ห้องนอนบนชั้นสาม — เงียบ เย็น และมีเพียงแสงไฟหัวเตียงสลัวส่องลงที่หน้า ลิน
เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนเตียง ผ้าคลุมไหล่สีดำหล่นอยู่ที่ปลายเตียง เผยให้เห็นสายเดรสบางเฉียบที่แทบจะซ่อนเรือนร่างไว้ไม่อยู่
เธอหยิบลิปสติกขึ้นมา ทาลงบนริมฝีปากอย่างช้า ๆ …
ก่อนจะยิ้มให้ตัวเองในกระจก
“เมื่อคืนแค่ปล่อยให้เฉยๆ แต่คืนนี้…ฉันจะ ‘ดึงภีมให้ลงลึกยิ่งกว่าใคร’ ”
⸻
เวลา 00:35 น.
เสียงเคาะประตูห้องภีมดังขึ้นเบา ๆ
ก๊อก…ก๊อก…
ภีมเปิดประตูออกมาในชุดเสื้อยืดและกางเกงนอนธรรมดา
แต่ภาพตรงหน้า ทำให้เขานิ่งค้าง
ลินยืนอยู่ตรงนั้น…ในชุดเดรสบางสีเทาดำที่แนบเนื้อจนแทบมองทะลุ
สายเดี่ยวหล่นไหล่ ผมยาวสยาย ปลายเท้าเปลือยเปล่าแต่ก้าวมั่นคง
เธอไม่พูดอะไร
แค่ก้าวเข้ามา แล้วใช้เท้า…ดันประตูปิดลง
คลิก!!
“นายรู้ใช่ไหมว่า…ถ้าเปิดประตูให้ฉันแบบนี้ คือยอมแล้วนะ”
เธอเอ่ยเสียงเบา มือเรียวเลื่อนไปแตะหน้าอกเขา
ภีมกลืนน้ำลาย หัวใจเต้นรัว
“ลิน…”
“เงียบก่อนสิ…คืนนี้ขอฉันเป็ฝ่ายควบคุม”
เธอผลักเขาลงเบา ๆ บนเตียง มือไล้ไปตามหน้าท้องของเขาอย่างช้า ๆ
ริมฝีปากแตะลำคอ ไล่ลงเรื่อย ๆ จนเขาต้องเผลอหายใจถี่ขึ้น
“คืนนี้ฉันจะไม่ให้นายลืมฉันได้อีกเลย…”
เสียงกระซิบชิดใบหูนั้นไม่ใช่คำขู่ แต่มันคือสัญญา
⸻
ห้องนอนเปลี่ยนเป็สนามแห่งอารมณ์
เสียงหายใจ เสียงผ้าปลิว
ร่างของลินอยู่เหนือเขา ขยับช้าและแน่น ลมหายใจร้อนระอุแทบจะละลายสติ
มือของภีมลูบต้นขาของลิน กดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ขณะริมฝีปากของเธอไซ้จากลำคอถึงหน้าอก
ภีมครางต่ำในลำคอ ขณะที่ร่างกายของเธอเคลื่อนไหวช้า…เร้าใจ…และสม่ำเสมออย่างเย้ายวน
เสียงผิวเนื้อกระทบกันเบา ๆ ในจังหวะที่สม่ำเสมอ
แสงไฟสลัวทำให้ผิวเนียนของลินเหมือนกำลังเรืองแสงในความมืด
และเมื่อภีมโอบรัดร่างของลินแน่น
ลินก็โน้มตัวลงมากระซิบคำหนึ่งเบา ๆ
“หลังคืนนี้…นายจะไม่มีวันลืมเสียงของฉันไม่ได้อีกเลยภีม”
⸻
ตัดภาพมาที่ – ห้องใต้บันได
แพรวานั่งอยู่คนเดียวในความมืด
เพียงแค่แสงจันทร์ผ่านม่านโปร่งๆ
เธอหลับตาแน่น มือกำแน่นบนตัก
“ได้…ถ้าเธอจะใช้ร่างกายแบบนั้น ฉันก็จะใช้ ‘วิธีของผู้หญิงในแบบของฉันเหมือนกัน’ ”
น้ำเสียงเย็นจัดลอดผ่านริมฝีปาก
3K
![[จบ] ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760592837_46326998.webp)
