คาบเรียนแรกของชั้น ม.4 โตโต้รู้สึกตื่นเต้นแปลกๆ จำได้ว่าแต่ก่อนเขาก็ตื่นเต้นปนประหม่า นั่งก็เพราะไม่ค่อยสนิทกับใคร อีกทั้งเขาเป็ประเภทที่เข้าหาคนไม่เก่ง ทำให้่แรกๆ ดูขรึมๆ กวาดสายตามองไปทั่วห้องเห็นเพื่อนๆ กระตือรือร้นจัดแจงสมุดหนังสือ บ้างก็พูดคุยกันอย่างคุ้นเคยเพราะเป็นักเรียนเก่าและรู้จักกัน ดูแล้วทำให้อดคิดถึงบรรยากาศเก่าๆ ไม่ได้ ดีจริงๆ ที่ได้กลับมาเห็นอีกครั้ง
“อ่ะ...นักเรียนทุกคน เก็บสมุดหนังสือก่อน จากนั้นช่วยกันจัดโต๊ะเป็วงกลม”
เมื่อได้ยินครูสั่ง ถึงนักเรียนจะยังงงๆ กันอยู่ แต่ทุกคนก็ลากขยับโต๊ะของตัวเองไปขอบห้องแล้วต่อกันเป็วงกลม เหลือบริเวณตรงกลางห้องให้เป็พื้นที่ว่างไว้ เมื่อจัดเสร็จครูก็ให้นักเรียนทุกคนนั่งลง จากนั้นแกก็เดินเข้ามาบริเวณกลางห้องที่เว้นว่างไว้
“สวัสดีจ้ะนักเรียนทุกคน”
“ซาหวาดดีค้าบ/ค่าคุณครู”
นักเรียนทุกคนกล่าวพร้อมบ้างไม่พร้อมบ้างพลางยกมือไหว้รับครูที่ยืนอยู่กลางห้อง ซึ่งลักษณะของครูท่านนี้เป็หญิงวัยกลางคนที่มีบุคลิกเป็คนชอบยิ้ม ดูอารมณ์ดีอยู่ตลอดเวลา รวมถึงน้ำเสียงและสีหน้าท่าทางของแกก็ดูเป็คนโอบอ้อมอารี ทำให้นักเรียนรู้สึกผ่อนคลาย
“ครูชื่อครูอุบลนะคะ เป็ครูที่ปรึกษาห้อง ม.4/8 ส่วนครูที่ปรึกษาของพวกเราอีกท่านชื่อครูจิรวัฒน์ หรือครูเติ้ล คาบชีววิทยาก็น่าจะได้เจอกัน อ่ะ...วันนี้เปิดเรียนวันแรก เรียนกับครูเป็คาบแรกเนาะ แล้วทุกคนในห้องนี้รู้จักกันหมดรึยังเอ่ย?”
ครูอุบลถามพร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆ นักเรียนทั้งหลายไม่มีใครตอบ ได้แต่มองตากันแล้วพยักหน้าเพียงเท่านั้น
“แสดงว่าพอรู้จักกันมาบ้างตอนกิจกรรมรับน้องใช่มั้ย? งั้นวันนี้ครูจะให้พวกเราออกมาแนะนำตัวกับเพื่อนๆ กันอีกครั้ง เริ่มั้แ่เลขที่ 1 กิตติพงษ์ ม่ะ...มายืนตรงกลางแทนครู”
ครูอุบลผายมือให้ นักเรียนที่ถูกเรียกเดินเก้ๆ กังๆ ออกมา ท่าทางของเขาดูประหม่าจากทุกสายตาจับจ้องมาที่เขา
“เอ้า...แนะนำตัวให้ครูกับเพื่อนๆ รู้จักหน่อย ชื่อจริง ชื่อเล่น มาจากโรงเรียนไหน ชอบวิชาอะไร มีเป้าหมายอยากทำอะไร ประมาณนี้แหละ”
“สวัสดีครับคุณครูและเพื่อนๆ ที่น่ารักทุกคน ผมชื่อ นายกิติพงษ์ มานะโส ชื่อเล่น โจ”
นักเรียนเลขที่ 1 ยิ้มเจื่อนๆ พร้อมกับยกมือไหวปลกๆ หมุนรอบทิศทาง 360 องศา ประหนึ่งผู้แทนเดินหาเสียง่โค้งสุดท้าย
“ผมเรียนจบ ม.3 จากที่นี่ครับ แต่ก่อนอยู่ห้อง ม.3/5 วิชาที่ชอบคือ พลศึกษา กีฬาที่ชอบ ฟุตบอล อนาคตอยากเป็นักฟุตบอลอาชีพครับ”
“ปรบมือให้เพื่อนค่ะ คนต่อไปเลขที่ 2”
นักเรียนคนต่อไปเดินออกมาท่ามกลางเสียงปรบมือของเพื่อนร่วมชั้น ถือว่าโจเป็ตัวเปิดที่เริ่มไว้ได้ดีพอสมควร โตโต้มองไปยังเพื่อนที่เพิ่งแนะนำตัวเสร็จพลางนึกย้อนเื่ราวของเพื่อนคนนี้ โจเป็อีกคนที่พยายามไล่ตามฝันของตนอย่างจริงจัง ั้แ่ได้เป็ทีมฟุตบอลของโรงเรียน พอจบมัธยมก็ไปเรียนต่อที่สถาบันพลศึกษา แต่โชคร้าย ตอนเรียนปีสุดท้ายโจถูกรถชนจนทำให้เป็อัมพาตครึ่งซีก่ล่าง ทำให้เล่นกีฬาที่รักไม่ได้อีกตลอดชีวิต คิดแล้วก็น่าเศร้าจริงๆ
เพื่อนในห้องออกมาแนะนำตัวผ่านไปทีละคน จนในที่สุด...
“ต่อไป เลขที่ 8”
‘โอ้ ถึงคิวพระเอกออกโรงแล้ว’
โตโต้ยิ้มเยาะในใจอย่างอารมณ์ดี เขาจัดแจงดึงจัดคอเสื้อพร้อมกับเดินมากลางห้องด้วยความมั่นหน้า
“สวัสดีคุณครูและเพื่อนๆ ทุกคนครับ ผมพงศกร สีห์สานนท์ เรียกว่าโตโต้ก็ได้ครับ จบมัธยมต้นจากโรงเรียนโรงเรียนราษฎร์ภิมุข จังหวัดนนทบุรี ย้ายตามคุณแม่มาเรียนต่อที่นี่ ชอบสีแดง ราศีตุลย์ อาหารที่ชอบแบ่งตามฤดูกาล หน้าร้อนชอบกินอาหารชั้นสูงอย่างก้อยไข่มดแดง หน้าฝนต้มยำพวงไข่ปลาช่อน หน้าหนาวก็ชาบูหมูกระทะ ชอบเรียนวิชาคณิตศาสตร์ แต่ถนัดวิชาคอมพิวเตอร์ ส่วนความฝันในอนาคต…”
โตโต้ทิ้งจังหวะก่อนจะขมวดคิ้วพลางคิดในใจ
‘บ้าเอ๊ย...ก็อยากบอกอยู่หรอกว่า อยากคาดดาบสะพายกล่องเป็นักล่าอสูร แต่มันทำม่ายด้ายยยยยยย...มุแง้’
โตโต้คร่ำครวญในใจอย่างยากจะพรรณนา ในอดีตเขาฝันอยากเป็โปรแกรมเมอร์มือโปร จะว่าไปเรียนจบแล้วก็ได้งานใกล้เคียงที่เคยหวังไว้อยู่หรอกนะ แต่พอได้ัับรรยากาศการทำงานจริง ทำไมมันไม่เหมือนกับที่เขาคิดไว้เลยสักนิด ทั้งที่ทำงานสายนี้มาก็หลายปี แต่มันยังไม่ได้รู้สึกเหมือนความฝันเป็จริงเลย หรืออาจเพราะลึกๆ แล้วเขาจะไม่ได้ชอบงานสายนี้จริงๆ กันล่ะเนี่ย? นี่สินะ ที่เขาบอกว่าโดนมายาคติล่อซื้อเข้าให้ ความจริงกับความฝันมันคนละอย่างกัน โถ่...พูดแล้วสงสารตัวเองขึ้นมาเลยจริงๆ
“อะแฮ่ม...เื่ความฝันผมอยากปล่อยให้มันเป็เื่ของอนาคตครับดีกว่าครับ ผมหวังว่าประสบการณ์ในโรงเรียนและความรู้ที่ได้รับจากคุณครูทุกท่านจะทำให้ผมค้นพบตัวตน และหาสิ่งที่อยากจะทำในอนาคตเจอ ยินดีที่ได้รู้จักเพื่อนๆ ทุกคนครับ”
โตโต้พูดจบพร้อมกับโค้งลงเล็กน้อย เพื่อนทุกคนในห้องพร้อมใจกันปรบมือกับเกรียวกราวโดยไม่ต้องรอสัญญาณ แม้แต่ครูอุบลก็ยังปรบมือไปกับเขาด้วย แค่การแนะนำตัวหน้าชั้น เื่นี้ไม่ได้ทำให้โตโต้ผู้เคยผ่านการพรีเซนต์โปรเจคมามากมายรู้สึกประหม่าแต่อย่างใด คำพูดของเขาแม้จะฟังดูทีเล่นทีจริง หากแต่แฝงด้วยภาวะความมีวัยวุฒิออกมา ซึ่งโตโต้ก็ตั้งใจที่จะพูดเช่นนั้น นี่หากว่ามีเคราปลอม เขาคงได้เก๊กท่าเชิดหน้าลูบเครายาวสลวยแบบคูลๆ ประหนึ่งนักปราชญ์ผู้กวาดตามองทั่วทั้งโลกหล้าเหมือนในซีรีส์ไปแล้ว
“พูดจาฉะฉาน มีความมั่นใจในตัวเอง เอาล่ะ...นายโตโต้ ครูจะให้เธอเป็หัวหน้าห้องนะ”
“ห๊ะ!?”
โตโต้อุทานออกมาอย่างสับสนก่อนจะนึกขึ้นมาได้
‘เอ้าเชี่ยยยยยยยย….ลืม! กูเป็เด็ก 16 แต่เมื่อกี้ดันพูดเป็ต่อยหอยยังกะพิธีกรงานเลี้ยงบริษัทเลยนี่หว่า แล้วตำแหน่งหัวหน้าห้องตอนอยู่ ม.4 มันควรจะเป็ไอ้ซันสิ ไหงหวยมาลงที่กระผมได้? ประวัติศาสตร์เปลี่ยนั้แ่คาบเรียนแรกเลยนี่หว่า โดนบัตเตอร์ฟลายเอฟเฟคเข้าให้แล้วมั้ยล่ะ โนววววววววว...มันบ้อแม่น มันบ่ชั่ยยยยยยย!!!’
1K
