5
หลังล่องลอยตามกระแสน้ำอยู่นาน ในที่สุดมันก็หยุดลง
ผมลอยจนมาถึงทะเล...
ใช่แล้ว...ทะเลล่ะ!
หลังลอยอยู่นาน รู้ตัวอีกทีก็มาถึงทะเลซะแล้ว จากที่ตอนแรกน่าจะเป็น้ำจืดซะมากกว่า
ถ้าจะถามว่าผมรู้ได้ยังไงล่ะก็...คงเป็สัญชาตญาณของแพลงก์ตอนที่บอกให้รู้
แม้ขนาดตัวของผมจะใหญ่ขึ้นและพอจะมองเห็นได้แล้ว แต่ภาพตรงหน้าก็ยังไม่ชัดเจน
ถ้าให้เปรียบเทียบภาพตรงหน้าที่ผมเห็นอยู่นี้ ก็เหมือนกับตัวผมเองเป็เพียงสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆที่ลอยเคว้งอยู่ในอวกาศอันกว้างใหญ่ มองเห็นสิ่งเจอปนต่างๆ ในน้ำได้ในระยะสายตาซึ่งพวกมันดูไม่ต่างจากขยะอวกาศ
และอีกอย่างที่สำคัญคือ...ที่นี่มีเพื่อนๆ ผมเต็มไปหมดเลยล่ะ~
ผมเห็นแพลงก์ตอนเต็มไปหมด
นี่หมายความว่าผมมีเหยื่อให้ล่าเต็มไปหมดเลยไม่ใช่เรอะ?
เป็เื่น่ายินดีอย่างยิ่ง! แบบนี้การหลุดพ้นจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารคงไม่ใช่เื่ยากเย็นอีกต่อไป
ผมพอจำได้ว่าแพลงก์ตอนเป็พวกที่อยู่ระดับต่ำของห่วงโซ่อาหารนั่นหมายความว่าผมต้องล่าเพื่อเอาชีวิตรอด โดยที่ต้องพยายามไม่ให้ถูกล่าไปด้วย
แม้จะมองเห็นได้แล้วแต่ก็ยังไม่นับว่าปลอดภัย ถึงน้ำทะเลที่นี่จะใสแต่ระยะการมองเห็นของผมมันไม่ได้กว้างเหมือนของมนุษย์
แบบนี้เท่ากับว่าถ้ามีศัตรูเข้ามาใกล้ ผมคงต้องรอให้มันเขามาสักระยะก่อนผมถึงจะเห็นตัวมัน
อาจดูเสี่ยงนิดหน่อย แต่นี่แหละคือชีวิต
เอาล่ะ...ได้เวลาสำหรับการออกล่าแล้ว~
ถึงผมจะกลายเป็แพลงก์ตอนได้ไม่นาน แต่ผมก็ไม่ได้อยากดื่มด่ำไปกับ่เวลานี้นานนักหรอกนะ
ผมอยากเป็มนุษย์!นั่นคือความตั้งใจของผมในตอนนี้
แพลงตอนตัวที่เล็กกว่าผมมีอยู่มาก แต่ตัวที่ใหญ่กว่าก็มีอยู่บ้างเช่นกันทางที่ดีผมอย่างเพิ่งไปเข้าใกล้เ้าตัวแบบนั้นมากจะดีกว่า...
*
ผมได้จัดการรังแกแพลงก์ตอนตัวเล็กกว่าไปร่วมๆ ยี่สิบตัวและเพิ่งจะมาเลเวลอัพเอาในตอนที่จัดการตัวที่ยี่สิบห้า
การไล่จัดการพวกตัวเล็กมันไม่ค่อยให้ค่าประสบการณ์กับผมเลย
ทั้งที่มันเป็วิธีที่ดูจะปลอดภัยที่สุดแท้ๆ...
ผมอาจจำเป็ต้องไปล่าพวกตัวใหญ่...แต่แบบนั้นมันค่อนข้างอันตราย...
ไม่สิ...ถ้าไม่เสี่ยงก็ไม่มีทางที่จะได้รับผลตอบแทนที่คุ้มค่า
ก้าวพลาดเพียงครั้งเดียวอาจหมายถึงความตาย
แต่ถึงอย่างนั้น...ถ้าเราก้าวข้ามผ่านมันไปได้ทุกอย่างที่เราทำมาจะต้องคุ้มค่าอย่างแน่นอน
หลังปลอบใจตัวเองเสร็จ ก็ได้เวลาที่ผมจะถกกับตัวเองเื่ปัญหาถัดไป
แล้วผมจะเอา StP ไปลงที่ค่าไหนดี?
ค่า INT เองก็สำคัญ...แต่ในเมื่อรู้แล้วว่าINT นั้นจะเพิ่มขึ้นตามเลเวลฉะนั้นตอนนี้ผมจึงไม่ต้องไปกังวลเกี่ยวกับมันสักเท่าไร
แล้วตัวผมที่มองเห็นได้แล้วจะเอา StP ไปเพิ่มค่าอะไรดีล่ะ?
ค่า STR ในแบบที่รู้จักคงเป็พวกค่าความแข็งแกร่งหรือไม่ก็พลังทำลายอะไรทำนองนั้น
แต่ทว่า...
กฎธรรมชาติง่ายๆ ที่ผมจะนึกถึงเป็อย่างแรกสำหรับเื่นี้เลยก็คือ...การใช้กำลังนั้นย่อมต้องใช้พลังงาน
อย่างเช่นว่า...ในทุกครั้งที่มนุษย์ขยับหรือออกกำลัง พลังงานในร่างกายก็จะถูกนำมาใช้
ในความดาดเดาของผมแล้ว ค่า STR นั้นน่าจะมีความสัมพันธ์ต่อVIT
VIT หรือที่ย่อมาจากVitalityความหมายอีกนัยหนึ่งของมันก็คือพละกำลังหรือก็คือความอึด ซึ่งในที่นี้อาจจะเหมารวมถึงเื่ของพลังชีวิตด้วย
ถึงจะมีความเป็ไปได้ที่ STRจะเพิ่มพละกำลังให้ร่างกายเหมือน VIT แต่ก็มีบางอย่างที่ทำให้ผมไม่คิดแบบนั้น
ซึ่งตัวผมเองค่อนข้างเชื่อมั่นในสัญชาตญาณของตัวเองซะด้วยเพราะฉะนั้นการอัพค่า STRก่อนจึงไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง
(ขยายความ: ในนิยายเื่นี้ถ้าให้เปรียบเทียบกับเครื่องช็อตไฟฟ้าSTR ก็เป็เหมือนหัวจ่ายกำลังไฟส่วน VIT คือไฟฟ้าถึงมีเครื่องช็อตไฟฟ้าที่มีหัวจ่ายกำลังไฟแรงสูงขนาดไหน แต่เครื่องช็อตไม่มีแบตเตอรี่ก็ไร้ประโยชน์)
ต่อไปเป็ค่า AGI
Agility หรือก็คือความคล่องแคล่วและความรวดเร็ว
ซึ่งในกรณีของ AGIนี้น่าจะคล้ายๆ กับในส่วนของ STR
การเคลื่อนไหวจำเป็ต้องใช้พลังงาน แม้จะเป็การเบี่ยงตัวหลบเล็กๆ น้อยๆก็ตาม
หากผมอัพค่า AGI ไปเป็หนึ่งแต่ค่า VIT ของผมยังคงน้อยกว่าหนึ่งความเป็ไปได้ที่จะเกิดขึ้นนั้นมีสองอย่าง
อย่างแรกคือผมไม่สามารถดึงประสิทธิภาพของ AGI หนึ่งออกมาใช้ได้เต็มที่...นั่นคือในกรณีที่มองในแง่บวกที่สุด
ส่วนในกรณีที่เลวร้ายที่สุด...ผมอาจเผลอขยับตัวเร็วเกินไปจนใช้พลังงานที่มีอยู่จนหมดและนั่นคงทำให้เกิดเื่เลวร้ายตามมาอีกมาก
ผมไม่รู้ว่าค่าสถานะพวกนี้มันใช้อะไรเป็เกณวัดกันแน่ แต่ที่แน่ๆ คือสิ่งมีชีวิตที่มีค่าสถานะต่ำกว่าหนึ่งคงเป็พวกระดับต่ำสุดของโลกใบนี้ซึ่งตอนนี้ผมกำลังเป็หนึ่งในพวกนั้น
ต่อไปเป็ INT
อย่างที่รู้กันว่าผมเคยเป็มนุษย์มาก่อนแต่ที่ผมจดจำเื่ราวในอดีตตัวเองไม่ได้คงเป็เพราะกลายมาเป็สิ่งมีชีวิตที่ไม่มีสมอง
ยิ่งค่า INT สูงขึ้นเท่าไรผมก็ยิ่งจดจำเื่ราวของตัวเองได้มากขึ้น นอกจากนี้ยังใจเย็นขึ้นอีกด้วยนี่เป็อะไรที่ลึกลับซับซ้อนเหนือพรรณนา
จะว่ายังไงดีล่ะ มันไม่ใช่สิ่งที่จะได้รับมาง่ายๆจากแค่การฝึกฝนหรือพยายาม คุณเคยได้ยินมาก่อนไหมว่ามีใครเยือกเย็นขึ้นได้ง่ายๆภายในเวลาอันสั้น?
ในตอนที่ค่า INT ยังน้อยผมยอมรับเลยว่าค่อนข้างสติแตก
แต่พอค่า INT สูงขึ้นผมกลับสามารถคิดวิเคราะห์เื่ต่างๆ ได้อย่างเยือกเย็น
บางที...ค่า INT ที่ว่าอาจสร้างโครงข่ายสมอง(อันที่สอง)ขนาดย่อมๆให้ผมอยู่ก็ได้
เอาล่ะ...
หลังคิดมานานในที่สุดผมก็ตัดสินใจได้แล้ว
ผมเลือกจะเพิ่มค่า VIT
สาเหตุที่ผมเลือกค่า VITก็เพื่อที่จะเตรียมรากฐานที่มั่นคงสำหรับการเพิ่มค่าสถานะอื่นๆอีกทั้งมันยังช่วยเพิ่มพลังชีวิตให้ผมอีกด้วย
—สเตตัสดีเทล โอเพน
======================
ชื่อ: John Doe(ชื่อชั่วคราว)
เผ่าพันธุ์: อะมีบาแพลงก์ตอน
======================
อาชีพ: [ไม่มี]
เลเวล: 2/30 STP:0
HP:5 /5
MP:160/160
STR:1(น้อยกว่า1แต่ถูกแสดงค่าเป็1)
VIT:1
AGI:1(น้อยกว่า1แต่ถูกแสดงค่าเป็1)
INT:32
สกิลเฉพาะ
[วิวัฒนาการ][การดัดแปลงสายพันธ์]
สกิล
[แยกตัว][แพร่เชื้อ]
ฉายา
[ผู้ร่วงหล่นจนมาถึงจุดตกต่ำ][ผู้ล่องลอยไปตามสายน้ำ]
======================
ก็คงราวๆ นี้ล่ะนะ
ทันใดนั้นเองความรู้สึกแปลกประหลาดอันแสนคุ้นเคยก็ได้เข้าครอบงำผมอีกครั้ง
เดี๋ยวนะ?
นี่มัน...
ผมรู้สึกแปลกๆ
ผมหิวมาก!
อ้ากกก!
ไม่ไหวแล้ว
ผมต้องรีบหาอาหารแล้วล่ะ!