Brave Hero เกิดใหม่เป็นพระเอกในเกมส์

ตอนที่สี่ คุณค่าของความรู้

หากผมเกิดใหม่เป็๞ตัวร้ายที่มีเงินตรามหาศาลและได้เครือข่ายความสัมพันธ์ connection ต่างๆ ของขุนนาง ผมคงใช้เงินรวบรวมคนมีฝีมือเก่งกาจที่ซื้อด้วยเงินได้และอาจารย์ที่ดีที่สุด มาสร้างกองทัพส่วนตัวมาทำงานให้กับผม

ไม่ว่าเก่งแค่ไหน หากเราทำงานคนเดียวมีขีดจำกัดอย่างมาก

ทรัพยากรก็มีผลต่อการที่เราจะทำภารกิจบางอย่างให้ประสบความสำเร็จ

ผมถึงขนาดคิดว่า

หากมีคนอื่นกลับชาติมาเกิดเหมือนกัน ผมคงยกให้เขาหรือธอกลายเป็๞ฮีโร่ไปแทนผมได้เลย

ขอเพียงช่วยโลกนี้ไว้ได้ก็พอแล้วไม่ต้องเข้าฉากคัทซีนที่ชีวิตสูญสลายไปจากโลกนี้และมีเสียงระฆังแห่งหายนะดังเหง่งหง่างสิบสามครั้งส่ง๥ิญญา๸ของมนุษยชาติในฉากคัทซีนของเนื้อเ๱ื่๵๹

ทำให้ผมต้องทำตัวหน้าด้านหน้าทนขอร้องบาทหลวงประจำหมู่บ้านและลุงคนดูแลสัตว์ในการสอนผมเ๹ื่๪๫เวทย์ต่างๆอย่างง่ายq

ถึงแม้จะต้องเกลี้ยกล่อมอยู่นานให้เขาเสกคาถาใส่ผม ผมจะได้ก็อปปี้คาถานั้นได้ก็ตาม

เคน ผู้กล้าในตำนานหรือตัวผมเองนั้น เป็๞ไม่กี่คนในเ๹ื่๪๫ที่ใช้คาถาในตำนานได้และเรียนรู้ได้ทุกทักษะอาชีพ ยกเว้นอาชีพที่ต้องผ่านตามเนื้อเ๹ื่๪๫ก่อน

แต่นั่นล่ะ

ทั้งหมดทั้งปวงคือการฝากความหวังกับ

“ความสามารถในอนาคต”

ในสมัยก่อนเกมส์ดันเจี้ยนแอนด์ดราก้อน dungeon and dragon

กำหนดให้เผ่ามนุษย์ไม่มีจุดเด่นจุดแข็งเป็๲พิเศษ

แต่สามารถมีเลเวลเกินกว่าขีดจำกัดยี่สิบเลเวลได้

แต่อนิจจา หลังจากนั้นคนเริ่มตระหนักว่า

การรอดชีวิตไปถึงเลเวลยี่สิบนั้นไม่ง่ายเลย

อย่าว่าแต่ก็อบลิน

เราเสียชีวิตกลางทางได้เพราะแมวและหนูก็ยังได้

ข้อได้เปรียบที่ว่า

“ระดับพลังก้าวหน้าไม่จำกัด”

ก็เลยหายไป

กลายเป็๞ข้อดีพิเศษอย่างอื่นๆแทนในระบบเกมส์รุ่นต่อๆมา

ผมอาจจะมีความสามารถ”คุณสมบัติ”ที่จะเป็๲คนที่เก่งที่สุดในโลกตามเนื้อเ๱ื่๵๹

แต่ผมอาจจะตายด้วยแมวในหมู่บ้านก็มีโอกาสมากกว่านั่นเอง

ดังนั้นผมถึงได้พยายามหาทางขโมย เอ๊ยเรียนรู้ทักษะต่างๆเท่าที่หมู่บ้านเล็กๆจะเอื้ออำนวยได้ จากการคำนวณของผม

นักบวชของหมู่บ้านน่าจะมีทักษะของ มือปราบมาร Inquisitor อยู่ แต่อย่างว่าล่ะ

ใครจะเอาเคล็ดลับทักษะความลับของหน่วยลับของทางโบสถ์มาสอนเด็กในหมู่บ้านธรรมดาที่ต่อให้สนิทกันจะมีการเปิดเผยการฝึกของหน่วยปราบมารได้อย่างไร?

ผมเลยพยายามเท่าที่จะทำได้กับทักษะที่ไม่ต้องใช้การสอนมากนัก อย่าง เหรียญนำโชค Lucky Coin

หรือการดูดาวที่ผมพอเอาตำรามาอ่านเองได้แบบเดคิสึงิคุง

หรือ

Water

น้ำไหลจากมือของผมรดแปลงผักที่อยู่บริเวณหมู่บ้าน

จากการขอร้องสารพัด ทำให้ผมสามารถกลายเป็๞ผู้ดูแลวัวแม็กนัสได้ โดยสัญญาว่าจะเอาเงินมาไถ่ตัววัวแม็กนัสในราคา 200 g ให้ได้

ซึ่งลุงเลี้ยงวัวก็ตอบว่า

“ข้าเห็นแก่ความตั้งใจของเอ็งหรอกนะนี่ สนใจมาเป็๞ลูกเขยบ้านข้าไหม? จะยกวัวให้สามตัวเป็๞สินสอดเลย”

ลุงเลี้ยงวัวกล่าวซึ่งผมก็พยายามปฏิเสธอย่างสุภาพ

ปราบซงหนูไม่สิ้นข้าไม่อาจจะมีครอบครัว แต่พูดอย่างนั้นไม่ได้ผมเลยพยายามใช้ทักษะ

Acting การแสดงท่าเก้อเขินแทน

“ตะแต่งงาน”

 ผมทำหน้าแดงและหันไปมองทางหน้าต่าง ตอบแบบไม่ตอบไปพลางๆ

แต่เพราะการทำอย่างนั้น ทำให้ผมพอมีเวลาในการที่เลี้ยงวัวไปมา รดน้ำผัก ทำไร่ ป้องกันสัตว์อสูรตัวเล็กๆ

ที่มากัดกินพืชผล ด้วยการสอนของวัวแม็กนัสที่อยู่ใกล้ๆผมได้

เนื่องจากผมไม่มีเวลาเล่าเรียนแบบเป็๞การเป็๞งาน

ผมเลยใช้ระบบเรียนในภาคปฏิบัติแทนให้วัวแม็กนัสสอนเวทย์ที่สามารถใช้ทำงานในตอนนั้นได้

ขุด

ปึง

มือของผมที่ฉาบเคลือบด้วยพลังมานาเจาะลงบนพื้นดินเป็๞หลุมลึกเท่ากันๆในแปลงผักขนาดย่อมๆแปลงหนึ่ง

ผมพยายามเรียนรู้โดยการใช้การฝึกวิชามาผสานกับชีวิตประจำวัน เพราะผมไม่อาจจะมีห้องเรียนเพื่อการเรียนโดยเฉพาะได้แบบลูกขุนนางตัวร้ายต่างๆ

ผมจึงอยู่ในฐานะเด็กเลี้ยงวัวของหมู่บ้านนี้