ตอนที่5 สลัดคราบ
ด้านโจวหนิงอันยังไม่รู้ว่ามีคนแอบสะกดรอยตามอยู่เงียบๆ เธอตั้งใจจะโทรหาแม่เพื่อโอนเงินชำระหนี้สิน ด้วยรู้ดีว่าแม่จะไม่ยอมให้ตนไปพบแน่นอนจากนั้นถึงจะไปแปลงโฉมกลายเป็คนใหม่เสียที
เฮ้อ!หวังว่าชีวิตเกิดใหม่คราวนี้ฉันคงมีโชควาสนาเหมือนกับคนอื่นบ้างนะ ไม่ใช่ว่ายังเป็ตัวซวยเหมือนเดิม
หญิงสาวในชุดป้าสุดเชยเงยหน้ามองทองฟ้ายามสายพร้อมรอยยิ้มมีความสุขพลางคิดว่าตนเกิดใหม่พร้อมทักษะพิเศษ ย่อมจะช่วยให้พลิกชะตาชีวิตให้ดีขึ้นกว่าเดิมได้แน่นอน
พอก้มศีรษะลงมาในระดับปกติพลันตาโตใเพราะไม่คาดคิดว่าจะมีชายฉกรรจ์ยืนขนาบทั้งหน้าและหลังโดยไม่รู้ตัวมาก่อน
“อ๊ะ! พวกคุณเป็ใคร?!หลีกทางให้ฉันเดี๋ยวนี้!ไม่งั้นฉันจะะโเรียกตำรวจ!”
โจวหนิงอันหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมากอดไว้แนบอกพลางขู่ฟ่อหวังทำให้ชายฉกรรจ์สองคนยินยอมหลีกทางให้แก่ตนแต่โดยดี ทั้งเบี่ยงตัวหลบไม่ยอมให้มีชายอีกคนยืนอยู่ด้านหลังแล้วกระชับกระเป๋าไว้แน่นกว่าเดิม
เมื่อหญิงสาวยืนเผชิญหน้ากับชายสองคนในชุดสูทสุภาพท่าทางดูดีไม่เหมือนคนร้ายกระนั้นเธอกลับได้ยินคำพูดอันไม่คาดฝันจากชายหนุ่มใส่แว่นตาท่าทางเป็มิตรว่า
“พวกผมไม่ได้มาทำอันตรายอะไรหรือมีเจตนาร้ายกับคุณหรอกครับ คุณโจวหนิงอัน”
เธอตาโตใเพราะไม่คิดว่าพวกเขาจะรู้จักชื่อโดยชายใส่แว่นตาเน้นเสียงชื่อตนทีละพยางค์ชัดเจน จึงะโถามอย่างไม่แน่ใจว่า
“ว่าอะไรนะ?! พวกคุณรู้จักชื่อฉันได้ยังไง?! บอกมาเดี๋ยวนี้!”
หลงคุนยิ้มใจเย็นให้หญิงสาวผู้จะกลายมาเป็นายหญิงอย่างไม่ทันตั้งตัวพลางอธิบายให้เธอฟังพร้อมลอบส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดเตรียมเข้าปฏิบัติการนำตัวเธอไปยังสถานที่เป้าหมายโดยเร็วว่า
“รู้จักชื่อคุณได้ไงสมัยนี้มันไม่ใช่เื่ยากเลยนะครับ ผมยังรู้จักชื่อพ่อแม่ของคุณอีกด้วยแล้วก็รู้ด้วยว่าคุณอยากตามหาพ่อแท้ ๆ ั้แ่เด็กแล้วใช่ไหมล่ะ”
เลขานุการซ้ายพยายามพูดจาหลอกล่อเปิดโอกาสให้บอดี้การ์ดอีกคนเข้าไปอยู่ด้านหลังพอเห็นว่าข้อความจากตนดึงดูดเธอได้มากพอแล้ว พลันสบโอกาสให้บอดี้การ์ดฟันต้นคอหญิงสาวเบาๆ จนร่างแบบบางทรุดตัวลง ตนจึงปราดเข้าไปประคองแล้วอุ้มในท่าเ้าสาวทันที
“รีบไปกันเถอะก่อนจะมีเื่วุ่น ๆ ตามมา”
หลงคุนเหลือบเห็นผู้คนเดินออกมาจากปากทางเข้าตลาดขายของเก่าแล้วโผล่หน้าตรวจสอบสถานการณ์ในตำแหน่งตนกำลังพูดคุยอยู่กับว่าที่นายหญิง พลางอุ้มตัวเธอแล้วรีบบอกให้คนขับรถไปเปิดประตูทันที
จากนั้นเลขานุการซ้ายนำร่างเ้านายสาวไปนอนเบาะหลังแล้วตนเปลี่ยนมานั่งทางเบาะหน้าคู่ขับรถ ก่อนรถยนต์หรูกระชากตัวแล่นออกไปจากที่เกิดเหตุในเวลาอันรวดเร็ว
..........
โจวหนิงอันตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงโทรศัพท์คุ้นหูแผดดังลั่นด้วยคิดว่าตนยังนอนอยู่ในห้องนอน แล้วเหตุการณ์ในร้านเหออี้เป็เพียงความฝันเท่านั้นก่อนควานมือหาโทรศัพท์แล้วหยิบออกมาจากกระเป๋าถือ จากนั้นกดรับสายพูดออกไปโดยยังไม่ลืมตาว่า
“แม่คะหนูเพิ่งได้เงินมา แม่ส่งเลขบัญชีมาทีสิแล้วหนูจะโอนเงินไปให้ แค่ห้าพันเท่านั้นนะแม่หนูไม่มีเงินเหลืออีกแล้ว ต่อไปก็อย่าไปเป็หนี้ใครเขาอีกล่ะ อื้อ ๆ”
โจวหนิงอันพูดคุยครู่หนึ่งแล้วกดวางสายพลันมีเสียงหญิงสาวบอกให้เธอนั่งตัวตรงเพื่อทำงานต่อโดยสะดวกว่า
“คุณผู้หญิงคะรบกวนช่วยนั่งตัวตรงได้ไหมคะ ฉันจะได้แต่งหน้าให้เสร็จค่ะ”
โจวหนิงอันพึมพำตอบด้วยไม่คิดว่าจะมีใครอยู่กับตนเองในห้องพักแคบๆ ทั้งยังไม่ได้ลืมตาขึ้นมองรอบตัวว่า
“นี่ฉันฝันไปเหรอเนี่ย”
ฉับพลันเธอรู้สึกได้ถึงอากาศเย็นเหมือนอยู่ในห้องแอร์อีกครั้งพลันลืมตาขึ้นมองตรงหน้าก่อนกวาดตามองสำรวจรอบตัวด้วยความตื่นตระหนก พอเห็นชายหนุ่มใส่แว่นตาคนเดิมยืนอยู่ตรงหน้าพลางได้ยินคำปลอบเชิงร้องขอจากเขาว่า
“อย่าเพิ่งะโไปเลยนะครับคุณโจวหนิงอันพวกเราไม่ได้มีเจตนาร้ายกับคุณจริง ๆ รบกวนช่วยนั่งตัวตรงให้ช่างแต่งหน้าทำงานเสร็จก่อนได้ไหมครับมันใกล้ถึงเวลาแล้วนะครับเนี่ย”
หลงคุนรีบก้มศีรษะคำนับนายหญิงทั้งอ้อนวอนอย่างจริงใจพลางหวังให้หญิงสาวรับฟังและยินยอมทำตัวว่าง่ายตามคำร้องขอต่อไป ทั้งกลัวเ้านายหนุ่มจะมาถึงแล้วงานสลัดคราบนายหญิงยังไม่แล้วเสร็จสักที
“หยุด!!! ฉันจะไม่ยอมทำอะไรทั้งนั้น! บอกฉันมาก่อนว่านี่มันเื่อะไรกัน?! หา!!!”
โจวหนิงอันผุดลุกขึ้นยืนจากโซฟากึ่งนอนพร้อมกระชากผ้าคลุมกันเปื้อนออกจากตัวเธอไม่ยินยอมให้ถูกกระทำโดยไม่รู้ต้นสายปลายเหตุเด็ดขาด พลางััได้ว่าชายหนุ่มใส่แว่นตามีท่าทางเกรงใจตนจึงถือโอกาสเค้นหาความจริงในเื่แปลกประหลาดนี้ทันที
หลงคุนถอยกรูดทันทีเมื่อเห็นเ้านายหญิงเดินเข้ามาหาเื่ด้วยไม่คิดว่าหญิงสาวสุดเชยจะกลายร่างเป็แม่เสือสาวจอมโหดในชั่วพริบตาพลางหวังให้เ้านายเข้ามาช่วยกอบกู้สถานการณ์โดยเร็ว
ฉับพลันประตูห้องแต่งตัวในคฤหาสน์หรูของหลงจวินเปิดออกพร้อมร่างสูงเดินเข้ามาแล้วถามเสียงดังลั่นด้วยความแปลกใจในบรรยากาศตรงหน้าว่า
“มีอะไรกัน?!”
เมื่อทุกคนในห้องััได้ถึงบรรยากาศเย็นะเืผิดปกติเกิดขึ้นทันใดทั้งมองเห็นเ้านายหนุ่มยกมือโบกไล่ทุกคนให้ออกไปจากห้องแต่งตัว หลงคุนและช่างแต่งหน้าทำผมอีกสามคนต่างผลุนผลันออกไปโดยไม่ลืมปิดประตูห้องตามหลังอย่างรู้หน้าที่
โจวหนิงอันมองไปยังต้นเสียงทรงอำนาจ ก่อนตาโตตื่นตระหนกระคนใจสั่นระรัวเธอกระพริบตาปริบ ๆ ด้วยอยากไม่เชื่อว่าจะมีโอกาสยืนอยู่ต่อหน้าชายหนุ่มหล่อเหลารูปร่างสูงใหญ่แข็งแกร่ง พลางชำเลืองลงต่ำมายังริมฝีปากบางได้รูป คางแหลมมนสวยพอดีลูกกระเดือกนูนพองาม ยิ่งจังหวะกลืนน้ำลายทำให้เธอคอแห้งกะทันหัน พอเลื่อนสายตาลงต่ำอีกนิดรู้สึกหายใจติดขัดทันทีเพราะมั่นใจว่าภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวเนื้อดีจะต้องมีกล้ามเนื้อหน้าอกอันแข็งแกร่งซ่อนอยู่แต่ยังไม่ทันเลื่อนสายตาลงต่ำอีก พลันมีเสียงทุ้มถามขึ้นมาอย่างรู้เท่าทันว่า
“อยากลูบหน้าอกผมอีกไหม”
โจวหนิงอันเงยหน้าสบตาชายหนุ่มหล่อเหลาเหมือนเทพเ้าบรรจงสร้างพลางอ้าปากค้างอย่างไม่เชื่อในคำถามกำกวม ก่อนรีบตอบทันทีเมื่อฟื้นสติขึ้นมาว่า
“อะ.....อะไร.....คุณพูดเื่อะไร ฉันไม่เข้าใจ”
หญิงสาวรู้สึกใจสั่นและไม่มั่นใจขึ้นมาเป็ครั้งแรก พลางถอยกรูดพร้อมกำกระโปรงแน่นทว่าเธอต้องรีบปล่อยมือทันทีเพราะััเนื้อผ้าไม่คุ้นมือ จึงก้มหน้ามองชุดเดรสสั้นเกาะอกใหม่สวยหรูสีครีมด้วยความสงสัย
“เอ๊ะ! ฉันใส่ชุดนี้ได้ยังไงเนี่ย?!”
โจวหนิงอันอุทานได้ไม่กี่คำพลันเหลือบเห็นหัวรองเท้าคัทชูสีดำของผู้ชายมายืนชิดอยู่ต่อหน้าจึงเงยหน้าขึ้นฉับพลันแต่ต้องใอีกครั้งเพราะตนยืนอยู่ใกล้ชิดแผงอกแกร่งพอดิบพอดี
ด้านหลงจวินไม่คิดว่าการพบหน้าภรรยาโดยพฤตินัยครั้งที่สองจะเป็บรรยากาศแปลกประหลาดพลางคิดว่าเธอน่ารักและดูเป็ธรรมชาติมากกว่าหญิงสาวเคยพยายามเข้ามาสนิทสนมก่อนสูดดมเรือนผมหอมของเธอแว่บหนึ่ง แล้วบอกเธอด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความอบอุ่นเอาไว้ด้วยว่า
“ผมคิดว่าคุณน่าจะจำเื่เมื่อคืนของเราได้บ้างนะตอนนี้ผมมารับผิดชอบคุณแล้วไง ไม่ดีใจหน่อยเหรอ”
โจวหนิงอันเงยหน้าสบตาชายหนุ่มด้วยหัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมพลันสบตาจริงจังโดยเขาเลิกคิ้วพร้อมพยักหน้าเป็การยืนยันคำพูดก่อนถามขึ้นมาอย่างไม่แน่ใจเพราะไม่กล้าคาดหวังว่าตนจะมีวาสนาได้สามีหล่อเหลาและท่าทางร่ำรวยขนาดนี้ได้ว่า
“ที่คุณพูดเมื่อตะกี้.....เป็เื่จริงเหรอ”
หลงจวินยิ้มมุมปากด้วยคาดเดาคำตอบจากเธอได้ว่าเป็ไปตามเจตนาของตนแน่นอนว่า“คุณคิดว่าไงล่ะ”
“..........”
หญิงสาวไม่ตอบแต่ก้มหน้าสูดกลิ่นตัวชายหนุ่มเข้าปอดหลายครั้งพลางขมวดคิ้วทบทวนความทรงจำเื่สูญเสียพรหมจรรย์และกลิ่นตัวชายปริศนาเมื่อคืนนี้ก่อนครุ่นคิดถึงเหตุการณ์สำคัญอย่างถี่ถ้วน
ชาตินี้ตื่นมาไม่ทันไรก็มีสามีหล่อรวยซะขนาดนี้กลิ่นตัวเขาเหมือนผู้ชายเมื่อคืนเลย ถึงเขาจะเป็ใครก็ช่างเถอะแต่เขาอุตส่าห์แสดงตัวรับผิดชอบฉัน อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้เสียตัวฟรีให้สุนัขข้างถนนล่ะนะ
โจวหนิงอันกำลังจะเงยหน้าพูดกับหลงจวินต่อแต่เธอก้มหน้าไตร่ตรองถึงเหตุการณ์ในอนาคต ด้วยมั่นใจว่าคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมพลางคิดยืมมือสามีหล่อรวยให้ช่วยกอบกู้และลบคำว่า “ตัวซวย” ออกไปจากชีวิตเสียที
เอ๋! ถ้าฉันจำไม่ผิดละก็วันเสาร์หน้าเป็งานแต่งของไช่ซินหยู ดาวมหาลัยที่ชอบดูถูกฉันนี่นา ถ้าฉันยอมรับให้เขาเป็สามีแบบนี้ฉันก็พาเขาไปร่วมงานแต่งได้นั่นซี พวกนั้นก็จะหมดสิทธิ์บูลลี่ฉันอีกหรือว่าฉันควรจะเอาคืนพวกนั้นซะเลย ตอนนี้มีโอกาสแสนวิเศษมารออยู่ตรงหน้าแล้วนี่จะรออะไรอีกล่ะอันอัน
โจวหนิงอันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเรียกกำลังใจให้ตัวเองอีกครั้งด้วยคิดว่าชาตินี้ไม่มีอะไรจะต้องเสียใจมากไปกว่านี้ พลางเงยหน้าตอบเขาไปว่า
“ตกลง! คุณบอกมาเลยว่าจะให้ฉันทำอะไรบ้างพวกเราต้องไปจดทะเบียนกันเลยไหม หรือว่าฉันต้องไปพบพ่อแม่คุณก่อน แล้วพวกเขาจะไม่ไล่ฉันออกมาเหรอฉันยากจนมากกว่าคุณแล้วยังจบแค่อนุปริญญาเอง ไหน-----”
ฉับพลันโจวหนิงอันต้องค้างคำพูดที่เหลือลงลำคอเมื่อมีนิ้วแกร่งแตะริมฝีปากพร้อมคำพูดอันไม่คาดคิดว่าจะได้ยินในตอนนี้ว่า
“ถ้าคุณถามเยอะขนาดนี้ผมจะจูบคุณหนึ่งครั้งต่อหนึ่งคำถาม ตกลงไหม”
3K
![ชดใช้ในสิ่งที่มึงทำ - Pay [BL]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1607660318_81294391.webp)
