ตอนที่3 : หนี
"อะอื้มม..."
ผมค่อยๆรู้สึกตัวก่อนจะลืมตาขึ้นช้าๆ แล้วมองสำรวจไปรอบๆ ตอนนี้ผมอยู่ในห้องหรูห้องหนึ่งที่ถูกตกแต่งเรียบๆสไตล์โมเดิร์น ถ้าให้เดาเ้าของคงจะรวยใช่ย่อย เพราะของตกแต่งแต่ละอย่างดูแพงๆทั้งนั้น
ส่วนไอ้คนที่ทำผมมันไม่อยู่แล้ว ไม่รู้พวกมันหายหัวไปไหน ตอนนี้ผมไม่รู้สึกปวดหัวหรือปวดไปทั่วร่างกายเหมือนตอนแรกแล้ว แต่่ล่างยังเจ็บและแสบอยู่พอสมควร พอมาดูที่แขนก็เห็นมีสำลีแปะเอาไว้ หึ! ก็ยังดีที่อุตส่าห์มีน้ำใจพาหมอมารักษาให้ ผมฝืนตัวลุกขึ้นก่อนจะค่อยๆเดินไปหลบหลังม่าน พร้อมกับแอบมองออกไปนอกหน้าต่าง ผมเห็นชายชุดดำคนหนึ่งยืนเฝ้าอยู่หน้าห้อง
เอาไงดีวะ จะหนีออกไปยังไงดี ผมได้แต่คิดในใจอย่างกระวนกระวาย เพราะผมต้องรีบหนีออกไปจากที่นี่ให้ได้ ก่อนที่ไอ้เหี้ยนั่นจะกลับมา ซึ่งจนถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้ว่ามันเป็ใคร ผมมองสำรวจไปรอบๆอีกครั้งเพื่อหาว่ามีอะไรพอจะเอามาเป็อาวุธหรือเอามาป้องกันตัวได้บ้าง และตาก็ไปสะดุดกับแจกันแก้วขนาดใหญ่บนโต๊ะข้างเตียง
"โอ้ยยย! ปวดท้องงงง ช่วยด้วย!!" ผมมายืนหลบหลังประตูพร้อมร้องะโร้องขอความช่วยเหลือเสียงดัง เพื่อให้คนที่ยืนเฝ้าเปิดประตูเข้ามา
"เห้ย! เป็ไรวะ!!" แล้วมันก็เป็ไปตามคาด เพราะชายชุดดำหน้าห้องเปิดประตูเข้ามาทันทีที่ได้ยินเสียงร้อง ผมใช้จังหวะนั้นฟาดแจกันไปที่หัวของมันทันที
"เพล้งงงงงง!!"
"โอ้ย!! ตุบ!!"
มันร้องออกก่อนจะสลบไป ผมรีบไปควานหาโทรศัพท์ของตัวเองจากกางเกงที่อยู่ในตะกร้าผ้า หลังจากนั้นก็ค่อยๆฝืนเดินไวๆออกมาจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด ดีนะที่พวกมันไม่เอาโทรศัพท์ผมไปด้วย ไม่งั้นผมคงแย่แน่ๆ
"ที่นี่มันที่ไหนวะเนี้ย!" ผมสบถออกมาอย่างหัวเสีย เมื่อมองไปรอบๆแล้วไม่คุ้นตาเอาซะเลย ผมรีบหาเบอร์ไอ้ภีมแล้วโทรหามันทันที เพราะตอนนี้มันดึกแล้ว ผมต้องรีบโทรให้มันมาช่วยก่อนที่มันจะหลับ
ตู๊ดดด....ตู๊ดดดดด
"[อัลโหลว่าไง!]" รอไม่นานปลายสายก็รับ
"ไอ้ภีม! มาช่วยกูหน่อย กูโดนจับตัวมา!" ผมบอกมันอย่างร้อนรน พร้อมกับเดินขากระเพกๆออกมาให้ไกลจากบ้านนั้นให้มากที่สุด
"[เฮ้ย! ใจเย็นๆนะเวล มึงอยู่ไหนเดี๋ยวกูจะรีบไป]" ไอ้ภีมถามตื่นๆเมื่อรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม
"กูไม่รู้ว่ะ พวกมันพากูมาที่ไหนไม่รู้!" ผมบอกมันพร้อมหันไปมองสำรวจรอบๆ เพราะผมไม่คุ้รกัยแถวนี้เลยจริงๆ ไม่รู้ว่าตอนนี้ผมอยู่ส่วนไหนของประเทศกันแน่
"[งั้นส่งจีพีเอสมา เดี๋ยวกูจะรีบไปช่วย มึงไปอยู่ไหนก็ได้ที่มีคนเยอะๆพวกมันจะได้ไม่กล้าทำอะไร รอกูนะ เดี๋ยวกูรีบไป!]" มันบอกแค่นั้นก่อนจะวางสายไป ผมก็ทำตามที่มันบอกทันที คือรีบเดินไปบริเวณที่มีคนเยอะๆ จนตอนนี้ผมเดินมาอยู่ที่ถนนใหญ่จนได้ พออ่านป้ายเท่านั้นแหละ ไอ้เหี้ย!! นี่พวกมันพาผมมาไกลขนาดนี้เลยเหรอวะ จำได้ว่าก่อนหน้านั้นผมกับเพื่อนๆไปดื่มฉลองสอบเสร็จกันที่ผับ แต่ผมออกมาสูบบุหรี่ข้างนอกแค่แปปเดียว แม่งก็ถูกโปปยาสลบแล้ว มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนโดนกระชากให้ลงจากรถเนี้ยแหละ ละดูพวกมันพาผมมาดิ ห่า! จากกรุงเทพมาชานเมืองเลยนะมึง โคตรไกล
ผมหาร้านเสื้อผ้าแถวนั้นแล้วรีบซื้อเปลี่ยนทันที เพราะถ้าใส่ตัวเดิมก็มีสิทธิ์ที่จะถูบจับได้ หลังจากนั้นผมก็หาร้านอาหารใกล้ๆ เพื่อหลบพวกมันและรอไอ้ภีมไปด้วย ผมเห็นไอ้คนที่โดนผมฟาดมันเดินไปเดินมาอยู่แถวๆนั้นหลายรอบแล้ว อึดจริงๆ เือาบขนาดนั้นไปทำแผลก่อนมั้ย ผมว่าให้มันในใจ
ผมสั่งอะไรง่ายๆมาสองสามอย่างเพื่อไม่ให้ดูเป็การหน้าเกลียดที่มานั่งร้านเขา แต่ในสถานการณ์แบบนี้ บอกเลยว่าผมกินไม่ลง ผมเห็นไอ้ชายชุดดำคนเดิมหายไปแล้ว ไม่รู้มันไปทางไหน แต่หวังว่าคงจะไม่ย้อนกลับมาแถวนี้อีกนะ
Tru..Tru...Tru....
"ฮัลโหล ถึงไหนแล้ว" ผมถามอย่างร้อนรนเมื่อไอ้ภีมโทรเข้ามา เพราะตอนนี้ผมรอมันมาชั่วโมงกว่าแล้ว
"[ถึงแล้วๆ มึงอยู่ไหน กูจอดอยู่ตรงป้ายข้างสะพานลอย มึงรีบมาเพราะกูจอดตรงงนี้นานไม่ได้ เขาไม่ให้จอด]"
"โอเคๆ เดี๋ยวกูรีบไป รออยู่ตรงนั้นแหละ" ผมบอกแค่นั้น ก่อนจะฝืนเดินเร็วๆไปหามันทันที เพราะสะพานลอยที่มันว่า อยู่ใกล้ๆร้านอาหารที่ผมอยู่นิดเดียวเอง
"มึงรู้มั้ยว่าพวกมันเป็ใคร" ไอ้ภีมถามทันทีที่ขับรถออกจากมาแล้ว
"ไม่รู้ว่ะ แม่ง!! กูโดนปิดตาไว้ตลอด เลยไม่เห็นหน้าพวกมัน เห็นแต่หน้าลูกน้องมันตอนหนีออกมาเมื่อกี้แหละ" ผมบอกมันอย่างเจ็บใจ เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง อย่าให้กูรู้นะว่าใคร แม่ง! กูจะกระทืบให้ตายคาตีนเลยคอยดู บังอาจมาปล้ำคนอย่างกู ผมคิดในใจอย่างเจ็บแค้น
"แล้วพวกมันได้ทำอะไรมึงมั้ย?" ไอ้ภีมถามเสียงจริงจังทั้งๆที่ตายังมองถนนอยู่
"อะ...เอ่อ พวกมันไม่ได้ทำอะไรกูหรอก มันน่าจะเป็การเข้าใจผิดจับผิดตัวมากกว่านะกูว่า" ผมบอกมันเสียงตะกุกตะกัก แต่ผมต้องโกหกมัน เพราะไม่อยากให้มันรู้ว่าผมโดนอะไรมาบ้าง ผมรับไม่ได้จริงๆที่โดนอะไรแบบนี้ ถ้ามีใครรู้ว่าเพลย์บอยอย่างผมโดนเอานี่ โดนล้อตายห่าแน่ โคตรเสียศักดิ์ศรีอ่ะบอกเลย
"ยังไง?" ไอ้ภีมถามต่อ
"ก็มันหาว่ากูไปทำอะไรใครไว้ไม่รู้ มันเลยจะมาแก้แค้นกู แต่มึงก็รู้ว่าคนอย่างกูเคยมีเื่กับใครที่ไหนล่ะ แล้วกูก็ไม่เคยไปทำร้ายใครเหมือนที่มันกล่าวหาด้วย จริงปะ!" ผมตอบมันตามความจริง เพราะจนถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองไปทำอะไรให้ใคร เพราะเท่าที่จำได้ผมก็ไม่เคยมีศัตรูที่ไหนเลย และอีกอย่างคือผมไม่เคยคบใครด้วย นอกจาก....เธอคนนั้น
"อืมม..ก็จริงของมึง" มันพยักหน้าเห็นด้วย
"เนี้ยแหละ กูถึงบอกไวว่าพวกมันเข้าใจผิด!" ผมบอกเสียงเข้ม
"แล้วมึงจะเอาไงต่อ แจ้งความปะ?"
"แจ้งห่าไรล่ะ พวกมันเป็ใครกูยังไม่รู้เลย"
"งั้นต่อไปมึงก็ต้องระวังตัวให้มากขึ้นนะเว้ย พวกมันกล้าทำขนาดนี้แสดงว่าต้องไม่ธรรมดาแน่!" ไอ้ภีมบอกเสียงจริงจังพร้อมกับหันมามองผมด้วยสีหน้ากังวล
"ก็คงต้องแบบนั้นแหละ งั้นกูของีบก่อนนะ ยังรู้สึกเพลียไม่หายเลย" ผมบอกมันก่อนจากปรับเบาะรถ แล้วเอนตัวลวนอน มันก็พยักหน้ารับรู้แล้วปล่อยให้ผมนอนไปเงียบๆ
"[นายครับ! ผมหาจนมันทั่วแล้วก็ไม่เจอเลยครับ]" คนเป็ลูกน้องบอกเ้านายอย่างร้อนรน เพราะกลัวจะโดนเ้านายสั่งลงโทษ
"หึ ปล่อยมันไป ยังไงมันก็หนีกูไม่พ้นหรอก!" มาเฟียหนุ่มบอกอย่างไม่แสดงอารมณ์ แต่มุมปากกลับยกยิ้มอย่างเ้าเล่ห์
มาเฟียหนุ่มนึกย้อนกลับไปตอนที่เขาแอบติ้ดตั้งแอปติดตามตัวไว้ในโทรศัพท์ของเวล เขารู้อยู่แล้วว่ายังไงเวลก็ต้องหาทางหนี เขาเลยดักทางไว้ แค่นี้ไม่ว่าเวลจะไปไหน หรืออยู่ที่ไหน เขาก็สามารถรับรู้ได้ตลอดแล้ว มาเฟียหนุ่มวางสายแล้วกลับมาดื่มเหล้าต่อแบบชิวๆ
"เกิดอะไรขึ้น" หมอหนุ่มถามขึ้น
"ไม่มีอะไรหรอก แค่เด็กมันหนีน่ะ หึๆ" เฟยหยางบอกเพื่อนพร้อมแสยะยิ้มเบาๆ ก่อนจะกระดกเหล้าทีเดียวหมดแก้ว
"แล้วจะปล่อยเขาไปแบบนี้?" หมอไป๋เลิกคิ้วถามอีก
"หึ ปล่อยไปก่อน เพราะไม่ว่ามันจะไปอยู่ส่วนไหนของโลก ยังไงกูก็ตามตัวมันเจออยู่ดี" มาเฟียหนุ่มพูดเสียงเหี้ยม พร้อมกับสายตาคมที่ดูแข็งกร้าวจนน่ากลัว
"กูถามจริง มึงไปโกรธแค้นอะไรเขานักหนาวะ"หมอไป๋ถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เพราะเขาไม่เคยเห็นเฟยหยางเป็แบบนี้มาก่อน ถึงเฟยหยางจะโหดแค่ไหน แต่เขาก็ไม่เคยทำร้ายใครด้วยวิธีนี้
"กูจะบอกมึงก็ได้ แต่มึงต้องสัญาณก่อนว่าจะไม่ห้าม!"เฟยหยางบอก หมอไป๋ไม่ตอบแต่พยักหน้าให้แทน
"มึงก็รู้ใช่มั้ย? ว่าเพราะอะไรเหมยหยงถึงต้องเป็แบบนี้!"
"นี่มึงกำลังจะบอกว่า...." หมอหนุ่มทำหน้าใ
"ใช่!! มันนี่แหละ ที่ทำให้น้องสาวกูเสียใจจนขับรถเกิดอุบัติเหตุ" ไม่ทันที่หมอไป๋จะได้ถามจบ เฟยหยางก็ตอบขึ้นมาก่อน เขากำหมัดแน่นพร้อมกับสายตาที่แววโรจน์
เขาไม่เคยลืมวันนั้น วันที่เหมยหยงโทรมาร้องห่มร้องไห้บอกเขาว่าตัวเองโดนหลอก เขาพยายามถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่น้องสาวไม่ตอบเพราะเหมือนสติหลุดไปแล้ว แต่มันไม่จบแค่นั้น เพราะคุยกันยังไม่ทันรู้เื่ ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด
เหมยหยงขับรถชนเสาไฟฟ้า ทำให้เธอกลายเป็เ้าหญิงนิทราั้แ่วันนั้น เฟยหยางรู้ว่าเธอมีแฟน แต่เธอไม่เคยพาแฟนมาแนะนำให้เขารู้จัก และเขาก็ไม่เคยเซ้าซี้ถาม เพราะเธอบอกอยากคุยๆกับไปก่อน ถ้าแน่ใจแล้วค่อยพามาให้รู้จัก เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรให้น้องเพราะคิดว่าน้องโตแล้ว โตพอที่จะมีความรักและเลือกคนรักเองได้แล้ว แต่ใครมันจะไปคิดว่าไอ้เหี้ยนั่นมันจะกล้าหลอกน้องสาวเขา ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งแค้น
"แล้วมึงจะเอายังไงกับเขาต่อ" หมอไป๋ถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าโกรธแค้นที่อีกฝ่ายแสดงออกมา
ปึงงงง!!
"กูจะทำให้มันเจ็บ เจ็บยิ่งกว่าที่มันทำกับน้องกู กูจะทำให้มันเ็ปจนต้องร้องขอชีวิตเลยคอยดู!" มาเฟียหนุ่มตอบเพื่อนพร้อมวางแก้วลงบนโต้ะเสียงดัง
"มึงแน่ใจแล้วเหรอว่าเป็เขา เหมยยังไม่เคยบอกอะไรพวกเราเลยนะเว้ย" หมอหนุ่มท้วง
"หึ แน่ใจสิ เพราะกูมีหลักฐานไง" มาเฟียหนุ่มบอกพร้อมยื่นรูปในโทรศัพท์ให้อีกคนดู
"จริงด้วยว่ะ" หมอหนุ่มสบถออกมาเมื่อได้เห็นรูปด้วยตาตัวเอง เพราะคนในรูปเป็เหมยหยงกับผู้ชายที่เขาเพิ่งไปรักษาวันนี้จริงๆ
"คุยอะไรกันอยู่คะสองหนุ่ม หน้าเครียดเชียว" อยู่ๆก็มีสาวสวยเซ็กซี่เดินเข้ามาทักพวกเขาสองคน แต่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร เพราะเขาทั้งคู่รู้จักเธอคนนี้ดี โดยเฉพาะเฟยหยาง
"ไม่มีอะไรหรอกครับ ก็คุยกันตามประสาผู้ชาย" หมอไป๋ตอบพร้อมกับยิ้มให้
"แหมมม ถ้าเอมี่อยากเข้ามาแจมด้วย จะได้มั้ยคะ" หญิงสาวบอกพร้อมเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะถือวิสาสะนั่งลงข้างๆมาเฟียหนุ่ม เฟยหยางยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน ก่อนจะพยักหน้าให้หญิงสาว
"เออ...งั้นคุณเอมี่อยู่เป็เพื่อนมันทีนะครับ พอดีผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีธุระ" หมอไป๋บอกพร้อมลุกออกไปจากตรงนั้นทันที โดยไม่ลืมยิ้มเ้าเล่ห์ให้เพื่อนอย่างเฟยหยาง เขารู้ว่าเอมี่เป็คู่ขาของเพื่อน และตอนนี้มันก็ดึกมากแล้ว เขาอยากกลับไปพักผ่อน และอยากเปิดโอกาสให้ทั้งสองได้อยู่ด้วยกัน
"อื้อ....ใจเย็นๆสิคะหยาง ยังไงคืนนี้เอมี่ก็ต้องเป็ของคุณอยู่แล้ว" ปากบอกห้าม แต่กลับส่งสายตายั่วยวนให้อีกฝ่าย
"หึ คุณก็รู้ว่าผมใจร้อน" เฟยหยางบอกสาวสวยเซ็กซี่ก่อนจะอุ้มเธอเข้าไปในห้องนอน เขาบดจูบร้อนแรงอีกฝ่ายอย่างหื่นกระหาย หญิงสาวเลิกลีลาแล้วจูบตอบชายหนุ่มอย่างดุเดือดเช่นกัน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกสำหรับพวกเขา เอมี่ถือว่าเป็คู่นอนที่หยางยังคงมีอะไรด้วยบ่อยๆ ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่ครั้งสองครั้งก็จบ ทุกคนที่มีอะไรกับเขาจะได้รับเงินเป็การตอบแทนเสมอ เพราะเขาถือว่าวินๆกันทั้งสองฝ่าย เขาได้ปลดปล่อยความใคร่ ส่วนผู้หญิงก็ได้ทั้งเงินและความสุขเหมือนกัน
"อ๊ะ....อื้อ..." หญิงสาวครางเสียงกระเส่า เมื่อชายหนุ่มดึงเดรสตัวบางเธอให้พ้นไปจากตัว ก่อนจะปลดตะขอยกทรงออกด้วยมือข้างเดียว ยอดอกเต็งตึงเด้งชูชันอยู่ตรงหน้า หยางรีบขึ้นคร่อมหญิงสาวก่อนจะดูดดุ้นยอดอกทันที เขาดูดกลืนมันเหมือนทารกดูดกินนมแม่ มืออีกข้างก็บีบเค้นไม่ให้น้อยหน้า หญิงสาวเสียวจนต้องแอ่นอกขึ้นให้อีกฝ่ายได้ััตัวเองมากกว่าเดิม
ความปวดหนึบตรงแก่นกายเริ่มมีมากขึ้น เมื่อความ้าของเขากำลังพุ่งสูง หยางผละจากอีกคนก่อนจะรีบจัดการถอดกางเกงตัวเองออกอย่างไว หญิงสาวก็รู้งานรีบมาช่วยถอด ทันทีที่ท่อนเอ็นใหญ่พ้นออกจากกางเกง มันก็ชี้โด่ใส่หน้าเธอทันที เอมี่รีบใช้มือชัดขึ้นลงให้มาเฟียหนุ่มเร็วๆ หยางยืนเชิดหน้าครางอยู่ข้างเตียงด้วยความสุขสม เมื่อเอมี่ใช้ปากครอบความใหญ่โตของเขา เธอค่อยๆอมเข้าออกช้าๆ ก่อนจะใช้ลิ้นเลียปลายบานแดงให้อีกคนได้เสียวสะท้าน เธอใช้ปากดูดดุ้นท่อนเอ็นให้เขาแรงๆ มือก็ชัดขึ้นลงในส่วนที่อมไม่ถึง
"ซี๊ดดส์...อ่าส์...แบบนั้นแหละ แรงๆ" หยางครางบอกเสียงแหบพร่า ความเสียวมันพุ่งสูงขึ้น หญิงสาวปรนเปรอเขาได้ดีเสมอ เอมี่มักจะรู้ว่าหยางชอบแบบไหนและ้าอะไร เธอถึงเป็ผู้หญิงคนเดียวที่หยางยังมีอะไรด้วยจนถึงปัจจุบัน
ความเสียวซ่านแผ่กระจายไปทั่วร่าง ชายหนุ่มเสียวจนต้องกระแทกสวนใส่ปากหญิงสาว แต่อยู่ๆภาพผู้ชายที่เขาเกลียดก็ปรากฏเข้ามาในหัว ภาพที่เข้าสอดใส่และกระแทกอีกคนแรงๆ ภาพที่เวลครางด้วยความเสียวซ่านและความเ็ป ภาพผู้ชายที่เขาบอกว่าเกลียด มันชัดขึ้นและชัดขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเขาใกล้จะถึงจุดสูงสุด
"ซี๊ดส์ อ่าส์....อ่าส์" หยางกระแทกใส่ปากหญิงสาวรัวๆสองสามทีก่อนจะปลดปล่อยน้ำรักเต็มปากเธอ สมองเบลอและขาวโพลนไปหมด หญิงสาวเกือบจะสำลักเพราะเขากระแทกสวนใส่เธอแรงเกินไป แต่เธอก็ยังเลียกลืนกินและเลียน้ำรักให้เขาจนหมด เขาได้สติเมื่อหญิงสาวกำลังลุกขึ้นมาเพื่อจะถอดเสื้อผ้าให้เขา
"หยุด! พอแค่นี้ วันนี้ฉันหมดอารมณ์แล้ว!" หยางจับมือหญิงสาวให้หยุดการกระทำ ก่อนจะบอกหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเ็า
"แต่หยางคะ เรายังไม่...." หญิงสาวทำท่าจะแกะกระดุมเขาต่อ
"ใส่เสื้อผ้าแล้วรีบออกไปซะ! เงินวางอยู่บนโต๊ะ" เขาพูดตัดบทเสียงดังอย่างรำคาญ เพราะไม่ชอบให้ใครมาเซ้าซี้หรือขัดใจ หญิงสาวเมื่อเห็นแบบนั้น ก็รีบใส่เสื้อผ้าอย่างร้อนรนก่อนจะหยิบเงินที่วางบนโต๊ะ แล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อกี้มันอะไรกัน ทำไมอยู่ๆเขาถึงเห็นภาพพวกนั้น ทำไมเขาต้องนึกถึงคนที่เขาเกลียดแสนเกลียด ทำไมยิ่งมีอารมณ์ภาพไอ้หมอนั่นถึงได้ชัดขึ้นเรื่อยๆ ทำไมกันเขาได้แต่ถามตัวเองอย่างไม่เข้าใจ
"หึ ที่ระบายงั้นเหรอ?" เขาสบถกับตัวเองเบาๆเมื่ออยู่ๆก็คิดอะไรออก ใช่ ในเมื่อมันเห็นน้องสาวของเขาเป็แค่ของเล่น เป็แค่ที่ระบายอารมณ์ เดี๋ยวเขาจะทำแบบนั้นกับมันบ้าง ดูสิ้! ว่าถ้ามันโดนแบบนั้นบ้าง เป็ที่รองรับอารมณ์ของเขาบ้าง มันจะรู้สึกยังไง มันจะทนได้สักกี่น้ำ มาเฟียหนุ่มเผยยิ้มชั่วร้ายเมื่อรู้ว่าเขาจะทำยังไงกับเวลต่อ
ถ้ามันเห็นผู้หญิงเป็แค่ที่ระบายอารมณ์ เขาเองก็จะเอาอารมณ์ทั้งหมดไประบายกับมัน เขาจะทำกับมันเหมือนที่มันทำกับคนอื่น เขาจะทำให้มันเ็ป จนไม่กล้าไปทำแบบนี้กับใครอีก เตรียมรับมือกับกูคนนี้ไว้ให้ดีก็แล้วกันนะ ไอ้เวล วาที อภิพงษ์สกุล
ฝั่งเวลเมื่อให้ภีมไปส่งที่คอนโดนเสร็จ ก็หลับเป็ตายโดยไม่สนใจอะไรอีก เพราะร่างกายของเขามันบอบซ้ำเกินกว่าจะทำอะไรต่อแล้ว เขาเพลียและ้าพักผ่อนแค่นั้นในตอนนี้
โดยที่เขาคงยังไม่รู้ว่าหลังจากนี้ ตัวเองกำลังจะต้องพบเจอกับอะไร คงยังไม่รู้ว่าชีวิตผู้ชายเพลย์ของเขา กำลังจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป....
*To be continued .....
#นิยายเื่นี้ยังไม่ผ่านการตรวจคำและตรวจคำผิด!
3K
![พลิกชะตานางพญาเจ้าเสน่ห์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1628137739_38771960.webp)
