หอนักเรียนมีกฎให้อยู่ห้องละสองคน ผนังฝั่งซ้ายของห้องตั้งเตียงสองชั้นกับตู้เก็บของ ส่วนผนังฝั่งขวามีโต๊ะหนังสือทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่ ตั้งชั้นหนังสือไว้้า เมื่อวางคอมพิวเตอร์สองตัวไว้ใต้ชั้นแล้ว บนโต๊ะยังเหลือพื้นที่มากพอให้นักเรียนใช้นั่งอ่านหนังสือ
กลางห้องเหลือเป็พื้นโล่งๆ ทรงแคบยาว อยู่ตรงกลางระหว่างประตูห้องกับบานหน้าต่าง สุขาและห้องอาบน้ำรวมอยู่ข้างนอก ทางหอยังจัดหาเครื่องใช้จำเป็อย่างเครื่องซักผ้า เครื่องอบผ้า และตู้กดน้ำดื่มมาวางไว้ให้นักเรียนใช้ร่วมกัน
คืนแรกในหอพักผ่านไปด้วยประสบการณ์ชวนอกสั่นขวัญผวา ดังนั้นอาฉาจึงเข้านอนแต่หัววัน
ผ้าห่มของเขาปูอยู่บนพื้นข้างเตียงชั้นล่างอันเป็ของไห่เยวียน เนื่องจากต้องััพื้นแทบจะโดยตรง นอนตอนกลางคืนเลยค่อนข้างหนาว
สักราวตีสี่กว่า อาฉารู้สึกตัวตื่นเองโดยไม่ต้องพึ่งนาฬิกาปลุก เขาลุกขึ้นมาแต่เช้าตรู่ พับผ้าห่มเอาหมอนวางซ้อนแล้วดันเข้าไปเก็บใต้เตียงไห่เยวียน เชียนซุ่ยที่อยู่ห้องเดียวกันเพิ่งจะปิดคอมพิวเตอร์ปีนขึ้นไปนอนที่เตียงชั้นบนก็ตอนนี้
อาฉาพยักหน้าทักทายฝ่ายนั้นพลางเอ่ยเบาๆ “อรุณสวัสดิ์!”
“บนโต๊ะฉันมีบิสกิตอยู่นะ โรงอาหารนักเรียนยังไม่เปิด ถ้าหิวก็หยิบไปกินรองท้องได้เลย!” เชียนซุ่ยพูดจบก็ล้มตัวลงนอนด้วยความอ่อนเพลียจากที่เล่นเกมมาทั้งคืน
ในห้องเปิดโคมดวงเล็กแค่ดวงเดียว อาฉาสวมชุดนอนลายการ์ตูนสีชมพูของเจ๋อฟางนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะหนังสือ อยู่ๆ ก็เกิดเคว้งคว้างขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าต่อจากนี้ไป ตัวเองควรทำอย่างไรกับชีวิตดี
ตอนนี้เขากลายเป็เจ๋อฟางไปแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ควรต้องก้าวไปตามเส้นทางชีวิตที่เขาเคยวางไว้ให้หลานชายสินะ
อันดับแรกต้องเรียนหนังสือเสียก่อน เรียนยิ่งสูงเท่าไรก็ยิ่งดี ถ้าจะให้เยี่ยมที่สุดต้องเอาให้จบปริญญาเอกไปเลย เพราะเจ๋อฟางของเขาเป็เด็กหัวดีมากอยู่แล้ว
ต่อมาก็แต่งเมียสักคน ยิ่งสวยยิ่งดีอีกเหมือนกัน แต่สำคัญต้องสะโพกใหญ่ด้วย จะได้คลอดลูกง่าย
จากนั้นก็ขยายวงศ์ตระกูล มีลูกให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ ผลิตทายาทไว้ให้ตระกูลเซี่ยเยอะๆ หน่อย
นี่คือสิ่งที่เขาคิดไว้ในอดีต
แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ไม่รู้ว่าควรเรียนหนังสืออย่างไรดี...เพราะเขาอ่านหนังสือไม่ออก
เมียก็ไม่อยากหา...เขามีเมียแค่คนเดียว ซึ่งก็คืออวี้ฉาน
โลกโกลาหลไปหมด
บางครั้งเวลาอยู่กับไห่เยวียน เขาจะไม่คิดมากขนาดนี้ เพราะแค่คอยจับตาดูให้เด็กหนุ่มไปเรียนแทนที่จะเถลไถลก็เปลืองแรงมากแล้ว ยังจะเอาเวลามาจากไหนอีก
แต่หากเมื่อใดอยู่เงียบๆ เหมือนอย่างตอนนี้ที่คนอื่นกำลังนอนหลับกันหมด มีแต่เขาคนเดียวที่ตื่นก่อนใครเพื่อน ความคิดก็จะฟุ้งซ่านอย่างห้ามไม่อยู่ ยิ่งรู้สึกมืดแปดด้านก็ยิ่งอยากถอนหายใจ
อาฉายกมือขวาขึ้น อาศัยแสงสว่างรัวรางของโคมกลางคืนพิศมองอย่างละเอียด ไม่รู้ว่าด้ายแดงเส้นนั้นไปอยู่เสียที่ไหนแล้ว จะโผล่ออกมาอีกหรือเปล่านะ เขาเฝ้าคิดวนไปวนมา
ทำไมเขาถึงต้องมาเจอเื่อัศจรรย์พันลึกแบบนี้ตอนอายุย่างหกสิบ ใกล้จะลงโลงอยู่แล้วกันนะ
กินเกลือมาไม่รู้เท่าไร เดินถนนมาไม่รู้กี่สาย เขาคิดว่าตัวเองควรจากไปได้อย่างสบายใจแล้ว แต่กลับมีคนดึงเขากลับมา
อวี้ฉานอย่างนั้นหรือ เป็เธอใช่หรือเปล่า
เป็เพราะพวกเขาเคยพลัดพรากกันมาแล้วหลายครั้ง หากเขายังจากไปอีก เมื่อกลับมาเกิดใหม่อีกทีก็จะไม่มีวันได้พบกันแล้วหรือ เพราะอย่างนี้เขาเลยพลัดเข้ามาอยู่ในร่างเจ๋อฟาง รอคอยให้อวี้ฉานปรากฏตัวใช่ไหม
ระหว่างพวกเขายังมีสัญญาที่ติดค้างกันเื่จักจั่น
คงเพราะเขายังไม่ได้มอบจักจั่นดำั์นั่นให้อวี้ฉานเองกับมือ ์เบื้องบนเลยไม่ยอมให้เขาไปสินะ! คิดมาถึงตรงนี้ อาฉาอดจะยิ้มออกมาไม่ได้ คงเป็เพราะอย่างนี้จริงๆ นั่นแหละ อวี้ฉานเป็พวกจำฝังใจออกจะตาย
ไห่เยวียนที่อยู่บนเตียงส่งเสียงกรนทีหนึ่ง แล้วพลิกตัวนอนหลับอุตุต่อไป
อาฉาลุกจากเก้าอี้ เดินย่องไปนั่งยองๆ หน้าเตียงฝ่ายนั้น มองใบหน้ายามหลับของเด็กหนุ่ม แล้วค้นพบว่าเมื่อใดก็ตามที่ได้เห็นใบหน้าดวงนี้ หัวใจจะรู้สึกสงบลงมาก
“ไห่เยวียน นายต้องทำตัวดีๆ น้า!” เขาเอ่ย “อย่าทำให้ทุกคนเป็ห่วง”
เขาจ้องมองสีหน้าผ่อนคลายของไห่เยวียน เพ่งพิศไฝดำเม็ดเล็กๆ แสนเซ็กซี่ใต้หางตา
อี้ฉานเมียเขาก็มีไฝแบบนี้ แถมยังอยู่ใต้หางตาพอดิบพอดีเหมือนไห่เยวียนเสียด้วย
มองไฝไปเรื่อยๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าไห่เยวียนกับเมียเขาเป็คนรั้นเหมือนกันทั้งคู่ อาฉาจ้องมองเด็กหนุ่ม แล้วอดอมยิ้มไม่ได้
“พวกเธอสองคนเหมือนกันมากจริงๆ”
เขาเอื้อมมือไปลูบไห่เยวียนเบาๆ ทีหนึ่ง แล้วรีบดึงมือออกโดยเร็ว
ผ่านไปสองสามวินาที ไห่เยวียนยังไม่มีวี่แววว่าจะตื่น อาฉาค่อยโล่งใจ เอื้อมมือไปลูบตรงใต้ตาฝ่ายนั้นอย่างอ่อนโยนอีกครั้ง
เขาอมยิ้มอยู่คนเดียว พลางพึมพำเบาๆ “ทำไมถึงได้มีไฝที่เดียวกันเลยนิ แถมนิสัยยังเหมือนกันเปี๊ยบอีกตะหาก”
ไห่เยวียนที่กำลังนอนหลับฝันถูกรบกวน ก็ลืมตาโพลงขึ้นมาจ้องเขม็งไปที่อาฉา
คนถูกจ้องสะดุ้งโหยง ตะลีตะลานชักมือกลับมา เลยเสียหลักเอนไปข้างหลังจนล้มก้นจ้ำเบ้าบนพื้นกระดานเย็นๆ
“ดึกดื่นเที่ยงคืนไม่ยอมนอน มานั่งงึมๆ งำๆ อยู่ตรงนี้ทำไม” ไห่เยวียนมองตัวการที่ทำลายห้วงนิทราอันแสนสุขของตน
“ฉันนอนอิ่มแล้วน่ะสิ” อาฉายันตัวขึ้นมาด้วยสีหน้าลนลาน แล้วเดินฉับๆ ไปที่ประตู
“นั่นจะทำอะไรอีกล่ะ” ไห่เยวียนถาม
“ไปอึ” เขาคว้าห่อกระดาษชำระ ยกการเร่งเร้าตามธรรมชาติของร่างกายมาบังหน้า เผ่นแน่บออกไป
ถูกจับได้ซะแล้วว่าเมื่อกี้แอบลูบไฝ อาฉารู้สึกพิพักพิพ่วน กระดากใจเอาเื่
ในหัวว้าวุ่นไปหมด ใบหน้าแดงก่ำ เขาพาตัวเองมาขังในห้องสุขา ถอดกางเกงออก วางกระดาษชำระ นั่งยองๆ เอามือกุมหัวร้องครางในคอ
ทำไมถึงห้ามใจไม่อยู่จนเผลอลูบหน้าไห่เยวียนไปได้ล่ะเนี่ย หวังว่าเด็กหนุ่มจะไม่คิดลึกนะ เขาแค่เกิดอยากััไห่เยวียนขึ้นมา อยากััแค่นิดเดียวเท่านั้นแหละ ไม่มีอะไรลึกซึ้งจริงๆ!
ไห่เยวียนที่ยังอยู่ในห้องเห็นอาฉาทำท่าทำทางแปลกๆ ไม่รู้ว่าโดนผีเข้าหรืออย่างไร
เด็กหนุ่มยกมือลูบไฝใต้ตาตัวเอง จากนั้นก็ตบหมอน แล้วหลับตานอนต่อ
++++
4K
