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นเพื่อที่จะวิ่งหนีออกไป ะุปืนเก็บเสียงก็ได้ถูกบรรจุยิงเข้าที่หลังของชายแก่คนนั้นอีก 3 นัดจนนอนแน่นิ่งไปตรงวงกลมประตู..
"กรี๊ดดดดดดดดด!!!!!" เล็กใมากจนเผลอกรี๊ดออกมาสุดเสียง ทันใดนั้นเอง เ้าของมีดและปืนเก็บเสียงนั้นก็ได้ปรากฏตัวขึ้นและพุ่งเข้ามาปิดปากเธอไว้ ซึ่งเธอไม่เคยเห็นหน้าของชายคนนั้นมาก่อน ทั้งๆที่ในใจก็รู้ว่าชายคนนั้นเข้ามาเพื่อช่วยเธอ แต่เธอก็อดที่จะหวาดกลัวในการกระทำของชายคนนั้นไม่ได้จริงๆ น้ำตาที่ไหลออกมา 2 ข้างแก้มแสดงให้เห็นถึงความใและเนื้อตัวที่สั่นเทาของเล็กนั้นมันบ่งบอกว่าเธอกำลังกลัวสุดๆ
"ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมชื่อธนู เป็คนของนายน้อยที่ส่งมาตามดูแลนายหญิงอย่างลับๆครับ" เล็กโล่งใจ เมื่อรู้ว่าคนที่มาช่วยเธอคือคนของกอล์ฟ ธนูรีบเอามือออกจากปากของเล็กและถอยห่างออกจากเธอเกือบ 2 เมตร ซึ่งเล็กเองก็แปลกใจว่าทำไมเขาถึงต้องถอยตัวไปห่างเธอขนาดนั้น
"ผมต้องขอโทษด้วย ที่ถือวิสาสะแตะตัวของนายหญิงโดยที่ไม่ได้รับอนุญาต ต่อจากนี้ผมจะเป็คนจัดการเื่ทั้งหมดเอง เชิญนายหญิงกลับไปพักผ่อนที่ห้องเถอะครับ"
"ขอบคุณนะคะ ที่คุณมาช่วยฉันไว้ ถ้าไม่ได้คุณธนูฉันคงแย่ไปแล้ว เอ่อว่าเเต่ทำไม...คุณธนูถึงต้องถอยออกไปไกลขนาดนั้นด้วยล่ะคะ?"
"ไม่ได้หรอกครับ นายน้อยสั่งไว้ว่าห้ามใครก็ตามเข้าใกล้นายหญิงเกิน 2 เมตรครับแล้วถ้านายน้อยรู้ว่าผมถือวิสาสะเอามือสกปรกๆของผม ไปปิดปากนายหญิงแบบนั้น มีหวังผมโดนโทษหนักแน่ครับ" เล็กนึกสงสัยในใจว่าทำไมกอล์ฟต้องทำถึงขนาดนี้กับเธอด้วย เขายกเธอไว้ในที่ที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้หรือเข้าถึงได้ ราวกับว่าเธอเป็สิ่งต้องห้ามไปซะแล้ว
"ไม่ต้องห่วงนะคะเื่ที่คุณธนูเอามือมาปิดปากเล็ก เล็กจะไม่บอก กอล์ฟเเน่นอนค่ะ..แต่ยังไงก็ขอบคุณมากนะคะ ที่เข้ามาช่วยเล็กไว้ได้ทัน ไม่งั้นเล็กคง…."
"มันเป็หน้าที่ของผมอยู่แล้วครับ เชิญนายหญิงพักผ่อนตามอัธยาศัยเถอะครับ"
"มีอีกเื่ค่ะ คุณธนูช่วยเรียกเล็กว่าน้องเล็กได้ไหมคะ?"
"ครับ?..."
"เล็กก็เป็คนปกตินี่ล่ะค่ะ ไม่ต้องเรียกว่านายหญิงหรอก อีกอย่างไม่ต้องยืนห่างขนาดนั้นก็ได้ เล็กรู้สึกว่าเหมือนตัวเองน่ารังเกียจยังไงไม่รู้ค่ะ..ถ้าเราเจอกันครั้งหน้า คุณธนูก็คุยกับเล็กปกติได้เลยนะคะ"
"ไม่ได้หรอกครับ นายน้อยสั่งไว้แล้ว ผมคงจะทำตัวดีเสมอกับนายหญิงไม่ได้หรอครับ งั้นเดี๋ยวผมขอตัวจัดการเื่นี้ก่อนนะครับ..เดี๋ยวอีกสักพักนายน้อยก็คงจะกลับมา เชิญนายหญิงที่ห้องเถอะครับ"
"ค่ะ….เฮ้อ!!" เล็กกลับมาทำหน้าเศร้าอีกครั้ง ทันทีที่เธอกำลังจะเดินออกนอกประตู ธนูที่ยืนอยู่ข้างๆประตูก็เดินวนมาอีกฝั่งหนึ่งของเตียงเพื่อไม่ให้เข้าใกล้เธอเกิน 2 เมตร การกระทำของธนูนั้นมันยิ่งทำให้รู้สึกว่าตัวเองน่ารังเกียจเข้าไปทุกที ถึงไม่อยากมีใครเข้าใกล้แบบนี้และหากมีใครเข้าใกล้เธอ พวกเขาก็มักจะมีภัยหรือมีอันตรายทั้งนั้น รวมถึงพี่พนักงานต้อนรับคนนั้นและชายเเก่คนนี้ด้วย เล็กเดินคอตกเดินหาห้อง 645 จนเจอ เธอเสียบคีย์การ์ดเปิดไฟและเดินเข้าไปนั่งบนเตียงเงียลๆคนเดียว...ใจของเธอตอนนี้มันหวาดกลัวไปซะทุกอย่าง เธอไม่รู้เลยว่าเธอจะต้องใช้ชีวิตยังไงต่อไปเพราะตอนนี้ความเป็อยู่ของเธอนั้นมันไม่เหมือนกับที่ผ่านมาอีกแล้ว วินาทีนั้นและอยากจะหยิบมือถือขึ้นมาแล้วกดโทรหาเกม เพื่อขอกำลังใจจากคนที่เธอรัก เเต่ทว่ามือถือกลับอยู่ที่กระเป๋าและมันก็ยังมาไม่ถึงห้องด้วยซ้ำ เล็กมองหาโทรศัพท์ภายในห้องเพื่อจะโทรถามเื่สัมภาระที่เธอนำมาด้วย ไม่นานกระเป๋าสัมภาระเธอก็มาถึง พนักงานยกกระเป๋าผู้นั้นนำเก้าอี้มาวางไว้หน้าห้องและวางกระเป๋าเธอไว้บนเก้าอี้ เขากดออดหน้าห้อง 2-3 ครั้งก่อนจะถอยห่างประตูออกไปเกือบ 1 เมตร เล็กที่ได้ยินเสียงกดออดก็แน่ใจแล้วว่าสัมภาระเธอคงมาถึงแล้ว เธอจึงเดินมาเปิดประตูให้ ทันทีที่ประตูเปิดออกเธอก็ต้องชะงักเมื่อกระเป๋าของเธอนั้นวางอยู่บนเก้าอี้ด้านหน้าของเธอแต่พลังงานที่เอากระเป๋ามาส่งนั้นยืนห่างจากประตูเกือบ 1 เมตร
"สวัสดีครับนายหญิง ผมเป็พนักงานยกกระเป๋าครับ ต้องขอโทษด้วยนะครับ ที่นำสัมภาระมาส่งให้ช้า อย่ารายงานนายน้อยเลยนะครับผมไม่อยากโดนไล่ออกครับ" แววตาของพนักงานส่งสัมภาระคนนั้นแสดงให้เห็นถึงอาการสั่นเกร็งและน้ำตาที่คลอเบ้าขึ้นมานั้นบ่งบอกว่าเขากำลังกลัวว่าเล็กจะเอาเื่นี้ไปบอกกอล์ฟนั่นเอง
"พี่เอง ก็โดนสั่งห้ามไม่ให้เข้าใกล้หนูใช่ไหมคะ?"
"ครับ...เอ่อคือ…."
"ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะไม่บอกเื่นี้กับใคร ขอบคุณที่เอากระเป๋ามาส่งนะคะ พี่ไปทำงานเถอะค่ะ"
"ขอบคุณครับนายหญิง" พนักงานยกกระเป๋าคนนั้นท่าทางดีใจและรีบเดินตรงไปที่ลิฟท์เพื่อกลับไปทำงานของเขาต่อ ในขณะที่เล็กนั้นเริ่มรู้สึกเอียนกับคำว่านายหญิงเกินพอแล้ว เธอรีบปิดประตูและนำสัมภาระของเธอไปวางบนเตียง ก่อนจะรีบควานหามือถือกดโทรออกหาเกม เเต่ทว่า…
"ไม่มีสัญญาณ? มันจะเป็ไปได้ยังไง ก็ในเมื่อที่นี่มันก็อยู่ในใจกลางเมือง จะไม่มีสัญญาณได้ไง WiFi..จริงด้วย!!..ถ้ามีรหัส WiFi ก็เข้าเล่นอินเตอร์เน็ตได้แล้วเราก็จะติดต่อกับเกมได้ทางเฟซ ดีล่ะ!..งั้นเราก็ต้องถามรหัส WiFi จากใครซักคนในโรงแรมนี้ คุณธนู ใช่!!" รีบกำมือถือไว้ในมือแน่นก่อนจะวิ่งไปที่ประตูเพื่อจะเดินออกไปหาธนู ที่เธอคิดว่าเขาคงยังอยู่ในห้องของชายแก่คนนั้น เเต่แล้วประตูห้องของเธอก็ถูกเปิดออกจากด้านนอกเข้ามา
"กอล์ฟสั่งไว้ว่าให้เล็กเข้ามาพักผ่อนไม่ใช่หรอ แล้วนี่จะออกไปไหน โทรศัพท์ในมือน่ะจะโทรหาใครหรอ คงไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม?"
"กอล์ฟ!!ทำไมถึง...ออกไปทำธุระไม่ใช่หรอ?"
"เสร็จแล้ว...ที่รีบกลับมาเพราะรู้ว่าเกิดเื่ เล็กเป็ไงบ้างเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"
"เราไม่เป็ไร โชคดีที่พี่ธนูเข้ามาช่วยไว้ทันน่ะ"
"พี่ธนู..งั้นหรอ ไปนับญาติกับมันั้แ่เมื่อไหร่?"
"ก็พี่ธนู เขาอายุมากกว่าเรียกพี่ก็ถูกแล้วนี่ เอ่อ..ว่าเเต่ที่นี่มี WiFi ไหม เราอยากดู YouTube อ่ะ นั่งอยู่ในห้องเฉยๆมันเบื่อ"
"ถ้าเบื่อก็ดูทีวีสิ นั่นไงติดอยู่ตรงผนังอ่ะ ไม่เห็นจำเป็ต้องดูอะไรในโทรศัพท์เลย นอกจากว่าเล็กจะไม่ได้แค่ดู YouTube เเต่เหมือนอยากได้รหัส WiFi ไปทำอย่างอื่น!!" เล็กพูดจาตะกุกตะกักดูมีพิรุธจนคิดว่ากอล์ฟน่าจะจับได้ เธอจึงรีบเปลี่ยนเื่พูดอย่างอื่นแทน เพื่อเปลี่ยนประเด็นให้เขาเลิกสนใจเื่มือถือของเธอ การเบี่ยงประเด็นของเล็กจะทำให้กอล์ฟเชื่อเธอหรือไม่ ติดตามต่อได้นะ EP หน้านะคะ
1K
