ไป๋จงกลับคืนสู่กองทัพ จัดการล้างคราบเืบนร่างกายอย่างลวก ๆ แล้วจึงนั่งลงพักผ่อน แม้ร่างกายจะได้รับการเสริมพลัง แต่หลังจากผ่านศึกครั้งนี้ โดยเฉพาะการฝ่าวงล้อมของทหารม้าออกมา เขาก็แทบจะหมดแรง ในวินาทีที่ได้นั่งลงผ่อนคลาย เขาไม่อยากจะลุกขึ้นยืนอีกเลย
เถียนเจิ้นรีบนำถุงน้ำมาให้ ไป๋จงดื่มจนหมดจึงค่อยฟื้นตัวขึ้นมา แล้วท่องในใจว่า "เปิดแผงระบบ"
[โฮสต์ : ไป๋จง]
[ระดับ : 2]
[ความสำเร็จ : ปู้เกิง | นายกองร้อย]
[แต้มผลงาน : 310]
[ความสามารถพิเศษ : คลั่ง (ระดับกลาง 100%) | คลั่งศึก (ระดับต้น 52%) | เกราะแสงจันทร์ (ระดับต้น)]
เมื่อเห็นแต้มผลงานบนแผงระบบ ไป๋จงเกือบจะใกับตัวเอง การฆ่าอย่างบ้าคลั่งตอนฝ่าวงล้อมเมื่อครู่ กลับปลิดชีพศัตรูไปได้มากกว่าสามร้อยคน ในขณะเดียวกันในใจก็ร้องะโว่าขาดทุนย่อยยับ
หากเก็บเกี่ยวใบหูเ่าั้กลับมาได้ ไม่รู้ว่าจะปลดล็อกความสำเร็จได้มากเพียงใด
"ระบบ เพิ่มคลั่งศึกให้เป็หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์"
[เพิ่มแต้มสำเร็จ คลั่งศึกเลื่อนระดับเป็ระดับกลาง ขอบเขตผลกระทบของเจตจำนงการต่อสู้ขยายเป็สิบเมตร ส่วนอื่นคงเดิม]
ที่แท้เมื่อคลั่งศึกเลื่อนระดับเป็ระดับกลาง จะไม่มีการปลดล็อกทักษะใหม่ เพียงแต่ขยายขอบเขตของเจตจำนงการต่อสู้เท่านั้น แต่นั่นก็เพียงพอแล้ว ไป๋จงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วท่องในใจต่อว่า "เพิ่มแต้มคลั่งหนึ่งร้อย"
[เพิ่มแต้มสำเร็จ ระดับคลั่งคงเดิม ผลการดูดเืเพิ่มขึ้นเป็ 35%]
"ถึงสองร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว แต่คลั่งยังไม่สามารถเลื่อนระดับได้"
ไป๋จงไม่เข้าใจในทันทีว่าความคืบหน้าในการเลื่อนระดับของคลั่งเป็อย่างไร สายตาจึงเลื่อนไปที่ทักษะพิเศษอย่างที่สาม เกราะแสงจันทร์ หลังจากได้รับมาก็ยังไม่เคยใช้ แม้แต่การเข่นฆ่าเมื่อครู่ก็ไม่ได้ใช้ จึงยังไม่เพิ่มระดับในตอนนี้ แล้วกล่าวต่อว่า "แต้มที่เหลือเพิ่มพลังกาย"
[พลังป้องกัน +162 | พลังกาย +162 | ความเร็ว +162]
[ระบบเลื่อนระดับเป็เลเวล 3 เพิ่มความสำเร็จใหม่]
สิ้นเสียงของระบบ แผงความสำเร็จก็เด้งขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
ไป๋จงกวาดสายตามอง พบว่าใต้ตำแหน่งทางทหารและบรรดาศักดิ์ มีรายการใหม่เพิ่มขึ้นมา ได้แก่ หัตถ์โลหิต (ฆ่าศัตรูหนึ่งพันคน) เพชฌฆาตมนุษย์ (ฆ่าศัตรูหนึ่งหมื่นคน) คลั่งสังหาร (ฆ่าศัตรูห้าหมื่นคน) ศพเกลื่อนทุ่ง (ฆ่าศัตรูหนึ่งแสนคน) โลหิตนองธาร (ฆ่าศัตรูห้าแสนคน) เทพสังหาร (ฆ่าศัตรูล้านคน)
ความสำเร็จเหล่านี้ในปัจจุบันยังคงเป็สีเทาทั้งหมด แม้แต่พันคนก็ยังไม่ถูกเปิดใช้งาน
ไป๋จงรู้สึกว่าระบบนี้ประเมินเขาดีเกินไป ั้แ่ตอนนี้จนถึงวันที่รวมแผ่นดินเป็หนึ่ง หากสามารถฆ่าศัตรูได้หนึ่งหมื่นคนด้วยกำลังส่วนตัว ก็นับว่าเก่งกาจขั้นสุดยอดแล้ว
อะไรคือหนึ่งแสนหรือล้านคน เขาคิดว่าต่อให้ความสามารถส่วนตัวจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่มีทางปลดล็อกความสำเร็จเช่นนี้ได้
"คงไม่ใช่ว่าเกิดบั๊กหรอกนะ?"
ไป๋จงบ่นในใจ แล้วตรวจสอบสภาพร่างกายอีกครู่หนึ่ง หลังจากเพิ่มแต้มแล้วทุกอย่างก็เข้าสู่ระบบฟื้นฟูร่างกายเรียบร้อย จึงปิดแผงระบบลงทันที
"นายกองร้อยไป๋ ท่านไม่เป็ไรใช่หรือไมม่? ข้าเห็นท่านนั่งนิ่งอยู่นาน หรือว่าได้รับาเ็?" หวังหลีเดินเข้ามาถามด้วยความห่วงใย
ไป๋จงจึงเพิ่งพบว่าตอนที่ศึกษาแผงระบบ เขานั่งนิ่งจริง ๆ ซึ่งดูแปลกประหลาด จึงอธิบายว่า "ข้าไม่เป็ไร เพียงแต่เหนื่อยเล็กน้อย าเ็ก็เจ็บอยู่ แต่ไม่หนัก พักสักครู่ก็หาย"
เมื่อแน่ใจว่าไป๋จงยังคงกระปรี้กระเปร่า หวังหลีจึงเบาใจ แต่ก็อดอิจฉาร่างกายเช่นนี้ไม่ได้ หากเป็เขา ต่อให้รอดชีวิตกลับมาได้จากศึกนี้ ก็คงต้องนอนซมอยู่ที่บ้านหลายเดือน
นี่คือความแตกต่างระหว่างบุคคล
ครึ่งชั่วยามผ่านไปในชั่วพริบตา หวนอี่สั่งให้กองทัพทั้งหมดมุ่งหน้าไปทางทิศใต้ แต่ไม่กล้าปรากฏตัวบนถนนใหญ่โต้ง ๆ เพราะเป้าหมายที่มีคนกว่าสองหมื่นคนนั้นเด่นชัดเกินไป จึงทำได้เพียงเดินทางผ่านป่าเขาที่รกร้าง
พวกเขาแยกแยะทิศทางให้ดีก่อน จากนั้นให้คนหลายร้อยคนนำทางด้านหน้า และกองทัพใหญ่ตามหลังมา
แม้ครึ่งชั่วยามจะไม่นานนัก แต่ก็เพียงพอให้พวกเขาได้ดื่มน้ำ เข้าสู่ระบบฟื้นฟูร่างกาย และประคองชีวิตรอดไปด้วยกัน
จากเหนือลงใต้ เดินทางประมาณสองวัน ในที่สุดพวกเขาก็พบกับกองทัพฉินกลุ่มหนึ่งที่มุ่งหน้าจากใต้ขึ้นเหนือ มีจำนวนสองพันคน
"แม่ทัพหยาง!"
หวนอี่เมื่อเห็นผู้นำของกองทัพฉินกลุ่มนี้ ก็เข้าใจได้ว่าตนเองปลอดภัยแล้ว
แม่ทัพหยางผู้นี้มีนามว่า หยางตวนเหอ ซึ่งได้รับคำสั่งจากหวังเปินให้มาสมทบกับกองทัพที่พ่ายแพ้กลุ่มนี้
หวังเปินได้รับข่าวแรกจากหวนอี่ว่า้าสกัดกั้นหลี่มู่แห่งมณฑลเป่ยตี้ระหว่างเมืองฝานอู๋และเมืองเฝยเฉิง ขณะที่กำลังจะพยักหน้าตกลง ข่าวการส่งทหารจากแคว้นหานและแคว้นเว่ยมาช่วยแคว้นจ้าวก็ส่งมาถึง จึงรีบส่งคนไปแจ้งหวนอี่ว่าอย่าโจมตีเมืองเฝยเฉิง แผนการนี้ไม่สามารถทำให้สำเร็จได้ ทว่าคนที่ส่งไปกลับหาหวนอี่ไม่พบ รู้เพียงว่าหวนอี่พ่ายแพ้ในศึกแล้ว
หลังจากนั้น หวังเปินได้รับข่าวที่สอง ยืนยันว่าหวนอี่พ่ายแพ้และกำลังหลบหนีไปทางใต้ จึงสั่งให้มาสมทบ จึงรีบส่งหยางตวนเหอมุ่งหน้าขึ้นเหนือ คอยสืบข่าวตามทาง จนในที่สุดก็พบตัว
"แม่ทัพหวน พวกท่านเหตุใดจึง..."
หยางตวนเหอเมื่อเห็นว่าในกองทัพเหลือเพียงสองหมื่นกว่าคนตรงหน้า ก็ไม่อยากเชื่อว่าเป็เื่จริง แม้เขาจะทราบข่าวว่าหวนอี่พ่ายแพ้มานานแล้ว แต่ไม่คิดว่าจะพ่ายแพ้อย่างยับเยินเพียงนี้
"เื่มันยาว ข้าไม่รอบคอบเองที่ทำให้เหล่านักรบผู้กล้าของต้าฉินหลายหมื่นคนต้องสังเวยชีวิต กลับไปไม่รู้จะเผชิญหน้ากับท่านอ๋องได้อย่างไร"
หวนอี่ส่ายหน้าอย่างจนใจ เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟัง แล้วถามว่า "เมืองฝานอู๋เป็อย่างไรบ้าง?"
หยางตวนเหอกล่าวว่า "เดิมทีทุกอย่างราบรื่น แต่เมื่อไม่นานมานี้ แคว้นหานและแคว้นเว่ยส่งทหารมาช่วยแคว้นจ้าว แม่ทัพหวังเปินจึงยังไม่มีวิธีตีเมืองให้แตก ทางด้านเมืองเยี่ยเฉิงก็เป็เช่นเดียวกัน"
"เมืองฝานอู๋ พ่ายแพ้จริง ๆ ด้วย!"
หวนอี่มองกลับไปยังท้ายกองทัพด้วยความประหลาดใจ ไป๋จงเคยกล่าวมากกว่าหนึ่งครั้งว่า เมืองฝานอู๋อาจไม่เป็ไปตามที่เขาคิด และมีความเป็ไปได้ที่จะพ่ายแพ้
กลับพูดถูกอีกแล้ว!
"แม่ทัพหวนทราบหรือว่าเมืองฝานอู๋จะพ่ายแพ้?" หยางตวนเหอถามด้วยความประหลาดใจยิ่งกว่า
หวนอี่โบกมือกล่าวว่า "เื่นี้ค่อยพูดกันทีหลัง ข้าอยากกลับไปรับโทษก่อน ตอนนี้จะกลับได้อย่างไร?"
"ใช้เส้นทางเมืองหลางเมิ่ง แล้วกลับไปยังมณฑลซ่าง แถบนี้ถูกพวกเราควบคุมไว้หมดแล้ว ตลอดทางปลอดภัยยิ่งนัก หลี่มู่น่าจะคิดไม่ถึงว่าจะมีคนดักซุ่มอยู่ที่นี่" หยางตวนเหอกล่าว
"ลำบากท่านแล้ว!"
หวนอี่โบกมือ จากนั้นโดยมีหยางตวนเหอนำทาง มุ่งหน้ากลับไปยังเมืองหลางเมิ่ง
.....
หวังหลีเมื่อทราบเื่เมืองฝานอู๋ ก็รีบมาบอกไป๋จงเป็คนแรก ในใจนับถือความสามารถในการคาดการณ์ของไป๋จงอีกครั้ง
"แคว้นหานและแคว้นเว่ยส่งทหารมาแล้วหรือ?"
ไป๋จงค่อนข้างประหลาดใจ ประวัติศาสตร์่นี้ไม่เหมือนกับที่เขารู้
หวังหลีกล่าวว่า "การกลับไปครั้งนี้ แม่ทัพหวนอาจจะลำบากแล้ว"
"แม่ทัพหวนจะถูกลงโทษอย่างไร?" ไป๋จงถามด้วยความอยากรู้
"เป็ไปได้ว่า โทษปะา!" หวังหลีกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง
พ่ายแพ้ศึกใหญ่ขนาดนี้ กองทัพแสนคนเหลือเพียงสองหมื่นกว่าคน แม่ทัพหลักอาจถูกตัดสินโทษปะา ส่วนรองแม่ทัพคนอื่น ๆ ก็คงไม่ดีไปกว่ากันนัก
แต่โทษเช่นนี้ สามารถใช้เงินเฉียนเพื่อไถ่โทษ หรือใช้บรรดาศักดิ์ เพื่อชดใช้โทษได้ แม้หวนอี่จะใช้เงินเพื่อให้รอดชีวิตมาได้ ในท้ายที่สุดก็คงต้องกลับกลายเป็คนธรรมดา
เดิมทีหวนอี่คิดจะใช้เมืองเฝยเฉิงเพื่อชดเชยความผิดพลาดที่เมืองอี๋อัน แต่ตอนนี้ไม่เพียงแต่ชดเชยไม่ได้ ความผิดพลาดกลับยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ หวังหลีรู้สึกว่าหวนอี่ต้องเสียใจมากแน่ ๆ แม้แต่ตัวเขาเองก็เสียใจที่ไม่ได้ยืนกรานเกลี้ยกล่อมต่อไป
ไป๋จงทอดถอนใจ แคว้นฉินเข้มงวดกับการปกครองทหารเกินไป
แม่ทัพที่พ่ายแพ้ต้องโทษปะา มิน่าเล่าในบันทึกประวัติศาสตร์บางฉบับจึงระบุว่าหลังจากหวนอี่พ่ายแพ้ในศึกนี้ ได้หลบหนีไปยังแคว้นเยียนและกลายเป็ฝานอวี๋ชี
หวนอี่ในตอนนี้ไม่ได้หลบหนี ไม่รู้ว่าโชคชะตาต่อไปของเขาจะเป็อย่างไร
"นายกองร้อยไป๋ คิดว่าศึกเมืองฝานอู๋ ผลลัพธ์สุดท้ายจะเป็อย่างไร?"
หวังหลียังคงกังวลเื่บิดาของตนอยู่เล็กน้อย
5K
