“ตกลง... ฉันรับคำท้า”
ไคโตะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง กระชับ ‘วายุศาสตรา’ ในมือแน่น แววตาที่เคยหวาดกลัวในอดีตหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสมาธิที่แน่วแน่
“ดี! งั้นก็เตรียมตัวไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มซะ!”
“เฟลม ซลาส (Flame Slash)!”
ลีโอตวาดลั่น เหวี่ยงดาบเพลิงในมือเป็แนวขวาง คลื่นความร้อนมหึมาพุ่งเข้าใส่ไคโตะเหมือนพญานาคเพลิงที่จะกลืนกินเหยื่อ
ในพื้นที่แคบอย่างถ้ำเหมือง การหลบการโจมตีวงกว้างขนาดนี้แทบเป็ไปไม่ได้ ไคโตะรู้ดี... และเขาก็ไม่คิดจะหลบ
‘ตั้งสมาธิ... ไหลเวียนพลังผ่านคทา...’
“วินด์ สไปรัล! (Wind Spiral)”
ไคโตะหมุนคทาเป็วงกลมด้วยความเร็วสูง สร้างเกลียวพายุหมุนขนาดเล็กขึ้นมาด้านหน้า แทนที่จะรับแรงปะทะตรงๆ เขาใช้เกลียวลม ‘เบี่ยง’ ทิศทางของเปลวไฟให้แยกออกเป็สองทาง ผ่านข้างตัวเขาไปปะทะผนังถ้ำด้านหลัง
ตูมมมม!
ผนังถ้ำไหม้เกรียม แต่ไคโตะยังยืนอยู่ที่เดิม ไร้รอยขีดข่วน เสื้อคลุมปลิวไสวไปตามแรงลม
“อะไรกัน!?” ลีโอเบิกตากว้าง “รับดาบของฉันได้งั้นเหรอ!?”
“ไม่ได้รับ... แค่ปัดออกต่างหาก” ไคโตะตอบพลางตั้งท่าเตรียมพร้อม
“อย่ามาทำเป็เก่งหน่อยเลยเว้ย! พื้นที่แคบๆ แบบนี้ ลมกระจอกๆ ของแกจะหนีไปไหนได้!”
ลีโอเริ่มเดือดดาล เขาเร่งพลังเวทไฟจนสุดขีด อุณหภูมิในถ้ำพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว อากาศเริ่มหายใจลำบาก ก็อบลินที่ตายไปแล้วยังเริ่มส่งกลิ่นไหม้
“อินเฟอร์โน ริง (Inferno Ring)!”
ลีโอปักดาบลงพื้น วงแหวนไฟะเิออกรอบทิศทาง พุ่งเข้าหาไคโตะจากทุกมุมเหมือนกรงขังแห่งความตาย นี่คือท่าไม้ตายที่กะเอาให้ตายคาที่
ไคโตะเหงื่อแตกพลั่ก ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะอากาศเริ่มน้อยลง...
‘เดี๋ยวนะ... อากาศน้อยลง?’
คำสอนของเซ็ตสึนะในลำธารเมื่อคืนแวบเข้ามาในหัว
> “ลมพัดเบา ไฟจะลุก... แต่ถ้าตัดขาดเชื้อเพลิง...”
111
