ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]

            เรื่องที่เจ้าใหญ่นึกถึงก็คือคดีพ่อค้าซึ่งถูกปล้นฆ่าเจ้าใหญ่ตระหนักดีว่า ครอบครัวของพ่อค้าผู้นั้นร่ำรวยเงินทองมากมาย หากนางไปหาคนเหล่านั้นแล้วบอกว่าโจรที่แท้จริงคือใครพวกเขาจะให้เงินนางเป็นค่าตอบแทนหรือไม่

            ต้องให้แน่ สำหรับพวกเขาเงินแค่หนึ่งพันตำลึงคงไม่นับเป็นอะไร

            เพียงแต่ครอบครัวของพ่อค้าผู้นั้นอยู่ไกลนับพันลี้ หากนางเดินทางไปที่นั่นแต่เพียงผู้เดียวพวกเขาจะเข้าใจผิดคิดว่านางเป็นพวกเดียวกับพวกโจรหรือไม่ ดังนั้นจึงปัดความคิดนี้ทิ้งไปแล้วใช้สมองขบคิดต่อก่อนจะตัดสินใจที่จะไปรีดเอาเงินจากพวกโจรแทน

            เจ้าใหญ่ทราบดีว่า โจรที่ได้ส่วนแบ่งไปเยอะที่สุดก็คือหัวหน้าโจรซึ่งหลังจากเกิดเรื่องคนผู้นั้นก็หนีไปใช้ชีวิตอย่างสุขสบายอยู่ในซ่องโสเภณีในอำเภอหลินถึงแม้โจรผู้นี้จะโหดเหี้ยม แต่ขอแค่นางบอกว่ามีหลักฐานสำคัญอยู่ในมือ และหากเกิดเหตุไม่คาดคิดหลักฐานชิ้นนี้ก็จะถูกส่งมอบให้แก่เจ้าหน้าที่ของทางการทันทีต่อให้โจรผู้นี้มีความกล้ามากเพียงใดก็คงไม่กล้าฆ่านาง อีกอย่างเจ้าใหญ่ก็ไม่จำเป็นต้องออกหน้าเองแค่ให้ขอทานสองสามคนไปส่งจดหมายให้ก็นับว่าใช้ได้แล้ว

            หลังตัดสินใจได้ เจ้าใหญ่บอกกับที่บ้านว่าต้องไปหาหนังสือให้หลิ่วเหวินไฉในอำเภอหลินโดยอีกฝ่ายตกลงจะให้ค่าเหนื่อยแก่นางห้าสิบตำลึง เงินตั้งห้าสิบตำลึงเชียวนะคนสกุลหยวนย่อมยินยอมอยู่แล้ว ทั้งยังให้ท่านอาสามไปเป็นเพื่อนอีกต่างหาก

            แผนของเจ้าใหญ่ดำเนินไปอย่างราบรื่น ท่านอาสามเชื่อฟังอย่างยิ่ง ครั้งนางบอกให้รออยู่ที่โรงเตี๊ยมหยวนเหล่าซานก็ยินดีรอ ด้วยเพราะที่นี่มีอาหารให้กินมีน้ำให้ดื่ม ยามอยู่ที่บ้านเขาไม่เคยได้กินเนื้อแต่พอออกมาข้างนอก หลานสาวกลับยอมจ่ายเงินซื้อเนื้อให้กินมีหลานสาวนี่มันช่างดีจริงๆ

            หลังจากปล้นฆ่าพ่อค้าผู้นั้นแล้ว หมาชุนเซิงซึ่งเป็นหัวหน้ากลุ่มโจรก็หอบเอาเงินไปใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในซ่องโสเภณีแห่งหนึ่งทว่าจู่ๆ โจรผู้นี้ซึ่งมีฉายาว่าโจรหน้าบากแซ่หมาก็ได้รับจดหมายฉบับหนึ่งน่าเสียดายที่ตัวเขาไม่รู้หนังสือ แต่เคราะห์ดีที่เถ้าแก่เนี้ยของซ่องโสเภณีอ่านหนังสือได้เขาจึงยื่นจดหมายเพื่อให้อีกฝ่ายอ่าน “ให้ตายเถอะข้าไม่รู้หนังสือแล้วใครมันเขียนจดหมายมาหาข้า หากมีธุระแล้วเหตุใดถึงไม่มาพูดกันต่อหน้าให้รู้เรื่อง!”

            เถ้าแก่เนี้ยขมวดคิ้วตอบกลับไปว่า“ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเจ้ามาหลบซ่อนตัวอยู่ที่นี่ไม่ใช่หรือ แล้วมีคนส่งจดหมายมาหาเจ้าได้อย่างไร”

            โจรหน้าบากแซ่หมาได้ยินเช่นนี้สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดโดยพลัน เขาเดินไปที่ประตูมองซ้ายแลขวาอย่างรอบคอบก่อนจะปิดประตูลงดาลไว้แน่นหนาจากนั้นลากแขนเถ้าแก่เนี้ยเข้าไปในห้อง “เจ้ารีบเปิดดูเร็วเข้า จะได้รู้ว่าในจดหมายนั้นเขียนว่าอย่างไร”

            เมื่อเถ้าแก่เนี้ยได้อ่านเนื้อหาในจดหมาย สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดตัวสั่นเทาขึ้นมาในทันที“มีคนรู้ว่าเจ้าซ่อนตัวอยู่ที่นี่!”

           เรื่องที่เกิดขึ้นแม้ดูภายนอกจะเหมือนโจรหน้าบากแซ่หมาจะเป็นคนต้นคิดและพาคนไปรอดักปล้นพ่อค้าผู้นั้น แต่ใครจะรู้ว่าเถ้าแก่เนี้ยของซ่องแห่งนี้ต่างหากคือคนต้นคิดที่แท้จริงนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คนทั้งคู่คิดทำเรื่องเช่นนี้ เพราะนับตั้งแต่ที่ทั้งสองคนสนิทสนมกันหลายปีที่ผ่านมาพวกเขาก็มักรวมหัวทำเรื่องเช่นนี้จนมีเงินเพิ่มขึ้นไม่น้อยแต่เรื่องฆ่าคนตายนั้นนับเป็นครั้งแรก หากไม่ใช่เพราะพ่อค้าเคราะห์ร้ายผู้นั้นเห็นใบหน้าของหนึ่งในคนที่ไปปล้นในวันนั้นก็คงไม่ถูกฆ่า

             “เจ้าว่าอะไรนะ!” โจรหน้าบากแซ่หมาอุทานอย่างตกใจ

             “ในจดหมายบอกว่า ยามนี้มันได้หาแพะมารับผิดเรื่องนี้แทนพวกเราแล้ว ในเมื่อพวกเราปลอดภัยดีก็สมควรตอบแทนมันช่างใจกล้าเสียจริง ถึงกับขอค่าตอบแทนเป็นเงินถึงสองพันตำลึงทั้งมันยังบอกอีกว่าหากพวกเรากล้าเล่นลูกไม้จะนำหลักฐานที่มีไปมอบให้เจ้าหน้าที่ของทางการ

            “หมาจื่อ นี่เจ้าให้คนหาแพะรับผิดเรื่องนี้แทนหรือ”เถ้าแก่เนี้ยหันไปถามโจรหน้าบากแซ่หมา แต่กลับถูกอีกฝ่ายด่าทอกลับมา “หลังจากปล้นและแบ่งเงินกันเสร็จข้าก็กลับมาที่นี่ทันทีส่วนพี่น้องที่ร่วมกันปล้นต่างก็แยกย้ายไปคนละทิศคนละทางเช่นกันไม่มีผู้ใดรู้ว่าข้ามาหลบซ่อนตัวอยู่ที่นี่ แล้วจะไปบอกให้ใครหาแพะมารับผิดแทนได้”

             “หรือจะเป็นหนึ่งในพี่น้องที่ร่วมปล้นกับเจ้าในวันนั้นเป็นคนส่งจดหมายมา?”เถ้าแก่เนี้ยคาดเดา

            หมาซุนเซิงส่ายหน้าทันที “ไม่มีทาง” พวกนั้นมีแต่คนไม่มีสมองหากฉลาดมีหรือเขาจะพาไปออกปล้น อีกทั้งที่ผ่านมามีแต่ตนที่รู้แหล่งหลบซ่อนตัวของคนพวกนั้นแต่อีกฝ่ายไม่เคยรู้ที่หลบซ่อนตัวของตน

             “หรือว่าจะเป็นเจ้า…” โจรหน้าบากแซ่หมาหันไปมองเถ้าแก่เนี้ยอย่างสงสัย

            เถ้าแก่เนี้ยยื่นมือไปบิดหูหมาซุนเซิงอย่างไม่พอใจ “นอกเสียจากข้าเป็นคนโง่ถึงจะได้ทำเรื่องพวกนี้”

             “มันก็ไม่แน่ เจ้าอาจจะอยากได้เงินที่ปล้นมาทั้งหมดก็ได้”

            เถ้าแก่เนี้ยตบตีโจรหน้าบากแซ่หมายกใหญ่ “เจ้านี่มัน...ตอนที่เจ้ายังไม่มีอะไรก็มีแต่ข้าที่ดูแลให้อย่างดีหากข้าอยากได้เงินจำนวนนี้จริงๆ เพียงขอกันตรงๆ ไม่ดีกว่าหรือ หากข้าขอเจ้าจะไม่ให้หรือเลิกคิดว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือข้าไปได้เลย”

            หมาซุนเซิงคิดตามคำของเถ้าแก่เนี้ย เมื่อเห็นว่าที่อีกฝ่ายพูดมาก็มีเหตุผลจึงรีบเข้าไปพูดปลอบ

             “เจ้าลองคิดดูให้ดีว่าเหตุการณ์เมื่อครั้งนั้นได้ทิ้งหลักฐานหรือร่องรอยอะไรที่สาวมาถึงตัวเจ้าได้หรือไม่หรือว่าเป็นพี่น้องของเจ้าพวกนั้นที่มีปัญหา”

             “ทุกคนล้วนเป็นพี่น้องที่สนิทกันมานานไม่มีทางมีปัญหาแน่ ส่วนเด็กหนุ่มที่เพิ่งมาใหม่ก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้หมอนั่นมีมารดาเลี้ยง และนางไม่ยอมออกเงินพาน้องชายที่ป่วยอยู่ไปรักษาตัวหมอนั่นถึงได้มาร่วมมือกับข้าปล้นเพื่อจะเอาเงินไปรักษาน้องชาย”

             “เอาละในเมื่อมันอยากได้เงิน เราก็จะให้ เดี๋ยวข้าจะเป็นคนเอาไปให้เองส่วนเจ้าค่อยไปแอบซ่อนตัวอยู่แถวนั้น จะได้รู้เสียทีว่ามันเป็นใครพอเห็นว่าเป็นผู้ใดก็ค่อยฆ่าทิ้ง แล้วพวกเราค่อยหนีไปเปิดซ่องที่อื่นเพื่อหลบซ่อนตัวต่อให้มันมีหลักฐานก็ไม่มีทางจับพวกเราได้แน่”เถ้าแก่เนี้ยเอ่ยแผนการของตนเองออกมา

            โจรหน้าบากแซ่หมาคิดตาม ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย

            เวลาต่อมา ทั้งสองคนปลอมตัวก่อนจะนำเงินไปยังสถานที่ที่คนในจดหมายระบุเอาไว้ในจดหมายบอกว่าให้พวกตนนำเงินไปไว้ใต้ต้นไหวในวัดร้างนอกอำเภอครั้นเถ้าแก่เนี้ยมาถึง พบว่าที่ใต้ต้นไหวมีจดหมายวางอยู่ฉบับหนึ่ง เมื่อเปิดออกดูมีข้อความบอกให้พวกตนนำเงินไปวางไว้ที่ด้านหลังศาลซึ่งตั้งอยู่หน้าหมู่บ้านแห่งหนึ่ง

            ทั้งสองคนไปตามที่เนื้อหาในจดหมายระบุไว้ วนไปเวียนมาอยู่หนึ่งรอบ กระทั่งเข้าไปในป่าของหมู่บ้านแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่นอกอำเภอ ถึงได้เจอจดหมายที่มีเนื้อหาต่างไปจากก่อนหน้านี้

             “วางเงินเอาไว้ตรงนี้ ใช้ก้อนหินทับให้ดี แล้วรีบไปจากที่นี่เสียข้าดูพวกเจ้าอยู่ อย่าได้คิดจะฆ่าคนปิดปาก!”

            เถ้าแก่เนี้ยวางเงินเอาไว้แล้วเอาก้อนหินทับอย่างมิดชิดจากนั้นเดินจากไปอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ขณะที่โจรหน้าบากแซ่หมาคอยซุ่มดูอยู่ไม่ไกลจากแถวนี้มากนักต่อมาไม่นานก็เห็นบุรุษผู้หนึ่งเดินเข้ามาในป่า แต่ขากลับออกจากป่ากลับวิ่งออกมาโจรหน้าบากแซ่หมารีบวิ่งตามไปทันที ก่อนจะคว้าจับตัวบุรุษผู้นั้นมากดลงกับพื้นแล้วใช้มีดจ่อตรงลำคอ

             “เรื่องนี้ยังมีผู้ใดรู้เห็นอีกบ้าง!”

            ทว่าบุรุษผู้นี้เอาแต่ส่ายหน้า พูดแต่อือๆ อาๆ ไม่หยุด

            หมาซุนเซิงสบถด่าออกมา ตนถูกชายใบ้ผู้นี้หลอกเข้าให้แล้วด้วยความโมโหจึงใช้มีดปาดคอชายใบ้ผู้นี้จนตาย และเมื่อค้นดูตามตัวของเขากลับไม่พบตั๋วเงินเลยแม้แต่ใบเดียว ทันใดนั้นจึงนึกบางอย่างขึ้นมาได้ เลยย้อนกลับไปที่ป่าแห่งนั้นอีกครั้งทว่ายามนี้ไม่เพียงไม่มีใครอยู่ที่นั่นแม้แต่ตั๋วเงินที่วางทิ้งเอาไว้ก็ยังหายไปด้วย ทำให้เขารู้สึกโกรธแค้นยิ่งนักก่อนจะใช้เท้าเตะที่ต้นไม้อย่างแรง จากนั้นจึงกลับไปจัดการกับศพและกลบรอยเลือดจนสะอาดเอี่ยม

            เนื่องจากต้องจัดการกับศพจนเสร็จเรียบร้อย กระทั่งฟ้าใกล้มืดหมาซุนเซิงถึงค่อยกลับไปถึงซ่องทันทีที่เถ้าแก่เนี้ยเห็นหน้าเขาก็รีบเอ่ยถามอย่างร้อนใจ “เป็นอย่างไรบ้างเจอตัวหรือไม่”

            โจรหน้าบากแซ่หมาสบถออกมาอย่างกราดเกรี้ยว “จับได้แต่ชายใบ้ผู้หนึ่ง แต่ตอนนี้ข้าได้จัดการกับมันไปแล้วในตัวมันไม่มีตั๋วเงินเลยแม้แต่ใบเดียว ข้าก็เลยกลับไปที่ป่าแห่งนั้น…”

             “เจ้าไม่ต้องโมโหไป คนผู้นั้นหลอกให้พวกเราเดินไปโน่นมานี่ตั้งนานย่อมมีนิสัยเจ้าเล่ห์หากพวกเราไม่อาจจับตัวมาได้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ยามนี้เจ้าต้องหนีไปก่อน ส่วนข้าจัดการทางนี้เสร็จเมื่อใดจะรีบตามไป”

            หมาซุนเซิงพยักหน้ารับคำ ด้วยเพราะตอนนี้มีเพียงทางเลือกนี้เท่านั้น

            ขณะที่เจ้าใหญ่ซึ่งอยู่ในชุดบุรุษตัดสินใจที่จะไม่เดินทางเข้าไปในอำเภอในวันนี้เพราะคิดว่าประตูเมืองคงปิดแล้ว เลยเปลี่ยนใจไปเข้าพักที่โรงเตี๊ยมในตำบลแห่งหนึ่งแทนแล้ววันต่อมาถึงค่อยจ้างรถไปในอำเภอ นางไปโดยไม่เรียกท่านอาสามไปด้วย หลังจากที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นของตนเสร็จก็จ้างรถไปที่อำเภอฟู่หยวนต่อโดยได้ค้างอยู่ที่นั่นหนึ่งคืน จากนั้นไปแลกเงินหนึ่งร้อยตำลึงจนเสร็จเรียบร้อยถึงค่อยว่าจ้างรถกลับไปที่หมู่บ้าน