บทที่ 7 คุณกำลังจะตาย
“เยี่ยเฟย” ในขณะเดียวกัน มีเสียงผู้ชายที่ฟังดูอ่อนโยนดังมาจากโถงทางเดิน เช่นเดียวกับเสียงล้อที่แล่นช้า ๆ ดังใกล้เข้ามา ทันทีที่เยี่ยเฟยได้ยินเสียงนี้ เขาพลันจำได้ว่านายน้อยเคยบอกตนว่าอย่าใช้ความรุนแรงกับผู้คนในหมู่บ้าน
ป้ายิญญาในมือของเขาถูกชูขึ้นค้างกลางอากาศ เขาไม่สามารถโยนมันทิ้งไปได้เพราะกลัวว่าจะทำให้นายน้อยโกรธ แต่ขณะเดียวกันก็ไม่อยากจะยื่นมันคืนให้แก่โม่เชียน
ไม่นาน ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนรถเข็นก็ปรากฏตัวขึ้นที่ประตู ผิวของเขาขาวซีด ดูค่อนข้างสุขภาพไม่ดี สวมชุดคลุมผ้าลินินสีเบจ และกางเกงขายาว แม้ว่าใบหน้าของเขาจะซีดเซียว แต่ก็ยังดูอ่อนโยนและสง่างาม มือเรียวขาวของเขาที่จับรถเข็นอยู่ยกขึ้นชี้นิ้วลงใส่เยี่ยเฟยสองครั้ง
“วางลง” หลังจากที่ชายร่างใหญ่ได้ยินคำสั่ง เขาก็วางป้ายิญญาลงอย่างไม่เต็มใจ
“นายน้อย ผู้หญิงคนนี้ใช้บ้านของเราเป็ห้องโถงไว้ทุกข์และนำแมวเข้ามาด้วย ตอนนี้แมวดำตัวนั้นไปไหนแล้วก็ไม่รู้ นายน้อยต้องระวังและเรียกคนให้ไปจับมันทันทีที่เห็นนะครับ” นายน้อยเฉียวของเขาแพ้ขนแมว
แต่มันไม่ใช่ภูมิแพ้จริง ๆ แค่หลาย ๆ ครั้งเมื่อเห็นหรือััแมวก็จะมีไข้สูง หมอก็หาสาเหตุไม่ได้สุดท้ายจึงสรุปว่าเกิดจากภูมิแพ้เท่านั้น โม่เชียนเอียงศีรษะและมองดูใบหน้าของชายที่นั่งรถเข็น สีหน้าแสดงความสับสน
ชายคนนี้ดูมีโหงวเฮ้งที่์ประทาน จมูกโด่ง หูตั้งตรง มีลักษณะของจักรพรรดิ์ จะได้อยู่ในตำแหน่งที่สูง มั่งคั่ง และได้รับการอวยพรจนถึงยามแก่เฒ่า
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขากลับมีรูปร่างผอมใบหน้าซีดราวกับกระดาษ และคิ้วของเขาเปื้อนไปด้วยสีเขียวจาง ๆ เผยให้เห็นกลิ่นอายแห่งความตายอันเบาบางราวกับว่าเขากำลังจะตาย
ความขัดแย้งที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงสองประการนี้ทำให้เห็นได้ชัดว่าในร่างเขามีบางอย่างที่เข้ากันไม่ได้เช่นน้ำและไฟ ทั้งสองถูกบังคับให้เติบโตในคนคนเดียวกัน ชะตากรรมนี้เป็สิ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
แต่มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอสักหน่อย โม่เชียนเหลือบมองดูสองสามครั้งและไม่ได้สนใจอีก เธอยังคงแสดงความเมตตาและแจ้งให้ชายคนนั้นทราบล่วงหน้าเพื่อที่อีกฝ่ายจะได้เตรียมตัว
“คุณกำลังจะตาย”
“…” เฉียวเหอนิ่งงัน ดวงตาของเขามองไปที่กำไลลูกประคำไม้กฤษณาบนข้อมือของโม่เชียน จากนั้นเม้มริมฝีปากแล้วยิ้ม
“อย่างนั้นเหรอ” โม่เชียนกลอกตาและนึกถึงยาอายุวัฒนะที่อาจารย์ของเธอไม่ยอมกินเข้าไป ผู้ชายคนนี้ดูเหมือนคนรวย ไม่แน่อาจจะขายให้ได้ โม่เชียนลุกขึ้นยืน เดินไปหาเฉียวเหอแล้วยิ้มให้อย่างเ้าเล่ห์
“แต่ฉันช่วยคุณได้นะ”
“หือ” เฉียวเหอเลิกคิ้วแล้วถามว่า “คุณช่วยผมได้เหรอ แต่คุณยังไม่รู้ด้วยซ้ำนะว่าผมเป็โรคอะไร”
“ไม่ต้องรู้ฉันก็รักษาได้” ยิ่งโม่เชียนพูดก็ยิ่งเหมือนคนหลอกลวง เฉียวเหอพูดติดตลกว่า
“หมอหลายคนก็พูดแบบนี้กับผมเหมือนกัน แต่ท้ายที่สุดพวกเขาก็ไม่สามารถรักษาโรคของผมให้หายได้”
“คนพวกนั้นล้วนเป็คนโกหก แต่ฉันไม่ได้โกหก สิ่งที่ฉันบอกคือความจริง” โม่เชียนพูดอย่างจริงจัง ตบหน้าอกของเธอและให้คำมั่นว่าช่วยได้ เพื่อพิสูจน์ตัวเองหญิงสาวจึงมองไปรอบ ๆ ในที่สุดสายตาของเธอก็หยุดที่เยี่ยเฟย ยกมือชี้ไปที่เขาแล้วพูดว่า
“พรุ่งนี้เขาจะมีเื่ต้องเสียเงิน” เมื่อได้ยินสิ่งนี้เฉียวเหอก็ยิ้ม
“ถ้าอย่างนั้นผมเชื่อคุณ ผมก็เห็นด้วยเช่นกันว่าเดี๋ยวเขาจะต้องเผชิญกับหายนะในเื่ความมั่งคั่ง” เยี่ยเฟยพูดไม่ออก
“...” เยี่ยเฟยได้แต่มองและคิดในใจว่า นี่ไม่มีใครคิดบ้างเลยเหรอว่าเขาอยากจะรับรู้เื่นี้หรือไม่… แต่ก็นั่นแหละไม่มีใครสนใจด้วยซ้ำว่าเขาจะคิดยังไง
แต่ในทางกลับกัน โม่เชียนมีความสุขมากที่ได้เห็นเฉียวเหอปรากฏตัว ราวกับว่าได้พบเพื่อนสนิท เธอหยิบเตาหลอมโอสถทองแดงสามขาออกมาจากถุงกระสอบที่แห้งแล้วครึ่งหนึ่งแล้วตบมันอย่างภาคภูมิใจ
“เนื่องจากคุณจริงใจมาก ฉันจะเอายาในนี้ช่วยชีวิตคุณ รับประกันได้เลยว่ามันมีประสิทธิภาพอย่างแน่นอน และจะทำให้คุณมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกหนึ่งปีรวมถึงทำให้ะโโลดเต้นได้ด้วยเชียวนะ” โม่เชียนเป็เหมือนคนขายยาปลอมในงานวัด ยากที่จะเชื่อได้จริง ๆ หลังจากที่เธอคุยโวเสร็จ เธอมองไปที่เฉียวเหอและถามด้วยน้ำเสียงแ่เบา “ว่าแต่คุณมีทองคำบ้างไหม”
แม้ว่าชายคนนี้จะดูน่าคบหามาก แต่เขาก็ยังต้องจ่ายเงิน ยารักษาชีวิตของโม่เชียนนั้นหามาได้ยาก อาจารย์ของเธอปฏิเสธที่จะกินมัน เธอจะไม่ยอมเอาไปให้คนอื่นแทนแน่ถ้าไม่ได้แลกเปลี่ยนมาด้วยทองคำก้อนใหญ่
เฉียวเหอรู้สึกตลกเมื่อเห็นเธอถือเตาหลอมโอสถสามขาและไม่เต็มใจที่จะให้มาฟรี ๆ เขาตอบเธออย่างเฉยชาว่า
“ทองเหรอ ไม่มีหรอก” เขามีแต่เงินมากมายที่สามารถเอาไปซื้อทองคำได้ โม่เชียนไม่ได้รู้เื่นี้ทันทีที่เธอได้ยินว่าไม่มีทองคำ เธอก็นั่งตัวตรงทันที
ใบหน้าที่ยิ้มเมื่อครู่ที่แล้วจางหายไปอย่างรวดเร็ว กลับสู่สภาพไร้ความรู้สึก การประจบประแจงเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วดูเหมือนว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นเลย เธอโค้งกายให้เฉียวเหอในลักษณะที่เป็ทางการ
“ถ้าอย่างนั้นก็โชคดีนะ”
“...” เฉียวเหอมุมปากกระตุกด้วยความกระอักกระอ่วน เขาเสียใจจริง ๆ ที่บนหน้าของเขาไม่ได้มีอักษรเขียนว่าฉันรวยเอาไว้ เยี่ยเฟยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองเฉียวเหอด้วยความหวาดกลัว
วันนี้นายน้อยของเขากินอะไรผิดสำแดงไปหรือเปล่า ทำไมกลายเป็คนเข้าถึงได้ง่ายขนาดนี้ สาวน้อยคนนี้คงไม่ได้เสกวิชาอาคมใส่นายน้อยหรอกใช่ไหม แน่นอนว่าเฉียวเหอที่เพิ่งถูกสาปไม่ได้แสดงสีหน้าไม่พอใจแต่อย่างใด เขายังคงดูไม่แยแสและพูดคุยกับโม่เชียน
“จะเป็ไปได้ไหมถ้าให้ผมเขียนสัญญาก่อนแล้วค่อยมอบทองให้คุณในภายหลัง”
“ไม่มีทาง” โม่เชียนปฏิเสธโดยไม่ลังเล เธอส่ายนิ้วไปที่เฉียวเหอ “ให้ทองก่อนแล้วค่อยทำงาน นี่คือกฎของฉัน”
เธอพูดขณะเก็บเตาหลอมโอสถกลับเข้าไปในกระเป๋า
“คุณต้องรีบเตรียมทองโดยด่วนเลย เพราะคุณเหลือเวลาไม่มากแล้ว” โม่เชียนเตือนอีกครั้ง หลังจากพูดอย่างนั้นเธอก็กลับไปนั่งที่หน้าแผ่นป้ายิญญาและทำสมาธิ
บรรยากาศกลายเป็ค่อนข้างกระอักกระอ่วน โม่เชียนนั่งสมาธิต่อไปโดยไม่สนใจชายอีกสองคน เยี่ยเฟยขบกรามอย่างดุเดือด อยากจะเดินเข้าไปเขวี้ยงป้ายิญญาบนโต๊ะทิ้งเหลือเกิน
แต่นายน้อยอยู่ที่นี่ เขาต้องอดทน และสายตาของเฉียวเหอก็ตกไปอยู่ที่มือของโม่เชียนโดยปริยาย กำไลลูกประคำไม้กฤษณาบนข้อมือของเธอมีอายุอย่างน้อยหลายร้อยปี เขาไม่สนใจว่าลูกปัดนั้นมีค่าแค่ไหน แต่สร้อยข้อมือนั้นควรจะเป็ของพ่อเขา...
เฉียวเหอเลิกคิ้วโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มอันอ่อนโยนหายไปและแทนที่ด้วยสีหน้าเฉยเมย เขากดปุ่มรถเข็นไฟฟ้าแล้วขับออกไปนอกห้องอย่างช้า ๆ แต่แล้วก็มีเหตุการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิดเกิดขึ้น
แมวดำที่หวาดกลัวจนเตลิดหนีไปวิ่งกลับมาหาเ้าของ มันจ้องมองไปที่เฉียวเหอด้วยดวงตากลมสีฟ้าและสีเขียวคู่หนึ่ง หลังของมันโก่งขึ้น หางตั้งตรง ซึ่งดูแตกต่างจากท่าทางผ่อนคลายตามปกติ มันดูกังวลเป็พิเศษ ราวกับว่ากำลังเห็นบางสิ่งที่น่ากลัว
ก่อนที่ใครจะทันโต้ตอบจู่ ๆ มันก็ส่งเสียงขู่ จากนั้นะโขึ้นและรีบพุ่งไปหาเฉียวเหอที่กำลังนั่งอยู่บนรถเข็น เมื่อเห็นสิ่งนี้ แขนของเยี่ยเฟยก็เร็วราวกับสายฟ้า เขาเอื้อมมือไปคว้าแมวดำ แต่ทั้งที่เขาควรจะคว้ามันไว้ได้ กลับกลายเป็เหมือนว่าแมวดำพุ่งทะลุมือของเขาและวิ่งออกไป
เยี่ยเฟยสะดุ้ง จากนั้นก็เอื้อมมือกลับไปคว้าจับมันอีกรอบ แต่ก็สายเกินไปแล้ว แมวดำกระโจนเข้าใส่เฉียวเหอ ส่งเสียงขู่และกัดลงที่หลังมือของเขา
เฉียวเหอดึงมือออกทันที แต่รอยกัดเล็ก ๆ ได้ประทับลงบนมือของเขาเป็ที่เรียบร้อยแล้ว ทันใดนั้น เขารู้สึกอึดอัดในใจและจับหน้าอกแน่นด้วยมือขวา ใบหน้าของเขาซีดลง มีเหงื่อเย็นผุดบนหน้าผาก เยี่ยเฟยใมาก
“นายน้อย!” เส้นเืที่หลังมือของเฉียวเหอปูดโปนและหอบหายใจถี่รัว ทันใดนั้นเขาก็ไออย่างรุนแรงและคายเืสีดำออกมาเต็มปาก จากนั้นก็เอียงศีรษะ ล้มตัวลงนอนตะแคงบนรถเข็นไฟฟ้าแล้วหมดสติไป
สิ่งต่าง ๆ เกิดขึ้นเร็วมาก ั้แ่ถูกแมวกัดจนหมดสติ ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น เยี่ยเฟยใมากจนะโทันทีว่า
“ใครก็ได้โทรหาแพทย์เร็ว! นายน้อยได้รับาเ็!”
5K
